મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!

* આ એક નવી સિરીઝ ચાલુ થાય છે. નવી કેટેગરી બનાવવામાં આવી છે. રીક્ષાવાળા જોડે થયેલા સારા-નરસાં અનુભવો આ કેટેગરીમાં આવશે એટલે અમદાવાદની જનતા આ દૂષણ-પ્રદૂષણથી માહિતગાર થાય.

૧. પરમ દિવસે ગુરુકુળથી ઘરે આવતો હતો ત્યારે વરસાદ હોવાથી રીક્ષા કરી. મીટર થયું – મીનીમમ – ૯ રુપિયા. મેં ૧૦ રુપિયા આપ્યા તો ભાઈએ રીક્ષા ચલાવી. મેં કહ્યું, બાકીનો ૧ રુપિયો? જવાબ સરસ હતો – મીનીમમ ૧૦ રુપિયા જ થાય. મેં કહ્યું ક્યારથી થાય? જવાબ – પહેલા કહેવું હતું ને તો હું આવવાની જ ના પાડત.

તો હું, માથા પર લખીને ફરું કે હું ૧ રુપિયો પાછો માંગવાનો છું?

૨. ગઈ કાલે એક કામ માટે જૂની ઓફિસ જવાનું થયું. મીટર થાય ૨૪ રુપિયા. રીક્ષાવાળા કાકાએ ૨૫ માગ્યા. મેં ૩૦ રુપિયા આપ્યા. મેં કહ્યું કે ૫ છુટ્ટા નથી. જો તમારી પાસે હોય તો આપો નહિતર ચાલશે (હા, કારણ કે મારે મોડું થતું હતું). આ વાત કહેતો હતો એના પહેલા રીક્ષાવાળાએ ખિસ્સામાંથી ૧ અને ૨ની પરચૂરણ કાઢીને કહ્યું કે મને પાંચ રુપિયા તમે આપો. આ બાજુ જો મારી પાસે પાંચ રુપિયા છુટ્ટા હોત તો મેં રાહ જોઈ ન હોત. પછી, તેણે કહ્યું પાંચ રુપિયા છુટ્ટા નથી. સરાસર જુઠ. આટલી બધી પરચૂરણ હોવા છતાં ના. સ્વાભાવિક રીતે મેં કાર્ડ કઢાવીને છ રુપિયા હકથી લીધા.

હા, મોડું થયું પણ હોંશિયારીની હદ હોય.

નોંધ: જો કોઈ રીક્ષાવાળો હોંશિયારી બતાવે તો ૧૦૯૫ હેલ્પલાઈન નંબર છે. પ્રયત્ન નથી કર્યો પણ, કોઈએ ચેક કરવા જેવું છે. અમદાવાદમાં રહીશ તો ક્યારેક તો વારો આવવાનો જ છે.