BRM ૪૦૦: અલવિદા નોએલ!

નોએલ અને હું – સતારાથી મુંબઈ બસમાં, ઓક્ટોબર ૨૦૧૮

ગયા અઠવાડિયે છેલ્લી ઘડીએ ૪૦૦ કિમીની બી.આર.એમ.માં રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું. શનિવાર સવારથી જ નસીબ ખરાબ દેખાવાના શરૂ થયા. સૌ પહેલા તો કોઇ સલમાન ભાઇએ પોતાની ઉબરની સીટ બગડી જાય એટલે મુલુંડ સાયકલ સાથે આવવાની ના પાડી પછી ૨૦૦ રૂપિયા વધારા આપો તો હું લઇ જાવ એવી ઓફર કરી, જે અમે રીજેક્ટ કરી અને બીજી ગાડી કરી. બીજો ડ્રાઇવર સરસ હતો. અલક-મલકની વાતો કરતો મુલુંડ પહોંચ્યો ત્યારે ૬.૧૦ થઇ ગઇ હતી. ૧-૨ મિનિટમાં જ ફોર્માલિટી પતાવી રાઇડ ચાલુ કરી. ધીમે-ધીમે રાઇડર્સને પસાર કરતો રહ્યો. પહેલું સ્ટોપ છેક મુરબાડ. ત્યાં પછી ગરમી વધવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ૧૦૦ કિમી પર પહોંચ્યો ત્યારે ૨૦૦ વાળા રાઇડર્સમાંથી સ્વાતિ સાથે મળી હતી. ૪૦૦માંથી કેટલાક આગળ પહોંચી ગયા હતા. માર્ગ હતો માલ્સેજ-આલેફાટા-નાસિક અને ત્યાંથી મુંબઈ. માલ્સેજ ઘાટ પર પહેલી વાર બે બ્રેક લીધા. માલ્સેજના બીજા ચઢાણ પર પણ એક બ્રેક લીધો – જે ડહ્યાપણ ભર્યું પગલું હતું. માલ્સેજ ઘાટ લગભગ ૧૦ કિમીનો છે જ્યાં માત્ર ટોચ પર અને બીજા ઘાટના ચઢાણ પછી એક જગ્યાએ જ પાણી વગેરે મળે છે. બાકી, અત્યંત સૂકું વાતાવરણ વત્તા ગરમ પવન (હેડવિન્ડ) વચ્ચે હાલત ખરાબ થવાની પૂરી શક્યતા હોય છે (ઉનાળામાં જ. ચોમાસામાં આ માર્ગ અત્યંત સરસ અને લીલો હોય છે – એ વાત અલગ છે).

હું માલ્સેજ પસાર કરીને આગળ વધ્યો ત્યાં પુણેના ડો. પ્રકાશ મળ્યા. તેમની જોડે એક કલાક સારી રાઇડ કરી અને હું વચ્ચે એક જગ્યાએ નાસ્તો કરવા ઉભો રહ્યો ત્યારે વિનોદ (જે પણ ૪૦૦ કિમીમાં હતો) નો મિસ કોલ જોયો. તેને ફોન કર્યો તો તેણે કહ્યું કે કંઇક મેડિકલ ઇસ્યુ થયો છે. ઓફિશિયલનો ફોન લાગતો નથી. એટલે તેને બધાં નંબર મોકલ્યા અને ઓફિશિયલ-ડ્રાઇવરને ફોન કરી વિનોદની જોડે પહોંચવા કહ્યું. મને એમ કે તે લોકો સંભાળી લેશે.

ત્યાંથી આગળ વધ્યો અને આલેફાટા (લગભગ ૧૫૦) અને ત્યાંથી પછી મસ્ત ઢાળ-ચઢાણ વાળો નાસિક-પુણે હાઇવે શરૂ થયો. ૧૭૦ કિમી પર બહુ ગરમીને કારણે એક નાની હોટલમાં છાંયડામાં બેઠો અને નક્કી કર્યું કે થોડો આરામ કરી તડકો ઓછો(!) થાય એટલે આગળ વધવું. ત્યાં જ સંકેત ભાઇ (એમસીસી)નો સંદેશો આવ્યો કે નોએલ ફોન્સેકા ઇઝ નો મોર!! મને થયું કે આવી ક્રૂર મજાક? નોએલ જોડે ઘણી બી.આર.એમ. રાઇડ કરી છે. પછી, ખબર પડીકે વિનોદનો ફોન નોએલની ઇમરજન્સી માટે હતો અને તેને કાર્ડિઆક એરેસ્ટ (હાર્ટ એટેક) આવ્યો હતો. ૧૦ મિનિટ સૂન્ન બેઠા પછી કોકીને ફોન કરીને હું થોડીવાર રડ્યો. કોકીએ કહ્યું કે ઘરે આવી જા. પણ, આજુ-બાજુ પૂછ્યું તો ટેક્સી મળવાની કોઇ શક્યતા નહોતી. નાસિક પણ ૧૦૦ કિમી દૂર હતું. અને પાછા એ જ રસ્તા પર તો જવાનો કોઇ ચાન્સ જ નહોતો. શું કરવું એ વિચારમાં જ એક કલાક કાઢ્યો અને સાંજ પડતા પહેલા રાઇડ ચાલુ કરી. એક જગ્યાએ ચા પીધી પણ માથું દુખવાનું શરૂ થઇ ગયું હતું. સદ્ભાગ્યે, થોડા રાઇડર્સ મળ્યા અને તેમની જોડે જેમ-તેમ આગળ વધ્યો. વચ્ચે બે-ત્રણ બ્રેક લીધા પણ મારું મગજ સાથ નહોતું આપતું. પછી, જે હોટેલ દેખાઇ તેમાં રાત્રે રોકાઇ ગયો.

બીજા દિવસે સવારે નાસિક પહેલાં જ્યાં ઓલા મળે ત્યાં ગયો અને ત્યાંથી બપોરે ઘરે પહોંચ્યો ત્યાં સુધીમાં માનસિક રીતે જે થાક લાગ્યો હતો એવો ક્યારેય લાગ્યો નહોતો. હજુ પણ હું શોક્ડ છું. નોએલ માત્ર ૩૫ વર્ષનો હતો. લગભગ ૧૦ વર્ષથી સાયકલ ચલાવતો હતો એટલે એવું નહી કે નવો રાઇડર હતો અને બહુ જોર કરવાથી હાર્ટ પર અસર થઇ હશે. જોકે પછી જાણવા મળ્યું કે એ બે-ત્રણ દિવસથી અસ્વસ્થ હતો. તો પણ, આ કંઇક વધારે પડતું અસ્પષ્ટ લાગ્યું.

જો તમે રનિંગ-સાયકલિંગ કરતા હોવ તો,

૧. દર વર્ષે ફૂલ બોડી મેડિકલ ચેકઅપ કરાવવો. ફેમિલી હિસ્ટરી ચકાસવી.

૨. હાર્ટ રેટ મોનિટર રાખવું. આજ-કાલ મોટાભાગની સ્માર્ટ ઘડિયાળોમાં તે આવે છે, અને ચોક્કસ ન હોય તો પણ અંદાજે આપણને ખ્યાલ આવે કે આપણો ઝોન કયો છે.

૩. જોશ પહેલાં હોશ જોઇ લેવો. કંઇપણ એકદમ-અચાનક કરવું ખતરનાક બની શકે છે. કોઇની નકલ ન કરવી.

૪. ઇમરજન્સી થાય તો શું કરવું – તે શીખવું.

નોએલ – યુ વિલ બી મિસ્ડ!

અપડેટ્સ – ૨૨૮

લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ!

વેકેશન આવ્યું, અડધું પતી ગયું અને વેકેશન પતવાના સમયે જ વ્યસ્તતા વધી જવાની છે. સ્કૂલ પણ શરૂ થઇ જશે અને અમે બીજા વેકેશનની રાહ જોઇશું.

વર્ષો પછી છેવટે બોરિવલી નેશનલ પાર્કનો વાર્ષિક પાસ કરાવ્યો છે. એમ તો તેમાં દોડવાની મઝા છે, પણ છેક ત્યાં જવા માટે પણ દોડવું પડે. તો પણ, હવે દોડવાના મોટા-લાંબા ભવ્ય કાર્યક્રમો ત્યાં જ રાખીશું, ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ વગેરે. જૂન-જુલાઇમાં જોશમાં ને જોશમાં સળંગ બે દિવસોમાં બે દોડ સાઇન-અપ કરી છે, એટલે ટાંટિયાની કઢી-દાળ થઇ જવાની છે. હા, સાયકલિંગ તો છે જ. ઓગસ્ટમાં પેરિસ-૧૨૦૦ પણ આવે છે, પણ જોઇએ કે ક્યાં સુધી તેનો સ્ટેમિના રહે છે. નહીતર પછી ૨૦૨૩માં!

કવિને વેકેશનમાં સારું કામ સ્વિમિંગ કરીને કર્યું છે, અને મારું તેનાથી તદ્દન ઉલ્ટું થયું છે.

કવિન બે-ચાર દિવસ એના માસીને ત્યાં ગયો છે, તો ઘરમાં બધું સરખું છે. તો પણ, આ સરખું-સરખું અમને સરખું લાગતું નથી! કંઇક તો અસ્ત-વ્યસ્ત હોવું જોઇએ!

થોડી ફિલસૂફી: ઘણી વખત અનાયાસે એવા વ્યક્તિઓ જીવનમાં મળે છે કે વિશ્વાસ થાય છે, ના – આ દુનિયામાં કોઇક તો છે, જેના પર ભરોસો થાય અને સારાં માણસો છે. તો સામે પક્ષે, એવાં નમૂના ભટકાય છે, કે થાય એમના મા-બાપે લગ્ન નહોતા કરવા જોઇતા 🙂