જ્યારે અમે નાનાં હતા – ૫

* ધોરણ ૭.

ધોરણ ૭-અ એટલે કે મારો વર્ગ. પાછો, કોમ્પ્યુટરનો વર્ગ એટલે બધાં હોંશિયાર-બ્રિલિયન્ટ છોકરા-છોકરીઓ એક જ વર્ગમાં ભેગા થયા. અમે હતા – શ્રી આઈ.જે. મહેતા વિનયમંદિરમાં અને અમારી સામે હતી શ્રી બી.કે. ભણશાળી વિનયમંદિર – બન્ને સંસ્થાઓ એક જ હતી, પણ કોઈક વિચિત્ર કારણસર બન્ને અલગ પાડવામાં આવી હતી. જે હોય તે. સાતમું ધોરણ કંઈક વધારે પડતું વ્યસ્ત રહ્યું. થયું એવું કે, એ વખતે મોનિટર ઉર્ફે વર્ગ-પ્રમુખ બનવું એટલે મોટી વાત ગણાતી. પહેલાં વર્ગમાં ચૂંટણી થતી, અને બધા મતદાન કરતાં – હેતુ હતો કે બહુમતી ધરાવનાર પ્રમુખ બને. તેનાંથી ઓછા મત મળે તે ઉપપ્રમુખ, મંત્રી. સભ્ય-૧ અને સભ્ય-૨ની પસંદગી વર્ગશિક્ષક કરતાં. શરત એ કે આ પાંચમાંથી એક છોકરી હોવી જ જોઈએ. સાતમાં ધોરણમાં કંઈક એવું થયું કે કોઈ ચૂંટણીમાં ઉભુ રહેવા તૈયાર જ ન થયું. વર્ગશિક્ષકે (હસુમતીબેન) પૂછ્યું કે કોને પ્રમુખ બનવું છે? આપણે ફટ દઈને આંગળી ઉંચી કરી. અને બની ગયા પ્રમુખ. થોડા દિવસ ગયા ને, પેલા પિનાકીનભાઈ સાહેબ આવ્યાને મને જાહેરમાં ખખડાવીને પ્રમુખપદેથી હટાવ્યો. મારું મગજ ગયુંને જઈને આચાર્ય અને ઘરે જઈને પપ્પાને ફરિયાદ કરી. અસર એવી થઈકે પિનાકિનભાઈએ એક્સપ્લેનેશન આપવું પડ્યું કે હું તો તારા સારા માટે કહેતો હતો. અને, ખરેખર પ્રમુખગીરીને કારણે મારા ભણવામાં થોડી-ઘણી અસર તો પડી જ. જોકે હું પણ કંટાળી ગયો કારણકે, પ્રમુખનું કામ કશું ખાસ હતું નહી. જેમ કે, અત્યારનાં આપણા રાષ્ટ્રપતિ હોય છે તેમ.

સાતમાં ધોરણમાં પિનાકીનભાઈની મદદથી આપણે રોનાલ્ડ રેગન, ઈમરાન ખાન, જ્હોન મેજર જેવા વ્યક્તિઓને લેટર લખ્યા (હા, મોનિકા સેલેસને પણ લખેલ, પણ તેનો જવાબ ન આવ્યો અને પછી ૧૯૯૩માં તેનાં પર સ્ટેફીનાં કોઈ પાગલ ચાહકે હુમલો કર્યો અને સેલેસ ટેનિસ જગતમાંથી ખોવાઈ ગઈ. એ સમયે મને એવા વિચાર આવતા હતાં કે સારું થયું – મને જવાબ ન આપ્યો ને એટલે આવું થયું. કેવા ગાંડા જેવા વિચારો!!!) અને તે સૌનાં જવાબો પણ ધન્યવાદ સાથે આવ્યા. શું તમે ભારતની સેલિબ્રિટીઓ પાસે આવી અપેક્ષાઓ રાખી શકો છો? હા, સ્કાઉટમાં જોડાયો હતો. રેલ્વે-સ્ટેશનની મુલાકાત લીધી, બાલારામ ચાલતા ગયા અને વન્ય જીવન(!) જોયું. મજા આવી ગઈ પણ મને લાગ્યું કે સ્કાઉટથી જીવન પર કોઈ અસર થતી નથી. જ્યાં સુધી તમે સ્કાઉટમાં હોવ છો ત્યાં સુધી ઠીક છે. આ પછી, આઠમાં ધોરણમાં તેને અલવિદા આપી, તેનું બીજું કારણ હતું કે પિનાકીનભાઈનો સ્વભાવ – જેઓ કશા જ કારણ વગર ગમે તેને ખખડાવી નાંખતા. મને શી ખબર હતી કે આગળ જતાં જીવનમાં આવા કેટલાય માણસો સાથે પનારો પડવાનો છે🙂

સાતમાં ધોરણથી અમારે કોમ્પ્યુટર શિક્ષણની શરૂઆત થઈ, કોમ્પ્યુટર લેબ હતી, નજીકની બી.એડ. કોલેજમાં. ૬૪૦ કેબી મેમરી ધરાવતા ચારેક કોમ્પ્યુટર અને ટીવી સાથે જોડેલ બીબીસી માઈક્રો ૩૨ કેબી મેમરી વાળા. કમનસીબે, પંચકાર્ડ જેવી સિસ્ટમ અમને ખાલી થિઅરીમાંજ ભણવા મળી😦 કોમ્પ્યુટર ચાલુ કરવું તે પણ એક લહાવો હતો. પહેલાં પાવર સપ્લાય ચાલુ કરો. કોમ્પ્યુટરની પાછળની સ્વિચ ચાલુ કરો. થોડી રાહ જુઓ. બૂટ ફ્લોપી જો ન હોય તો તે નાંખીને ફરી ચાલુ કરો, તે ફ્લોપી (૧.૨ એમબી કે એવી કંઈક) પાછી બાજુ વાળાને બૂટ કરવા માટે આપવાની. સર પછી બીજી ફ્લોપી આપે જે gwbasic.exe નામનો પ્રોગ્રામ ધરાવતી હોય. જો એ વખતે મને ખબર હોત કે, આ સમયે લિનક્સનો જન્મ થઈ ગયો છે, તો? અમારું કોમ્પ્યુટરનું શિક્ષણ ત્રણ વર્ષ ચાલ્યુ. આ ત્રણ વર્ષમાં અમે શું શીખ્યા? કોમ્પ્યુટરનો ઈતિહાસ, અલગોરિથમ, બેસિક લેન્ગવેજ, ડોસ અને થોડુંક ગ્રાફિક્સ (કદાચ લોગો કે એવું કંઈક હતુ).

એ સિવાય સાતમાં ધોરણમાં ત્રણ-ચાર નાટક, ગીત અભિનય વગેરેમાં ભાગ લીધો અને નક્કી કર્યું કે નાટક વગેરે આપણું કામ નથી. વિનય, નિરવ વગેરેનો ગાઢ પરિચય આ સમયગાળા દરમિયાન જ થયો. સાતમાં ધોરણનાં દિવાળી વેકેશનમાં કચ્છ પ્રવાસ જઈ આવ્યા અને ત્યાર પછી દાબેલી જેવા ફાસ્ટફૂડનો પરિચય થયો..

વધુ ફરી ક્યારેક…

2 thoughts on “જ્યારે અમે નાનાં હતા – ૫

  1. ભારતની સેલિબ્રિટીઓ જવાબ આપે તો “નાના બાપના” થઈ જવાય એવું માનતા હશે.
    મેં 1987-’88માં “અભિયાન”ને બાલિશ રીતે પત્ર લખ્યો હતો છતાંપણ શીલા ભટ્ટે સ્વ હસ્તાક્ષરમાં સારી રીતે જવાબ વાળેલો… લિ. આપની શીલા ભટ્ટ વાંચીને તો “ખુચી ખુચી” થઈ જતો! ઘણા સમય સુધી એ લેટર બધાને વટથી બતાવતો !

    Like

આપની ટીપ્પણી...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s