મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!

અમારી બીજી કોઇ ટૅગલાઇન નથી!

Archive for the ‘પાલનપુર’ Category

અમદાવાદ-પાલનપુર-અમદાવાદ વાયા મેળોજ, વેસા

with 3 comments

* ના. આ કોઈ નવી બસ નથી, પણ છે અમારી નાનકડી બે દિવસની નાનકડી ટ્રીપ. શનિવારે સવારે અમે પાલનપુર જવા માટે નીકળ્યા અને થોડીવાર પછી બસ મળી અને બસ ડ્રાઈવર ખબર નહી શું ખાઈને આવ્યો હતો, તેણે ત્રણ કલાકની મુસાફરી ચાર કલાકમાં પૂરી કરી. જે પ્રસંગમાં જવાનું હતું તે પૂરો થઈ ગયો હતો :D પણ બીજા દિવસે મુખ્ય પ્રસંગ હતો એટલે વાંધો ન આવ્યો. પાલનપુરની હાલત ખરાબ હતી. લગભગ દરેક જગ્યાએ કશાક માટે ખાડા ખોદેલા હતા અને તેના પર ફરીથી રોડ કરવાની જગ્યાએ દર વખતની જેમ પથ્થરના થીગડાં મારી દેવામાં આવ્યા હતા. શનિવાર હતો એટલે મને એમ કે કોઈ મિત્રની મુલાકાત થશે પણ બધા સાંજ સુધી બીઝી હતા. સદ્ભાગ્યે, ભાવેશ અમને દિલ્હીગેટ મળી ગયો અને ઘણાં વખતે મળ્યા એટલે બન્નેની પાસે આપવા-કહેવા જેવા ઘણાં સમાચારો હતા. એ પહેલા પથ્થરસડક પર જઈને જનતાની મેન્ડેટરી કચોરી ખાધી. આટલી મોંધવારી હોવા છતાં તેની કચોરી અમે જ્યારે ખાતા હતા ત્યારે ત્રણ રુપિયામાં મળતી હતી અને આજે આઠ રુપિયામાં મળે છે. સ્વાદ એવો જ છે, જોકે.

રાત્રે આરામ કર્યો. રાસ-ગરબા હતા પણ પાઉંભાજી એ પેટમાં રાસ રમ્યો એ બહુ જ હતો. બીજા દિવસે અમારે જાનમાં જવાનું હતું. દરેક જાનની જેમ આ જાન પણ એક કલાક લેટ પડી પણ છેવટે પહોંચી ખરી. અમે પહોંચ્યા સિધ્ધપુર નજીકના મેળોજ ગામે.

મેળોજ ગ્રામ પંચાયત - સિધ્ધપુર કે સિધ્ધપુ

ભયંકર ગરમી અને લગ્ન અને ભોજન સહન કરી અમે વળતી જાનમાં છાપી ઉતરી ગયા અને ત્યાં કોકીના પપ્પા ઉર્ફે સસરાજી લેવા આવ્યા હતા. ત્યાંથી જીપડામાં પહોંચ્યા વેસા. થોડો આરામ કરીને વેસાની ફોટોવોક લેવા નીકળ્યા પણ મોડું થઈ ગયું હોવાથી કંઈ ખાસ ફોટા ન આવ્યા. પછી, મસ્ત ખીચડી-છાસ ખાઈને ગપ્પા માર્યા. કવિનને ધૂળમાં રમવાની મજા આવી અને પછી તેણે હિંચકામાં બે વાર માથું ફોડ્યું. સવારે ઉઠ્યા તો વાંદરાઓ અમને જોતા હતાં અને અમે વાંદરાઓને. ફટાફટ તૈયાર થઈને નીકળ્યા. ત્યાંથી છાપી ગામ, ત્યાંથી છાપી હાઈવે અને ત્યાંથી બસ ન મળવાથી સિધ્ધપુરને ત્યાંથી અમદાવાદ. બસની મુસાફરી ભયંકર હોય છે એ ફરી સાબિત થયું. આપણેને તો લાલુજીની (સોરી, મમતાદીદીની) રેલ ગમે.

અને, સવારે જે માટે દોડાદોડી કરી નીકળ્યા એ મારી મિટિંગ તો કેન્સલ થઈ છે એવો ઈમેલ ઘરે આવ્યા ત્યારે રાહ જોતો હતો…

મુંબઈ ડાયરી

with one comment

ના. નો ધોબી ઘાટ.

એ તો મુંબઈ પડેલી મારી પર્સનલ ડાયરીઓ હવે બ્લોગ પર એડિટ-કટ કરીને પોસ્ટ કરવાનો વિચાર આવ્યો છે. મેં લગભગ ૧૨મા ના વેકેશનથી ડાયરી લખવાની ચાલુ કરેલી. કોલેજનાં ત્રણ વર્ષ અને હોસ્ટેલમાં સારી એવી ડાયરી લખાઈ. અરે, એન્ગેજમેન્ટ અને મેરેજ પછી પણ લખાઈ, પણ બ્લોગ આવ્યા પછી ડાયરીઓ પડતી મૂકાઈ. છેલ્લી મુંબઈ મુલાકાત વખતે એ ડાયરીઓ પાછી લાવવાનો વિચાર હતો, પણ ઓવરલોડેડ સામાનના કારણે વિચારની સાથે ડાયરીઓ પડતી મૂકાઈ.

ફરી ક્યારેક.

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૨

with 5 comments

* T.Y.B.Sc. પૂરુ થયું એટલે નક્કી નહોતું કે આગળ શું કરવું? ત્રણ જ વિકલ્પ હતાં – M.Sc., M.B.A., M.C.A. અને આ એમ.સી.એ.માં મને ખરેખર નહોતો ખ્યાલ કે શું ભણવાનું આવે છે. મારો ધ્યેય તો એમ.એસસી. કરીને વૈજ્ઞાનિક બનવાનો હતો. પણ, વેકેશનમાં એરિથમેટિક અને લોજીકલ રીઝનિંગ ઉપર બહુ મહેનત કરી. બે-ત્રણ પરીક્ષાઓ આપી. પણ, પરિણામ આવવાની ઘણી વાર હતીને કોઈ આશા નહોતી કે એડમિશન મળશે અને મળશે તો પેમેન્ટ સીટ પર મળશે તો ના જ પાડવાની હતી. છેવટે, વિદ્યાનગરનાં ડિપાર્ટમેન્ટ ઓફ ફિઝીક્સમાં અમે એડમિશન લીધું. પહેલાં અમે ગુરુકુળમાં રહેવાનું નક્કી કર્યું, પણ ૫ વાગે ઉઠવાની વાત સાંભળી એટલે કોલેજની જરી-પુરાણી હોસ્ટેલમાં જતા રહ્યા. કોઈ નિયમ નહી, રેક્ટર મહિને એકાદ વખત આંટો મારે છે તેવું સાંભળ્યું હતું.

વિદ્યાનગર લગભગ એક મહિનો રહ્યો. કોલેજ સરસ રીતે ચાલી રહી હતી ને સમાચાર મળ્યા કે બીજા દિવસે એમ.બી.એ અને એમ.સી.એનું પરિણામ છે, રીનીતે રીઝલ્ટ જોઈ કહ્યું કે તું બન્નેમાં પાસ થઈ ગયો છે. મેં નક્કી કર્યું કે પહેલા એમ.બી.એ.માં પ્રયત્ન કરવો. સારી કોલેજ મળે તો ઠીક છે. એડમિશન માટે ગયા તો ખબર પડી કે છેલ્લી કોલેજનું એન.ઓ.સી (નો ઓબ્જેક્શન સર્ટીફિકેટ) જોઈએ જ. અને, એ પણ અત્યારે જ. હવે પાલનપુર કેવી રીતે જવાય? જય ગુ.યુ. બધો પ્લાન પડતો મૂક્યો. પાછો વિદ્યાનગર ગયો અને ભણવામાં ધ્યાન આપ્યું. વિદ્યાનગર જીજ્ઞેશ હતો એટલે થોડો સમય ફર્યો. હોસ્ટેલની ફીની લાઈનમાં ઉભો હતો ત્યારે દર્શનની ઓળખાણ થઈ અને હજી સુધી અમારી મિત્રતા ચાલુ છે. ફરી પાછો એમ.સી.એ. માટે આવ્યો. સદ્ભાગ્યે, ફ્રી સીટ પર એલ.ડી.માં એડમિશન મળ્યું. ફી માત્ર ૫૦૦ રુપિયા પર સેમિસ્ટર (છોકરીઓને તો એનાથીય ઓછી).

વિદ્યાનગરથી પોટલાં સંકેલી અમદાવાદ આવ્યો. થોડા સમયની વાર હતી અને છેલ્લાં અઢી મહિનાથી ઘરે ગયો નહોતો એટલે પાલનપુર ખૂબ રખડ્યો અને પછી, કોમર્સ છ રસ્તા પર આવેલી મેવાડા હોસ્ટેલમાં અમારા ધામા થયા. હોસ્ટેલની લાઈફ અદ્ભૂત હતી. એમાંય મેવાડા હોસ્ટેલની વાતો જ ન્યારી છે. એ માટે આગલી પોસ્ટની રાહ જોવી પડશે.

પાલનપુરની મુલાકાત..

with 7 comments

* ગઈકાલે ઘણાં સમય પછી પાલનપુર જઈ આવ્યો. દુર્ભાગ્યે, જવું પડ્યું એ પ્રસંગ સારો નહોતો. (અ)મારા ખાસ મિત્ર મનીષનાં પિતાજીનું અવસાન થયું. તારાચંદ કાકા એટલે એકદમ મજાકી, હસમુખા માણસ. હજીય માની શકતો કે આમ બની શકે છે.

દરેક મધ્યમ કદનાં શહેરની જેમ પાલનપુર પર ઘણું બદલાઈ ગયેલ છે. યુ.એસ. પીઝા દેખાયા અને મિત્રોની નવી દુકાનો બની ગઈ છે. માથામાં ધોળા વાળ દેખાય છે, અને દરેક મિત્રને એકાદ-બે ટેણિયાં છે. બધા મોટાભાગે સેટ થઈ ગયા છે. હવે દર ૧૦૦ મીટરે એક ઓળખીતું મળતું નથી. અને, મળે તો ઓળખાતું નથી.

અને, આ જ તો જીવન છે.

 

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૧

with one comment

* હવે વાત કરીએ કોલેજનાં ત્રીજા વર્ષની – એટલે કે ટી.વાય. બી.એસ.સી.ની. બીજું વર્ષ પૂરું થયું અને ફોર્મ ભરવાનાં દિવસે હું અમદાવાદથી વેકેશન માણીને પાછો આવ્યો. ફોર્મ ભરવા ગયો ત્યારે ખબર પડીકે કયો વિષય લેવો તે મારા નિર્ણય પર બીજાં ત્રણ-ચાર જણાં રાહ જોઈને બેઠા છે. અમારી કોલેજમાં ટી.વાય.માં માત્ર કેમેસ્ટ્રી અને ફિઝીક્સ (ગયા વર્ષમાં ફિઝીક્સમાં બે જણાં જ હતાં, કેમેસ્ટ્રીમાં ૧૦૦ જણાં હતા – એટલે ફિઝીક્સનાં છોકરાંઓ પરીક્ષા આપવા પિલવાઈ કે ક્યાંક બીજે જતાં હતાં) જ આપવામાં આપતું હતું. પણ, હું કેમેસ્ટ્રીમાં રસાયણ સૂંઘીને કંટાળ્યો હતોને ફિઝીક્સ આપણને સારું આવડતું એટલે બીજા વર્ષને અંતે જ મેં જાહેર કરેલું કે મારે ફિઝીક્સ લેવું છે. મને શી ખબર હતી કે આ વર્ષે રેકોર્ડ બ્રેક ૨૧ જણાં ફિઝીક્સમાં આવી જશે.

ટૂંકમાં એક ક્લાસ સારો બન્યો અને એકંદરે ભણવાની મજા આવી. અમારા હેડ ઓફ ડિપાર્ટમેન્ટ – પાઠક સાહેબ બહુ સારા. પોતે પીએચ.ડી. કરવા વિદ્યાનગર ગયેલા અને તેમને ક્લાસ નહોતા લેવાના છતાંય શનિવારે પાલનપુર આવીને ભણાવે.

હું અને કાનન – બન્ને શરુઆતમાં અંગ્રેજી પુસ્તકોનું ભાષાંતર કરી કંટાળ્યા એટલે અમે બન્નેએ અંગ્રેજી માધ્યમમાં પરીક્ષા આપવાનો નિર્ણય કર્યો. આખી કોલેજમાં માત્ર બે જણાં અંગ્રેજીમાં. પરિણામ કંઈ સારું ન આવ્યું (કદાચ કોઈ પ્રોફેસરે પેપર જોવામાં દાટ વાળ્યો હતો?). તો પણ, ૭૦ જેટલા ટકા લાવી શક્યો. આ એક જ વર્ષ થોડું વ્યવસ્થિત ગયું. હું આખો દિવસ લેબમાં જ રહેતો અને કારણ વગરનાં પ્રેક્ટિકલ કર્યા કરતો. ફાયદો એ થયો કે પ્રેક્ટિકલમાં મારે કદાચ સૌથી સારા માર્ક્સ હતા. એની વે, પછી, એમ.એસસી.માં એડમિશન લેવાનું નક્કી જ હતું અને તે માટે અમદાવાદમાં ક્યાંય એડમિશન મળવું મુશ્કેલ હતું એટલે અમે વિદ્યાનગર પર પસંદગી ઉતારી. ફરી પાછા અમારા ક્લાસનાં ૧૦-૧૨ જણાં એક જ સાથે. વિદ્યાનગર એકાદ મહિનો રહ્યો પણ મજા આવી ગઈ. હવે, ત્યાં પ્રોફેસર્સ પણ સારા. એડમિશન લેવામાં સ.પ. યુનિ. જેવા નખરાં કદાચ કોઈ યુનિ. એ કરેલા નહી હોય. એ વાત ક્યારેક પછી. સ.પ. યુનિ. અને બહારનાં યુનિ. ના વિદ્યાર્થી વચ્ચેનો ભેદભાવ ક્લાર્કથી માંડીને એચ.ઓ.ડી. ના વર્તનમાં દેખાઈ આવતો હતો એ વાત મને બહુ ખટકતી. (પછી જાણવા મળ્યું કે બીજા વર્ષથી બહારનાં ૧૦-૨૦ ટકા વિદ્યાર્થીઓ જ લેવા એવો નિયમ આવી ગયો હતો.)

કોલેજમાં ત્રીજા વર્ષમાં યાદગાર પ્રોફેસર હોય તો તે હતા – ડિ.એસ. ખિલારે. કોઈપણ પ્રશ્નને કેવી-રીતે ભૌતિકશાસ્ત્રના નિયમથી સમજવો તે વાત તેમની પાસેથી શીખી. તો બીજી બાજુ, એવા પણ પ્રોફેસર હતા જેઓએ કોલેજની લાઈબ્રેરીની પ્લાઝમા ફિઝીક્સનું એકમાત્ર પુસ્તક પચાવી પાડ્યું હતું. (પણ, અમે લાઈબ્રેરીઅનની મદદથી એ પુસ્તક કોની પાસે છે, તે શોધી, તેમના ઘરે જઈને પુસ્તક બધાની વચ્ચે માંગી, ઝેરોક્ષ કઢાવીને ક્લાસમાં વહેંચતી કરી હતી એ વાત અલગ છે.) પ્રિન્સીપાલ ડો. હાથી કડક હતાં પણ કોલેજ એટલે જલ્સા-પાણી એ ખ્યાલી-પુલાવોમાં રખડવા આવતા લોકો માટે એ બરાબર હતું.

છેવટે અમે એમ.એસસી. ભૌતિક શાસ્ત્રની જગ્યા એ એમ.સી.એ.માં એડમિશન કેમ લીધું અને પછી કેવાં-કેવાં અનુભવો (જે જીવનભર યાદ રહેશે) થયા તેની વાત ક્યારેક. કોણ ખરેખર સગાં છે અને સગાં-વ્હાલા વચ્ચે લીટી કેમ મૂકવામાં આવે છે તે અમને ત્યારે જ ખબર પડી.

પછી ક્યારેક..

વેસા મુલાકાત…

with 2 comments

* આજે ચાર દિવસ પછી ઓનલાઈન થવાથી કંઈ ખાટું-મોળું કે ઉંધુ-ચત્તુ થઈ ગયેલ નથી એવું જ્ઞાન લાધેલ છે. એ રીતે જોતા આવા ટૂંકા-મોટાં વેકેશન લઈ શકાય. તો, હું ગયેલ મારા સંબંધીઓ (એટલે કે સાળીજી અને પછી સાળાજી) નાં લગ્ન પ્રસંગોમાં. વેસા. નાનકડું ગામ. હજી સુધી મોબાઈલનું નેટવર્ક ધાબા પર જઈએ ત્યાં સુધી આવતું નથી. એ સારું જ છે. કોઈ ત્યાં ફોન પર ચોંટતું નથી કે વિષ ભરેલ ઈમેલ કે નવી રચનાની માહીતી આપતો ઈમેલ મોકલતું નથી. રાત્રે ધાબા પર ઉંઘવાની મજા આવી. ઉનાળામાં ઓઢવું પડે એવો પવન આવતો હોય ત્યારે મજા જ આવે ને? જોકે, ગામમાં મોટાભાગની વસ્તી આજુ-બાજુનાં મોટાં શહેરો-ગામોમાં સ્થળાંતર કરી ગઈ છે. ઉનાળા-દિવાળી સિવાય જઈએ તો ભેંકાર લાગે. ભવિષ્યમાં ત્યાં ઘર કે ફાર્મહાઉસ લેવાનો વિચાર આવી રહ્યો છે…

થોડાક ફોટાઓ ફેસબુક (ઉહ!) પર મૂકેલ છે. મોટાભાગનાં વાચકોને જોવા મળી ગયા હશે અને ન જોયા હોય તો ખાસ ગુમાવવાનું નથી. હા, કવિનની મસ્તીઓ એમાં કેદ છે. કવિનને વધુ મજા પડી કારણકે એ ત્યાં ૧૦ દિવસો જેવો રહ્યો. આખું ગામ કવિનને ન ઓળખે તો નવાઈ કહેવાય. કવિનને ઘણાં-બધાં નવાં મિત્રો મળ્યાં અને મારી ઘણાં દૂર-દૂરનાં સંબંધીઓ જોડે ઓળખાણ પણ થઈ. એક દિવસ પાલનપુર ગયેલો પણ, ખાસ સમય ન મળ્યો.

અને હા. ઓહ, મિઠાઈઓ અને કેરીનો રસ. ગળું હજુ ટાઈટ છે.

બીજું બોલો, બ્લોગ-જગતમાં શાંતિ છે ને? ;)

બક્ષીનામા અને મારા ખતરનાક વિચારો..

with 5 comments

વિચારવું એ ખતરનાક ક્રિયા છે – બક્ષીનામા, ૨૩૪

બોર થઈ જવા માટે કોઈ કારણની જરુર નથી, કારણ કે એકલાં-એકલાં પણ બોર થઈ જવાય છે (ચણી બોર નહી, પેલું અંગ્રેજી વાળું બોર). આ બોરને ખંખેરવા માટે શું કરવાનું? આજ-કાલ હવે પાછું વાંચન શરુ કર્યું છે, અને સૌથી પહેલાં હાથમાં આવે છે, સત્તર વખત વાંચેલી, એવરગ્રિન, અમેઝિંગ – બક્ષીનામા. અડધે પહોંચ્યા પછી લાગે છે પાલનપુરી હોવા સિવાય મારા અને બક્ષીજી વચ્ચે શું સામ્ય છે?

૧. ૧૦ જુનનાં રોજ તેમને કોલેજમાંથી ટર્મિનેશનનો લેટર મળેલ, મને પણ ૧૦ જુને (૨૦૦૯) ધકેલી દેવાયો હતો! કેસ કરવાનો સવાલ જ નહોતો, કારણ કે, સોફ્ટવેરનો ધંધો એવો જ છે :P

૨. કોલેજનાં છેલ્લાં વર્ષોમાં અમે કંટાળી ગયેલ.

૩. બન્નેને અમદાવાદ પહેલી નજરે ન ગમ્યું.

ઓકે. હવે, બીજી કોઈ સામ્યતા નથી. મેં થોડા વર્ષ ડાયરી લખી પછી લખવાનું છોડી દીધું. પણ મારી ડાયરીઓ, મોટાભાગે લોકો વિરુધ્ધ આક્રોશ ઠાલવવા કે અંગત નોંધ રાખવા વધુ લખાતી. લેખક બનવાની ઈચ્છા ત્યારેય પણ ન હતી, આજે પણ નથી :)

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૦

with one comment

* હવે, અમે કોલેજનાં બીજાં વર્ષમાં આવ્યા. ફર્સ્ટ ક્લાસ પાસ પણ થયા. હવે, કોલેજમાં ચાર જ દિવસ પ્રેક્ટિકલ હતા. પેલા ફાલતુ NIIT ક્લાસિસમાં જવાનું હતું નહી. મિત્રો-મિત્રાણીઓ બીજી કોલેજમાં જતાં રહ્યા હતા. જે મિત્રોને એન્જિનિયરીંગ વગેરેમાં મોડેથી એડમિશન મળ્યું તેઓ પણ જતા રહ્યા હતા અને પોતાનાં ભણતરમાં વ્યસ્ત હતા. તો, આપણી પાસે બહુ જ સમય હતો.

અમદાવાદની ‘સારી’ કોલેજમાં એડમિશન લેવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એ વખતે કોલેજોનો રાફડો ફાટ્યો ન હોવાથી એડમિશન આપવામાં ન આવ્યું. એની વે, હવે અમે અમારુ ધ્યાન સંપૂર્ણ રીતે આરામ કરવામાં અને થોડું ઘણું ભણવામાં લગાવ્યું.

થોડો સમય અમને દર ગુરુવારે સાંઈબાબાના મંદિરે ચાલતા જવાની ટેવ પડી પણ થોડા સમય પછી એ પણ ભૂલાઈ ગઈ (બાય ધ વે, મંદિર સારું છે).

મને ખરેખર યાદ નથી કે બીજાં વર્ષમાં મેં શું કર્યું! એટલે આ પોસ્ટનો અહીં અકાળે અંત આવે છે :P

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૯

with 3 comments

* હવે, હાજર છે – ભાગ ૯.

કોલેજનું પ્રથમ વર્ષ. ખબર નહી પણ કેમ અમે બાયોલોજી નામનો વિષય પસંદ કર્યો (પાછળથી બહુ મોડા ખબર પડી કે બાયોલોજી વિષયમાં સારી છોકરીઓ હતી). મોટાભાગે હું, ભાવેશ અને ઈમરાન જોડે જતાં. ઈમરાન એ પાર્ટ ટાઈમમાં સવારે ન્યૂઝ-પેપર વેચવા જતો અને સમય મળે ત્યારે તેનાં પપ્પાની રીક્ષા પણ ચલાવતો. આ જોઈને અમને પણ ન્યૂઝ-પેપર વેચવા જવાની ઈચ્છા થઈ, પણ જ્યારે તેણે કહ્યું કે સવારે ૪ વાગ્યે ઉઠવું પડે – આ વાતથી અમારી બધી ઈચ્છાઓ મરી પરવારી.

એ વખતે નવું-નવું NIIT શરુ થયેલું અને હું ત્યાં ટેસ્ટ આપવા ગયો. ડિસ્કાઉન્ટનો લાભ લઈ પહેલી બેચમાં હું જોડાયો – અને પછી જે પસ્તાયો તેની વાત ના પૂછો. NIIT સેન્ટરમાં મજા ખાલી કોમ્પ્યુટરનાં શિક્ષકો સારા હતાં એ વાતે આવતી. બાકી, નિયમો, સિલેબસ – બોરીંગ લાગતું. છતાં, કોમ્પ્યુટર પ્રત્યે જોડાણ ચાલુ રહ્યું એ ફાયદો થયો. (અપડેટ: તે વખતે પાલનપુરમાં ખાલી એકાદ જગ્યાએ ઈન્ટરનેટ હતું. અમને હવે, ઈન્ટરનેટ નામનો વિષય આવતો. તો ભણાવવો કઈ રીતે? સરસ આઈડ્યા. અમુલ, બોઈંગ અને બીજી સાઈટ્સને આખી ડાઉનલોડ કરી ઓફલાઈન બતાવવામાં આવતી હતી. જે હોય તે, અમને મજા આવતી..)

અને, કોલેજનાં પ્રિન્સીપાલ ડો. કાદરી – નિવૃત્ત થવાનાં છેલ્લે વર્ષે તેમને પ્રિન્સીપાલ બનાવવામાં આવ્યા હતા. એટલે, ચાલુ ક્લાસે છોકરાઓ બહાર નીકળે તો પણ કંઈ ન બોલે. કોઈકે અમને ભરમાવ્યા હતા કે કોલેજમાં તો લેકચર્સ ન ગમે તો બન્ક મારી શકાય, શરુઆતમાં બહુ બન્ક માર્યા અને પ્રથમ પરીક્ષામાં બન્કની અસર દેખાઈ.

હવે, નવાં મિત્રો પણ બન્યા – નસીમ, શબાના, ઉમેશ અને વર્ષા, નમિતા. બહુ મસ્તી કરી. મજા કરી અને લગભગ આખું વર્ષ ક્યાં પસાર થઈ ગયું તે ખબર ન પડી. કોલેજમાં વિચિત્ર પ્રકારનું વેકેશન – મિડ ટર્મ વેકેશન પડતું હતું. ત્રણ વર્ષ દરમિયાન મને આ વેકેશનનો કોઈ હેતુ ન સમજાયો. અને, જીવનમાં પહેલી વાર વેકેશન બોરીંગ લાગતું હતું. પહેલી વાર એમ થતું કે વેકેશન ન પડે તો સારું. કોલેજનો સમય હતો ૧૧ થી ૫. અને જો પ્રેક્ટિકલ ન હોય તો ૨ વાગે તો ઘરે! આ દરમિયાન મારી બપોરની શિતનિદ્રાની ટેવ પડવાની શરુઆત થઈ.

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૮

with 8 comments

* હવે થોડો કૂદકો મારીએ. દસમાં ધોરણમાં ખાસ કંઈ કરવા જેવું નહોતું. જેટલી તાકાત હતી એટલું ભણી લીધું. ન ગણવાનું ગણિત ગોખી લીધું. પણ, એકંદરે મહેનત સારી એવી કરી. ૮૦ ટકા ન આવ્યા એનો કોઈ અફસોસ ન રહ્યો પણ નિરવ – અમારો ખાસ મિત્ર બોર્ડમાં ક્રમાંક ન મેળવી શક્યો ત્યારે માની લીધું કે ચમત્કાર થાય છે. ૧૧મું ધોરણ ચમત્કારિક રહ્યું. હવે ખબર પડી કે બધાને વિજ્ઞાનપ્રવાહનો ડર કેમ લાગે છે. બદનસીબે, મારી વર્ષોની ઈચ્છા – દેડકાનું ડિસેક્શન – જીવપ્રેમી ગુજરાત સરકારે બંધ કરાવી દીધું અને મારી બધી ઈચ્છાઓ મરી પરવારી. એની વે, બાયોલોજી અને ફિઝીક્સ મારા પ્રિય (પ્રિય એટલે વધુ માર્ક-ગુણ આવે એવું નહી) રહ્યા – એનું કારણ પણ હતું કે બાયોલોજીનાં જેંતીભાઈ પ્રજાપતિ અમારા શિક્ષક કરતા મિત્ર વધુ હતા. ધોરણ ૯માં વિજ્ઞાનમેળામાં જેની બાજુમાં બેસીને બાજીગર જોયું હોય તે આપણા વર્ગ-શિક્ષક આવે તો કેવી મજા આવે. વધુમાં, તેઓ ભણાવે પણ મસ્ત!

અમને વળી ભણવાનું બહુ ભૂત ચડ્યું એટલે ચાલુ ૧૧માએ ૧૨માના ટ્યુશન ચાલુ કર્યા. ખરાબ નિર્ણય. બોધપાઠ મળી ગયો. ૧૧મું તો બગડ્યું, ૧૨મુંય બગાડ્યું. રીઝલ્ટ પહેલા અમે પાતાળેશ્વર મંદિર ગયા પણ, છેવટે જે થવાનું હતું તે થયું. પ્રભુને ગમ્યું તે ખરું. એમની ઈચ્છા નહી હોય વગેરે વગેરે.. ૬૦.૭૧ ટકા આવ્યા – બોર્ડમાં. જોકે શરમ ન આવી (કારણ કે, આવી શરમ પછી વારંવાર આવવાની હતી, કદાચ.)

ક્યાંય એડમિશન મળવાની આશા ન હતી એટલે, અમે પાલનપુરની લોકપ્રિય આર.આર. મહેતા કોલેજ ઓફ સાયન્સમાં એડમિશન લેવાનો અભૂતપૂર્વ નિર્ણય લીધો અને જીવનનાં રોકડા ત્રણ વર્ષ બાજુ પર રાખી લીધા.

શું કર્યુ ત્યાં? આગળ જોઈશું..

લાઈટ ગઈ!!

with 6 comments

* પરમ દિવસે રાત્રે હું અને કવિન પોગો પર મિ. બિન જોતા હતા ત્યારે અચાનક ઇલેક્ટ્રીસીટી લાઈનમાં કંઈક ગરબડ થવાથી આખી સોસાયટીમાં અંધારુ થઈ ગયું. કવિન બિચારો પહેલી વાર આમ થયું હોવાથી રોવા લાગ્યો. હવે તેને સંભાળુ કે મીણબત્તી શોધું? જેમ-તેમ કરી મીણબત્તી-માચીસ શોધી તો કવિનનું મગજ છટક્યું અને તે મીણબત્તી કરવાની ના પાડવા લાગ્યો. માંડ માંડ શાંત રાખ્યો. થોડીવાર પછી તે બાજુ વાળાની બેટ્રી જોઈ ગયો અને તે લેવા માટે જીદ કરવા લાગ્યો. તેને શાંત કરવા મધમાં સૂકવેલા આંબળા આપવા પડ્યા (મને પણ બહુ ભાવે છે, એટલે મેં પણ મૂઠડો ઉપાડ્યો..).

હું નાનો હતો ત્યારે પાલનપુરમાં આવી રીતે ઈલેક્ટ્રીસીટી ગમે ત્યારે જવી એ નવાઈની વાત નહોતી. આમ થાય ત્યારે અમે બધા છોકરાઓ ચોતરા પર ભેગા થઈ ગપ્પાં મારતાં. પછી, લાઈટ આવે ત્યારે જોરથી હો..હો..હો.. બૂમો પાડવાની. અને પાછું આમ ઉનાળામાં જ થાય :)

જ્યારે અમે નાનાં હતા – ૭

with 3 comments

* અત્યાર પૂરતા કેટલાક કડવા પ્રસંગોને પડતાં મુકીને આગળ વધીએ? તેની વાત પછી ક્યારેક બહુ મોટા પોસ્ટમાં…

તો, ધોરણ ૯ એટલે મારા સ્કૂલકાળનો ગોલ્ડન ઉર્ફે સુવર્ણ સમય. ગુજરાતી પ્રત્યે લાગણી થવાની શરુઆત આ સમયગાળામાં થઈ. તેનું કારણ, અમારા ગુજરાતીનાં શિક્ષક – અરુણભાઈ ભાવસાર. તેમણે મારી મમ્મીને પણ ભણાવેલાં, એટલે મને તેમની ખાસ આદતો અને ખાસિયતો વિશે પહેલેથી ખબર હતી (દા.ત. તેઓ ભણાવવામાં બહુ સરસ હતા, મસ્ત વાર્તાઓ કહેતા અને બીડી બહુ પીતા!) અને વર્ગમાં મેં તે ફેલાવી દીધી હતી. વર્ગશિક્ષક હતા, હિન્દીના જ.પો.મોદી. એકદમ સરસ. તેમનું એક વાક્ય મને હજી યાદ છે. તમારું જીવન એક સફેદ કુર્તા જેવું છે, જ્યાં સુધી તેને ડાઘો નહીં લાગતા દો, તે સાફ રહેશે. એક વખત મેલો થશે, તો તમે તે મેલો જ છે એમ કહી દરકાર નહી કરો. અને આ સાચું જ છે એવું કોલેજ સમય દરમિયાન સમજાયું ત્યારે કદાચ મોડું થઈ ગયું હતું (ઓકે ઓકે, આ વાત પણ બહુ મો…ટો.. પોસ્ટ માંગી લે છે).

આ સમયગાળા દરમિયાન – નિરવ, વિનય, પૃથ્વી (પિયુષ), દિપક, પરેશ, અનિલ, મનિષ, કેયુર, નિશિત અને જીજ્ઞેશ જોડે ગાઢ મૈત્રી બંધાઈ, જે હજી સુધી ચાલુ છે. કંઈક અંશે થોડું બોલવા-ચાલવાનું ઓછું થાય છે, કારણ કે બધાં અલગ-અલગ થઈ ગયા છે અને પોત-પોતાનાં જીવન ચક્કરમાં વ્યસ્ત છે, તેમ છતાં જ્યારે મળીએ છીએ ત્યારે લાગે છે કે હજી અમે સ્કૂલમાં જ બેઠાં છીએ અને મસ્તી કરીએ છીએ.

વિજ્ઞાન અંગેનો મારો લગાવ ફરી ગાઢ થવા લાગ્યો અને ઈડર ખાતે રાજ્યનાં વિજ્ઞાનમેળામાં હાજરી આપી. એઈડ્સ અંગેનો અમારો પ્રોજેક્ટ કંઈ જીતી ન શક્યો, પરંતુ લોકો પર મોટો પ્રભાવ પાડી ગયો. અને, આ વિજ્ઞાનમેળામાં કંઈક થયું – એમ લાગ્યું કે હવે મને પ્રેમ જેવી વસ્તુ દેખાય છે. ખાસ કંઈ નહોતું. એક છોકરી મને ગમી ગયેલી. જેમ પહેલીવાર કોઈ શરમાળ છોકરો એકલો-એકલો એમ માને કે મને પ્રેમ થયો છે, એવું જ કંઈક. પાછા, પાલનપુર આવીને વળી કોઈક બીજી છોકરી ગમવા માંડી અને થોડા મહિના પછી એક ત્રીજી પણ – પરંતુ, આ પ્રેમ કહેવાય? ખબર નહોતી. ૯માં ધોરણમાં ભણતો છોકરો હોય એટલે વિજાતીય લાગણી જેવું જ હોય. હજી ખબર નથી પડતી, તો ત્યારે કેવી રીતે ખબર પડે?

એની વે, ૯માં ધોરણમાં મને મારો પોતાનો રુમ ત્રીજા માળે મળ્યો. બહુ મસ્તી કરી અને સંગીત ઉર્ફે મ્યુઝિક સાંભળવાની પણ શરુઆત થઈ. માઈકલ જેક્શન અમારા માટે ભગવાન હતો. મેડોના અમારા માટે માતાજી. ક્યાંકથી ડબલ-કેસેટ રેકોર્ડરમાં કોપી કરેલ c-60 કેસેટ્સ પર મ્યુઝિક સાંભળ્યા કરતા. આ મ્યુઝિક ડેક મારા મામાએ તેમના ઈલેક્ટ્રોનિક્સનાં પ્રયોગો કરતાં-કરતાં જાતે બનાવેલું (હજી પડેલું છે, ક્યાંક..) અને મોટાભાગે સારું કામ આપતું. લાકડાનાં બોક્સમાં સ્પીકર હતાં એટલે બોસનાં સ્પીકર જેવી ઈફેક્ટ આપતા.

દસમું ધોરણ ઉર્ફે એસ.એસ.સી. જેવી વસ્તુ નજીક આવતી હતી અને મને કોઈ હોરર સપનાં આવતા નહોતા કે એવા કોઈ ઉપદેશો મળતા નહોતાં, તે સારી વાત હતી. અમને નક્કી જ હતું કે અમારો મિત્ર નિરવ દસમાં ધોરણમાં બોર્ડમાં નંબર લાવશે. અમે તેનાં ઘરે (પથ્થર સડક) વાંચવા જવાનું શરુ કર્યું, જ્યાં અમે વાંચવા કરતાં ગેલેરીમાં ઉભા રહીને છોકરીઓની વાતો વધુ કરી. વાહ, કેવા દિવસો. ક્યાં છે એવી ગેલેરીઓ અને એવી છોકરીઓ :P

જ્યારે અમે નાનાં હતા – ૬

with one comment

* ધોરણ ૮. બીજું પરિવર્તન. હવે અમે માધ્યમિકમાં આવ્યા હતા. સ્કૂલ બસ બંધ થઈ ગઈ હતી અને સાયકલ પર સ્કૂલ આવવાનું શરુ કર્યું. છેક આનંદનગરથી વિદ્યામંદિર આવવું એટલે મોટી વાત હતી. સ્કૂલ બદલાઈ હતી. ઓફિશિઅલી પેન્ટ પહેરવા મળ્યું હતું. (૧ થી ૭ સુધી છોકરાઓને ચડ્ડી પહેરવાની હતી, ચડ્ડી એટલે હાફ-પેન્ટ, પેલી યે અંદર કી બાત હૈ વાળી ચડ્ડીની વાત નથી.) શિક્ષકો બદલાયા હતા. વિષયો બદલાયા હતા. નવો ક્લાસ બનાવવામાં આવ્યો હતો, પણ થયું એવું કે કોમ્પ્યુટરનો ક્લાસ હતો એટલે ફરી પાછાં એ જ મિત્રો ફરી મળી ગયા. મોટાભાગે અમુક ચોક્કસ છોકરીઓ જે ક્લાસમાં હોય એ ક્લાસમાં જવા માટે સૌ-કોઈને મન થાય તે સ્વાભાવિક છે, જો કે ધોરણ ૮ સુધી મને આવો કોઈ વિચાર આવ્યો નહોતો. આવ્યો હોય તો તે કદાચ ક્ષણિક હતો એવું મારું દ્રઢ પણે માનવું છે. આવા વિચારો વિશેની વધુ વાતો ધોરણ ૯નાં પ્રકરણમાં થશે ;)

તો ધોરણ ૮ એટલે સંસ્કૃત નવો વિષય, પરંતુ અમારા સંસ્કૃતનાં શિક્ષક કે.કે.શાસ્ત્રી સરસ, એટલા સરસ કે વ્યાકરણ પ્રત્યે બહુ ધ્યાન આપેને અને મારો સંસ્કૃત સાથેનો પહેલો પ્રેમ ત્યાંજ મરી પરવાર્યો. ધોરણ ૯માં જ્યારે નવીનભાઈએ સંસ્કૃત શીખવાડવાની શરુઆત કરી અને મૃચ્છકટિકં વિશેની વાર્તાઓ કીધી ત્યારે કદાચ બહુ મોડું થઈ ગયું હતું.

હિન્દીનાં અમારા શિક્ષક ચંદ્રકાંતભાઈ. એકદમ કડક પણ ભણાવે ત્યારે મજા પડી જાય. એકદમ શુધ્ધ હિન્દી બોલે ત્યારે સાંભળતા જ રહી જઈએ. મજાની વાત હતી કે મોટાભાગનાં શિક્ષકોએ મારી મમ્મી અને મામાને ભણાવ્યા હતા એટલે એ ખ્યાલથી મજા આવે કે આ બધા સર ત્યારે કેવા લાગતા હશે :) એની વે, ૮મું ધોરણ એકંદરે મારા માર્ક્સ ઘટવાની શરુઆત કહી શકાય. અત્યારે કદાચ એમ લાગે છે કે ૫ થી ૭માં મને ઓવરએસ્ટીમેટેડ કરીને માર્ક્સ અપાતા હતા કે મારી મહેનતની જગ્યાએ આળસે સ્થાન લેવા માંડ્યુ હતું. જો કે મને ગમતાં વિષયોમાં માર્ક્સ સારા જ આવતા. મારા આખાય સ્કૂલ જીવન દરમિયાન મને મમ્મી-પપ્પાએ ચોક્કસ માર્કસ લાવવા દબાણ નથી કર્યું કે લાલચ નથી આપી – આ વાત હું યાદ રાખીશ!

ટીવી પર હવે ચેનલોનું પ્રભુત્વ વધવા માંડ્યું હતું અને કંઈક અંશે સેન્સર કરી શકાય એવા કાર્યક્રમો હું જોવા માંડ્યો કે એવું જોઈ લેવાની લાલચ શરુ થઈ ગઈ. યુવાવસ્થાની શરુઆત હતી? કાર્તિક હવે થોડો મોટો બનવા લાગ્યો હતો. મૂછો અને થોડી ઘણી દાઢી વધવા માંડી હતી..

વચ્ચે મુંબઈની એક નાનકડી મુલાકાત કરી, માછલીની પૂંછડી હાથ પર લગાડી અને બાલાછડી સૈનિક શાળાની પરિક્ષામાં બૂરી તરહ નાપાસ થયો. ત્યારે મને ખબર પડી કે દોસ્ત, તારે હજી ઘણું બધું શીખવાનું બાકી છે.

ધોરણ ૮નાં અંત પછી એવી ઘટના અમારા જીવનમાં બની કે જેણે મારા આખા જીવનને ડહોળી નાખ્યું. આ ઘટના વિશે લખવું કે ન લખવું – એ હજી વિચારી રાખ્યું નથી. જોઈશું. પણ, ધોરણ ૯ બહુ જ રસપ્રદ હતું. એકાદ દિવસમાં એની વાત છે..

જ્યારે અમે નાનાં હતા – ૫

with 2 comments

* ધોરણ ૭.

ધોરણ ૭-અ એટલે કે મારો વર્ગ. પાછો, કોમ્પ્યુટરનો વર્ગ એટલે બધાં હોંશિયાર-બ્રિલિયન્ટ છોકરા-છોકરીઓ એક જ વર્ગમાં ભેગા થયા. અમે હતા – શ્રી આઈ.જે. મહેતા વિનયમંદિરમાં અને અમારી સામે હતી શ્રી બી.કે. ભણશાળી વિનયમંદિર – બન્ને સંસ્થાઓ એક જ હતી, પણ કોઈક વિચિત્ર કારણસર બન્ને અલગ પાડવામાં આવી હતી. જે હોય તે. સાતમું ધોરણ કંઈક વધારે પડતું વ્યસ્ત રહ્યું. થયું એવું કે, એ વખતે મોનિટર ઉર્ફે વર્ગ-પ્રમુખ બનવું એટલે મોટી વાત ગણાતી. પહેલાં વર્ગમાં ચૂંટણી થતી, અને બધા મતદાન કરતાં – હેતુ હતો કે બહુમતી ધરાવનાર પ્રમુખ બને. તેનાંથી ઓછા મત મળે તે ઉપપ્રમુખ, મંત્રી. સભ્ય-૧ અને સભ્ય-૨ની પસંદગી વર્ગશિક્ષક કરતાં. શરત એ કે આ પાંચમાંથી એક છોકરી હોવી જ જોઈએ. સાતમાં ધોરણમાં કંઈક એવું થયું કે કોઈ ચૂંટણીમાં ઉભુ રહેવા તૈયાર જ ન થયું. વર્ગશિક્ષકે (હસુમતીબેન) પૂછ્યું કે કોને પ્રમુખ બનવું છે? આપણે ફટ દઈને આંગળી ઉંચી કરી. અને બની ગયા પ્રમુખ. થોડા દિવસ ગયા ને, પેલા પિનાકીનભાઈ સાહેબ આવ્યાને મને જાહેરમાં ખખડાવીને પ્રમુખપદેથી હટાવ્યો. મારું મગજ ગયુંને જઈને આચાર્ય અને ઘરે જઈને પપ્પાને ફરિયાદ કરી. અસર એવી થઈકે પિનાકિનભાઈએ એક્સપ્લેનેશન આપવું પડ્યું કે હું તો તારા સારા માટે કહેતો હતો. અને, ખરેખર પ્રમુખગીરીને કારણે મારા ભણવામાં થોડી-ઘણી અસર તો પડી જ. જોકે હું પણ કંટાળી ગયો કારણકે, પ્રમુખનું કામ કશું ખાસ હતું નહી. જેમ કે, અત્યારનાં આપણા રાષ્ટ્રપતિ હોય છે તેમ.

સાતમાં ધોરણમાં પિનાકીનભાઈની મદદથી આપણે રોનાલ્ડ રેગન, ઈમરાન ખાન, જ્હોન મેજર જેવા વ્યક્તિઓને લેટર લખ્યા (હા, મોનિકા સેલેસને પણ લખેલ, પણ તેનો જવાબ ન આવ્યો અને પછી ૧૯૯૩માં તેનાં પર સ્ટેફીનાં કોઈ પાગલ ચાહકે હુમલો કર્યો અને સેલેસ ટેનિસ જગતમાંથી ખોવાઈ ગઈ. એ સમયે મને એવા વિચાર આવતા હતાં કે સારું થયું – મને જવાબ ન આપ્યો ને એટલે આવું થયું. કેવા ગાંડા જેવા વિચારો!!!) અને તે સૌનાં જવાબો પણ ધન્યવાદ સાથે આવ્યા. શું તમે ભારતની સેલિબ્રિટીઓ પાસે આવી અપેક્ષાઓ રાખી શકો છો? હા, સ્કાઉટમાં જોડાયો હતો. રેલ્વે-સ્ટેશનની મુલાકાત લીધી, બાલારામ ચાલતા ગયા અને વન્ય જીવન(!) જોયું. મજા આવી ગઈ પણ મને લાગ્યું કે સ્કાઉટથી જીવન પર કોઈ અસર થતી નથી. જ્યાં સુધી તમે સ્કાઉટમાં હોવ છો ત્યાં સુધી ઠીક છે. આ પછી, આઠમાં ધોરણમાં તેને અલવિદા આપી, તેનું બીજું કારણ હતું કે પિનાકીનભાઈનો સ્વભાવ – જેઓ કશા જ કારણ વગર ગમે તેને ખખડાવી નાંખતા. મને શી ખબર હતી કે આગળ જતાં જીવનમાં આવા કેટલાય માણસો સાથે પનારો પડવાનો છે :)

સાતમાં ધોરણથી અમારે કોમ્પ્યુટર શિક્ષણની શરૂઆત થઈ, કોમ્પ્યુટર લેબ હતી, નજીકની બી.એડ. કોલેજમાં. ૬૪૦ કેબી મેમરી ધરાવતા ચારેક કોમ્પ્યુટર અને ટીવી સાથે જોડેલ બીબીસી માઈક્રો ૩૨ કેબી મેમરી વાળા. કમનસીબે, પંચકાર્ડ જેવી સિસ્ટમ અમને ખાલી થિઅરીમાંજ ભણવા મળી :( કોમ્પ્યુટર ચાલુ કરવું તે પણ એક લહાવો હતો. પહેલાં પાવર સપ્લાય ચાલુ કરો. કોમ્પ્યુટરની પાછળની સ્વિચ ચાલુ કરો. થોડી રાહ જુઓ. બૂટ ફ્લોપી જો ન હોય તો તે નાંખીને ફરી ચાલુ કરો, તે ફ્લોપી (૧.૨ એમબી કે એવી કંઈક) પાછી બાજુ વાળાને બૂટ કરવા માટે આપવાની. સર પછી બીજી ફ્લોપી આપે જે gwbasic.exe નામનો પ્રોગ્રામ ધરાવતી હોય. જો એ વખતે મને ખબર હોત કે, આ સમયે લિનક્સનો જન્મ થઈ ગયો છે, તો? અમારું કોમ્પ્યુટરનું શિક્ષણ ત્રણ વર્ષ ચાલ્યુ. આ ત્રણ વર્ષમાં અમે શું શીખ્યા? કોમ્પ્યુટરનો ઈતિહાસ, અલગોરિથમ, બેસિક લેન્ગવેજ, ડોસ અને થોડુંક ગ્રાફિક્સ (કદાચ લોગો કે એવું કંઈક હતુ).

એ સિવાય સાતમાં ધોરણમાં ત્રણ-ચાર નાટક, ગીત અભિનય વગેરેમાં ભાગ લીધો અને નક્કી કર્યું કે નાટક વગેરે આપણું કામ નથી. વિનય, નિરવ વગેરેનો ગાઢ પરિચય આ સમયગાળા દરમિયાન જ થયો. સાતમાં ધોરણનાં દિવાળી વેકેશનમાં કચ્છ પ્રવાસ જઈ આવ્યા અને ત્યાર પછી દાબેલી જેવા ફાસ્ટફૂડનો પરિચય થયો..

વધુ ફરી ક્યારેક…

જ્યારે અમે નાનાં હતા – ૪

with 3 comments

* ધોરણ ૬. પરિવર્તન. પરિવર્તન શેનું? મેં હવે સામાન્ય જ્ઞાન વધારવા માટે જે કંઈ મળે તે વાચવાની શરુઆત કરી. પાલનપુરની લાઈબ્રેરીઓ ફંફોળવાની શરુ કરી અને નિરાશ થવાનું શરુ કર્યુ. છેવટે કનુ ભગદેવ અને જેમ્સ હેડલી ચેઈઝ પણ વાચી નાખ્યા. બીજું પરિવર્તન. ઘર. અમે આનંદનગર નામની સોસાયટીમાં નવું ઘર બનાવ્યું (આ ઘર જોડે કેટલીય મીઠી-ખાટી અને કડવી યાદો છે, જે હજી મને નિરાશ બનાવે છે તે વાત ફરી ક્યારેક..) અને મારું સમગ્ર મિત્ર-વર્તુળ બદલાઈ ગયું.

શાળામાં મારો વર્ગ હતો ૬-અ. વર્ગ શિક્ષક હતા હિન્દીનાં અવનીબેન. સ.શા. ભણાવે, ગુલબાનુબેન જે દરરોજ એક ગુલાબનું ફૂલ માથામાં લગાવીને આપે અને પોતાને તાજું ગુલાબનું ફૂલ મળી રહે તે માટે વાડીના માલિકનાં છોકરાને સારી રીતે બોલાવે ;) છઠ્ઠા ધોરણમાં મને વિજ્ઞાનમાં વધારે રસ પડ્યો. સ્કોપનાં જૂનાં અંકો વાચી કાઢ્યા અને પ્રશ્નો પૂછવાની શરુઆત કરી. થેન્ક્સ ટુ ગોવિંદભાઈ જેઓ અમારા ગણિત-વિજ્ઞાનનાં શિક્ષક હતા. જોકે ક્વિઝ વગેરેની પ્રવૃત્તિઓમાં જ મારું આખું ધોરણ નીકળી ગયું તેમ કહો તો નવાઈ નહી. એક યાદગાર પ્રસંગ એ હતો કે બાજુમાં બેઠેલા મારા સાથીદારને મેં કહ્યું કે યાર આજે મારો જન્મદિવસ છે. તેણે કહ્યું, ફેંક નહી. છેવટે તેને અમારી વાસરિકા (ડાયરી જેવી વસ્તુ જેમાં તમે કરેલ પરાક્રમોની નોંધ લેવાતી..) બતાવી. અને, સ્કૂલ છૂટ્યા પછી અમે બહાર જઈને કાકડી ખાધી.

આ દરમિયાન કોમી રમખાણો થયા હતા અને મારી ધાર્મિક માન્યતાઓ બંધાવાની શરુઆત થઈ. મારા ઘરની સામે જ મુસ્લિમ સોસાયટી દેખાતી હતી. પણ, મને યાદ નથી કે અમે ડરતા હતા. કારણ કે, એક મહિના દરમિયાન રહેલા કર્ફ્યુમાં એકપણ તોફાનનો બનાવ નહોતો બન્યો! આજે પણ નવાઈ લાગે છે કે એ એક મહિના જેટલો સમયગાળો શા માટે કર્ફ્યુ નાખવામાં આવ્યો હતો. અને મને એમ કે હવે છ-માસિક પરીક્ષા લેવામાં નહી આવે અને મારા કમનશીબે પરીક્ષા લેવાઈ :(

અને, આ દરમિયાન મારા ઘરે કેબલ જોડાણ આવ્યું. પાંચ ચેનલ દેખાય (કદાચ, એમ ટીવી, સ્ટાર એન્ટરટેઈનમેન્ટ, એક ચાઈનીઝ ચેનલ, ઝી ટીવી અને બીજી કોઈક ચેનલ આવતી હતી). પણ, અમારા ટીવીમાં પાંચ જ ચેનલ બદલવાની સગવડ એટલે છઠ્ઠી ચેનલ (દૂરદર્શન કે વીસીઆર પર કેસેટ) જોવી હોય તો સેટિંગ બદલવું પડતું હતું. આ સમય દરમિયાન વિડીઓ કેસેટ લાઈબ્રેરીઓનો પણ સુવર્ણ સમય હતો. મેં શોધી-શોધીને અંગ્રેજી મુવીસ જોવાની શરુ કરી. મારા સદનસીબે અને વિડીઓ કેસેટ વાળાની કૃપાથી એકપણ મુવીસ એડલ્ટ મુવી નહોતું!! એકવાર મેં ‘ક્લાસ ઓફ ૧૯૯૯’ મુવી જોવા માંગેલું તો, લાઈબ્રેરી વાળાએ મને ના પાડેલી, પછી મારો કઝિન તે લઈને આવેલો અને મને કંઈ વાંધાજનક નહોતું લાગ્યું. થોડા વર્ષો પછી ખબર પડી કે કેસેટ વાળો એવું સરખું નામ ધરાવતા મુવીનું સમજ્યો હતો.

મેં થોડું-ઘણું ક્રિકેટ રમવાની શરુઆત કરી. આજુ-બાજુ ખૂલ્લાં મેદાન હોવાથી મજા આવતી. જોકે હજી સુધી મારી બોલિંગ થ્રો બોલિંગ જ રહી છે. એમાં ખોટું શું છે? મુરલીની બોલિંગ કોઈકવાર થ્રો થાય છે ને.. ;)

સાતમાં ધોરણની થોડીક વાતો કાલે…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,369 other followers