જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૬

* તો, છેલ્લે જોયું તેમ છોકરી કરતાં મને ચોપાટીમાં વધુ રસ હતો (એમ તો છોકરીમાંય રસ હતો, એ વાત તો ખાનગી છે). અમારે બપોરે એક વાસ્તુપૂજામાં જવાનું હતું અને ત્યાં મળવાનું હતું. નિયત સમયે અમે પહોંચ્યા. જમ્યા અને પછી કોઇએ અમારી ઓળખાણ કરાવી. પછી, જેમ થાય છે તેમ અમને બન્નેને એકલા (ઉપ્સ, એની બહેન જોડે હતી!) વાતો કરવા માટે કંઇક દૂર મોકલવામાં આવ્યા. થોડા સવાલ-જવાબ થયા એનાં મેં મોટાભાગે ઉડાઉ જવાબો આપ્યા એવું મને યાદ છે. પછી, જલ્દીથી અમે નીકળી ગયા. હા, ત્યાં પ્રણવ ઘણાં સમયે મળ્યો અને એની જોડે બહુ ગપ્પાં માર્યા. ત્યાંથી સીધા ચોપાટી અને ત્યાં બેસીને લીચી ખાધી. આપણે પાછાં પર્યાવરણ બચાવવા વાળા એટલે ફોતરાં વગેરે થેલીમાં ભરી, એ થેલી બેગમાં મૂકી રાખી. બીજા દિવસે ખબર પડી કે એ થેલીના કારણે ઉંદર મારી સરસ મજાની બેગ કાતરી ગયો છે. વેલ, મને બીજી સરસ બેગ મળી, જે છેક પેલી લિનક્સ બેંગ્લોર ૨૦૦૪ કોન્ફરન્સના આગલા દિવસ સુધી ચાલી એવું મને યાદ છે.

પંદરેક દિવસ સુધી છોકરીવાળાઓનો કંઇ જવાબ ન આવ્યો, એટલે મેં વિચાર્યું, મૂકો પડતું અને લિનક્સ પર ધ્યાન આપો. વચ્ચે હું પાલનપુર પણ જઇ આવ્યો. અને, આવી જ કોઇ સાંજે અમને એમનાં ઘરે મળવા-જમવા માટેનો ફોન આવ્યો. સરપ્રાઇઝ. મેં વિચાર્યું, ઓકે ફરી બરોબર જોઇશું. ત્યાં ગયા, જમ્યા. અને, ઓહ, યે તો બાત પક્કી હો ગઇ. વેલ, ફરીથી અમે વ્યવસ્થિત વાતો કરી. લેડિઝ એન્ડ જેન્ટલમેન, એ જ હતી,  મારી વ્હાલી કોકી! ત્યારથી અત્યાર સુધી જીવનમાં કંઇ સારું મેળવ્યું હોય તો કોકીને પહેલા નંબરે મૂકવી પડે. ઓહ, ના, આ ખોટા વખાણ નથી🙂 અને, કદાચ મારી એ બોરીંગ બપોરો-સાંજો હવે મસ્ત બની ગઇ. અમે પહેલી વાર એક મંદિરમાં મળવાનું નક્કી કર્યું. એ મંદિર એવા મિલન માટે ફેમસ હતું અને નજીક પણ હતું. સાંજે કંઇક પાંચ વાગ્યાનો સમય નક્કી કર્યો અને પહેલી જ વારના આવા મિલનમાં હું છેક ૫.૪૦ની આસપાસ ગયો. ઓહ. એ લોકો હજીયે મારી રાહ જોઇને બેઠાં હતાં અને આ પ્રસંગ અમને બન્નેને બહુ સારી (?) રીતે યાદ છે!

થોડા જ સમય પછી (મે, ૨૦૦૪), ઇન્ટર્નશિપ જોબમાં પરિવર્તિત થઇ. ઓફિસનો સમયગાળો જોકે એ જ રહ્યો. રાત્રે ૧૧ થી સવારે ૬. કાળક્રમે બધાંને આ સમય ભારે પડવા લાગ્યો અને વચગાળાના ઉપાય તરીકે સમય ૩ થી ૧૨નો બીજી શિફ્ટમાં થયો. દુર્ભાગ્યની વાત એ કે, ૩ વાગે ઓફિસ જવું મને રાત કરતાં પણ ભારે પડવા લાગ્યું. અમારી પેલી સાંજની મુલાકાતો પર પૂર્ણવિરામ મૂકાયું, પણ અમે એક સરસ ૧.૩૦ વાગે બપોરે મળવાનો વિચિત્ર સમય શોધી કાઢ્યો. બસ સ્ટેન્ડ પર એ ગાળેલા કલાકો હજીયે એવાં જ તાજા છે.

7 thoughts on “જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૬

  1. 1} શરૂઆત કરી . . . અને ત્યાં જ શરૂઆત પૂરી . . !

    આ લક્ષણ અતિ નસીબદાર લોકોનું છે🙂

    2} અને મારા મતે , પોતાના અત્યંત નીકટના સ્વજનો . . { માતા/પિતા , પત્ની/સંતાન , ભાઈ/બહેન વગેરે – – કાકા/મામા/ફુઆ કે કાકી/મામી/ફઈનો આમાં સમાવેશ થતો નથી🙂 } અદભુત મળવા . . એ તો ધૂન તાના ના ના . . . થઇ જવા જેવી વાત છે😀

    Like

  2. તમારી આ યાદો વહેંચી તે બદલ આભાર. અમારી પણ આવી કંઇક યાદો છે જેને કયારેક વહેંચવી તો છે પણ એ તો યોગ્ય સમય આવે ત્યારે વાત…

    તમે નિયમિત મળી શકતા તે જાણીને તમારી થોડી ઇર્ષ્યા થાય છે…😉

    Like

આપની ટીપ્પણી...

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s