PBP અપડેટ

ફાઇનલી, વિઝા હાથમાં આવ્યા પછી PBP જવાની છેલ્લી અડચણ પાર થઇ ગઇ છે. યુરોપના વિઝા અને મારે આમ તો સારાસારી નથી, પણ આ વખતે ત્રણ જ દિવસમાં પાસપોર્ટ ઘરે આવી ગયો ત્યારે નવાઇ લાગી.

અને હવે પછીનું હાફ આર્યનમેન લક્ષ્ય થોડું ખસેડીને માત્ર સાયકલિંગ પર જ ધ્યાન આપવાનું નક્કી કર્યું. જે સરવાળે, સારો નિર્ણય છે. બાવાના બેય બગડે અને છેક ફ્રાન્સ જઇને ધબડકો વળે એના કરતા તો થોડી તૈયારી કરીએ તો સારું. આમ પણ, ત્યાં જઇને ભલભલાની હાલત ખરાબ થાય છે, તો થોડી ઓછી હાલત ખરાબ થાય તો શું વાંધો છે? 🙂

વીકએન્ડ પર ૪૦૦ કિમીની BRM (મુંબઈ-વાગલધારા-મુંબઈ) કરી એ પરથી લાગે છે કે હવે વધુ મહેનતની જરૂર છે. વરસાદમાં લાંબી રાઇડની પ્રેક્ટિસ પણ તકલીફ વાળી બને છે. તેના કરતા તો વધુ મહેનત સાયકલ અને કપડાં ધોવામાં જાય છે! 😉

બ્રેવે!

* લખાય બ્રેવેટ (Brevet) પણ બોલાય બ્રેવે. આમ પણ, ફ્રેંચ ભાષા ખરી એટલે તેની નવીનતા તો હોય જ. મારી સાયકલિંગ રાઇડ્સની જૂની પોસ્ટ્સમાં તમને BRM નામનો બહુ ઉલ્લેખ જોવા મળ્યો હશે. દર ચાર વર્ષે થતા બ્રેવે પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ રાઇડ પર એક સરસ મુવી Brevet બન્યું છે. પહેલી વાર Vimeo પર ઓનડિમાન્ડ મુવી લીધું છે, અને સંપૂર્ણ રીતે પૈસા વસૂલ છે. તમને ઉપરોક્ત લિંક પર ટ્રેલર તો જોવા મળશે જ. અને હા, ૨૦૧૯ પરનું મુવી બને તો હું ક્યાંક રેન્ડમ ખૂણે ઝડપાઇ શકું છું. એ બધી વિગતો પછીની પોસ્ટ અથવા પછી ક્યારેક!

વરસાદ

ગઇકાલે વરસાદ આવ્યો. મને એમ કે એક્યુવેધરની આગાહી પ્રમાણે આજે સાંજે આવશે એટલે હવે એપ આધારિત આગાહી પર આધાર રાખીશ તો આગામી સાયકલિંગ પર અસર પડશે એવું લાગે છે. આજે છાપાંમાં વાંચ્યું કે આ તો પ્રિ-મોન્સુન વરસાદ પણ નહોતો પણ બહુ ગરમીને કારણે કોઇ વિચિત્ર સંજોગોમાં પડેલો વત્તા વાયુ વાવાઝોડાંની અસરને કારણે પડેલો વરસાદ હતો. જે હોય તે, ગરમીમાં રાહત થઇ છે, પણ નિયમિત વરસાદ ન આવે ત્યાં સુધી ભેજમાં પાપડી બફાય તેમ અમારે બફાવાનું નક્કી છે. એટલે, પાપડી ભેગી ઇયળ વાળી કહેવત ત્યાં સુધી યાદ રાખવી.

વરસાદમાં બે-ત્રણ જ લાંબી રાઇડના પ્લાન છે. બાકી ટ્રેનર ઝિંદાબાદ છે!

૬ વર્ષ!

મુંબઈમાં અસ્થાયી રીતે સ્થાયી થયાને ૬ વર્ષ થયા છે. અને, હજુ તો અહીંના બધાંય રસ્તાઓ રનિંગ-સાયકલિંગથી મપાયા નથી ને મનમાં ક્યાંય એમ પણ થઇ રહ્યું છે કે ગોવા કે ક્યાંક પહાડો પર ચાર પાંચ હજાર મીટરની ઊંચાઇ પર ક્યાંક સારી જોબ મળે તો ત્યાં જઇએ. ત્યાંના ઘાટ-રસ્તાઓને પણ ઘુમેડી કાઢીએ. હજુ એવું બન્યું નથી પણ, બની શકે છે! 🙂

આ ૬ વર્ષમાં ઘણું બધું થઇ ગયું છે. બ્લોગ ફિક્કો પડ્યો છે અને હું પણ હવે અહીં બહુ સક્રિય રહી શકતો નથી. રૂટિન સિવાય બીજું કંઇ લખવું ઘણું અઘરું બનતું જાય છે, છતાંય અહીં મજા આવે છે. નવાં-નવાં બ્લોગ દેખાઇ રહ્યા છે એટલે ક્યારેક ક્યારેક આ રીતે પોસ્ટ કરવાનું મન થઇ જાય છે.

અને હા, વરસાદની રાહ જોવાય છે!

BRM ૪૦૦: અલવિદા નોએલ!

નોએલ અને હું – સતારાથી મુંબઈ બસમાં, ઓક્ટોબર ૨૦૧૮

ગયા અઠવાડિયે છેલ્લી ઘડીએ ૪૦૦ કિમીની બી.આર.એમ.માં રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું. શનિવાર સવારથી જ નસીબ ખરાબ દેખાવાના શરૂ થયા. સૌ પહેલા તો કોઇ સલમાન ભાઇએ પોતાની ઉબરની સીટ બગડી જાય એટલે મુલુંડ સાયકલ સાથે આવવાની ના પડી પછી ૨૦૦ રૂપિયા વધારા આપો તો હું લઇ જાવ એવી ઓફર કરી, જે અમે રીજેક્ટ કરી અને બીજી ગાડી કરી. બીજો ડ્રાઇવર સરસ હતો. અલક-મલકની વાતો કરતો મુલુંડ પહોંચ્યો ત્યારે ૬.૧૦ થઇ ગઇ હતી. ૧-૨ મિનિટમાં જ ફોર્માલિટી પતાવી રાઇડ ચાલુ કરી. ધીમે-ધીમે રાઇડર્સને પસાર કરતો રહ્યો. પહેલું સ્ટોપ છેક મુરબાડ. ત્યાં પછી ગરમી વધવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ૧૦૦ કિમી પર પહોંચ્યો ત્યારે ૨૦૦ વાળા રાઇડર્સમાંથી સ્વાતિ સાથે મળી હતી. ૪૦૦માંથી કેટલાક આગળ પહોંચી ગયા હતા. માર્ગ હતો માલ્સેજ-આલેફાટા-નાસિક અને ત્યાંથી મુંબઈ. માલ્સેજ ઘાટ પર પહેલી વાર બે બ્રેક લીધા. માલ્સેજના બીજા ચઢાણ પર પણ એક બ્રેક લીધો – જે ડહ્યાપણ ભર્યું પગલું હતું. માલ્સેજ ઘાટ લગભગ ૧૦ કિમીનો છે જ્યાં વચ્ચે ટોપ પર અને પછીના ચઢાણ પછી વચ્ચે એક જગ્યાએ જ પાણી વગેરે મળે. બાકી, અત્યંત સૂકું વાતાવરણ વત્તા ગરમ પવન (હેડવિન્ડ) વચ્ચે હાલત ખરાબ થવાની પૂરી શક્યતા હોય છે (ઉનાળામાં જ. ચોમાસામાં આ માર્ગ અત્યંત સરસ અને લીલો હોય છે – એ વાત અલગ છે).

હું માલ્સેજ પસાર કરીને આગળ વધ્યો ત્યાં પુણેના ડો. પ્રકાશ મળ્યા. તેમની જોડે એક કલાસ સારી રાઇડ કરી અને હું વચ્ચે એક જગ્યાએ નાસ્તો કરવા ઉભો રહ્યો ત્યારે વિનોદ (રાઇડર, જે પણ ૪૦૦ કિમીમાં હતો) નો મિસ કોલ જોયો. તેને ફોન કર્યો તો તેણે કહ્યું કે કંઇક મેડિકલ ઇસ્યુ થયો છે. ઓફિશિયલનો ફોન લાગતો નથી. એટલે તેને બધાં નંબર મોકલ્યા અને ઓફિશિયલ-ડ્રાઇવરને ફોન કરી વિનોદની જોડે પહોંચવા કહ્યું. મને એમ કે તે લોકો સંભાળી લેશે.

ત્યાંથી આગળ વધ્યો અને આલેફાટા (લગભગ ૧૫૦) અને ત્યાંથી પછી મસ્ત ઢાળ-ચઢાણ વાળો નાસિક-પુણે હાઇવે શરૂ થયો. ૧૭૦ કિમી પર બહુ ગરમીને કારણે એક નાની હોટલમાં છાંયડામાં બેઠો અને નક્કી કર્યું કે થોડો આરામ કરી તડકો ઓછો(!) થાય એટલે આગળ વધવું. ત્યાં જ સંકેત ભાઇ (એમસીસી)નો સંદેશો આવ્યો કે નોએલ ફોન્સેકા ઇઝ નો મોર!! મને થયું કે આવી ક્રૂર મજાક? નોએલ જોડે ઘણી બી.આર.એમ. રાઇડ કરી છે. પછી, ખબર પડીકે વિનોદનો ફોન નોએલની ઇમરજન્સી માટે હતો અને તેને કાર્ડિઆક એરેસ્ટ (હાર્ટ એટેક) આવ્યો હતો. ૧૦ મિનિટ સૂન્ન બેઠા પછી કોકીને ફોન કરીને હું થોડીવાર રડ્યો. કોકીએ કહ્યું કે ઘરે આવી જા. પણ, આજુ-બાજુ પૂછ્યું તો ટેક્સી મળવાની કોઇ શક્યતા નહોતી. નાસિક પણ ૧૦૦ કિમી દૂર હતું. અને પાછા એ જ રસ્તા પર તો જવાનો કોઇ ચાન્સ જ નહોતો. શું કરવું એ વિચારમાં જ એક કલાક કાઢ્યો અને સાંજ પડતા પહેલા રાઇડ ચાલુ કરી. એક જગ્યાએ ચા પીધી પણ માથું દુખવાનું શરૂ થઇ ગયું હતું. સદ્ભાગ્યે, થોડા રાઇડર્સ મળ્યા અને તેમની જોડે જેમ-તેમ આગળ વધ્યો. વચ્ચે બે-ત્રણ બ્રેક લીધા પણ મારું મગજ સાથ નહોતું આપતું. પછી, જે હોટેલ દેખાઇ તેમાં રાત્રે રોકાઇ ગયો.

બીજા દિવસે સવારે નાસિક પહેલાં જ્યાં ઓલા મળે ત્યાં ગયો અને ત્યાંથી બપોરે ઘરે પહોંચ્યો ત્યાં સુધીમાં માનસિક રીતે જે થાક લાગ્યો હતો એવો ક્યારેય લાગ્યો નહોતો. હજુ પણ હું શોક્ડ છું. નોએલ માત્ર ૩૫ વર્ષનો હતો. લગભગ ૧૦ વર્ષથી સાયકલ ચલાવતો હતો એટલે એવું નહી કે નવો રાઇડર હતો અને બહુ જોર કરવાથી હાર્ટ પર અસર થઇ હશે. જોકે પછી જાણવા મળ્યું કે એ બે-ત્રણ દિવસથી અસ્વસ્થ હતો. તો પણ, આ કંઇક વધારે પડતું અસ્પષ્ટ લાગ્યું.

જો તમે રનિંગ-સાયકલિંગ કરતા હોવ તો,

૧. દર વર્ષે ફૂલ બોડી મેડિકલ ચેકઅપ કરાવવો. ફેમિલી હિસ્ટરી ચકાસવી.

૨. હાર્ટ રેટ મોનિટર રાખવું. આજ-કાલ મોટાભાગની સ્માર્ટ ઘડિયાળોમાં તે આવે છે, અને ચોક્કસ ન હોય તો પણ અંદાજે આપણને ખ્યાલ આવે કે આપણો ઝોન કયો છે.

૩. જોશ પહેલાં હોશ જોઇ લેવો. કંઇપણ એકદમ-અચાનક કરવું ખતરનાક બની શકે છે. કોઇની નકલ ન કરવી.

૪. ઇમરજન્સી થાય તો શું કરવું – તે શીખવું.

નોએલ – યુ વિલ બી મિસ્ડ!

અપડેટ્સ – ૨૨૮

લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ!

વેકેશન આવ્યું, અડધું પતી ગયું અને વેકેશન પતવાના સમયે જ વ્યસ્તતા વધી જવાની છે. સ્કૂલ પણ શરૂ થઇ જશે અને અમે બીજા વેકેશનની રાહ જોઇશું.

વર્ષો પછી છેવટે બોરિવલી નેશનલ પાર્કનો વાર્ષિક પાસ કરાવ્યો છે. એમ તો તેમાં દોડવાની મઝા છે, પણ છેક ત્યાં જવા માટે પણ દોડવું પડે. તો પણ, હવે દોડવાના મોટા-લાંબા ભવ્ય કાર્યક્રમો ત્યાં જ રાખીશું, ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ વગેરે. જૂન-જુલાઇમાં જોશમાં ને જોશમાં સળંગ બે દિવસોમાં બે દોડ સાઇન-અપ કરી છે, એટલે ટાંટિયાની કઢી-દાળ થઇ જવાની છે. હા, સાયકલિંગ તો છે જ. ઓગસ્ટમાં પેરિસ-૧૨૦૦ પણ આવે છે, પણ જોઇએ કે ક્યાં સુધી તેનો સ્ટેમિના રહે છે. નહીતર પછી ૨૦૨૩માં!

કવિને વેકેશનમાં સારું કામ સ્વિમિંગ કરીને કર્યું છે, અને મારું તેનાથી તદ્દન ઉલ્ટું થયું છે.

કવિન બે-ચાર દિવસ એના માસીને ત્યાં ગયો છે, તો ઘરમાં બધું સરખું છે. તો પણ, આ સરખું-સરખું અમને સરખું લાગતું નથી! કંઇક તો અસ્ત-વ્યસ્ત હોવું જોઇએ!

થોડી ફિલસૂફી: ઘણી વખત અનાયાસે એવા વ્યક્તિઓ જીવનમાં મળે છે કે વિશ્વાસ થાય છે, ના – આ દુનિયામાં કોઇક તો છે, જેના પર ભરોસો થાય અને સારાં માણસો છે. તો સામે પક્ષે, એવાં નમૂના ભટકાય છે, કે થાય એમના મા-બાપે લગ્ન નહોતા કરવા જોઇતા 🙂

રિપોર્ટ: મિડ સમર નાઇટ ડ્રીમ ૨૦૦ બીઆરએમ

હવે દર વર્ષની વસઇ-વિરાર કે મુંબઈ મેરેથોનની જેમ આ બીઆરએમ પણ એક રૂટિન બની ગઇ છે. ૨૦૧૬માં સાયકલિંગમાં પાછા ફરવાની શરૂઆત અહીંથી જ થઇ હતી, એટલે તે યાદગાર બની હતી. ૨૦૧૭માં કિરણ-દીપ-ગુંજન જોડે સાયકલ ચલાવવાની મઝા લીધી હતી અને ૨૦૧૮માં શેલ્ટન જોડે રાઇડનું વિડિયો રેકોર્ડિંગ કર્યું હતું અને પછી દીપ જોડે ૧૦ કિમી રનિંગ કર્યું હતું, એ પણ અલગ મઝા હતી. આ વખતનો ક્રુર પ્લાન એવો હતો કે જેટલું બને એટલું જલ્દી રાઇડિંગ પૂરું કરી ૧૦-૧૫ કિમી દોડવું પણ ગરમીનો ખ્યાલ આવતા આ પ્લાન પડતો મૂક્યો અને સન્ની (સ્પષ્ટતા: ફ્રેન્સ) મને પરાણે ન દોડાવે એ માટે રનિંગ શૂઝ જ લઇને ન ગયો 😛

૨૦૦ કિમી સાયકલિંગ કરવા માટે કારમાં જવું પડે, એ વાતથી કંટાળો આવે છે, પણ, જીવન કઠિન છે. એ પહેલાં કિરણ મારા માટે સાયકલની સ્પેર ટ્યુબ લઇને આવ્યો હતો, એટલે શાંતિ થઇ. રાત્રે પંકચર રીપેર કરવાની તાકાત મારામાં નથી!

ત્યાં પહોંચ્યા પછી ૭૦ સાયકિસ્ટોનો મેળો જામ્યો હતો. હું અત્યંત વહેલો પહોંચી ગયો એ વાતનો ફાયદો ઉઠાવી બધાં જોડે વાતોના વડા કર્યા. થોડા ફોટો પાડ્યા પણ, મારો એકેય ફોટો દેખાતો નથી, પણ કંઇ વાંધો નહી 😉

૭ વાગે અમારી નાઇટ રાઇડ શરૂ થઇ. મોટાભાગે પનવેલ પસાર કર્યું ત્યાં સુધી ટ્રાફિક રહ્યો, જે રહેવાનો જ હતો. પનવેલ આગળ કંઇ કામકાજ ચાલે છે એટલે વધુ સમય ત્યાં પસાર કર્યો. ત્યાર પછી છેક ખોપોલી સુધી મઝા આવી અને ખોપોલી પર ત્રણ રાઇડર્સ જોડે ભોરઘાટ શરૂ કર્યો. સૌથી પહેલી વાર છેક લોનાવાલા સુધી સળંગ સાયકલ ચલાવી અને એ સેગમેન્ટમાં પર્સનલ રેકોર્ડ મેળવ્યો. ત્યાં પછી ત્યાંથી કામશેત પણ સળંગ સાયકલ ચલાવીને ૧૦૨ કિમી પર પહોંચ્યો અને ..

.. પછી મેગી જોડે ફોટો પડાવ્યો. ત્યાં થોડી વાર વાતો અને ટાઇમપાસ કરીને નીકળ્યો અને ભોરઘાટ ઉતરતા પહેલાં લાગ્યું કે લાઇટમાં કંઇ લોચા છે. તો ખબર પડીકે લાઇટ ચાર્જ થતી નથી, તો પણ જેમ વાયર આમ-તેમ કરીને ચલાવ્યું અને લાઇટ હજું ૪-૫ કલાક ચાલશે તેમ લાગ્યું. ભોરઘાટ પર મને આશિષની મુલાકાત થઇ જેઓ પોતાનો ખોવાયેલો-પડી ગયેલો ફોન શોધતા હતા. થોડી વાર તેમની મદદ કરી પણ ફોન ન મળ્યો (અને ઢાળ પર મળવો મુશ્કેલ જ નહી, નામુમકિન હતો). હું આગળ વધ્યો અને ધીમે-ધીમે પનવેલ સુધી પહોંચ્યો. ત્યાં થોડી વાર આરામ કર્યો અને ત્યાંથી ફરીથી આશિષ જોડે રાઇડ શરૂ કરી. પછી તો કામ-ચાલુ-આહે વાળા ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર પસાર કરતાં ૧૦ કલાક અને ૨૫ મિનિટે મુલુંડ પહોંચ્યા.

ત્યાં પહોંચીને ચા, વાતો, ફોટા વગેરે વગેરે. ટેક્સી પકડીને ઘરે આવ્યો અને ઓહ, કેરી લેવા જવાનું હતું અને સાંજનું ૧૦ કિમી રન પણ બાકી હતું 🙂

સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટી: https://www.strava.com/activities/2306002705

રેસ રિપોર્ટ: રોક એન રોલ સાન ફ્રાન્સિસ્કો હાફ મેરેથોન

મેડલ મળ્યાની મઝા

એમાં થયું એવું કે મારે સાન ફ્રાન્સિસ્કો મિટિંગ (એટલે કે મિટિંગો) માટે જવાનું નક્કી થયું અને આપણી આદત પ્રમાણે જોયું કે વચ્ચે આવતા કે જવાના દિવસ વાળા વીકએન્ડ પર નજીકમાં કોઇ રેસ છે કે નહી. એક મળી. અત્યંત નજીકમાં જ. પણ ત્યાં સુધીમાં તો તેના રજીસ્ટ્રેશન ભાવ વધી ગયા હતા. તો પણ, થયું કે એક ઠંડો અનુભવ લઇએ. રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું અને પછી નક્કી કર્યું કે જોરદાર દોડવું. સા.ફ્રા. ગયા પછી પહેલું અઠવાડિયું તો ટ્રેઇનિંગમાં સારું ગયું પછી રેસ વીકમાં વરસાદ વત્તા પવનની શરૂઆત થઇ ગઇ. સદ્ભાગ્યે શનિ-રવિ વરસાદની આગાહી હતી નહી. દુર્ભાગ્યે શુક્રવારથી જ મને થોડું ઠીક લાગતું નહોતું પણ મન મજબૂત રાખીને હોટેલ પણ બદલી અને સવારે ઉબર-ટેક્સી મળશે કે નહી તેમાં શનિવારે ઉંઘ પણ બરાબર ન આવી.

સવારે ઉબર વાળા ભાઇ સમયસર આવી ગયા અને મને પરફેક્ટ સમયસર રેસ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચાડી દીધો. હવે ત્યાં બધાએ એક સાથે નહોતું દોડવાનું પણ આપેલા બ્રેસલેટમાં તમને આપેલા રંગ પ્રમાણે દોડવાનું હતું. મારો વારો લીલો રંગ થાય ત્યારનો હતો.

આ રંગ વાદળી છે, પણ તે વખતે ટેસ્ટિંગ થતું હતું તેની નોંધ લેવી!

એકદમ સમયસર રેસ શરૂ થઇ. મારો વારો ૬.૨૫એ આવ્યો અને પહેલા કિમી પર જ ઠંડી લાગી અને ઠંડી ઉડી ત્યારે સા.ફ્રા.ની પ્રખ્યાત ઉંચી શેરીઓની શરૂઆત થઇ. અને હા, બધા અંતરના મૂકેલા પાટિયાં માઇલમાં હોય એટલે આપણને પણ અંતર થોડું લાંબુ લાગે. આ અમેરિકનો ક્યારેય નહી સુધરે. મોટાભાગના રસ્તા પર ચીઅર્સ કરવા આવતા લોકોનો અભાવ હતો પણ થયું કે આ ક્યાં વળી પ્રખ્યાત બોસ્ટન-શિકાગો-ન્યૂ યોર્ક મેરેથોન છે. આવી રેસ તો અહીં ઢગલાબંધ હોય છે. એટલે ચીઅર લીડર્સ પરથી ધ્યાન હટાવ્યું. ત્યાં સુધી તો પ્રખ્યાત ગોલ્ડન ગેટ દેખાવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ત્યાંથી વળી પાછો ઢાળ શરૂ થયો અને મારી ઝડપ પણ ઘટવાની શરૂઆત થઇ. ભાઇ, ભારે હતો એ ઢાળ. ગોલ્ડન ગેટ પર ધુમ્મસ હતું પણ એકંદરે દેખાય તેમ હતું. હવે થયું કે અહીં આવ્યા છીએ તો આરામથી બધું જોતા-જોતા દોડીએ એટલે આરામથી બ્રિજ ક્રોસ કર્યો. રીટર્નમાં ખબર પડી કે ઓહ, અહીં તો ટ્રેઇલ છે. વળી વાળો ઉંચો ઢાળ, જે મને એમ કે છેલ્લો હશે. પછીના પાંચ કિમી સારા ગયા પણ મારી ઘડિયાળમાં ભૂલથી ઓટો લેપ બંધ રાખેલું એટલે કેટલી ઝડપ છે એ ખબર જ ન પડે. ભયંકર ભૂલ કહેવાય આ. એટલે, સરવાળે રેસનું સત્યનાશ થયું એમ કહેવાય. છેલ્લા બે કિમી પણ સારો એવો ઢાળ ચડવાનો આવ્યો અને છેલ્લા ૪૦૦ મીટર એકદમ ઊંડા ખાડા જેવો રસ્તો. માંડ માંડ ઝડપ કાબૂમાં રાખી અને રેસ પૂરી કરી.

રેસ પછી ફોટા પડાવ્યા, પછી ખબર કે એ એક ફોટો લેવો હોયતો ૨૪ અમેરિકન ડોલર આપવાના હતા, જે અમે ન આપ્યા. રેસ પછી અમને ચોકલેટ મિલ્ક, પોટેટો કાતળીનું પેકેટ, બે લીપ બામ, એક બીયર અને એક સરસ મેડલ મળ્યો. જે અમને ૧૩૦ વત્તા ૧૫ વત્તા હોટેલનું જે કંઇ બિલ આવે તેટલો પડ્યો છે, જે સર્વે લોકોની જાણ સારું 🙂

મસ્ત મેડલ!

સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/activities/2272559431

ટીપ

કોફી અને બનાના કેક

.. ટીપ ટીપ બરસા પાની વાળી ટીપ નહી પરંતુ ટીપ કલ્ચરની વાત છે.

અહીં સા.ફ્રા. એટલે કે અમેરિકામાં ટીપના બહુ લફડા. તમને ફૂડ કે સર્વિસ ગમે કે ન ગમે, ટીપ આપવી પડે. તે પણ ૧૮ થી ૨૫ ટકા બિલની રકમ જેટલી. આ ભયાનક કલ્ચર મને પસંદ નથી અને હું તેનો આ બ્લોગ પર સખ્ત વિરોધ કરું છે. ભારતમાં સારુ. ૧૦-૨૦ રૂપિયા મૂકી દો એટલે કોઇ કચકચ ન કરે. અહીં તો વેઇટરો રીતસરની બૂમો કે ગાળાગાળી કરવાના કિસ્સા સાંભળ્યા છે. ઘણી વખત આ વિશે ચર્ચા થઇ તો જાણવા મળ્યું કે વેઇટર વગેરેને બહુ ઓછો પગાર મળે. સામે મારી દલીલ છે કે આપણને ક્યાં વધુ પગાર મળે છે! 🙂 વધુ સંશોધન કરતા જણાવ્યું કે એ લોકોને ઘણી વખત ન્યૂનતમ ધારાધોરણ કરતા પણ ઓછો પગાર મળે છે.

હવે, આપણા રા.ગા. કદાચ અમેરિકામાં આવીને આ જોઇ ગયા હશે અને એમને પણ લાગ્યું કે આપણે પણ લોકોને મફતમાં પૈસા આપવા જોઇએ એટલે પોતાના ઢંઢેરામાં લે લાઇ લઇ જા, બે ચાર કરીને મૂકી દીધું છે.

માટે, સમજી વિચારીને ટીપ અને મત આપવા વિનંતી 🙂

એક ખોવાયેલી બિલાડી

શું તમે આ બિલાડી જોઇ છે?

અમે: શું તમે ઉપરોક્ત બિલાડી જોઇ છે? છેલ્લા બે દિવસથી તે અમારા ઘરે આવી નથી. ક્યાંયથી પણ તમને એનો અત્તો-પત્તો મળે તો તુરંત આ બ્લોગ પર જણાવવા વિનંતી છે. ૨૪ કલાક ઇમરજન્સી સેવા ઉપલબ્ધ છે.

બિલાડી: બે દિવસ તેમના ઘરે નહી જઉં એટલે ખબર પડશે. હા, હા હા!

અપડેટ: બિલાડી સહકુશળ પાછી આવી ગઇ છે!! 🙂