અપડેટ્સ – ૬૧

* અપડેટ્સમાં તો એવું કે આજ-કાલ કોઇ અપડેટ્સ જ નથી 😉 આપવાની તો ભારે અપડેટ્સ થોડા દિવસમાં કદાચ આવશે ત્યારે આવશે, પણ અત્યારે મુંબઇનું વિચિત્ર વાતાવરણ અમે સહન કરી રહ્યા છીએ. પણ, કવિનને તો મજા જ છે.

* બે-ત્રણ દિવસથી દોડવાનું નિયમિત ચાલે છે, અને આજે તો નિરવ જોડે સરસ મજાનું જોગિંગ-રનિંગ થયું, વત્તા પોસ્ટ-રન ચર્ચાઓ તો ખરી જ.

* લેપટોપનું નવું સ્લિવ કવર લેવામાં આવ્યું. કિંમત માત્ર રુ. ૧૯૫/- (પેલા મેકબુકનું કવર ૧૨૦૦/- નું હતું!!) થોડું ફન્કી લાગે છે, પણ વસૂલ છે. એટલિસ્ટ, લેપટોપને કચરા-ડસ્ટથી તો બચાવશે.

* આજની દિલ્હી હાફ-મેરેથોન અને બર્લિન મેરેથોનમાં રનર મિત્રોના રેકોર્ડ્સ જોઇને મારા પગ ખુશ-ખુશ થઇ ગયા. બધાંને અભિનંદન!!

* કવિન: જોગિંગ વખતે ડોગી પાછળ પડે તો? હું: તો એને ડોગિંગ કહેવાય 😉

૧ વર્ષ..

* આજે મારા દોડવાનો નવો શોખ ૧ વર્ષનો થયો. જુઓને ૧ વર્ષનો જ છે, પણ દોડવા લાગ્યો છે 😉 વેલ, આજથી બરાબર એક વર્ષ પહેલાં એક કિલોમીટર દોડીને આ શુભ શરુઆત થઇ હતી. આ એક વર્ષમાં,

૧૦૫૮.૦૭ કિમી – દોડવામાં (એમાંથી ૯૭૬ કિમી, ૨૦૧૨માં!),

૧૨૬૦ કિમી – કુલ (દોડવું+ચાલવું),

૧૬૭.૨૩ કલાક – કુલ સમય,

અને ૦.૦૩ વખત પૃથ્વીની પ્રદક્ષિણા.

જોઇએ હવે આવતું વર્ષ કેવું જાય છે. બે-ત્રણ મેરેથોનનો પ્લાન છે. અમદાવાદ મેરેથોન કદાચ થશે નહી (કારણ: ચૂંટણી!) એટલે હવે સીધી મુંબઇ મેરેથોન અથવા એ પહેલાં કદાચ બેંગ્લોર અલ્ટ્રા આવશે (હિંમત કરીશું!).

ટોંટ

એટલે કે taunt.

સ્કૂલ-કોલેજમાં હતા ત્યારે ગુણ-ટકા ઓછાં આવે ત્યારે, કોલેજ પૂરી થયા પછી નોકરી અને નોકરી અને છોકરી વચ્ચેના સમય ગાળામાં અને ત્યારબાદ ‘સેટલ’ ન થાવ ત્યાં સુધી અને વચ્ચે-વચ્ચે તમારી નોકરી-જોબ-ગુમાસ્તાગીરી કે ધંધામાં – તમને પૈસા મળે કે ના મળે, એક વસ્તુ તો મળે જ છે, એ છે ટોંટ. ટોંટ શબ્દનો પરિચય તો છેક પહેલે સુધી હતો પણ ગાઢ પરિચય થયો, Age of Empires ગેમ છે. કલાકો સુધી રમી શકાતી ગેમ મને માઇક્રોસોફ્ટની એક માત્ર સારી પ્રોડક્ટ (હાર્ડવેરમાં ગણો તો Kinect) ગણાય છે (જોકે ડેવલોપર્સ કોઇ બીજા છે, એ વાત અલગ છે!). દુર્ભાગ્યની વાત એ છે કે ટોંટનો પરિચય મને હજી પણ ડગલે-પગલે મળતો રહે છે અને આવનારા થોડા દિવસોમાં પ્રમાણ વધવાનું છે.

સ્ટે ટ્યુન્ડ! 🙂

ટોળું

* ગઇકાલે વસ્ત્રાપુર તળાવે (ઓકે, ભક્ત કવિ નરસિંહ મહેતા સરોવર!) સાંજના રનિંગ (કારણ કે, સવારે ઉઠાયું જ નહીં. બહુ નવાઇની વાત નથી આ!) માટે ગયો ત્યાં બગીચામાં કંઇક ભીડ હતી. એક રાઉન્ડ વોક કર્યા પછી, એક જણને પૂછ્યું કે આ શું થયું? એને કહ્યું ખબર નહી. મને સો ટકા ખાતરી છે કે ટોળામાં ઉભેલા ૯૯ ટકા લોકો માત્ર કંઇક થયું છે એ જોવા માટે curiosity થી જ ગયા હશે. કાશ, આવી curiosity આપણે વિજ્ઞાન કે જ્ઞાન માટે રાખીએ તો? તો, curiosity યાન આપણે મોકલ્યું હોત..

અપડેટ્સ – ૬૦

* બર્થ ડે પછી બહુ ભારે-ભારે લાગે છે. થયું એમ કે બર્થ ડે ના ૨૪કે રન પછી બીજા દિવસે ADR પ્રેક્ટિસમાં ૧૪કે અને કાલે વળી પકે. એટલે, આજે સવારે પેલા બિગિનર્સ કેમ્પમાં જવાનો પ્રોગ્રામ 😦 થોડી શરદી વગેરે પણ લાગે છે. કેક હજી પડી છે, પણ કોઇને યાદ આવતી નથી.

* દિલ્હી હાફ મેરેથોનનો વિચાર પડતો મૂક્યો છે. તેના કરતાં તો સીધાં મુંબઇ મેરેથોન (૨૦ જાન્યુઆરી) અથવા ગોઆ હાફ-મેરેથોન (૯ ડિસેમ્બર) અથવા બેંગલુરુ અલ્ટ્રા (૧૦ નવેમ્બર) નો પ્લાન છે. મુંબઇ માટે ફુલ મેરેથોનનું રજીસ્ટ્રેશન કર્યું છે, પણ હજી કન્ફર્મેશન ઇમેલ આવ્યો નથી. રાહ જોવામાં આવશે.

* રાસ્પબેરી પાઇ હજી આવ્યું નથી.

* આ બધાં પછી સારા સમાચાર એ જ કે ‘બરફી’ સરસ મુવી છે. મેં તાજેતરમાં જોયેલા હિન્દી મુવીઝ પછી કોઇ સારા ચમત્કારની અપેક્ષા નહોતી રાખી પણ, આ તો સરસ નીકળ્યું! કવિનને પણ મજા આવી એ જોઇને મજા ડબલ થઇ. ફેસબુકમાં લખ્યું હતું તેમ હું બહુ લાગણીશીલ માણસ નથી પણ આ મુવી જોઇ થોડો તો લાગણીશીલ છું એમ લાગ્યું 🙂

* આજનો સવાલ: ટાઇમ ટ્રાવેલ કરીને ભૂતકાળમાં તમને જવાની તક આપવામાં આવે અને તમે લીધેલો  એક જ નિર્ણય પાછો ખેંચી લેવાની પરવાનગી મળે તો તમે શું કરો?

૩૩ કે ૩૪

* આજે ૩૩ વર્ષ પૂરા. હાશ.

એમ તો કોઇ પૂછે કે કેટલા વર્ષ થયા તો મોઢાંમાંથી ૩૦થી વધારેનો આંકડો નીકળતા જીભ અચકાઇ જાય છે 😉 વેલ, ૩૩ પૂરા થયા એટલે મને હજી ૩૩નો જ ગણી શકાય. ૩૪ પૂરા થશે એટલે ૩૪ વગેરે વગેરે.. રનિંગ યર નહી ગણવાનું અને વધુને વધુ રનિંગ (ie દોડવાનું) ચાલુ રાખવાનું. આશા રાખીએ કે ૭૦ પ્લસની સુપર સિનિયર સિટિઝન કેટગરીમાં મેરેથોન કે અલ્ટ્રા-મેરેથોનમાં ક્યાંક અમારો નંબર પણ આવે.

આ નિમિત્તે ૨૩.૫૬ કિલોમીટર, ઘરથી કેમ્પ હનુમાન (બર્થડે નિમિત્તે શનિવારે જન્મેલો માણસ હનુમાનજીના દર્શન કરે એથી વધુ યોગ્ય શું?)ની એક નાનકડી દોડ લગાવવાનો પ્રયત્ન કરવામાં આવ્યો અને મજા આવી (થેન્ક્સ ટુ, રાજેશ! રાજેશ અને મારી બન્નેની પેસ અને વેવલેન્થ સરસ મેચ થાય છે. રનિંગ ફ્રેન્ડ!), એટલે હવે આજનો દિવસ સુધી સંપૂર્ણ આરામ! સાંજે ‘બરફી’નો પ્રોગ્રામ છે, જોઇએ છીએ માવો બરોબર છે કે નહિ 🙂

મમ્મી-પપ્પા અને રીનિત-હિરલ તરફથી મસ્ત બર્થ-ડે કાર્ડ મળ્યું, જેના ફોટા પછી ક્યારેક મૂકવામાં આવશે.

અને, ‘જીંદગી બડી હોની ચાહિએ, લંબી નહી’ એ ન્યાયે જે કંઇ જીવવા મળે એમાં જ ભલાઇ છે.

સિક્રેટ રુમ

* શનિવારે કવિનની સ્કૂલમાં ‘Cleanliness Week’ ના મોડેલ્સનું પ્રદર્શન હતું એ માટે ગયા હતા. પ્રદર્શન જોયા પછી કવિન મને લોબીમાં ખેંચીને લઇ ગયો.

કવિન: પપ્પા, એક સિક્રેટ રુમ બતાવું?
હું: કયો રુમ? room of requirement?

હેરી પોટરના ચાહકો-વાચકો જ સમજી શકશે. સારું છે, કવિન કંઇ બોલ્યો નહી કારણ કે એને ખબર છે પપ્પા મજાક ઉડાવવા માટે જાણીતા છે.

અપડેટ્સ – ૫૯

* ફરી એકવાર હાજર છે અપડેટ્સ!

૧. સવારે સરસ મજાની ADR મેમ્બર્સ સાથે ૧૫કે (કે એટલે કિમી એમ હવે સમજવું). એમ તો, ૨૧કે નક્કી કરેલું પછી જમણા પગની હાલત જોતા બહુ સાહસ ન કરવું જ યોગ્ય લાગ્યું. એ પહેલા ઘરે થી પકવાન સુધી દોડીને ગયો એ ૩કે એકસ્ટ્રા 🙂 આગલા દિવસે સાંજે ફાસ્ટ ૫કેનું પરિણામ સવારે નજરમાં આવ્યું!!

૨. કવિન માટે એક જીવડું (હેક્સબગ) લેવામાં આવ્યું છે. એક લો ક્વોલિટી વિડીઓ યુટ્યુબ પર જોઇ શકાશે.

૩. RIP, વર્ગિસ કુરિયન. અમુલ કદાચ એવી બ્રાન્ડ છે જે સરસ ક્વોલિટી જાળવવા સાથે જીવનમાં એવી વણાઇ ગઇ છે કે એને અલગ પાડવી શક્ય નથી. અમુલે દુધ ઉત્પાદનમાં લાવેલી ક્રાંતિ અનન્ય છે.

૪. કવિન જેવા નાનકડાં છોકરા પાસે પણ કેટલી બધી વસ્તુઓ શીખવા મળે છે. મારી વોટર બોટલમાં સીપર છે, જે મને એમ કે કંઇ ફોલ્ટ વાળું છે એટલે હંમેશા હું ઢાંકણું ખોલીને પાણી પીતો હતો, કવિને બતાવ્યું કે બોટલ થોડી ઉંચી રાખીને પીવામાં આવે તો સરસ રીતે પાણી પી શકાય!

૫. હે હે હે. તમે બોલ્યા!

દોડવાનું કઇ રીતે શરુ કરવું – ૨

*  ‘ન દોડવાના બહાનાં’ પર ખાસ પોસ્ટ હાજર છે!

બહાનું #૧: સમય નથી.

ચિત્ર સ્ત્રોત: ફેસબુક

સવારે સમય નથી? તો સાંજે દોડો. સાંજે સમય નથી તો સવારે દોડો. સોમ થી શુક્ર બીઝી છો? તો શનિ-રવિનો ઉપયોગ કરો. ઘરની નજીક ગાર્ડન હોય તો રાત્રે પણ દોડી શકો છો (જમ્યા પહેલા!).

બહાનું #૨: મારું શરીર તો ફીટ છે, દોડવાની શી જરુર?

બહારથી મસ્ત દેખાતું શરીર અંદરથી ફીટ હોય જ તે જરુરી નથી. દોડવાથી હ્દ્ય વત્તા મગજને પણ પૂરતો ઓક્સિજન મળવાથી એકસ્ટ્રા ફાયદો થાય છે. સાંધા વગેરેના રોગોથી રાહત મળે છે (કે પાછલી ઉંમરે થતા નથી કે ઓછા થાય છે). તમારી ‘ફીટ’નેસનો ટેસ્ટ દોડવાનું શરુ કરવાથી થઇ જશે! 🙂

બહાનું #૩: હવે ઉંમર થઇ ગઇ.

ADR માં એવા મેમ્બર છે જેમને ૬૦ વર્ષે દોડવાનું શરુ કર્યું છે અને અત્યારે ૬૫ થી ૬૯ વર્ષે પછી ફુલ-મેરેથોન દોડે છે! રણધીરઅંકલ અને માંકડ અંકલ તેનાં ઉદાહરણ છે. હૈદરાબાદ મેરેથોનમાં આવા કેટલાય ઓલ્ડ-યંગ ને મારાથી આગળ થતા જોયેલા છે!

બહાનું #૪: દોડવાનું મોંઘું છે.

એક રીતે જોઇએ તો કોઇપણ શોખ મોંઘો છે, પણ રનિંગ (અને સાઇકલિંગ) કદાચ એવા શોખ છે જે મીનીમમ રુપિયા ખર્ચીને પણ સારી રીતે કેળવી શકાય છે. દોડવા માટે માત્ર વર્ષે-બે વર્ષે શૂઝ વત્તા ચડ્ડી-ટીશર્ટનો ખર્ચો છે. જરુરી નથી કે દેશ-વિદેશના દરેક ખૂણે થતી મેરેથોનમાં તમે ભાગ લો. હવે તો ગુજરાતમાંય ત્રણ મેરેથોનનું આયોજન થાય છે (આ વખતે સુરતમાંય મેરેથોનની વાતો સંભળાય છે. હુરતીઓ દોડશે તો મજા આવશે! ખાલી આયોજનમાં લોચા ના પડે તો સારી વાત છે ;)).

મેં કરેલ ત્રણ બેસ્ટ રનિંગ એસેસરી: પાણીની બોટલ (વીથ ગ્રીપ): ૧૪૯, હેડ બેન્ડ: ૧૯૫, બેલ્ટ: ૨૦૦. આમાં પહેલી અને ત્રીજી વસ્તુ રનિંગ માટેની છે જ નહી તો પણ મને મસ્ત રીતે સેટ થઇ ગઇ છે. આ વસ્તુઓ જો બ્રાન્ડેડ લેવા જઇએ તો ત્રણ ગણાં રુપિયા તેના માટે આપવા પડે.

બહાનું #૫: લોકો શું કહેશે?

ખાસ કરીને કદાચ બહુ વધુ વજન કે પછી કોઇક વાર છોકરીઓ-સ્ત્રીઓને આ પ્રશ્ન ઉદ્ભવે છે. એક ઉપાય જીમ અથવા વહેલી સવારે કે સાંજે ગાર્ડન-પાર્કમાં દોડી શકાય. જો પોસાતું (અને જગ્યા-મોકળાશ)  હોય તો ટ્રેન્ડ મિલ ઘરે પણ વસાવી શકાય પણ એમાં રોડ-ટ્રેક જેવી ફિલ આવતી નથી. શોર્ટ પહેરીને જ દોડવું તે જરુરી નથી, સરસ ટ્રેક પેન્ટ મળે છે.

અને તોય લોકો કંઇક તો કહેવાના. Ignore કરવા!

બીજા કોઇ બહાનાં છે? તો લખો, ઉકેલ હાજર છે!!

દોડવાનું કઇ રીતે શરુ કરવું – ૧

* એમ તો આ કોમેન્ટ પ્રમાણે દોડવાનું કઇ રીતે શરુ કરવું એ વિષય પર એક પોસ્ટ લખવાની હતી પણ પછી આ આળસુ માણસ ભૂલી જ ગયો, Maulin ભાઇએ યાદ કરાવ્યું તે બદલ એમનો આભાર!

સૌથી પહેલા મારી દોડ-કથા કહેવી પડશે.

મને યાદ છે ત્યાં સુધી ગયા ઓગસ્ટ-સપ્ટેમ્બરમાં મારું વજન ૭૦ની આસપાસ પહોંચી ગયું હતું (ચોક્કસ રીતે યાદ નથી પણ ૭૨ પણ થયેલું!) ઉંચાઇ પ્રમાણે વજન વધુ કહેવાય અને ખાસ તો પાપી પેટ બહાર ડોકાવાની શરુઆત થઇ ગયેલી. મને કોમેન્ટો પણ મારવામાં આવતી હતી કે સુખી થવાની નિશાની છે (પૈસાની રીતે). આ મને જરાય સહન ન થયું કે પૈસા હોય નહી ને લોકો આવી કોમેન્ટ કરે તે ન ચાલે. સત્ય દેખાવું જ જોઇએ, એટલે પછી નક્કી કર્યું કે ઓગસ્ટમાં દોડવાનું ચાલુ કરીએ. ઓગસ્ટ આખો ઉપરથી ગયો. ઘરે બેઠાં કામ અને રાત્રે મોડા સુધી જાગવાની આદતને કારણે સવારે વહેલા ઉઠવામાં ભયંકર તકલીફ પડે તે સ્વાભાવિક છે.

લગભગ એક બીજા મહિના સુધી ૫/૫.૩૦ ના એલાર્મ મૂકતો અને બંધ કરીને સૂઇ જતો. મારે તો ઠીક કોકી-કવિનને પણ હેરાનગતિ થતી હતી. એક સાંજે વિચાર આવ્યો કે ચાલો સાંજે દોડવાનો પ્રયત્ન કરીએ. જીન્સ-કોટન ટી-શર્ટ પહેરીને દોડવાનો એ પ્રયત્ન સારો લાગ્યો એટલે પછી બીજા દિવસે શોર્ટ અને નવાં સોક્સ લેવામાં આવ્યા અને પછી તો અઠવાડિયાનાં એટલિસ્ટ બે-ત્રણ દિવસ આ કાર્યક્રમ સારો ચાલ્યો. વચ્ચે કેટલાય દિવસો પડ્યા પણ ઓક્ટોબર-નવેમ્બર સુધી સેટ થઇ જવામાં આવ્યું. ડિસેમ્બરમાં ગાંધીનગર મેરેથોન માટે રજીસ્ટર કરાવ્યું પણ તે કેન્સલ થઇ (સારું થયું, એ વખતે ૯ કિમી દોડવાનો કોઇ જ ક્ષમતા નહોતી!!).

સાબરમતી મેરેથોનના ડ્રીમ રન માટે પણ રજીસ્ટર કરાવવામાં આવ્યું, પણ ભૂલથી તે જ દિવસે મુંબઇ જવાની ટિકિટ લઇ લીધી એટલે એ પણ મિસ થઇ ગઇ. પછી, છેક જાન્યુઆરી-ફેબ્રુઆરી ઠીક-ઠીક દોડાયું. સાંજે મસ્ત ઠંડીમાં વસ્ત્રાપુર લેકમાં લગભગ એકલો હું દોડતો કંઇક વિચિત્ર લાગતો હતો, પણ મજા આવતી હતી. વચ્ચે, ૨૬ જાન્યુઆરીની યુવા દોડ પણ મિસ થઇ.

છેક, માર્ચમાં હું ADR ની ૭ કિમી માટે ગયો અને એ મારું પ્રથમ સારું એવું અંતર ગણી શકાય. વજન ઘટવાનું છેક માર્ચ પછી શરુ થયું જ્યારે મેં ૫ કિમી કરતાં વધુ અંતરની દોડ કરવાની શરુ કરી અને આ રીતે મારી દોડ-કથા પૂરી થઇ 🙂

વેલ, આ પરથી બોધપાઠ લઇ શકાય કે,

દોડવા માટે શું જરુરી છે અથવા કયા મુદ્દાઓને ધ્યાનમાં રાખવા જોઇએ?

અ. નિયમિતતા. સૌથી અગત્યનું પાસું છે. એક વખત શરુ કર્યા પછી વચ્ચે મોટા ખાડાં પડે તો શારિરિક અને માનસિક બન્ને રીતે અસર કરે છે. વચ્ચે, મુંબઇમાં પણ જઇને ઘરની નજીકનો નાનકડો ગાર્ડન દોડવા માટે શોધી કઢાયો તો કોકીના ગામથી બીજા ગામ સુધી પણ દોડી લેવાયું. રનરને દોડવા માટે ક્યાંય પણ જગ્યા મળી રહે છે 🙂

બ. મેન્ટલ ટફનેસ. દોડવું અઘરું છે, પણ તેથીય અઘરું છે, મનને મનાવવાનું કે દોડવાનું અઘરું નથી. પરસેવો થાય, હ્દ્ય ગળા સુધી આવી જાય એવું ધબકે અને હાથ-પગ ધ્રુજારી અનુભવે અને તોય મજા આવે એને જ મેન્ટલ ટફનેસ કહેવાય. જોકે, હજીયે મારે આ વસ્તુ પર ધ્યાન રાખવાની જરુર છે.

ક. યોગ્ય ડાયેટ. એક વખત રુટિન બન્યા પછી આપમેળે જ તમે જંક ફૂડને બાય-બાય કહી દેશો, કારણ કે એમાં #અ અને #બ તમારી મદદે આવશે. છેલ્લા એક વર્ષમાં ખોરાકને કારણે મારું પેટ એકાદ વખત જ બગડ્યું છે (મારી જ ભૂલ એમાં). બ્લોગવૂડ, પણ એકંદરે દોડવાથી કાર્યસ્થળે વત્તા માનસિક શાંતિમાંય વધારો થયો છે. બીજા પોઇન્ટ પર મારે હજીયે ધ્યાન રાખવાની જરુર છે 🙂

ડ. યોગ્ય રનિંગ શૂઝ, સોક્સ. જોકે આ બહુ મહત્વનો મુદ્દો નથી. બેરફૂટ મેરેથોન પણ દોડી શકાય છે 🙂 છતાંય, સારાં શૂઝ લેવા હિતાવહ છે. સોક્સ પણ રનિંગ સોક્સ જ લેવા કારણ કે નોર્મલ મોજાં તમને લાંબા સમય સુધી ફાવશે નહી અને સામાન્ય રીતે પરસેવા જોડે પહેરવા યોગ્ય નથી.

ઇ. ગ્રુપ. દોડતી વખતે કંપની હોય તો બેસ્ટ. કારણ કે, રનિંગ માટેની પ્રોપર ટ્રેઇનિંગ મને ADRમાં જોડાયા પછી જ મળી. લગભગ દરેક શહેરમાં હવે કોઇને કોઇને કોઇ રનિંગ ગ્રુપ હોય જ છે. જોડાઇ જાવ અને મજા કરો! ADR મહિનામાં એક વખત રનિંગ વત્તા વચ્ચે-વચ્ચે અમુક મેમ્બર્સ પ્રેક્ટિસ રન વગેરેનું આયોજન કરે છે. અનુભવી રનર્સ પાસેથી ‘થોડામાં-ઘનું’ શીખવા મળે છે.

આવતી વખતે ‘ન દોડવાના બહાનાં’ પર ખાસ પોસ્ટ! 🙂

(અ. નિયમિતતા છે અને ક. ડાયેટ છે, અનિયમિતતા કે કડાયેડ ન સમજવું ;)).