મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!

* આજ-કાલ બ્લોગ પર કંઈ લખી શકાતું નથી. કારણ?
૧. દાંત મેં સડન. કારણ? RCT એટલે કે રુટ કેનાલ ટ્રિટમેન્ટ. તેમ છતાં, બે દિવસથી ભયંકર દુખાવો થઈ રહ્યો છે. પેઈનકિલર અત્યારે મારો પરમ મિત્ર બની સાથ આપે છે..
૨. કવિનની સ્કૂલ. એક બેગ અને એક વોટર-બોટલની વાટ લાગ્યા પછી અમને સમજાયું કે મા-બાપ બિચારા કેમ કહેવાય છે..
૩. ટ્વીટર-આઈડેન્ટિકા-ફેસબુકનું ડેડલી કોમ્બિનેશન. છતાં, બ્લોગ એટલે બ્લોગ.

બીજાં સમાચારો,
૧. આ શનિવારે બરોડામાં ઓપનસુઝે-ઉબુન્ટુની રીલીઝ પાર્ટી છે. જેને આ વિશે ખબર છે એટલે આ બન્ને શું બલા છે – તેઓ માટે આ પાનાં પર નોંધણી કરવા માટે અંતરપૂર્વક આવકાર. હું ત્યાં એકાદ-બે પ્રેઝન્ટેશન આપવાનો છું.
૨. ફોસ.ઈન/૨૦૦૯માં મારી (એટલે કે વર્કઆઉટ-અને-બોફ (BOF)) પસંદગી થઈ ગયેલ છે. ટીકીટના મોટા પ્રશ્નનું પણ નિરાકરણ આવી ગયું છે – એટલે મજા આવશે.

* કવિનનો આજે શાળામાં પ્રથમ દિવસ હતો. લિટલ જીનિયસ નામની એક બંગલામાં ચાલતી શાળા (એટલે કે સ્કૂલમાં) તેને મૂકવામાં આવ્યો છે. સ્કૂલ ઠીક-ઠીક છે, કંઈ વધારે પડતી હાઈપ વાળી નથી. ઘરથી નજીક છે અને મને પોસાય તેવી ફી છે. કવિનને લઈ જઈને પહેલાં ફોર્મ-ફી વગેરે ભર્યા. સ્કૂલના સંચાલક જોડે થોડી વાત-ચીત કરી, તે દરમિયાન કવિન રમવામાં મશગૂલ થઈ ગયો. હું થોડી વાર પછી ઘરે આવ્યો અને એકાદ કલાક પછી કવિનને ખેંચીને ઘરે લાવવો પડ્યો. એને એમ કે સ્કૂલ એટલે બહાર પડેલા હિંચકામાં રમ્યા કરવાનું! આશા રાખીએ છીએ કે કવિન તેના ટીચર્સને ભારે ના પડે અને સરખી રીતે ભણવાનું-રમવાનું-શીખવાનું ચાલુ કરે

અને, હા. કવિનની સ્કૂલ અંગ્રેજી મિડિયમમાં છે. જોઈએ છીએ, કેટલી પોઅમ અમારે શીખવી પડે છે..

* બે દિવસથી દાંતના દુખાવા (અને પછી RCT) અને પેટનાં પરાક્રમને કારણે ઓફિસમાં નથી ગયો, પણ આ બાજુ કવિન-કોકી પણ ઘરમાં નથી – એટલે કે પાલનપુર ગયા છે. ખાલી ઘર કોને કહેવાય તે અત્યારે ફરી સમજાય છે. અરે, રવિવારે કવિન મારી મમ્મી જોડે બહાર ગયેલો ત્યારે પણ હું-કોકી કંટાળી ગયેલા, છેવટે શોપિંગ કરવા માટે નીકળી પડ્યા! અને, અત્યારે કવિન જોડે (આ લખતાં-લખતાં) વાત થઈ તો તેણ કહ્યુ, “પપ્પા, અમે આવીએ જ છીએ!”

* આજે મમ્મી કવિન માટે મુંબઈથી નવો નાઈટ ડ્રેસ લાવી અને પછી અમને ખાતરી થઈ કે ગુગલ માત્ર સર્ચ એન્જિન, જીમેલ કે વેવ પૂરતું જ લોકપ્રિય નથી..

* આજે ધન તેરસ હતી. એટલે કે ધનની પૂજા કરવાનો દિવસ. રાઈટ. પણ, ધન હોય તો પૂજા થાય ને એટલે અમે ધન પ્રાપ્તિ માટે પૂજા કરી.

કવિનને થોડી ફૂલઝરી (તારામંડળ) અપાવી છે, જે તેના માટે ‘ફટાકટા’ છે અને અત્યારે તેના માટે જીદ કરી રહ્યો છે. ઘરની બહાર કોડીયામાં દિવા કર્યા, મહેનત કરીને તોરણ (આસોપાલવનું તોરણ + પ્લાસ્ટિકનાં ફૂલોનું) લગાવ્યું, જીરા રાઈસ, શાક-પૂરી અને કચૂંબરનું ભોજન કર્યા પછી મને થોડું ઘેન ચડ્યું છે. પણ, ચાલો હવે, કવિન તેની કેપ્સ લોક દબાવવા આવી પહોંચ્યો છે.

લક્ષ્મી મા તમને સુખ અને સંપત્તિ બન્ને આપે તેવી શુભેચ્છાઓ. ઓલ ધ બેસ્ટ!

* મારા મેકબુકનાં કી-બોર્ડમાં કેપ્સલોકની સરસ મજાની કળ આવેલી છે (એટલે કે Key). એમાં સરસ મજાની લીલી લાઈટ પણ આપેલી છે. હું જો કે લિનક્સ કમાન્ડ લાઈનનો માણસ – એટલે આપણને કેપ્સ લોક નક્કામી. પણ, હું જ્યારે પણ કામ કરતો હોઉં ત્યારે કવિન આવીને કેપ્સ લોક દબાવે અને, મારી ત્રણ-ચાર મિનિટ તેને સમજાવવામાં અને પછી કમાન્ડ (કે કંઈ પણ) ફરીથી ટાઈપ કરવામાં નીકળી જાય. આ મુશ્કેલીમાંથી બહાર આવવા છેવટે, ~/.bashrc માં નીચે પ્રમાણેનું સેટિંગ ઉમેર્યું.

if [ "$PS1" ]; then
xmodmap -e “remove lock = Caps_Lock”
fi

અને હવે, કેપ્સ લોકની લાઈટ અને કળ કામ કરતી બંધ થઈ ગઈ.કવિનને એમ કે પેલી લીલી લાઈટ બગડી ગઈ છે એટલે તેણે મને હેરાન કરવાનું છોડી દીધું

હા, મારી bashrc વગેરે ફાઈલો તમે અહીં મેળવી શકશો.

* આજે અચાનક કવિન મારા હાથમાં આવી ગયો અને હું મેકમાં સોફ્ટવેર અપડેટ કરતો હતો તે વખતે અમે વેબકેમનો ફાયદો ઉઠાવ્યો..

સવાર સવારમાં પપ્પા અને કવિનની ફોટોગ્રાફી…

* રવિવારે અમે હિંમત કરીને બપોરનાં શોમાં મલ્ટિપ્લેક્સમાં મુવી જોવા માટે ગયા. નક્કી જ હતું કે વેક અપ સીડ જોવું. ટીકીટ મળી ૨.૪૫ની. અમે પહોંચી ગયા – ૧ વાગે. ત્યાં સુધી હિમાલય મોલમાં ટાઈમ પાસ કર્યો. કવિને છીછી કરીને તેમાં પોતાનો ફાળો આપ્યો. મુવી ચાલુ થયું – અને તરત જ કવિન સુઈ ગયો. સરસ. અને જ્યારે ઉઠ્યો ત્યારે મુવી પૂરું થઈ જવા આવ્યું હતું! થેન્ક્સ કવિન!!

(ચિત્ર સોર્સ: વીકીપિડીઆ આર્ટિકલ)

મુંબઈનું મુવી હતું એટલે કોકીને વધુ ગમ્યું. મને સીડની ટી-શર્ટનું કલેક્શન વધારે ગમ્યું. નિકોન DSLR પણ ગમ્યો અને એ એપલનું લેપટોપ વાપરતો હતો – એ પણ ગમ્યું. આયેશાનાં ફ્લેટનું ઈન્ટિરિઅર અને મુંબઈ મીટની ઓફિસ પણ ગમી.

હા, તો મુવી શરૂ થાય છે – કોલેજનાં છેલ્લા દિવસ થી. સીડ એ સામાન્ય કોલેજ યુવાન જેવો જ છે. જેને ખબર નથી કે આગળ શું કરવું (એટલે કે મારા જેવો..). તેનાં પપ્પા (અનુપમ ખેર) તેને ઓફિસ આવવાનું કહે છે – પણ એક અઠવાડિયામાં તે કંટાળી જાય છે. આ સમયમાં તેને મુંબઈમાં નવી આવેલી આયેશા મળી જાય છે અને બન્ને દોસ્ત બને છે. આ વખતનાં ડાયલોગ મસ્ત છે. સીડને તેનાં પપ્પા જોડે બબાલ થાય છે અને તે આયેશાનાં ઘરે રહેવા જતો રહે છે. થોડા દિવસમાં આયેશા પણ કંટાળી જાય છે કે આ શું. આ તો માથે પડ્યો. એટલે સીડ પણ તેની ઓફિસમાં નોકરી માટે જાય છે. નોકરી મળે છે – એની હોબી મુજબની જ – ફોટોગ્રાફી કરવાની. સરસ. પછી, સીડનો પહેલો પગાર આવે છે ત્યારે તે તેના પપ્પાને મળે છે અને એની ગલતીઓનો અહેસાસ થાય છે. પણ, તે જવાનો છે તે આયેશાને ગમતું નથી. છેવટે, મેગેઝિનમાં તેની કોલમ દ્વારા સીડને ખબર પડે છે આયેશા તેને પ્રેમ કરે છે. તે વરસાદમાં પલળતી આયેશાને મળવા દોડી જાય છે. બુચ બુચ. આયેશા, આઈ લવ યુ. બુચ બુચ.

ફિલ્મમાં એક પણ કિસીંગ, ન્યૂડ કે ગોલીબારનો સીન નથી. જોવા જેવું છે. એટ લિસ્ટ એક વાર તો ખરું જ. હા, ગીત-સંગીત પણ સારા છે..

* કવિન અને કોકી કોઈક મુવી જોતા હતા, ત્યારે મારામારીનું કોઈ દ્રશ્ય આવ્યુ ત્યારે કવિન બોલ્યો: શીટ, મૅન.

બોધપાઠ: બોલતી વખતે ધ્યાન રાખવું.

* કોકી: ગરમીમાં કેમ બેઠો છે. બહારના રૂમમાં પંખા નીચે બેસ.

હું: એ તો મારા લેપટોપને કેટલી ગરમી લાગે છે તે જોઉં છું.

બોધપાઠ: લેપટોપને ગરમી લાગે છે.

* કુણાલભાઈએ લખેલ તેમ કદાચ આપણું પોતાનું ઘર (એટલે કે ફ્લેટ) હવે કદાચ અશક્ય જેવી વસ્તુ છે. ૧૧-૧૨-૧૩નાં રોજ ગુજરાત યુનિવર્સિટીનાં એક્સપો ગ્રાઉન્ડમાં મહા પ્રોપર્ટી મેળો લાગ્યો હતો. મોટાભાગનાં ફ્લેટની કિંમત સામાન્ય મધ્યમવર્ગને પોસાય તેવી નહોતી. લોન પર કદાચ ચાલે – પણ, લોનની ગણતરી કરતાં ફ્લેટની કિંમત કરતાં ડબલ જેટલા પૈસા ભરવા પડતા હોય છે (સોરી, આ બાબતે હું બહુ જ અજ્ઞાન અને પછાત છું). એકાદ બે સ્કીમ સારી હતી, પણ હજી વિચાર ચાલે છે કે શું કરવું.

એની જોડે અમદાવાદ હેરિટેજ ફાઉન્ડેશન કરીને કોઈક સંસ્થા દ્વારા અમદાવાદની પોળ સંસ્કૃતિ પર સરસ નાનકડું પ્રદર્શન (કમ સેલ, કહેવું પડે?) હતું. એ પહેલા ક્રાફ્ટ મેળામાંથી ઓરિસ્સા સ્ટોલમાંથી એક સરસ ફ્રેમ અને તોરણ લીધું. રાબેતા મુજબ કવિને યોગ્ય જીદ કરી અને મસ્તી કાઢી..