બક્ષી: વ્હેર આર યુ?

આજથી નવ વર્ષ પહેલાં તમે આ પારસ્પરિક અંગત સંબંધોથી અપાતા ઇનામોની, છેલ્લી ચાર સદીમાં ચાર પુસ્તકોની ૧૨૫૦ નકલો પ્રકાશિત થયેલી હોય એવા વિવેચકો-લેખકોની તેમજ કવિતા એટલે જ સાહિત્ય એવી સમજ ધરાવતાં લોકોની દુનિયા છોડીને જતાં રહ્યા છો.

જ્યારે જ્યારે તમારી નવલકથાઓ-બક્ષીનામા કે ટૂંકી વાર્તાઓ વાંચું છું, ત્યારે થાય છે કે આ લખાણની ૧૦ ટકા ગુણવત્તા ધરાવતો લેખક છેલ્લાં દસ વર્ષોમાં કેમ હજી પાક્યો નથી (જોકે હું વિશ્વાસ ધરાવું છું કે આવતાં ૧૦૦ વર્ષોમાંય નહી પાકે!).

બીજું તો શું લખીએ. ફરીથી જ પૂછીએ –

વ્હેર આર યુ, બક્ષીબાબુ?

અપડેટ્સ – ૧૬૪

* એમ તો શનિ-રવિ પેલી ૪૦૦ ‘કેમ છો’ BRM વિશેની પોસ્ટ લખવી હતી પણ કોઇ સારું શીર્ષક ન મળ્યું એટલે ‘અપડેટ્સ – ફલાણો નંબર’ ઝિંદાબાદ.

૪૦૦ કિમી (૪૦૨, ખરેખર) બોધપાઠ્સ:

** સાયકલ ચલાવતી વખતે વિચારે ન ચડવું. એવું માનવું કે ફ્લાય-ઓવર પર ગમે ત્યાં કોઇ કાર ઉભી ન રાખે. રાખે પણ ખરા. તમે જોશમાં સીધાં જ અથડાવો પણ ખરા. વગેરે વગેરે.

** ઓવરનાઇટ સાયકલિંગ અલગ જ વસ્તુ છે. મારી ફેવરિટ વસ્તુ – ઊંઘને છોડીને તો ખાસ.

** રેસ્ટ માટે રાખેલ હોટેલમાં શાવર લઇ લેવો.

** આપણે સમજીએ છીએ એના કરતાં ધાબા-હોટેલ પરના લોકો વધુ મદદગાર હોય છે.

** ઉંબાડિયું સ્વાદિષ્ટ હોય છે.

** શેરડીનો જ્યુશ થાક લાગ્યા પછી વધુ મીઠો લાગે છે.

** સવારે ઘરેથી નીકળતી વખતે ચેક-લિસ્ટ ફરીથી ચેક કરીને જ ચેક-આઉટ કરવું.

* જો તમે સ્ટાર્વા જેવી કોઇ રનિંગ-સાયકલિંગ એપ વાપરતાં હોવ અને લોંગ ડિસ્ટન્સ રનિંગ કે સાયકલિંગ કરતા હોવ તો, સ્ટાર્વા શરુ કર્યા પછી ડેટા બંધ કરી માત્ર GPS ચાલુ રાખવું. મોબાઇલની બેટ્રી જબરજસ્ત બચશે (ટીપ કર્ટસી: કિરણ પટેલ).

* અને, વર્ડપ્રેસને ફરીથી પોસ્ટ લખવાની પદ્ધતિમાં છેડ-છાડ કરવા બદલ -૧.

ફોસએશિયા (FOSSASIA), સિંગાપોર

* ટ્વિટર, ઇન્સ્ટાગ્રામ અને કદાચ ફેસબુક વડે મોટાભાગનાં લોકોને ખબર જ હશે કે હું ક્યાં ગાયબ થઇ ગયો હતો. વેલ, હું હતો ફોસએશિયા ૨૦૧૫ એટલે કે સિંગાપોર (સિંગાપુર?)માં.

મહિનાની શરૂઆતમાં ટિકિટ અને વીઝા ફિક્સ થયા હતા અને નક્કી થયું હતું નેહલભાઇના ઘરે રહેવાનું. સિંગાપુર બૌ મોંઘું, ભાઇ. છેલ્લી વખતે ગયેલો ત્યારે સારો એવો અનુભવ થયેલો. આ વખતે ઘણાં સમય કોન્ફરન્સમાં મારી ટોક હતી એટલે થોડુંક ટેન્શન હતું, પણ સ્લાઇડ્સ વગેરે બનાવવામાં આપણે માનતા નથી (કે પછી આગલા દિવસે જ બનાવવી એવી પરંપરા છે).

૧૨ તારીખે સવારે ચાંગી એરપોર્ટ પર ઉતર્યો. આરામથી નેહલભાઇને ત્યાં ગયો અને ત્યાંથી રેડ હેટની ઓફિસમાં પ્રિ-કોન્ફરન્સ મિટિંગ હતી. થોડો સમય ટાઇમ-પાસ કર્યા પછી મેટ્રો સ્ટેશન પર નેહલભાઇ મળ્યા. રાત્રે મારે ઓફિસનું કામ હતું અને મહત્વનું હતું એટલે ટાઇમઝોનનાં તફાવતના કન્ફ્યુઝન સાથે એ પતાવવામાં આવ્યું. વચ્ચે થોડો સમય કાઢીને સ્વિટ બીયરનો ટેસ્ટ પણ કર્યો ખરો.

બીજા દિવસે કોન્ફરન્સ હતી તે સ્થળ વિચિત્ર હતું પણ મળી ગયું. મોટાભાગનો દિવસ લોકોને મળવામાં, વાતો કરવામાં અને વચ્ચે-વચ્ચે ટોક એટેન્ડ કરવામાં ગયો. ખાસ મુલાકાત – કુશાલ, જેસ, જેસની નાનકડી દીકરી – અમલ, મોઝ્ઝિલાના ગેન કનાઇ, અમદાવાદની ઇશી સિસ્ટમનાં નિકુંજ ઠક્કર અને બીજા અન્ય લોકો. બપોરનું જમવાનું બેકાર હતું (એટલે કે મને ન ભાવ્યું) પણ નેહલભાઇ-પાયલબેને ભરપુર નાસ્તો કરીને મને જવા દીધેલો એટલે વાંધો ન આવ્યો. સાંજે લીટલ ઇન્ડિયામાં ડિનર લઇને ઘરે આવ્યો ત્યારે મોડું થઇ ગયું હતું અને અત્યંત થાકી ગયો હતો.

ત્રીજો દિવસ અને કોઇ બીજી જ જગ્યા. વધુમાં કોન્ફરન્સનું ટાઇમ ટેબલ વારંવાર બદલાતું હતું. મારી ટોક એકાદ કલાક વહેલી થઇ અને એકંદરે સારી અને જામ પેક્ડ રહી. લોકોના પ્રતિભાવો પણ સારા મળ્યા. સરસ, બહુ જ સરસ ;)

સાંજે નેહલભાઇ જોડે ક્લાર્કી, ઓર્ચાડ ટાવર વગેરે જગ્યાએ રખડવામાં આવ્યું. આ વખતે કૃનાલભાઇ યાદ આવ્યા! રાત્રે મોડા થાકીને આવ્યા. સિંગાપોર આ બાબતમાં સરસ, સુરક્ષિત છે.

ત્રીજો દિવસ બીજા પ્રોજેક્ટ્સની માહિતી લેવામાં, લોકો જોડે વાતો કરવામાં અને ટાઇમ પાસમાં ગયો. બીજા દિવસે સવારે વહેલાં નીકળવાનું હતું એટલે જલ્દી પાછો આવી ગયો અને હા, સિંગાપોરમાં દોડવાનું બાકી હતું એટલે ૧૦ કિલોમીટર દોડ્યો પણ ખરો. આજ-કાલ દોડવામાં હું થઇ ગયો છું.

રીટર્ન મુસાફરી મસ્ત રહી. સૌ પહેલાં તો ત્રીજી ટ્રેની દિશા ખોટી પકડી. સારું થયું કે એક જ સ્ટેશન પછી મને ખબર પડી અને કંઇ વાંધો ન આવ્યો. ડ્યુટી ફ્રી શોપ્સમાં ફાંફા મારતો હતો ત્યારે બોર્ડિંગ પાસ ક્યાંય પડી ગયો અને ગભરાઇ ગયો. એકાદ શોપમાં પૂછ્યું તો કહ્યું, ઇન્ફો ડેસ્ક પર પૂછો. ત્યાં ગયો તો તેઓ મારા મળેલાં પાસની જાહેરાત કરવાના જ હતા. જીવ ઇન જીવ – એટલે કે જીવમાં જીવ આવ્યો. ત્યાર પછી કોઇ ઘટના ન બની અને અમે ઘરે પાછાં આવ્યા.

અથ શ્રીફોસએશિયા કથા.

આજનો બોધપાઠ

* બ્રાઉઝરમાં જરુરી એવી બધી સાઇટ્સને બુકમાર્ક કરીને (શક્ય હોય તો બુકમાર્ક ટુલબાર પર) રાખવી. બ્રાઉઝરની બધી જ ખૂલેલી ટેબ્સ બીજી વાર મળે ન મળે! :)

અપડેટ્સ – ૧૬૩

* અપડેટ્સમાં તો એવું કે જ્યારે પણ ટ્રાવેલિંગ કરવાનું આવે ત્યારે મગજનું ટેમ્પરેચર હાઇ થઇ જાય. કુલ ડાઉન કાર્તિક, કુલ ડાઉન.

* આજ-કાલ ખરા બપોરે સાયકલિંગ કરવાનો શોખ ઉપડ્યો છે. આજે થાણે-ઘોડબંદર રોડ પર ૫૦ કિમીની સરસ રાઇડ કરી. બપોરે ૨ ફાયદા. એક તો રસ્તા પ્રમાણમાં ખાલી મળે અને સવારે વહેલાં ઉઠવું ન પડે ;)

* કવિનની પરીક્ષાઓ શરુ થઇ ગઇ છે. હજી વેકેશન ક્યારે પડશે એનું ટાઇમ-ટેબલ જોકે આવ્યું નથી.

* વુમન્સ ડે પર સૌરભ શાહનો આ લેખ વાંચવો અને એ વાત પર ઘરે ચર્ચા ન કરવી :)

* ગરમી. બ્રિંગ ઇટ ઓન!!

૬૪ કેબીપીએસ

You will now get speed upto 64kbps post free usage available in your bill plan.

આ પ્રકારનો SMS મને આજે મળ્યો. હું બ્રોડબેન્ડ ઇન્ટરનેટની સાથે ટાટા ફોટોન વાપરું છું (બેકઅપ અથવા ક્યારેક મુસાફરી દરમિયાન). હવે ૧૫ જીબી તો વપરાતા નથી, પણ ક્યારેક વપરાઇ જાય તો આ ડોંગલનું શું કરવાનું? એના કરતાં તો ૩જી લઇને મોબાઇલમાંથી ઇન્ટરનેટ વાપરવાનું. આ મૂર્ખાઇ ભરેલા ફોટોનને હવે પાછું આપવું જ પડશે.

પેલાં અનફેમસ ક્વોટ “640 KB is enough for everyone” ™ ની જેમ “૬૪ કેબીપીએસ ઇન્ટરનેટ માટે પૂરતી ઝડપ છે”.

આભાર, ટાટા ફોટોન!!

™ = http://archive.wired.com/politics/law/news/1997/01/1484

૩૦૦

* ફાઇનલી, મુંબઇ-નાસિક-મુંબઇ (એટલે કે મુલુંડ-નાસિક-મુલુંડ)ની ૩૦૦ કિમીની સાયકલિંગ BRM પૂરી કરવામાં આવી. આગલા દિવસ સુધી નક્કી નહોતું કે જવું કે ન જવું (એટલે કે બહુ મૂડ નહોતો). તેમ છતાંય, સવારે એલાર્મ પછી કોકીએ દર વખતની જેમ મારા ખભા પર હાથ મૂકીને થોડો જગાડ્યો ત્યારે જ જાગ્યો :) ઘરેથી જયદીપની જોડે જવાનું હતું એટલે બોરિવલી ગયો અને ત્યાંથી મુલુંડ. એકસ્ટ્રા ૨૮ કિલોમીટરનું વાર્મ-અપ.

૬.૧૫ એ સફર શરુ થઇ. પહેલાં ૮૦ કિલોમીટર ૪ કલાક કરતાં ઓછા સમયમાં પૂરા થયા. ત્યાર બાદના ૨૦ કિલોમીટર એ આપણો ફેવરિટ – કસારા ઘાટ. નાસિક ૧૫૩માં માર્ક પર હતું, જ્યાં પહોંચતા બપોરે ૨.૪૧ થઇ ગયા હતા. લસ્સી અને વડા પાઉંનો નાસ્તો કરીને પાછી સવારી શરુ કરી ત્યારે વરસાદ શરુ થઇ ગયો હતો. મને એમ કે ખાલી છાંટા-પાણી થશે એટલે વાંધો નહી આવે. મારી પાસે તો આ વખતે પ્લાસ્ટિકની બેગ પણ બરોબર નહોતી. તો પણ કસારા ઘાટ અમે અજવાળામાં ક્રોસ કરી લીધો. આ પહેલાં પાછલાં ટાયરમાં એક વાર હવા ભરવી પડી હતી.

કસારા ઘાટ પછી એક ધાબા પર જમવા માટે રોકાયા ત્યારે GPS ૨૧૩ કિલોમીટરનું અંતર બતાવતું હતું. સરસ મજાનાં ગરમ જીરા રાઇસ-દાલ ફ્રાય ખાધાં ત્યારે થોડી તાકાત આવી પણ પછી ખબર પડી કે, ટાયર ઇઝ પંકચર. માંડ-માંડ ટ્યુબ બદલી અને શરુઆત કરી. બીજાં ૧૦ કિલોમીટર ગયાં અને ફરી ઘડાકાભેર પંકચર. આ વખતે અંધાર વત્તા થાક વત્તા વરસાદનો ડેડલી કોમ્બો. જયદીપ જોડે ન હોત તો હું કોઇ ટ્રકની લિફ્ટ લઇ લેત (બીજો કોઇ વિકલ્પ જ ન હતો!!). લેસન નંબર ૧: હજી વધુ સારી લાઇટ સ્પેરમાં રાખવી. લેસન નંબર ૨: પંપ સારો લેવો. ફરી ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યાં. હવે જયદીપ થાકી ગયો હતો પણ બે સોફ્ટવેર એન્જિનિયર જોડે હોય ત્યારે કોફી, જાવા, જીવન અને યુનિવર્સની વાતો કરતાં-કરતાં સફર આરામથી થઇ જાય. આસનગાંવ જઇને ગરમ ગરમ કોફી પીધી અને નક્કી કર્યું કે ગમે તે થાય, સમયસર જ પહોંચશું. છેલ્લાં ૨૦ કિલોમીટર જીવ નીકળ્યો, પણ પહોંચ્યા – ૧.૫૭ સવારે (સ્ટાર્વા થોડું મોડું બંધ કર્યું, આ ઓફિશિયલ ટાઇમસ્ટેમ્પ એટલે કે સમયછાપ છે!).

* હવે? ૪૦૦ કિલોમીટર :)