ઝ્વિફ્ટ

હવે નાછૂટકે જ્યારે સાયકલિસ્ટને ઘરે બેસવાનું આવે ત્યારે સાયકલ સાફ કર્યા સિવાય તો ઇન્ડોર રાઇડિંગનો જ વિકલ્પ બાકી રહે છે. અમારા ફેવરિટ ટ્રેઇનરરોડ પછી અમે પ્રયત્ન કર્યો કે નવા ફોનમાં ઝ્વિફ્ટ ચાલે છે કે નહી. અને, ચાલ્યું! સાત દિવસના ટ્રાયલ પછી તેને એક મહિના માટે સબસ્ક્રાઇબ કરવામાં આવ્યું છે.

તો જોઇએ, આ ઝ્વિફ્ટ શું છે. સૌ પહેલા તો, નીચેની છબી જુઓ. મારી સાયકલ જોડે લગાવેલું સાધન છે તે ઇન્ડોર ટ્રેઇનર છે. તે સાયકલના પાછલા વ્હીલનું કામ કરે છે, સિવાય કે તેમાં બ્રેક કામ નથી કરતી. આ પ્રકારના ટ્રેઇનરને ડાયરેક્ટ ડ્રાઇવ કહે છે.

સાયકલ વત્તા ટ્રેઇનર

આ ટ્રેઇનરમાં પાવર (શરીર કેટલી ઊર્જા ઉત્પન્ન કરે છે, તે Wattsમાં બતાવે), કેડેન્સ (RPM) જેવા સેન્સર્સ હોય છે. ટ્રેઇનર ઝ્વિફ્ટ જેવી ઍપ વડે મોબાઇલ સાથે જોડાય છે (બ્લ્યુટૂથ કે પછી ANT+ વડે). હવે, ઝ્વિફ્ટમાં મઝાની વાત છે કે..

કોબલસ્ટોન પર સાયકલિંગ!

.. તેમાં ખરેખર જે પ્રકારનો રોડ હોય તેવી ફિલિંગ આવે. જો પર્વત આવે તો, સાયકલિંગ કરવું મુશ્કેલ પણ બને (ટૂંકમાં, વાટ લગાવે!) હવે, જોકે આ ફિલિંગ તો મારા ટ્રેઇનરને આભારી છે, પણ ઝ્વિફ્ટ તેમાં વધારાનો રસ ઉમેરે છે. વિવિધ દેશોમાં સાયકલિંગ કરવાની મઝા આવે છે. તે પણ, ઘરની બહાર ગયા વગર. તેમાં લીડરબોર્ડ હોય, ટાઇમ ટ્રાયલ કે પછી ટુર ઓફ વાટોપિયા જેવી વિવિધ તબક્કા ધરાવતું રેસિંગ હોય. હજુ સુધી ઘણી સુવિધાઓનો દેખી નથી, પણ ૩૫૦ કિમી તેમાં ચલાવ્યા પછી કહી શકાય કે મહિને ૧૫ ડોલર આપવા એ ખોટા નથી.

તેના ટ્રેઇનિંગ પ્લાન પણ સારા છે, પણ ત્યાં સુધી હજુ પહોંચ્યો નથી. જોઇએ ક્યાં સુધી આ ગાડું ચાલે છે.

PS: ગુજરાતીઓ આરંભે શૂરા!

PS II: વાટોપિયા જેવો ખરેખર કોઇ ટાપુ નથી, પણ ઓસ્ટ્રેલિયાની ઉત્તરે આવેલા કોઇ ટાપુ પર હું રાઇડ કરતો દેખાઉં છું. ત્યાં બધુ જ છે. જ્વાળામુખી, પર્વતો, દરિયો, રણ, ડાઉનટાઉન, દરિયાની નીચે રસ્તો, ડાયનોસોર, રીંછ, બરફ ધરાવતા પહાડો, જંગલ, ટ્રેઇલ. ઓલ ઇન વન!!

અપડેટ્સ – ૨૩૩

અપડેટ્સ – ૨૩૨ પછી ઘણા સમયે આવી અપડેટ્સ પોસ્ટ આવી રહી છે..

કોરોના વાયરસે કાળો કેર મચાવ્યો છે. વોટ્સએપ યુનિવર્સિટીના સ્નાતકોએ તેનાથી પણ વધુ કોહરામ મચાવ્યો છે, એટલે સાચવીને રહેવું. સદ્ભાગ્યે, અહીં ટોયલેટ પેપરની કોઇ કમી નથી.

જ્યારે જ્યારે મને એમ લાગે કે માનવતા મરી પરવારી છે, ત્યારે ઇન્ટરનેટ પર આવી પોસ્ટ જોઇને મારી માન્યતા ખોટી પડે છે!

દોડવાનું બંધ છે, કારણ કે ઘણાં ઘણાં સમયે ઢીંચણમાં કંઇક દુખાવો શરૂ થયો છે. કદાચ ગયા અઠવાડિયે પેલી ફાસ્ટ ૩૦૦ કિમી બી.આર.એમ. અથવા તેના પહેલાંના સળંગ રનિંગનું પરિણામ હોઇ શકે છે. અને હા, સાયકલિંગ પણ ઇન્ડોર જ ચાલે છે. હાલમાં તો હું લંડન, ન્યૂ યોર્ક અને વાટોપિયામાં સાયકલિંગ કરી રહ્યો છું – ઝ્વિફ્ટ ઝિંદાબાદ! 😉

PS: કાલે ટુર ઓફ વાટોપિયા રેસનું સ્ટેજ – ૩ છે.

PS II: કવિનને પરીક્ષાઓ રદ્ થઇ છે, પણ ટ્યુશન ક્લાસીસ હજુ ચાલુ છે, જે પણ ટૂંક સમયમાં બંધ થાય તેવું લાગે છે. સદ્ભાગ્યે, તેના હાથમાં કિંડલ આવ્યું છે અને તે હેરી પોટર સીરીઝ ફરી વાંચી રહ્યો છે..

કોરોના

સૌ પ્રથમ તો..

હાંફળા-ફાંફળા થવાની જરૂર નથી!!

બીજી વાત. આલ્કોહોલથી આ રોગ સામે રક્ષણ મળતું નથી. પણ, કેટલાંક મૂર્ખ લોકોએ આવું કર્યું અને મર્યા. આ પણ જુઓ: ઇરાનમાં દારૂબંધી પર વિકિપીડિયાનો લેખ

ત્રીજી વાત. સમગ્ર દેશમાં રોગચાળો વધુ ફેલાતો અટકાવવો મહત્વનો છે, નહી કે પોતાના જ રાજ્યવાસીઓને બચાવવાની પીપૂડી વગાડવી. ફરી એકવાર સાબિત થયું છે કે વધુ પડતું ભણતર કંઇ કામનું નથી.

ચોથી વાત. કોરોના બીયર અને કોરોનાવાયરસ વચ્ચે કોઇ સંબંધ નથી.

નિર્દોષ બીયર. નિર્દોષ કોરોના એક્સ્ટ્રા.

પાંચમી અને છેલ્લી વાત! કોરોનાવાયરસ રોગ ૨૦૧૯ પર ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં લેખ શરૂ કર્યો છે. મોટાભાગે દરરોજ અપડેટ કરતો રહું છું.

સોનાની સાયકલ રે મારી સોનાની સાયકલ..

સોનાની સાયકલ રે, મારી સોનાની સાયકલ!
જૂની સોનેરી, નવી કાળી-લાલ..

પેલી બે બી.આર.એમ. વાળી પોસ્ટમાં લખવાનું રહી ગયું હતું કે સુરત તરફ આવતી વખતે કોઇ ગામ પાસેથી હું જતો હતો અને થાકેલો હતો ત્યારે ગામમાંથી બે નાનાં છોકરાઓએ બૂમ પાડી, “સોનાની સાયકલ રે, મારી સોનાની સાયકલ..” આ સાંભળીને મારો બધો થાક ઉતરી ગયો અને હું હસી પડ્યો (જે જવલ્લે જ બનતી ઘટના છે ;)) અને પછી યાદ આવ્યું કે મારી સાયકલની ચેઇન ખરેખર સોનેરી રંગની છે. જોકે હવે, કાળા-લાલ રંગની નવી ચેઇન લીધી છે. જે ખરેખર મોંઘી છે 😀

તો હવે કહી શકાય કે, “સોનાની સાયકલ રે, મારી સોનાની સાયકલ” 😉

બે નંબર

હવે બધાંની પાસે બે મોબાઇલ નંબર હોય છે. દાખલા તરીકે એક વોડાફોન અને એક જિયો.

હવે ધારો કે મારી પાસે બે નંબર હોય અને એમાંથી બીજો જે નવો લીધો હોય એ તમારી પાસે ન હોય. હું તમને ફોન કરું અને અજાણ્યા નંબર પરથી આવેલો કોલ તમે ન ઉપાડો અને પૈસા બચાવવા તમારા નવાં જિયો નંબર પરથી મને પાછો કોલ કરો જે મારી પાસે ન હોય, એટલે અજાણ્યો માર્કેટિંગ કે સ્પામ નંબર સમજી એ હું પણ ન ઉપાડું તો..

આપણા દેશમાં હાલ આ જ સ્થિતિ છે 😉

આજની કડી

આજની કડી છે: 5 tricks to make the internet less distracting, so you can get stuff done

ટૂંકમાં કહીએ તો આપણે યુટ્યુબ કે ફેસબૂક પર એક વિડિયો જોઇએ કે પોસ્ટ લાઇક કરીએ પછી તે વિષય સંબંધિત વધુ વિડિયો કે પોસ્ટ આપણી ટાઇમલાઇનમાં આવ્યા કરે છે, જે થોડા સમય પછી આપણને વધુ વિડિયો જોવા કે એ પ્રકારની વધુ પોસ્ટ લાઇક કરવા પ્રેરે છે અને છેવટે અનંતકાળ સુધી આ ચાલતું રહે છે. દા.ત. અમે બિલાડી, ગ્રામર-અંગ્રેજી સ્પેલિંગના meme, સાયકલિંગ-રનિંગ કે પછી માઇનક્રાફ્ટના વિડિયો જોઇ-જોઇને બેન્ડવિડ્થ બગાડીએ છીએ.

વધુ ટૂંકમાં: ટેક બેક યોર ટાઇમલાઇન!

૧૦૦

ઘણાં સમયથી થોડી ઝડપ વાળી ૧૦૦ કિમીની રાઇડ કરવાની ઇચ્છા હતી, જે આજની બ્રેવે પોપ્યુરલી દરમિયાન પૂરી કરવામાં આવી. કુલ ૩ કલાક ૨૨ મિનિટમાં ૧૦૦ (ઓહ, એમ તો ૯૭.૯૭ – મારા ગારમિન પ્રમાણે) પૂરા થયા થયાં. તેમાં ૪ મિનિટના બ્રેકનો સમાવેશ થાય છે, જે ૫૦ કિમીના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર લેવાયો હતો. અને હા, ઘણાં વખત પછી મારો રાઇડ કરતો ફોટો આવ્યો 🙂

ફોટો: કિરણ પટેલ વડે.

સાયકલિંગ ફોર ઓલની આ સિઝનની છેલ્લી રાઇડ હતી. હવે નવી સિઝન નવેમ્બરથી શરૂ થશે અને પછી આશા રાખીએ કે મોટી રાઇડ્સ નજીકમાંથી શરૂ થશે. અત્યારે બીઆરએમ કરવા માટે ૨૩ કિમી દૂર જવું પડે છે. જવામાં વાંધો નથી, પણ આવવામાં વાંધો છે 😉

ક્વોરા – ગુજરાતીમાં!

થોડા સમય પહેલાં ક્વોરાથી કંટાળીને ખાતું દૂર કર્યું પણ પછી ખબર પડી કે મારો મિત્ર અમીર હિબ્રૂ ક્વોરાના કારણે પાછો ફર્યો છે, તો હું પણ એવી આશા સાથે પાછો આવ્યો કે ક્વોરા ગુજરાતીમાં આવશે. અને લો, આજે જ ખબર પડીકે ક્વોરા હવે ગુજરાતીમાં છે. તો મારી પ્રોફાઇલ પણ બનાવી લીધી છે અને જ્યાં સુધી કંટાળીશ નહી ત્યાં સુધી ત્યાં ટકી રહીશ.

બે રન

બે બી.આર.એમ. પછી આ વીકએન્ડમાં વારો હતો ઉપરાછાપરી બે રન નો!

બીએનપી અલ્ટ્રા ૨૫.૦

ગયા અઠવાડિયે ૬૦૦ બીઆરએમ પછી યાદ આવ્યું કે આવતા અઠવાડિયે તો ૨૫ કિમી અને ૧૦ કિમી રનિંગ રેસ છે. લો, ગયો વીકએન્ડ એમાં. જોકે અઠવાડિયાની મધ્યમાં આવતી રજાઓનો લાભ લઇને નાનું વેકેશન લઇ લીધું હતું. સંપૂર્ણ આરામ કર્યો અને આજે સવારે ૬ વાગે નેશનલ પાર્ક પહોંચ્યો. રીનીત મારો બીબ નંબર લઇને આવ્યો અને થોડું ચાલીને તળાવ પાસે ગયા જ્યાંથી રેસ શરૂ થવાની હતી. મારો પ્લાન હતો, ધીમું દોડવું. શરૂઆત અત્યંત ધીમી કરી પછી થોડી ઝડપ પકડી. રીનીત મારાથી આગળ હતો અને રસ્તામાં બે વખત મળ્યો. બીજા લૂપમાં તેને ક્રેમ્પ આવ્યા એટલે એ ધીમો થઇ ગયો અને હું આગળ નીકળ્યો. છેવટે, ૨ કલાક ૩૭ મિનિટમાં ૨૫ કિમી પૂરા કર્યા. જોકે ગારમિન પ્રમાણે આ અંતર અંદાજે ૨૪ કિમી હતું. પણ, ઓર્ગેનાઇઝર જે કહે તે. આપણે શું? 🙂

કોકી-કવિન અને હિરલ અમને દોડતા જોવા માટે ત્યાં આવ્યા હતા. થોડી વાર રનર્સ મિત્રોને મળ્યાં અને ફેડેક્સનો મેસેજ આવ્યો કે સુરતથી મારી સાયકલનું પાર્સલ આજે આવશે એટલે ફટાફટ નાસ્તો કર્યો, શેરડીનો મસ્ત જ્યુશ પીધો અને ઘરે આવ્યા.

સ્ટાર્વા કડી: https://www.strava.com/activities/3120665141

પરીની જુહુ ૧૦.૦

આ રન કેમ રજિસ્ટર કરાવ્યું તે હજુ યાદ નથી આવતું. સૌ પહેલા તો તેની મૂળ તારીખ ૯ ફેબ્રુઆરી હતી, જે સારું થયું કે બદલાઇને ૨૩ ફેબ્રુઆરી થઇ (કારણ કે ૯ ફેબ્રુઆરીએ હું ૪૦૦ કિમી બીઆરએમ કરતો હતો!) અને પછી એ લોકો કહ્યું કે અમે બીબ ઘરે મોકલીશું. બીબ માટે રાહ જોઇને થાક્યો, કેટલાય મેસેજ કર્યા ત્યારે ૪-૫ દિવસ પહેલાં ઘરે કુરિયર આવ્યું. જોડે મસ્ત જેકેટ આવ્યું જે XXXL માપનું હતું. હવે એમાં તો અમે ૩ જણાં ફીટ થઇ જઇએ. ફરિયાદ કરીતો જાણવા મળ્યું કે મોટાભાગના લોકો સાથે આવું થયું છે અને તેઓ રેસ પછી બદલી આપશે પણ મને આ વિશે સો ટકા શંકા છે 🙂

જે હોય તે, પહેલા અજયભાઇને મળ્યો ત્યાંથી અમે જુહુ ગયા અને ત્યાંથી રીક્ષા પકડીને અમે સમયસર શરૂઆતના સ્થળ જમનાદાસ સ્કૂલના ગ્રાઉન્ડ પર પહોંચ્યા, જે એકદમ સરસ જગ્યા છે.

બીબ ક્રમાંક!

પ્લાન એવો હતો કે ૧ કલાકની અંદર ૧૦ કિમી પૂરા કરવા, પહેલો કિમી આરામથી લોકોની વચ્ચેથી જગ્યા કરવામાં પૂરો થયો અને પછી થોડી ઝડપ પકડી જે છેક ૧૦ કિમી સુધી જાળવી રાખી (૫.૩૦-૫.૩૫ મિનિટ/કિમી) અને અંતે ૫૬ મિનિટમાં ૧૦ કિમી પૂરા કર્યા. નાસ્તો કર્યો અને ત્યાંથી પછી MCCની મેડલ સેરિમનીમાં જવાનું હતું એટલે વિશાલ-મેહુલ-નિમેશ જોડે એક્ટિવા પર ત્યાં જવા નીકળી ગયો.

સ્ટાર્વા કડી વગર પોસ્ટ પૂરી થાય? 🙂 https://www.strava.com/activities/3123645085

આવજો ત્યારે. નેક્સટ રેસ રિપોર્ટ હવે માર્ચમાં આવશે. માર્ચ પણ રેસિંગમાં હર્યો-ભર્યો રહેવાના એંધાણ છે!!

બે બી.આર.એમ.

એમાં થયું એવું કે ૮ ફેબ્રુઆરીએ ૪૦૦ અને ૧૫ ફેબ્રુઆરીએ અમારી ૪૦૦ અને ૬૦૦ કિમી બી.આર.એમ. હતી. સોરી ફોર મોડો રીપોર્ટ. એના પહેલાંનો સા.ફ્રા. રિપોર્ટ હજુ ડ્રાફ્ટમાં છે અને આશા રાખું છું કે આ મહિનામાં નવી ટ્રીપ આવે એના પહેલાં એ જન્મ પામશે 😉

૦૦

સૌથી પહેલાં ૪૦૦નો રિપોર્ટ. એકદમ સરળ છે. ૪૦૦ કિમી સાયકલ ચલાવવાની. જોકે આ સરળ કામમાં આડખીલી હતી ગયા મે મહિનાની ૪૦૦, જેમાં અમે અમારા મિત્ર નોએલને ગુમાવ્યો હતો. એટલે જ્યારે ૪૦૦નો માર્ગ નક્કી થયો ત્યારે નક્કી કર્યું કે આ બીઆરએમ નોએલને સમર્પિત કરવી અને એકદમ સરસ રીતે પૂરી કરવી. ઘરેથી હું ૨૩ કિમી રાઇડ કરીને ગયો જેથી સવાર-સવારમાં ટેક્સી વાળા જોડે માથાકૂટ ન કરવી પડે અને મગજ શાંત રહે. સમયસર પહોંચી ગયો અને શરૂઆતમાં તો આરામથી અને પછી થોડી સ્પિડ પકડી. માલસેજ ઘાટ પહેલાં મસ્ત ઠંડકની મજા લેતો ૧૦૦ કિમી પર પહોંચ્યો ત્યારે મારી જોડે બીજાં ત્રણ જણાં હતા. નિહાર, શશી અને સુધીર. ત્રણેય અનુભવી રાઇડર્સ એટલે મને બહુ રાહત થઇ. નક્કી કરેલું કે જરા પણ થાક લાગે તો ઘાટ પર જરાય શરમાયા વગર ઉભા રહીને આરામ કરવો. પ્રથમ તબક્કાના ઘાટ પર પહોંચીને લીંબુ-પાણી પીધું અને પર્વતોને માણ્યા.

ત્યારપછી ઘાટનો બીજો તબક્કો રોકાયા વગર પાર કર્યો અને ઓતુર આગળ જમવા માટે રોકાયો ત્યારે નિહાર-શશી-સુધીરથી આગળ નીકળી ગયો હતો અને પછી લગભગ સાંજ પડી ત્યાં સુધી એકલો જ હતો. રસ્તામાં બે-ત્રણ ક્લિક કર્યા પણ મારો ઇરાદો તકલીફ વાળા રસ્તાઓને બને ત્યાં સુધી દિવસ દરમિયાન જ પાર કરવાનો હતો. જે એકંદરે સફળ થયો એમ કહેવાય. પછી પડી લાંબી રાત અને અમારે વેશ પણ ઝાઝાં હતા.

હવે હું થોડી-થોડી વારે રોકાતો હતો અને છેવટે નિ.શ.સુ. ગેંગ મળી અને અમે નક્કી કર્યું કે જોડે જ રાઇડ કરી. નાસિક અમે ૧૦ વાગ્યા જેવા પહોંચ્યા અને ત્યાં રોકાયા વગર નીકળી ગયા. મારો પ્લાન તો બે કલાક ઉંઘ લેવાનો હતો પણ, પછી થયું જવા દો. ત્યાંથી પછી ઇગતપુરી સુધી પહોંચ્યા પછી મને ઠંડી ચડી. સુધીરે મને તેની ટી-શર્ટ આપી એટલે રાહત થઇ. કસારા ઘાટ પર આ વખતે સૌપ્રથમ ઉતરતી વખતે પેડલ મારવા પડ્યો એટલો બધો સામો પવન (એટલે કે – હેડવિન્ડ) હતો. એક સમયે તો એવું લાગ્યું કે હું પડી જઇશ એટલે થોડી વાર સાઇડમાં ઉભો રહી ગયો. પછીના ૫૦ કિમી આરામથી કર્યા પછી સૌથી પહેલા કોણ પહોંચે તેની રેસ લગાવી જેમાં છેલ્લે-છેલ્લે ૫ કિમીમાં બરોબર સાયકલ ભગાવીને હું કલ્યાણ પહોંચ્યો.

૪૦૦!

ત્યાંથી પાછું ઘર ૫૦ કિમી હતું. પહેલાં તો વિચાર આવ્યો, ચાલો રાઇડ કરીએ. પછી થયું. મૂકો તડકે અને પકડો ટેક્સી 🙂

૬૦૦

૬૦૦ માટેનો રિપોર્ટ પણ સરળ છે. ૩૦૦ વત્તા ૩૦૦! પણ આ ૬૦૦ હતી, સુરત-અમદાવાદ-સુરત એટલે સુરત જવું પડે. સૌ પહેલાં મારો શેતાની પ્લાન હતો ૧૪ તારીખે અહીંથી સુરત રાઇડ કરીને જવું. પણ સંત વેલેન્ટાઇન તરફ જોયા પછી આ શેતાની પ્લાન પડતો મૂકવામાં આવ્યો હતો. અનિરુદ્ધ અને મયૂરની જોડે ગાડી (કાર)માં જવાનું નક્કી થયું.

શરૂઆતમાં બિલાડીના શુકન થયા એટલે થયું કે હવે તો આ બીઆરએમ મસ્ત જ જશે. જોડે શરૂઆત મોડી થઇ અને અમારા અનુમાન મુજબ ૪ વાગે સુરત પહોંચવાની જગ્યાએ અમે ૮ વાગે પહોંચ્યા. ત્યાં હોટેલ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ આગળ જ હતી. પહેલાં સાયકલ સરખી કરી. ડિનર કર્યું અને પિયુષ અમને મળવા આવ્યો. એ પહેલાં કોકો પીધો (એના વગર ચાલે?). પિયુષે અમને અલગ પ્રકારના આઇસક્રીમનો ટેસ્ટ કરાવ્યો.

હવે રાઇડ પર આવીએ. અખિલેશભાઇનું કામકાજ એકદમ પરફેક્ટ. સમયસર રાઇડ શરૂ થઇ અને ૨ કિમી પછી સ્પિડ પકડી અને છેક ૩૪ કિમી સુધી નોન-સ્ટોપ ચલાવી. ૩૪ કિમીએ ઘરે અપડેટ આપી. પછી, લગભગ ૧૫૦ કિમી સુધી પાણીના બ્રેક સિવાય ક્યાંય ઉભો ન રહ્યો. પ્રથમ કંટ્રોલ પર ૫.૪૦ કલાકમાં પહોંચ્યો ત્યારે યાદ આવ્યું કે આ જ કંટ્રોલ પર ૧૦૦૦ બી.આર.એમ.માં હું છેલ્લે પહોંચ્યો હતો 😉 ત્યાં સીસીડીમાં ગયો અને થોડો ઠંડો થયો. હવે ગરમીની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી એટલે નક્કી કર્યું કે હવે આરામથી જવું.

૧૫૦ થી ૩૦૦ લગભગ આરામથી ચલાવી. રોંગ રાઇડમાં આવતા વ્હીકલ્સથી બચતો-બચતો અસલાલી (અમદાવાદ) પહોંચ્યો ત્યારે રાત પડી ગઇ હતી. રીટર્ન પર પહોંચ્યો એ પહેલાં ગારમિન અચાનક બંધ થઇ ગયું એટલે હોટેલ પર પહોંચીને ૩૦૦ કિમીની રાઇડ સાચવી લીધી અને પછી ત્યાં લગભગ ૨ કલાક જેવો સૂઇ ગયો, શાવર લીધો અને પછી ૧૧.૧૫ જેવો નીકળ્યો ત્યારે ખબર પડી કે ૪ રાઇડર્સ નીકળી ગયા છે. ૫૦ કિમી જેવા અંતરે એ લોકો મળ્યા ત્યારે ઠંડી શરૂ થઇ ગઇ હતી. પીબીપીના ઠંડા-કડવા અનુભવ પછી મોઢું-કાન ઢાંકી રાખું છું એટલે સારું રહે છે. તો પણ, જ્યારે એકલા અને રાત્રે સાયકલ ચલાવો ત્યારે ઠંડી વધુ લાગે. ચાર રાઇડર્સ (શશી, મેહુલ, ..) આણંદ પર રાતે રોકાવાના હતા અને મને તો પૂરતી ઉંઘ મળી ગઇ હતી એટલે હું આગળ વધ્યો. તો પણ, વડોદરા પહેલાં હાઇવે પર એક રેન્ડમ બસ સ્ટેશન પર ૧૦ મિનિટનું ઝોકું ખાવું પડ્યું!!

કરજણ ટોલ નાકા (૪૫૦ આસપાસ) પહોંચ્યો ત્યારે હું પહેલો જ પહોંચવા વાળો હતો. ત્યાં ફરી સીસીડીની કોફીનો લાભ લીધો અને ધીમે-ધીમે સુરત તરફ નીકળ્યો. ૨ કલાક સળંગ રાઇડ કર્યા પછી હવે ગરમીનો લાભ શરૂ થઇ ગયો હતો. આશ્ચર્યની વાત હતી કે ગઇકાલ કરતાં ગરમી વધુ હતી અને હવે સાયલિસ્ટના દુશ્મન હેડવિન્ડે પણ પરચો દેખાડવાનો શરૂ કર્યો હતો, એટલે બ્રેકની સંખ્યા વધતી ગઇ હતી..

હવે છેલ્લાં ૮૦ કિમી તકલીફ વાળા હતા. ગરમી, સામો તડકો, ૧૦૦ કિમીની ઝડપે સામેથી-રોંગ સાઇડમાં આવતા આત્મવિશ્વાસથી ભરપૂર ટુ-થ્રી-ફોર-વ્હીલર્સ! આઇસક્રીમ, લીંબુ પાણી, શેરડીનો રસ અને છેલ્લે ૩૦ કિમીએ રેડબુલ! આટલું પીધા પછી કોઇના હોશ ન રહે, તો પણ હું સુરત એમ.ટી.બી. કોલેજ પહોંચ્યો.

ફરી કોકો અને સોસિયો પીધો 😉 ત્યાં નિમેશભાઇ મળ્યા, જે મારા બ્લોગના વાચક નીકળ્યા (આ પોસ્ટ એટલે જ ફટાફટ લખવાનો વિચાર આવ્યો!). ત્યાં થોડો સમય વીતાવ્યા પછી ૭ કિમી બીજી રાઇડ કરીને માસ્ટરમાઇન્ડ જવા નીકળ્યો. સાયકલ ત્યાં સર્વિસમાં આપી અને ત્યાં પિયુષના ઘરે ગયો. ફ્રેશ થયો. મસ્ત સુરતી નાસ્તો અને પછી વાતોના વડાં. ઉંઘ હજુ ચડી નહોતી. પિયુષ જોડે ફરી કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર ગયા અને અનિરુદ્ધ અને મયૂર આવ્યા ત્યાં સુધી રોકાયા. સુરતી ઘારીની ખરીદી કરી અને પછી તેના ઘરે પાછાં જઇને ‘ભાઇ-ભાઇ’ ખાતે મસ્ત ડિનર કર્યું. પિયુષ જોડે હોય એટલે ખાવાનું મસ્ત જ હોય, એ કહેવું પડે?

હવે, ખરી કઠણાઇ હતી કે અમારે પાછાં મુંબઈ આવવાનું હતું. સાયકલ હતી એટલે ગાડી ધીમી ચલાવવાની હતી પણ બધાંને ઉંઘ આવતી હતી એટલે એટલી ધીમી ગાડી ચલાવવામાં આવી કે છેક સોમવારે સવારે ૧૦ વાગે હું ઘરે પહોંચ્યો. પણ, સહી સલામત પહોંચ્યો – એ મહત્વનું હતું! 🙂