* હું એવા ધર્મમાં નથી માનતો કે જ્યાં ભક્તો તાળાંમાં રહેતા ભગવાનના દર્શન કરવા માટે ભાગંભાગ કરે અને કચડાઈ મરે. મને યાદ છે કે જ્યારે અમે શ્રીનાથજી દર્શન માટે ગયેલા ત્યારે મંદિર બંધ હતું. મને થયું કે આ શું? અને હું (અને મામા અને ધવલ) દર્શન માટે નહોતા ગયેલા. તેના કરતાં અમે બજારમાં રખડેલા અને પછી આગળ ઉદેપુર જવા માટે નીકળી ગયેલા..

* ઘણાં દિવસ પર હાજર છે, ચિત્ર-વિચિત્રનો ભાગ ૪.

૧. ટી-શર્ટ. લાગણી દુભાવવી નહી!!

૨. રીક્ષા ચાલકની વાટ. ધ વિલેજ, હિમાલય મોલ, અમદાવાદ.

* કોકીને મેં ૨૦૦૮માં વેલેન્ટાઈન ડે પર એક કાંડા ઘડિયાળ (સરસ મજાની – આમ લખું છું, કારણ કે તેને પણ ગમી હતી..) ભેટ તરીકે આપી હતી. હવે, કાળક્રમે કોકીના કાંડા પર એ ઘડિયાળ ઢીલી પડવા લાગી (હિન્ટ: કવિન). અને, ઘડિયાળનો બેલ્ટ પણ લેધરનો હોવાથી અમદાવાદી વાતાવરણની અસર તેના પર જલ્દી થઈ. હવે, થયું એવું કે શનિવારે અમે શોપિંગ કરવા નીકળ્યા અને ઘરે પાછા આવતી વખતે રીક્ષામાં કોકીએ જોયું કે તેના કાંડા પર ઘડિયાળ નથી. ઓહ! અમારા બન્નેનાં મોઢામાંથી ઉદ્ગાર નીકળ્યો. સ્વાભાવિક છે, યાર. મને થયું કે ચાલો આવતા વેલેન્ટાઈન ડે પર શું ભેટ આપવી તે વિચારવું નહી પડે. પણ, કોકીનું મોં જોવા જેવું હતું. મેં કહ્યું શાંતિ રાખ, ઘરે જઈને કબાટમાં જો, નહીં મળે તો નવી લઈ આપીશ (!).

ઘરે ગયા. ફટાફટ કબાટમાં જોયું તો ઘડિયાળ આરામથી પડી હતી. કોકીએ કહ્યું કે મેં મનમાં કહ્યું હતું કે જો કાર્તિકનો પ્રેમ સાચો હશે તો ઘડિયાળ ઘરે પડી હશે. અને, અહીં છે.

હા, કોકી – તારો પ્રેમ સાચો જ છે, પણ હવે વેલેન્ટાઈન ડે પર ભેટની પસંદગીમાં મારે મૂંઝવણ થવાની છે

* ચેતવણી: અમદાવાદમાં રસ્તા પર ચાલવું જોખમી છે.

રસ્તે ચાલતા એટલે કે મારા અને બીજા હજારો લોકોને ખબર જ છે કે ઉપરની ચેતવણી સાચી, સરળ અને સરાસર હોશોહવાસમાં લખાઈ છે. અને અહીં, ફૂટપાથ એટલે શું તેની તો ખબર હોય તેમ લાગતું નથી. દા.ત. મીઠાખળી છ રસ્તાથી લો-ગાર્ડન (એ લો-ગાર્ડન છે, પણ લોકો તેને લવ-ગાર્ડન કહે છે, જે સાચું છે!) સુધી જવાના રસ્તે તમે ચાલતા અને જીવતા જઈ શકો તો ભગવાનનો પાડ માનવો અને માનતાઓ વગેરે રાખવી.

અને, પેલી વોકિંગ-ટોકિંગ જેવી જાહેરાતો અમદાવાદની પ્રજાને જ જોઈને બનાવી હશે. હવે પછીની જાહેરાત, વોક વ્હેન યુ ડ્રાઈવ જેવી હોઈ શકે છે..

* આવતા સોમવારથી શનિવાર બેંગ્લુરૂમાં ફોસ.ઈન માટે જવાનું છે. કોઈ બ્લોગર મિત્ર જો ત્યાં હોય તો મને ઈમેલ કે આ પોસ્ટ પર કોમેન્ટ કરી શકે છે. નવનીતને તો મળવાનું નક્કી જ છે. હું ત્યાં ડેબિયન (સ્વાભાવિક રીતે) પર એક વર્કઆઉટ અને BOF માં પસંદ થયો છું.

* હું અને કવિન મસ્તી કરતા હતાં, ત્યારે નીચેનું ગીત ગાતા-ગાતા દોડતા હતા..

ટામેટું રે ટામેટું,
ગોળ ગોળ ટામેટું,
લાલ લાલ ટામેટું,
નદીએ નાવા જાતુતું,
ઘી-ગોળ ખાતુતું,
અસ મસ ને ઢસ.

ત્યાં કોકીએ બૂમ પાડીને કહ્યું, ખબર છે, ટામેટાં આજે ૬૦ રુપિએ કિલો હતા! તો પછી ગીત નીચે પ્રમાણે ગાવા લાગ્યા..

ટામેટું રે ટામેટું,
ગોળ ગોળ ટામેટું,
લાલ લાલ ટામેટું,
નદીએ નાવા જાતુતું,
ઘી-ગોળ ખાતુતું,
૬૦ રુપિએ કિલો આવતુતું,
અસ મસ ને ઢસ!!!

* કોકી મુંબઈમાં રહેલી એટલે તેને અમદાવાદની ઠંડી  (અને ગરમી) થોડી વધુ પડતી લાગે છે, પણ આ વખતે મારા માટે પણ શિયાળાની શરૂઆત બહુ સારી થઈ નથી. શરદીથી નાક ખરડાઈ ગયું છે, અને આખો દિવસ ટોપી અને મોજા પહેરીને ફરવું પડે છે અને અમારો ફ્લેટ થોડો વિચિત્ર છે, જ્યારે જોઈએ ત્યારે તડકો નથી આવતો..

* પોસ્ટનું ટાઈટલ વાંચી ભોળવાવું નહીં. હું ક્યાંય હોટલ કે રેસ્ટોરાંમાં જમી આવીને થયેલ આનંદ વિશે વાત નથી કરતો. આ વાત છે ‘ભોજનનો આનંદ’ (લેખક: અંજલિ મંગળદાસ) નામનાં રસોઈ પુસ્તકની. ગઈકાલે કવિનની સ્કૂલની ફાઈલ માટે પેપર પંચ કરવાનું યંત્ર લેવા ગયો ત્યારે અચાનક આ નજરે ચડી ગયું. અને, મને થયું કે ચાલો કોકીને કંઈ ગિફ્ટ-બિફ્ટ આપીએ અને એનો લાંબા ગાળે ફાયદો મને પણ થશે એમ વિચાર્યું. જોડે બે મુવીસ – સેવિંગ પ્રાઈવેટ રાયન અને કિસ ધ ગર્લ્સ (નામ વિચિત્ર છે, પણ મોર્ગન ફ્રીમેન હોવાથી મારાથી રહેવાયું નહીં..) લીધા.

તો પુસ્તકમાં શું છે? સરસ બોક્સમાં ૫ નાનકડી પુસ્તિકાઓમાં ૫ પ્રકારની વિવિધ ૨૧ વસ્તુઓ બનાવવાની રીત છે. સ્ટાર્ટર, કચુંબર, રાયતાં, ચટણી અને અથાણાં. એમાંથી આપણને સ્ટાર્ટર અને સલાડમાં વધારે રસ છે. ૧૪૫ રુપિયા બરોબર કહેવાય.

મજાની વાત છે કે પુસ્તક પર આપેલ વેબસાઈટ સરનામું, www.houseofmg.com/cookbook ખૂલતું નથી! હા, હાઉસ ઓફ એમજીની સાઈટ ખૂલે છે અને ઠીક-ઠીક છે..

* ઓપનસુઝે-ઉબુન્ટુ પાર્ટી વાળી પોસ્ટમાં લખ્યું તેમ હું અશોક પાસેથી મેકબુકનો MiniDVI->VGA કેબલ લઈ આવ્યો. આ કેબલ તમારા મેકબુકને પ્રોજેક્ટર સાથે જોડવા માટે જરુરી છે. મેકબુક VGA પોર્ટની જગ્યાએ વિચિત્ર એવા MiniDVI પોર્ટ સાથે આવે છે અને 99% પ્રોજેક્ટર આ પોર્ટને આધાર આપતા નથી. અને, પાછો આ કેબલ આવે ૧૧૦૦ કે ૧૨૦૦ રુપિયાનો. લેપટોપ જોડે ફ્રી ન આવે! ગમે તે કારણસર મેં હજી સુધી તે ખરીદવાનું ટાળ્યું. એટલે, દર વખતે મારે લેવા જવું પડે. જુઓ નીચે તે કેબલનો ફોટો..

વડોદરામાં પ્રેઝન્ટેશન આપ્યા પછી, મેં કેબલ કાઢીને ક્યાંક મુક્યો. ઘરે આવીને બીજા દિવસે જોયું તો કેબલ ન મળ્યો. મારો તો જીવ અધ્ધર થઈ ગયો. બીજાની ઉછીની લીધેલ વસ્તુ આપણે ખોવાડી દઈએ ત્યારે જે લાગણી થાય એવી આખો દિવસ રહી (અમુક લોકોને આનંદ થાય, પણ એ વાત જુદી છે ). મહિનાનું બજેટ જોયું અને ક્યારે એ કેબલ ખરીદી શકાય એવી ગણતરી પણ કરી દીધેલી. નક્કી કર્યું કે ક્યાંય પણ બહાર પ્રેઝન્ટેશન માટે જઈએ ત્યારે ધ્યાન રાખીને ચેક-લિસ્ટ બનાવી બધી વસ્તુઓ પાછી બેગમાં મૂકવી. આ બાજુ, જીગીશભાઈ અને પ્રતિકને પણ મેં ઊંચા-નીચા કરી મૂક્યા. એકાદ વખત ફોન લગાવ્યો, ઈમેલ કર્યો, ગુગલ વેવ પર પિંગ કર્યું, જીગીશભાઈ તો ત્યાં લેબમાં જઈને પણ જોઈ આવ્યા.

રાત્રે ઘરે આવ્યો, અને કેબલ મારા ૬ પોકેટ જીન્સનાં એક નાનકડાં ખિસ્સામાંથી મળ્યો..

૧. મારા ૫૪-૮ = ૪૬ રુપિયા બચી ગયા.

૨. રીક્ષાવાળાઓ જોડે થતી દરરોજની બબાલમાંથી મુક્તિ મળી.

૩. સવારનાં પહોરમાં (એટલે કે ૧૧.૩૦ વાગે) થોડું ચાલવાથી અને વહેલું નીકળવાથી શરીરને ફાયદો થયો.

૪. પ્રદૂષણ થોડું ઓછું થયું.