અપડેટ્સ – ૨૨૮

લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ!

વેકેશન આવ્યું, અડધું પતી ગયું અને વેકેશન પતવાના સમયે જ વ્યસ્તતા વધી જવાની છે. સ્કૂલ પણ શરૂ થઇ જશે અને અમે બીજા વેકેશનની રાહ જોઇશું.

વર્ષો પછી છેવટે બોરિવલી નેશનલ પાર્કનો વાર્ષિક પાસ કરાવ્યો છે. એમ તો તેમાં દોડવાની મઝા છે, પણ છેક ત્યાં જવા માટે પણ દોડવું પડે. તો પણ, હવે દોડવાના મોટા-લાંબા ભવ્ય કાર્યક્રમો ત્યાં જ રાખીશું, ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ વગેરે. જૂન-જુલાઇમાં જોશમાં ને જોશમાં સળંગ બે દિવસોમાં બે દોડ સાઇન-અપ કરી છે, એટલે ટાંટિયાની કઢી-દાળ થઇ જવાની છે. હા, સાયકલિંગ તો છે જ. ઓગસ્ટમાં પેરિસ-૧૨૦૦ પણ આવે છે, પણ જોઇએ કે ક્યાં સુધી તેનો સ્ટેમિના રહે છે. નહીતર પછી ૨૦૨૩માં!

કવિને વેકેશનમાં સારું કામ સ્વિમિંગ કરીને કર્યું છે, અને મારું તેનાથી તદ્દન ઉલ્ટું થયું છે.

કવિન બે-ચાર દિવસ એના માસીને ત્યાં ગયો છે, તો ઘરમાં બધું સરખું છે. તો પણ, આ સરખું-સરખું અમને સરખું લાગતું નથી! કંઇક તો અસ્ત-વ્યસ્ત હોવું જોઇએ!

થોડી ફિલસૂફી: ઘણી વખત અનાયાસે એવા વ્યક્તિઓ જીવનમાં મળે છે કે વિશ્વાસ થાય છે, ના – આ દુનિયામાં કોઇક તો છે, જેના પર ભરોસો થાય અને સારાં માણસો છે. તો સામ પક્ષે, એવાં નમૂના ભટકાય છે, કે થાય એમના મા-બાપે લગ્ન નહોતા કરવા જોઇતા 🙂

રિપોર્ટ: મિડ સમર નાઇટ ડ્રીમ ૨૦૦ બીઆરએમ

હવે દર વર્ષની વસઇ-વિરાર કે મુંબઈ મેરેથોનની જેમ આ બીઆરએમ પણ એક રૂટિન બની ગઇ છે. ૨૦૧૬માં સાયકલિંગમાં પાછા ફરવાની શરૂઆત અહીંથી જ થઇ હતી, એટલે તે યાદગાર બની હતી. ૨૦૧૭માં કિરણ-દીપ-ગુંજન જોડે સાયકલ ચલાવવાની મઝા લીધી હતી અને ૨૦૧૮માં શેલ્ટન જોડે રાઇડનું વિડિયો રેકોર્ડિંગ કર્યું હતું અને પછી દીપ જોડે ૧૦ કિમી રનિંગ કર્યું હતું, એ પણ અલગ મઝા હતી. આ વખતનો ક્રુર પ્લાન એવો હતો કે જેટલું બને એટલું જલ્દી રાઇડિંગ પૂરું કરી ૧૦-૧૫ કિમી દોડવું પણ ગરમીનો ખ્યાલ આવતા આ પ્લાન પડતો મૂક્યો અને સન્ની (સ્પષ્ટતા: ફ્રેન્સ) મને પરાણે ન દોડાવે એ માટે રનિંગ શૂઝ જ લઇને ન ગયો 😛

૨૦૦ કિમી સાયકલિંગ કરવા માટે કારમાં જવું પડે, એ વાતથી કંટાળો આવે છે, પણ, જીવન કઠિન છે. એ પહેલાં કિરણ મારા માટે સાયકલની સ્પેર ટ્યુબ લઇને આવ્યો હતો, એટલે શાંતિ થઇ. રાત્રે પંકચર રીપેર કરવાની તાકાત મારામાં નથી!

ત્યાં પહોંચ્યા પછી ૭૦ સાયકિસ્ટોનો મેળો જામ્યો હતો. હું અત્યંત વહેલો પહોંચી ગયો એ વાતનો ફાયદો ઉઠાવી બધાં જોડે વાતોના વડા કર્યા. થોડા ફોટો પાડ્યા પણ, મારો એકેય ફોટો દેખાતો નથી, પણ કંઇ વાંધો નહી 😉

૭ વાગે અમારી નાઇટ રાઇડ શરૂ થઇ. મોટાભાગે પનવેલ પસાર કર્યું ત્યાં સુધી ટ્રાફિક રહ્યો, જે રહેવાનો જ હતો. પનવેલ આગળ કંઇ કામકાજ ચાલે છે એટલે વધુ સમય ત્યાં પસાર કર્યો. ત્યાર પછી છેક ખોપોલી સુધી મઝા આવી અને ખોપોલી પર ત્રણ રાઇડર્સ જોડે ભોરઘાટ શરૂ કર્યો. સૌથી પહેલી વાર છેક લોનાવાલા સુધી સળંગ સાયકલ ચલાવી અને એ સેગમેન્ટમાં પર્સનલ રેકોર્ડ મેળવ્યો. ત્યાં પછી ત્યાંથી કામશેત પણ સળંગ સાયકલ ચલાવીને ૧૦૨ કિમી પર પહોંચ્યો અને ..

.. પછી મેગી જોડે ફોટો પડાવ્યો. ત્યાં થોડી વાર વાતો અને ટાઇમપાસ કરીને નીકળ્યો અને ભોરઘાટ ઉતરતા પહેલાં લાગ્યું કે લાઇટમાં કંઇ લોચા છે. તો ખબર પડીકે લાઇટ ચાર્જ થતી નથી, તો પણ જેમ વાયર આમ-તેમ કરીને ચલાવ્યું અને લાઇટ હજું ૪-૫ કલાક ચાલશે તેમ લાગ્યું. ભોરઘાટ પર મને આશિષની મુલાકાત થઇ જેઓ પોતાનો ખોવાયેલો-પડી ગયેલો ફોન શોધતા હતા. થોડી વાર તેમની મદદ કરી પણ ફોન ન મળ્યો (અને ઢાળ પર મળવો મુશ્કેલ જ નહી, નામુમકિન હતો). હું આગળ વધ્યો અને ધીમે-ધીમે પનવેલ સુધી પહોંચ્યો. ત્યાં થોડી વાર આરામ કર્યો અને ત્યાંથી ફરીથી આશિષ જોડે રાઇડ શરૂ કરી. પછી તો કામ-ચાલુ-આહે વાળા ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર પસાર કરતાં ૧૦ કલાક અને ૨૫ મિનિટે મુલુંડ પહોંચ્યા.

ત્યાં પહોંચીને ચા, વાતો, ફોટા વગેરે વગેરે. ટેક્સી પકડીને ઘરે આવ્યો અને ઓહ, કેરી લેવા જવાનું હતું અને સાંજનું ૧૦ કિમી રન પણ બાકી હતું 🙂

સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટી: https://www.strava.com/activities/2306002705

રેસ રિપોર્ટ: રોક એન રોલ સાન ફ્રાન્સિસ્કો હાફ મેરેથોન

મેડલ મળ્યાની મઝા

એમાં થયું એવું કે મારે સાન ફ્રાન્સિસ્કો મિટિંગ (એટલે કે મિટિંગો) માટે જવાનું નક્કી થયું અને આપણી આદત પ્રમાણે જોયું કે વચ્ચે આવતા કે જવાના દિવસ વાળા વીકએન્ડ પર નજીકમાં કોઇ રેસ છે કે નહી. એક મળી. અત્યંત નજીકમાં જ. પણ ત્યાં સુધીમાં તો તેના રજીસ્ટ્રેશન ભાવ વધી ગયા હતા. તો પણ, થયું કે એક ઠંડો અનુભવ લઇએ. રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું અને પછી નક્કી કર્યું કે જોરદાર દોડવું. સા.ફ્રા. ગયા પછી પહેલું અઠવાડિયું તો ટ્રેઇનિંગમાં સારું ગયું પછી રેસ વીકમાં વરસાદ વત્તા પવનની શરૂઆત થઇ ગઇ. સદ્ભાગ્યે શનિ-રવિ વરસાદની આગાહી હતી નહી. દુર્ભાગ્યે શુક્રવારથી જ મને થોડું ઠીક લાગતું નહોતું પણ મન મજબૂત રાખીને હોટેલ પણ બદલી અને સવારે ઉબર-ટેક્સી મળશે કે નહી તેમાં શનિવારે ઉંઘ પણ બરાબર ન આવી.

સવારે ઉબર વાળા ભાઇ સમયસર આવી ગયા અને મને પરફેક્ટ સમયસર રેસ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચાડી દીધો. હવે ત્યાં બધાએ એક સાથે નહોતું દોડવાનું પણ આપેલા બ્રેસલેટમાં તમને આપેલા રંગ પ્રમાણે દોડવાનું હતું. મારો વારો લીલો રંગ થાય ત્યારનો હતો.

આ રંગ વાદળી છે, પણ તે વખતે ટેસ્ટિંગ થતું હતું તેની નોંધ લેવી!

એકદમ સમયસર રેસ શરૂ થઇ. મારો વારો ૬.૨૫એ આવ્યો અને પહેલા કિમી પર જ ઠંડી લાગી અને ઠંડી ઉડી ત્યારે સા.ફ્રા.ની પ્રખ્યાત ઉંચી શેરીઓની શરૂઆત થઇ. અને હા, બધા અંતરના મૂકેલા પાટિયાં માઇલમાં હોય એટલે આપણને પણ અંતર થોડું લાંબુ લાગે. આ અમેરિકનો ક્યારેય નહી સુધરે. મોટાભાગના રસ્તા પર ચીઅર્સ કરવા આવતા લોકોનો અભાવ હતો પણ થયું કે આ ક્યાં વળી પ્રખ્યાત બોસ્ટન-શિકાગો-ન્યૂ યોર્ક મેરેથોન છે. આવી રેસ તો અહીં ઢગલાબંધ હોય છે. એટલે ચીઅર લીડર્સ પરથી ધ્યાન હટાવ્યું. ત્યાં સુધી તો પ્રખ્યાત ગોલ્ડન ગેટ દેખાવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ત્યાંથી વળી પાછો ઢાળ શરૂ થયો અને મારી ઝડપ પણ ઘટવાની શરૂઆત થઇ. ભાઇ, ભારે હતો એ ઢાળ. ગોલ્ડન ગેટ પર ધુમ્મસ હતું પણ એકંદરે દેખાય તેમ હતું. હવે થયું કે અહીં આવ્યા છીએ તો આરામથી બધું જોતા-જોતા દોડીએ એટલે આરામથી બ્રિજ ક્રોસ કર્યો. રીટર્નમાં ખબર પડી કે ઓહ, અહીં તો ટ્રેઇલ છે. વળી વાળો ઉંચો ઢાળ, જે મને એમ કે છેલ્લો હશે. પછીના પાંચ કિમી સારા ગયા પણ મારી ઘડિયાળમાં ભૂલથી ઓટો લેપ બંધ રાખેલું એટલે કેટલી ઝડપ છે એ ખબર જ ન પડે. ભયંકર ભૂલ કહેવાય આ. એટલે, સરવાળે રેસનું સત્યનાશ થયું એમ કહેવાય. છેલ્લા બે કિમી પણ સારો એવો ઢાળ ચડવાનો આવ્યો અને છેલ્લા ૪૦૦ મીટર એકદમ ઊંડા ખાડા જેવો રસ્તો. માંડ માંડ ઝડપ કાબૂમાં રાખી અને રેસ પૂરી કરી.

રેસ પછી ફોટા પડાવ્યા, પછી ખબર કે એ એક ફોટો લેવો હોયતો ૨૪ અમેરિકન ડોલર આપવાના હતા, જે અમે ન આપ્યા. રેસ પછી અમને ચોકલેટ મિલ્ક, પોટેટો કાતળીનું પેકેટ, બે લીપ બામ, એક બીયર અને એક સરસ મેડલ મળ્યો. જે અમને ૧૩૦ વત્તા ૧૫ વત્તા હોટેલનું જે કંઇ બિલ આવે તેટલો પડ્યો છે, જે સર્વે લોકોની જાણ સારું 🙂

મસ્ત મેડલ!

સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/activities/2272559431

ટીપ

કોફી અને બનાના કેક

.. ટીપ ટીપ બરસા પાની વાળી ટીપ નહી પરંતુ ટીપ કલ્ચરની વાત છે.

અહીં સા.ફ્રા. એટલે કે અમેરિકામાં ટીપના બહુ લફડા. તમને ફૂડ કે સર્વિસ ગમે કે ન ગમે, ટીપ આપવી પડે. તે પણ ૧૮ થી ૨૫ ટકા બિલની રકમ જેટલી. આ ભયાનક કલ્ચર મને પસંદ નથી અને હું તેનો આ બ્લોગ પર સખ્ત વિરોધ કરું છે. ભારતમાં સારુ. ૧૦-૨૦ રૂપિયા મૂકી દો એટલે કોઇ કચકચ ન કરે. અહીં તો વેઇટરો રીતસરની બૂમો કે ગાળાગાળી કરવાના કિસ્સા સાંભળ્યા છે. ઘણી વખત આ વિશે ચર્ચા થઇ તો જાણવા મળ્યું કે વેઇટર વગેરેને બહુ ઓછો પગાર મળે. સામે મારી દલીલ છે કે આપણને ક્યાં વધુ પગાર મળે છે! 🙂 વધુ સંશોધન કરતા જણાવ્યું કે એ લોકોને ઘણી વખત ન્યૂનતમ ધારાધોરણ કરતા પણ ઓછો પગાર મળે છે.

હવે, આપણા રા.ગા. કદાચ અમેરિકામાં આવીને આ જોઇ ગયા હશે અને એમને પણ લાગ્યું કે આપણે પણ લોકોને મફતમાં પૈસા આપવા જોઇએ એટલે પોતાના ઢંઢેરામાં લે લાઇ લઇ જા, બે ચાર કરીને મૂકી દીધું છે.

માટે, સમજી વિચારીને ટીપ અને મત આપવા વિનંતી 🙂

એક ખોવાયેલી બિલાડી

શું તમે આ બિલાડી જોઇ છે?

અમે: શું તમે ઉપરોક્ત બિલાડી જોઇ છે? છેલ્લા બે દિવસથી તે અમારા ઘરે આવી નથી. ક્યાંયથી પણ તમને એનો અત્તો-પત્તો મળે તો તુરંત આ બ્લોગ પર જણાવવા વિનંતી છે. ૨૪ કલાક ઇમરજન્સી સેવા ઉપલબ્ધ છે.

બિલાડી: બે દિવસ તેમના ઘરે નહી જઉં એટલે ખબર પડશે. હા, હા હા!

અપડેટ: બિલાડી સહકુશળ પાછી આવી ગઇ છે!! 🙂

૧૩ વર્ષ

  • આજના દિવસે બ્લોગના ૧૩ વર્ષ પૂરા થયા છે. ૧૩ વર્ષમાં બનાસ, સાબરમતી અને મીઠી નદીઓમાં ઘણાં પાણી વહી ગયા છે અને બ્લોગિંગ જગતમાં પૂર , દુષ્કાળ, અતિવર્ષા તેમજ હિમવર્ષા પણ થઇ છે. હાલમાં અહીં દુષ્કાળનું વાતાવરણ છે, પણ આપણો બ્લોગ ટકી રહ્યો છે. આશા રાખીએ કે બીજા ૧૩ વર્ષ સુધી પણ તે ટકી રહે અને હું આવી જ રીતે કંઇ પણ રેન્ડમ લખતો રહું અને લોકોને હેરાન કરતો રહું.
  • આ પણ જુઓ: ૧૨ વર્ષ

વ વિઝાનો વ!

ફરી પાછી મારી વિઝાની વાતો શરૂ થાય પહેલાં આ બે લિંક-કડીઓ જુઓ,

૧. ભારતના નાગરિકો માટે વિઝા જરૂરિયાતો.

૨. બહારના લોકો માટે ભારતની વિઝા નિતી.

હવે બંને તદ્દન વિરોધાભાસી છે, પરંતુ થેન્ક્સ ટુ, ભારત સરકારે ૨૦૧૪ પછી આમાં ધરખમ છૂટ આપી છે એટલે તમને નંબર ૨ એકદમ સરસ લાગે છે. મોટાભાગના દેશોના લોકોને ઇ-વિઝા મળી શકે છે (સ્વાભાવિક હોય કે આપણા પેલા મહાબદમાશ પડોશી દેશને ન મળે). હવે, આ વિઝા પોસ્ટ એટલે આવી કે ડેબકોન્ફ ૧૯ બ્રાઝિલમાં છે અને ડેબકોન્ફ ૨૦ ઇઝરાયેલમાં છે. બંને દેશો સરસ છે, પણ આપણને વિઝાની કડાકૂટ ન ગમે. બંને ડેબકોન્ફમાં સ્પોન્સરશિપ પણ મળશે, એટલે કેનેડા-તાઇવાનની જેમ જ આ પ્રવાસોની પોસ્ટ આવે તો નવાઇ ન પામતાં. ડેબકોન્ફ હંમેશા સરસ હોય છે, અને કેનેડામાં ભલે શરમ વગર ઓપન બાથરૂમમાં નહાવું પડતું હતું કે ઠંડા બેંગલ ખાવા પડતા હતા અને સ્લિપિંગ બેગમાં સૂવું પડતું હતું કે તાઇવાનમાં ભલે બંક બેડ પર સૂતો હતો કે એસી વગર પરસેવો પડતો હતો, પણ જ્યારે દુનિયાભરના લોકોને મળીએ અને તેમની સાથે મઝાથી વાતો કરીએ અને તેમની વિવિધ વાતો સાંભળીએ ત્યારે બધું જ માફ છે!

PS: ડેબકોન્ફ ૧૯માં રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું છે, જોઇએ હવે કેવી રીતે જવું!

ધુળેટી

ક્યારે છે હોળી? ક્યારે છે હોળી?

સોરી!

ધુળેટી. ક્યારે છે ધુળેટી?

અપડેટ્સ – ૨૨૭

  • કવિનની પરીક્ષાઓ આવી રહી છે અને મહેનત કોકીને છે. કવિન એક મહિના પછી સ્કૂલે ગયો છે, એટલે હવે તકલીફ તો થવાની છે. સ્પોર્ટસ્ બંધ છે પણ વેકેશનમાં સ્વિમિંગ ફરીથી સાથે કરીશું એટલે મઝા આવશે. હોળી-ધૂળેટી પણ આરામથી જશે એવું લાગે છે. બાજુના આંબા પરથી એક કેરી તોડવામાં આવી છે, એટલે સમર ઇઝ કમિંગ!
  • ફરીથી લાંબો પ્રવાસ આવી રહ્યો છે, જેમાં કપડા ધોવા પડશે. એટલે, મઝા આવશે. ટેકનિકલી, એક અઠવાડિયાના જ કપડા લેવાના. ઉપાડવા કરતા ધોવામાં વધુ મઝા છે 😉
  • ગયા અઠવાડિયે સાયકલની મરમ્મત કરાવી. સપ્ટેમ્બરથી પાછલા ગિયરમાં કંઇક લોચા હતા એમ લાગતું હતું, છેવટે ખબર પડી કે જોકી વ્હિલ્સ ઉલ્ટા-સુલ્ટા થઇ ગયા છે. હવે કંઇક સારું લાગે છે. એ બહાને સહકુટુંબ માસ્ટરમાઇન્ડ અને મુલુંડની મુલાકાત પર લેવાઇ ગઇ.
  • કેપ્ટન માર્વેલ જોયું. સરસ મુવી. ખાસ કરીને જે મુવીમાં બિલાડી હોય એ અમને ન ગમે એવું બને? હવે એવેન્જર: એન્ડ ગેમ જોવામાં આવશે.

ડિશ ટીવી

* ડિશ ટીવી જોડે થોડી મહેનત કર્યા પછી હવે બરાબર ચાલે છે. તો પણ..

૧. મોબાઇલ નંબર નાખ્યા પછી OTP અને પછી Re-generate OTP પર સીધું જ ફોકસ કરવા માટેનું કોડિંગ કોણે કર્યું હશે?
૨. એરર તો સીધી જ બતાવવામાં આવે છે 🙂
૩. મોબાઇલ એપ HTML વેબ જ છે.
૪. વેબસાઇટ પણ હોરર છે, પણ અમે હવે એડજસ્ટ થઇ ગયા છીએ!