પછી સંપૂર્ણ આરામ અને ખરીદી અને મેક્સિકન અને ચાઈનીઝ ખાવાનું ઝાપટ્યું. ખાસ, ૨૬મી જાન્યુઆરી નિમિત્તે. કમર ૩૨ થી ૩૪ની વચ્ચે આવી ગઈ છે. ૩૨ ના ફોર્મલ ટ્રાઉઝર્સ થાય નહીને ૩૪ના કોથળાં લાગે. હરિ, હરિ. હવે કરવું શું? દોડીએ, બીજુ શું?

હા, સવારે એક કામ સારું થયું – ૭૨/૩ની મુલાકાત લીધી

અર્નવે વિકીપિડીઆ પર સરસ પ્રેઝન્ટેશન આપ્યું અને તેનો અનુભવ કહ્યો. અમે ૬-૭ જણાં જ હતાં, પણ સારી એવી ચર્ચા થઈ. આશા રાખીએ છીએ કે આવી રીતે નિયમિત મળતા રહીએ અને વિકીપિડીઆની અમદાવાદ કોમ્યુનિટીમાં બહાર આવી જાય. અર્નવે ગુજરાતી વિકીપિડીઆ વિશે પણ સારી એવી સમજ આપી અને અનુભવ વહેંચ્યો.

ફોટો વગેરે: ગુગલ પ્લસ પર. આમાં અમુક ફોટોસ્ ધ્યાનથી જોજો. એક સ્લાઈડ અમદાવાદના સ્થળોની છે, જેને માટે કોઈ લેખ નથી. તો ત્યાંથી શરુઆત કરીશું?

ટૂંકમાં – go for it!

ગુજરાતી દેખાય છે, પણ ફોન્ટ રેન્ડરિંગ બરોબર નથી. લાગે છે કે એન્ડ્રોઈડ શીખવું પડશે.

* ઠંડી જબરી લાગે છે. થર્મલ વેર વગેરેની ખરીદી કરવી પડી છે.

* એક બોધપાઠ: સેલ આવે ત્યાં સુધી રાહ જોવી

૧. Flexibility અને છટકબારી વચ્ચે ટૂંકો ભેદ જ હોય છે. જે ક્ષણે લાગે છે આપેલી flexibility નો ગેરલાભ ઉઠાવાય છે, તે ક્ષણે ચેતી જવું. કે ચેતવવું.

૨. ચીનમાં ૩૦ દિવસમાં ૩૦ માળનું બિલ્ડિંગ ઉભું થાય છે, કહેવાય છે કે આટલા દિવસ આપણે ત્યાં બાથરુમ બનતા થાય છે

૩. પ્રોગ્રામર છો? તો યશનો આ આર્ટિકલ વાંચજો: http://www.yash.info/blog/index.php/india/fundamental-problem-with-indian-it-industry

૪. અનુરાગભાઈને લાગે છે કે સરખી રીત ન ભણ્યા હોવ તો લિપસ્ટિકનો પ્રોબ્લેમ થાય. સરખું ભણ્યા હોય તોય લાઈફ પાર્ટનર કેવી મળે એના પર આધારિત છે. લિપસ્ટિક તો ઠીક મશ્કરા અને બીજાય પ્રોબ્લેમ્સ થઈ શકે!

૫. અમુક માણસો ક્યારેય સુધરતા નથી. ખરેખર. માની ગયો.

૬. લોકો એમ સમજે છે કે ટ્વિટર પર વસેલી સેલિબ્રિટી તેમનાં ટ્વિટનો જવાબ આપશે, એ આશામાં ટ્વિટ કરે જ જાય છે. આપણી ટ્વિટ એ ટ્વિટ નહી ને સેલિબ્રિટીને પંપાળ.

૭. દરેક શહેરનું બસ-સ્ટેન્ડ એ શહેરની ટોપ-ટેન ગંદામાં ગંદી જગ્યા ગણી શકાય.

Update: ૪. ની લિંક સુધારી..

જુઓ: http://wikimediafoundation.org/wiki/English_Wikipedia_anti-SOPA_blackout

તમારા વર્ડપ્રેસમાં anti-SOPA રીબન દર્શાવવા માટે જુઓ: http://en.blog.wordpress.com/2012/01/18/join-our-censorship-protest/

તમે જોઈ રહ્યા છો કે આજકાલ મિડીઆ અને મિડીઆ જગત એ મોટાભાગે Paid Media તરીકે કામ કરે છે. તેને ખરીદી શકાય છે, અને ખરીદાઈ રહ્યું છે, એમાં નવાઈ નથી. ગુજરાતનાં કેટલાંય સમાચાર પત્રો, લેખકો અને કોલમબાજો સત્યને એવી રીતે તરોડે-મરોડે-જોડે છે કે આપણને થાય સાલું આપણે ગુજરાતમાં છીએ કે ચેચેન્યામાં. પણ, પણ – ઇન્ટરનેટ-બ્લોગ-ફેસબુક-ટ્વિટર-ગુગલ પર કોઈનો ઈજારો નથી. યુઝર જનરેટેડ કન્ટેન્ટની મજા જ એ છે કે કોઈ તેના પર નિયંત્રણ રાખી શકતું નથી. ઇજિપ્ત કે ટ્યુનિશિઆની તાજેતરની ઘટનાઓમાં બ્લોગ-ટ્વિટરે મોટો ભાગ ભજવ્યો. અન્ના હજારેની ચળવળને મોટો આધાર ઇન્ટરનેટ પર મળ્યો. આ ચળવળના નકારાત્મક પાસાં પણ ઇન્ટરનેટ પર ચર્ચાયા. પણ, છેવટે ઇન્ટરનેટ એ મુખ્ય ભાગ ભજવ્યો. આપણી સરકારને આ વાત ખબર છે અને સારી રીતે જાણે છે કે જો આમ જ ચાલશે તો આપણું કામ નહી ચાલે.

પાડાને વાંકી પખાલીને ડામ આપવામાં સરકાર એક્સપર્ટ છે. વચ્ચે એક બ્લોગના સબડોમેઈનની જગ્યાએ આખું ડોમેઈન બ્લોક કરી દેવામાં આવ્યું હતું. મેં ક્યાંક આગળ લખ્યું હતું તેમ આશા રાખજો કે આવો કોઈ વિચિત્ર કાયદો-નિયમ આવશે અને વ્યક્તિગત સ્વતંત્રતા પર તરાપની ઘટનાઓ બનશે.

PS: Thank God the Government does not find any objectionable content in porn sites. (@Hardism દ્વારા ટ્વિટર પરથી)

રાબેતા મુજબ અમે અમારી અનુકુળતાએ પાલનપુર પહોંચ્યા ત્યારે ૧૧ વાગી ગયા હતા. ભોજન સંભારભ મિસ કર્યો અને વિનયના ઘરે દાળ-બાટી ઝાપટી. ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે જ્યોર્જ ફિફ્થ ક્લબમાં એક્ઝિબિશન જોયું ન જોયું અને અમે મુખ્ય સ્નેહ મિલન સંમેલનમાં ગયા. ૧૯૯૭ની બેચના બહુ ઓછા લોકો આવ્યા એ જાણીને દુ:ખ થયું, પણ મૂક્યું એ દુ:ખ તડકે અને મજા માણી જે આવ્યા હતા તેમની સાથે. આશા, કિરણ, અલ્પા – છોકરીઓમાંથી આ ત્રણ જ જણાં મળ્યા. દેવેન, ભરત, પ્રજ્ઞેશ ચોક્સી – ઘણાં વર્ષે મળ્યા. મારા ગ્રુપના વત્તા કોમર્સ સ્ટ્રીમમાંથી અનેક લોકો મળ્યા. બીજી બેચમાંથી પણ અમુક જણાં દેખાયા, મળ્યા, ઓળખાણ પડી કે ન પડી કે હાય-હેલો થયું. ફોટોગ્રાફી તો ખરી જ (ઓવર ટુ ફેસબુક વગેરે!).

થોડી મજાક-મસ્તી અને છાસ પીધા પછી શાળાની મુલાકાતે નીકળ્યા. કેટલાંય બિલ્ડિંગ તોડીને નવા બનાવવામાં આવ્યા છે, અમુક બિલ્ડિંગ એમને એમ જ છે. હા, અમારી હોટ ફેવરિટ કેન્ટીન એમ જ છે. ૨૫ પૈસાની ભેળ હજી યાદ છે. કચોરી પણ મસ્ત મળતી હતી અને જો ઘરે થી સેવ-મમરા લઈ જઈએ તો ચટણી તમને ફ્રીમાં પણ આપી દેવામાં આવતી હતી. કચોરી શનિવારે ખાવા મળી શકતી કારણ કે એ વખતે પોકેટમની જેવી વસ્તુઓનું ચલણ ખાસ નહોતું. કેન્ટિનની કચોરીની સુગંધ – હજીયે એવી જ તાજી છે. આઈ.જે. મહેતા વિનયમંદિરને તોડીને નવું બિલ્ડિંગ બનાવ્યું છે. વિનયમંદિરના શિક્ષકો – દિલીપભાઈ, ગોવિંદભાઈ પંચાલ, કનુભાઈ પ્રજાપતિ, હસુમતીબેન, પિનાકીનભાઈ જાની, ખોડાભાઈ સાહેબ, ગુલબાનુબહેન – શું દિવસો હતા એ. થોડી વાર આમ-તેમ આંટા માર્યા અને પછી વિનયની ગાડી જહાંનારા બાગ પાસે પાર્ક કરેલી એટલે ત્યાં રસ્તામાં મારી ધોરણ ૨ થી ૪ની શાળા – શિશુશાળા – ની ઉડતી મુલાકાત લીધી. કવિને સ્લાઈડર વગેરે જોયા અને ગાંડો થયો. ક્લાસરુમ જોયા. ક્લાસની બહાર ઊભા રહેવાની સજા, હોમવર્ક ન કર્યું હોવાથી ક્લાસની બહાર બેસવાની સજા, બેગનો પટ્ટો કાઢી ધમાલ કરવાથી દરરોજ મળતી સજા – મજાની સજા હતી એ. જૂનાં શિક્ષકો – પ્રતિમાબેન, રક્ષાબેન, પરથીભાઈ સાહેબ (આચાર્ય), અંગ્રેજીના ટીચર જેમનું નામ હું ભૂલી ગયો છું – યાદ આવી ગયા.

જે કેમ્પસ અમે નાનાં હતા ત્યારે અત્યંત વિશાળ લાગતું હતું, તે નાનું લાગ્યું ઊંમર વધવાની સાથે લોજીકલ પાવર વધ્યો એ આવી લાગણીવાળી મુલાકાત માટે સારું ન કહેવાય.

ઓફિસ વત્તા કવિનની સ્કૂલ – એટલે પાંચ વાગે તો બસ પકડી પાછા અમદાવાદ ભેગા. સાંજનો કાર્યક્રમ સારો હતો એવા અહેવાલ મળ્યા છે.

થોડીક (સેલ્ફ)નોટ્સ:

૧. આવો (મહા)કાર્યક્રમ અત્યંત મહેનત, તૈયારી અને ધીરજ માંગી લે છે. આયોજકો, સ્વયંસેવકો, રવિવાર છતાં સ્કૂલે આવેલા બધાંજ વિધ્યાર્થીઓ (અમેય જ્યારે ટ્રસ્ટીઓ મુલાકાત લેતા, ત્યારે પરાણે જતાં..)નો ઊંડા દિલથી આભાર.
૨. ઇન્ટરનેટની મદદ વધુ લઈ શકાત. દા.ત. રજીસ્ટ્રેશન જો વહેલાસર શરુ કરાયું હોત તો એલ્યુમની ડેટાબેઝ જલ્દી તૈયાર થઈ શકત.
૩. ઓવરલેપિંગ કાર્યક્રમને કારણે કેટલીય બિલાડીઓ મરી ગઈ (.. kills kitten નું બેડ ટ્રાન્સલેશન. સોરી).
૪. શાળાના શિક્ષકોને મળવાનો અલગથી કાર્યક્રમ જેવું કંઈક રાખ્યું હોત તો વધુ મજા આવત.