જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૩

* હોસ્ટેલનું પહેલું વર્ષ અને કોલેજની શરુઆત –

તો અમારા પહેલાં અમારા બિસ્તરા-બોરીયાં હોસ્ટેલ પહોંચી ગયા હતા. થોડા દિવસના આરામ પછી અમે પણ ત્યાં પહોંચી ગયા હતા. એ પહેલાં હોસ્ટેલના એડમિશનનું ફોર્મ ભર્યું અને એક ટ્રસ્ટીની સહી કરાવવાની હતી, જે માટે મહેનત કરવી પડી નહી (આ જોકે મહેનતનું કામ છે એ મને છેલ્લે-છેલ્લે ખબર પડી). અમને નોટોરિયસ એવો રુમ નંબર ૨૭ ફાળવવામાં આવ્યો, જેમાં રીનીત અને બીજાં ત્રણ જણાં હતાં – જીજ્ઞેશ, વિજય અને જાવા (જાવાનું નામ ભૂલી ગયો છું, એ જાવા નો કોઈ કોર્સ કરતો હતો એટલે એનું નામ જાવા હતું).

કોલેજનો પહેલો દિવસ. આગલા દિવસે જઈ જોઈ આવ્યો કે કેટલા વાગે જવાનું છે, વગેરે વગેરે. સવારે ૮ વાગ્યાનું લેક્ચર હતું. કોલેજ પહોંચ્યો તો હજી ક્લાસનો દરવાજો જ બંધ હતો. એક પટાવાળો કચરો વાળતો હતો, એને પૂછ્યું. એ કહે, ભાઈ આ તો એલ.ડી. છે. અહીં તો બધું આવું જ ચાલે. મને આશ્ચર્ય થયું (જેની પછી ટેવ પડતી ગઈ). કોઈ છોકરી કંઈક નોટિસબોર્ડ વાંચતી હતી, એને પૂછ્યું કે એમ.સી.એ.નો ક્લાસ ક્યાં છે? ખભા ઉછાળીને ઉધ્ધતાઈથી તેણે કહ્યું – આઈ ડોન્ટ ક્નો. પછી, ખબર પડી કે એ મારા ક્લાસમાં જ હતી અને તેને ખબર હતી. જીવનમાં ઉધ્ધતાઈનું પ્રદર્શન જોવાની આ શરુઆત હતી એ મને ક્યાં ખબર હતી? નોકરીથી માંડીને બ્લોગ-જગતમાં આવું ઘણું આપણે જોવાનું બાકી હતું.

ખેર, ક્લાસ ચાલુ થયો. ધીમે-ધીમે પબ્લિક આવી. બધાં જોડે પરિચય થવાની શરુઆત કરી. ક્લાસમાં ૨૧ જણાં હતા – ૧૧ છોકરાં, ૧૦ છોકરીઓ. કદાચ બે-ત્રણ જણાંએ એડમિશન લીધું નહોતું એવું કંઈક હતું. વ્રજેશ, અને બીજો એક છોકરો – જે બી.ઈ. કરીને આવ્યા હતા, એમની જોડે સારું બનતું હતું. બન્ને બેફિકરા – કારણ કે એમને એમ.સી.એ. કરવાની જરુર જ નહોતી. છેવટે, થોડા મહિના પછી તેમણે કોલેજને બાય-બાય કીધું.

મુન્શી, જન્મેશ, કુણાલ, મૌલિક અને હિરેન – આ ટોળકીમાં હું સામેલ થયો. હિરેનની હોસ્ટેલ અમારી હોસ્ટેલની નજીક એટલે નોટબુક-એક્સચેન્જ સારું થતું.

હોસ્ટેલમાં અમે બે જણાં એટલે રુમમાં બહુમતી સારી રહેતી. રવિવારે કપડાં ધોવાની, પછી પેટભરીને ગુલાબજાંબુ ખાવાની અને રાત્રે ઓછામાં-ઓછા રુપિયામાં કેવી રીતે ખાવું – એ બધી મજા અલગ હતી. હોસ્ટેલમાં સરસ નિયમ – રાત્રે ૧૦ વાગ્યા પછી દરવાજો બંધ થઈ જાય. પ્રાર્થના થાય અને હાજરી પુરાય. ન આવો તો દંડ થાય. અમારા રેક્ટર – ભાલચંદ્ર સુથાર. પણ, એમનાં માટે તો એક મોટી પોસ્ટ અલગથી. લોકો તેમને કેવી રીતે હેરાન કરતાં અને એ મજા કંઈ અલગ જ હતી.

હોસ્ટેલમાં લગભગ બધાં જોડે સારું બનતું, પણ કેટલાંક અપવાદ તો દરેક જગ્યાએ હોય જ. આપણને રખડવા કરતાં વાંચવામાં વધારે રસ એટલે લાઈબ્રેરી પર ફોકસ વધુ થતો. લાઈબ્રેરીને સમૃધ્ધ બનાવવામાં રીનીતનો મુખ્ય ફાળો હતો. હોસ્ટેલમાં ફિલ્મી મેગેઝિનોની જગ્યાએ સફારી ચાલુ કરાવવામાં પણ એનો હાથ હતો.

હવે પછી આગળ ફરી ક્યારેક..

3 thoughts on “જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૩

  1. કાર્તિકભાઈ, મારા ગ્રેજ્યુએશનની શરૂઆતમાં અમારી ભવન્સ કોલેજની લાઈબ્રેરીમાં (જોકે ફિલ્મી મેગેઝીન તો ન હતાં) મારું પ્રિય સફારી મેગેઝીન ચાલુ કરાવનાર પણ આપણે જ બંદા હતાં…લાઈબ્રેરિયન બેનની પરમીશન અને પ્રિન્સીપાલ સાહેબનું અપ્રુવલ ઘડીભરમાં મળી ગયું હતું…

    B T W, કોલેજ અને સફળતાને જોડતી કડીનો બ્લોગ-પોસ્ટ મેં આજે જ મુક્યો છે, તમે વાંચ્યો?

    Like

  2. 1} તમે ” જયારે અમે નાના હતા ” એ સીરીઝમાં કઈ ફેરફાર કર્યા હશે ને . . ધડીંગ ધડીંગ 6-7 ભાગ રીડરમાં પ્રગટ્યા . . . અને અમારી આંખો કામે લાગી ! . . . ખુબ મજા આવી🙂 . . . કે જે પરથી તમે જો ભવિષ્યમાં , એકાદ નાનકડી પોકેટ બુક બહાર પાડો તો , અમે 1800+સબ્સ્ક્રાઇબર્સ , તો હાથો હાથ વેંચાતા લઇ લઈએ😉 . . અને તમારે નવી આવૃત્તિ બહાર પડવી પડે !

    2} દરેક વખતની જેમ એક આડ વાત : સફારીનો દિવાળી વિશેષાંક હાથમાં આવ્યો , અને હર હંમેશ મુજબ સૌ પ્રથમ સુપર ક્વીઝ સેક્શનમાં ગયો અને . . .જોયું તો ‘ગુજરાતી’માં જે વિદેશી શબ્દો ભળ્યા છે , તેમાનો એક શબ્દ હતો ” મિસ્ત્રી ” ; { mestre } , કે જે પોર્ટુગીઝ ભાષામાંથી અહી આવ્યો છે🙂 , અન્ય શબ્દો પોર્ટુગીઝમાંથી . . તમે જાતે જ વાંચી લેજો🙂

    Like

    1. હા, કેટેગરી ઉમેરી, ટેગ અપડેટ કર્યા. જેથી, આ પોસ્ટ્સ શોધવી સરળ બને, એમાં પેલું રીડર રઘવાયું થયું હશે..

      Like

આપની ટીપ્પણી...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s