મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!

અમારી બીજી કોઇ ટૅગલાઇન નથી!

Posts Tagged ‘શાળાજીવન

વિધામંદિર – મહારિયુનિયન વત્તા સંમેલન અહેવાલ

with 4 comments

* આ વર્ષે મારી શાળા શ્રી વિવિધલક્ષી વિધામંદિર, પાલનપુર ના ૬૦ વર્ષ પૂરા થયા એ નિમિત્તે અત્યાર સુધી શાળામાં ભણી ગયેલા તમામ વિદ્યાર્થીઓનું મહાસંમેલન શાળાના પ્રાંગણમાં રાખેલું હતું. કાર્યક્રમમાં જવું કે ન જવું તે નક્કી કરેલું નહી, છેવટે ઉત્તરાયણની રાત્રે મોડા નક્કી કર્યું કે ચાલો જઈએ!

રાબેતા મુજબ અમે અમારી અનુકુળતાએ પાલનપુર પહોંચ્યા ત્યારે ૧૧ વાગી ગયા હતા. ભોજન સંભારભ મિસ કર્યો અને વિનયના ઘરે દાળ-બાટી ઝાપટી. ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે જ્યોર્જ ફિફ્થ ક્લબમાં એક્ઝિબિશન જોયું ન જોયું અને અમે મુખ્ય સ્નેહ મિલન સંમેલનમાં ગયા. ૧૯૯૭ની બેચના બહુ ઓછા લોકો આવ્યા એ જાણીને દુ:ખ થયું, પણ મૂક્યું એ દુ:ખ તડકે અને મજા માણી જે આવ્યા હતા તેમની સાથે. આશા, કિરણ, અલ્પા – છોકરીઓમાંથી આ ત્રણ જ જણાં મળ્યા. દેવેન, ભરત, પ્રજ્ઞેશ ચોક્સી – ઘણાં વર્ષે મળ્યા. મારા ગ્રુપના વત્તા કોમર્સ સ્ટ્રીમમાંથી અનેક લોકો મળ્યા. બીજી બેચમાંથી પણ અમુક જણાં દેખાયા, મળ્યા, ઓળખાણ પડી કે ન પડી કે હાય-હેલો થયું. ફોટોગ્રાફી તો ખરી જ (ઓવર ટુ ફેસબુક વગેરે!).

થોડી મજાક-મસ્તી અને છાસ પીધા પછી શાળાની મુલાકાતે નીકળ્યા. કેટલાંય બિલ્ડિંગ તોડીને નવા બનાવવામાં આવ્યા છે, અમુક બિલ્ડિંગ એમને એમ જ છે. હા, અમારી હોટ ફેવરિટ કેન્ટીન એમ જ છે. ૨૫ પૈસાની ભેળ હજી યાદ છે. કચોરી પણ મસ્ત મળતી હતી અને જો ઘરે થી સેવ-મમરા લઈ જઈએ તો ચટણી તમને ફ્રીમાં પણ આપી દેવામાં આવતી હતી. કચોરી શનિવારે ખાવા મળી શકતી કારણ કે એ વખતે પોકેટમની જેવી વસ્તુઓનું ચલણ ખાસ નહોતું. કેન્ટિનની કચોરીની સુગંધ – હજીયે એવી જ તાજી છે. આઈ.જે. મહેતા વિનયમંદિરને તોડીને નવું બિલ્ડિંગ બનાવ્યું છે. વિનયમંદિરના શિક્ષકો – દિલીપભાઈ, ગોવિંદભાઈ પંચાલ, કનુભાઈ પ્રજાપતિ, હસુમતીબેન, પિનાકીનભાઈ જાની, ખોડાભાઈ સાહેબ, ગુલબાનુબહેન – શું દિવસો હતા એ. થોડી વાર આમ-તેમ આંટા માર્યા અને પછી વિનયની ગાડી જહાંનારા બાગ પાસે પાર્ક કરેલી એટલે ત્યાં રસ્તામાં મારી ધોરણ ૨ થી ૪ની શાળા – શિશુશાળા – ની ઉડતી મુલાકાત લીધી. કવિને સ્લાઈડર વગેરે જોયા અને ગાંડો થયો. ક્લાસરુમ જોયા. ક્લાસની બહાર ઊભા રહેવાની સજા, હોમવર્ક ન કર્યું હોવાથી ક્લાસની બહાર બેસવાની સજા, બેગનો પટ્ટો કાઢી ધમાલ કરવાથી દરરોજ મળતી સજા – મજાની સજા હતી એ. જૂનાં શિક્ષકો – પ્રતિમાબેન, રક્ષાબેન, પરથીભાઈ સાહેબ (આચાર્ય), અંગ્રેજીના ટીચર જેમનું નામ હું ભૂલી ગયો છું – યાદ આવી ગયા.

જે કેમ્પસ અમે નાનાં હતા ત્યારે અત્યંત વિશાળ લાગતું હતું, તે નાનું લાગ્યું :) ઊંમર વધવાની સાથે લોજીકલ પાવર વધ્યો એ આવી લાગણીવાળી મુલાકાત માટે સારું ન કહેવાય.

ઓફિસ વત્તા કવિનની સ્કૂલ – એટલે પાંચ વાગે તો બસ પકડી પાછા અમદાવાદ ભેગા. સાંજનો કાર્યક્રમ સારો હતો એવા અહેવાલ મળ્યા છે.

થોડીક (સેલ્ફ)નોટ્સ:

૧. આવો (મહા)કાર્યક્રમ અત્યંત મહેનત, તૈયારી અને ધીરજ માંગી લે છે. આયોજકો, સ્વયંસેવકો, રવિવાર છતાં સ્કૂલે આવેલા બધાંજ વિધ્યાર્થીઓ (અમેય જ્યારે ટ્રસ્ટીઓ મુલાકાત લેતા, ત્યારે પરાણે જતાં..)નો ઊંડા દિલથી આભાર.
૨. ઇન્ટરનેટની મદદ વધુ લઈ શકાત. દા.ત. રજીસ્ટ્રેશન જો વહેલાસર શરુ કરાયું હોત તો એલ્યુમની ડેટાબેઝ જલ્દી તૈયાર થઈ શકત.
૩. ઓવરલેપિંગ કાર્યક્રમને કારણે કેટલીય બિલાડીઓ મરી ગઈ (.. kills kitten નું બેડ ટ્રાન્સલેશન. સોરી). :)
૪. શાળાના શિક્ષકોને મળવાનો અલગથી કાર્યક્રમ જેવું કંઈક રાખ્યું હોત તો વધુ મજા આવત.

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૮

with 8 comments

* હવે થોડો કૂદકો મારીએ. દસમાં ધોરણમાં ખાસ કંઈ કરવા જેવું નહોતું. જેટલી તાકાત હતી એટલું ભણી લીધું. ન ગણવાનું ગણિત ગોખી લીધું. પણ, એકંદરે મહેનત સારી એવી કરી. ૮૦ ટકા ન આવ્યા એનો કોઈ અફસોસ ન રહ્યો પણ નિરવ – અમારો ખાસ મિત્ર બોર્ડમાં ક્રમાંક ન મેળવી શક્યો ત્યારે માની લીધું કે ચમત્કાર થાય છે. ૧૧મું ધોરણ ચમત્કારિક રહ્યું. હવે ખબર પડી કે બધાને વિજ્ઞાનપ્રવાહનો ડર કેમ લાગે છે. બદનસીબે, મારી વર્ષોની ઈચ્છા – દેડકાનું ડિસેક્શન – જીવપ્રેમી ગુજરાત સરકારે બંધ કરાવી દીધું અને મારી બધી ઈચ્છાઓ મરી પરવારી. એની વે, બાયોલોજી અને ફિઝીક્સ મારા પ્રિય (પ્રિય એટલે વધુ માર્ક-ગુણ આવે એવું નહી) રહ્યા – એનું કારણ પણ હતું કે બાયોલોજીનાં જેંતીભાઈ પ્રજાપતિ અમારા શિક્ષક કરતા મિત્ર વધુ હતા. ધોરણ ૯માં વિજ્ઞાનમેળામાં જેની બાજુમાં બેસીને બાજીગર જોયું હોય તે આપણા વર્ગ-શિક્ષક આવે તો કેવી મજા આવે. વધુમાં, તેઓ ભણાવે પણ મસ્ત!

અમને વળી ભણવાનું બહુ ભૂત ચડ્યું એટલે ચાલુ ૧૧માએ ૧૨માના ટ્યુશન ચાલુ કર્યા. ખરાબ નિર્ણય. બોધપાઠ મળી ગયો. ૧૧મું તો બગડ્યું, ૧૨મુંય બગાડ્યું. રીઝલ્ટ પહેલા અમે પાતાળેશ્વર મંદિર ગયા પણ, છેવટે જે થવાનું હતું તે થયું. પ્રભુને ગમ્યું તે ખરું. એમની ઈચ્છા નહી હોય વગેરે વગેરે.. ૬૦.૭૧ ટકા આવ્યા – બોર્ડમાં. જોકે શરમ ન આવી (કારણ કે, આવી શરમ પછી વારંવાર આવવાની હતી, કદાચ.)

ક્યાંય એડમિશન મળવાની આશા ન હતી એટલે, અમે પાલનપુરની લોકપ્રિય આર.આર. મહેતા કોલેજ ઓફ સાયન્સમાં એડમિશન લેવાનો અભૂતપૂર્વ નિર્ણય લીધો અને જીવનનાં રોકડા ત્રણ વર્ષ બાજુ પર રાખી લીધા.

શું કર્યુ ત્યાં? આગળ જોઈશું..

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,300 other followers