પહેલી (સાયકલ) રેસ

* એક અઠવાડિયા પહેલા ૩૦૦ કિમી બી.આર.એમ. કર્યા પછી બે દિવસ પછી અચાનક પેલો ધ ગ્રેટ પેઇન કહેવાતો પેલો કમરનો દુ:ખાવો ફરી ઉપડ્યો અને ચાર દિવસ આરામ કર્યો પણ તે પહેલા રવિવારે પહેલી સાયકલ રેસ માટે પૈસા ફરી દીધા હતા. લાંબુ વિચારવાની મારી વિચારસરણી મુજબ એમ કરવું હિતાવહ તો નહોતું, પણ એક ટેસ્ટ રાઇડ કર્યા પછી સંપૂર્ણ આરામ પછી રાહત લાગી. જોકે સવારે સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચીને નક્કી કરવાનું હતું કે રેસ કરવી કે રેસ્ટ કરવો.

સમયસર ૧૫ કિમી રાઇડ કરી હોટેલ બાવા ઇન્ટરનેશનલ પહોંચ્યો. સરસ. હાર્ટ રેટ્સ થોડા ઉંચા ગયા પણ કમર ઓકે હતી એટલે નક્કી કર્યું કે રેસ કરીએ. લગભગ સમયસર રેસ ચાલુ થઇ પણ ગોરેગાંવ આગળ મેટ્રોના કામકાજને કારણે બાયપાસે સમય અને ઝડપ બગાડી પણ પછી આરામથી ચલાવ્યું. ૫૦ કિમી સુધી વાંધો ન આવ્યો પણ પછી લગભગ ૧૦ કિમી કમરે દગો દીધો એટલે ફરીથી ઝડપ ઓછી કરવાનું નક્કી કર્યું. લગભગ ફાઉન્ટેન પહોંચ્યો ત્યારે પાણી પૂરુ થઇ ગયું પણ મારા શૂઝના ક્લિટ નીકળવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કર્યા પછી પડવાના દરે પાણી પણ ન લીધું અને ચલાવે રાખ્યું. કાંદિવલી પછી જોરદાર વરસાદ શરૂ થયો અને ફોગટમાં પલળ્યો. ગોરેગાંવમાં રેસ પૂરી થતી હતી. રેસના અંત પર કોકી અને કવિન આવ્યા હતા એટલે રેસ ઇઝ વર્થ.

રેસ પૂરી થયા પછી પણ સાતેક કિમીનો ન્યૂટ્રલ ઝોન હતો એટલે ત્યાંથી રાઇડ કરીને બાવા ઇન્ટરનેશનલ પર જવાનું હતું. બાવા હું ગયો અને બાવાની આગળ નીકળી ગયો ત્યારે પાછો વળવામાં પડ્યો 😀 બાવાને કારણે જમણી બાજુ પડ્યો 😉 ત્યાર પછી બ્રેકફાસ્ટ અને ટી-શર્ટ, મેડલ વગેરે લીધા. હા, એક ફ્રીજ મેગ્નેટ પણ મળ્યું!

મેડલ

હવે, આ પ્રકારની રેસ મારી પહેલી હતી પણ છેલ્લી નથી. ઘણું શીખવાનું બાકી છે.

Advertisements

રેસ રિપોર્ટ: ૧૨ કલાક મુંબઈ સ્ટેડિયમ

* ઘણા વખત પછી આ વખતે રેસ રિપોર્ટ લઇને આવ્યો છું, તો દોડ્યું-ચાલ્યું માફ કરજો 😉

* એમાં થયું એવું કે ૧૨ કલાક (અને ૨૪ કલાક) સ્ટેડિયમમાં દોડવાના હતા. કોકીના ક્લાસિસ મિત્ર સોપાને મને પૂછ્યું કે તું દોડવાનો નથી? આ માત્ર ઇન્વાઇટ ઓન્લી રેસ હતી. સોપાને મદદ કરી અને આપણે દોડવા માટે તૈયાર થઇ ગયા. થેન્ક્સ સોપાન! જોકે આ વર્ષના શરૂઆતથી દોડવાનું એટલું બધું જામ્યું નહી હોવા છતાં છેલ્લાં બે અઠવાડિયાઓમાં સારુ દોડાયુ એટલે વાંધો નહી આવે એમ લાગ્યું.

શનિવારે બીબ નંબર લેવા જવાનું કષ્ટદાયક કામ સવારની ફાસ્ટ લોકલ પકડીને (વધુ એક સિદ્ધિ) પૂરુ કર્યું. શનિવાર પણ દોડમદોડી વાળો રહ્યો અને સવારે વહેલા (૨.૩૦ વાગે ઉઠીને) જવાનું હતું તો મારે બે એલાર્મ મૂકવી પડી. નસીબજોગે સવારે સમયસર તૈયાર થઇને પેલી ઉબર બોલાવી અને આવી પણ ગઇ. (સાઇડ સવાલ: ઉબર વાળા ડ્રાઇવર કેમ ગુગલ મેપ્સ વાપરતા નથી અને પોતાની હોશિંયારી બતાવે છે?) ત્યાં પહોંચીને પહેલા મીરા-ભાયંદર રનર્સ અને પછી સોપાનને ચાર વર્ષ પછી પહેલી વાર મળ્યો અને વાતોના વડાની જોડે ઉપમા અને ચા નો બ્રેકફાસ્ટ કર્યો.

૪.૪૫ વાગે બધા ભેગા થયા અને ૫ વાગે રનિંગ શરૂ થયું. દર ૧ કલાક પછી દોડવાની દિશા બદલવાની હતી (એટલે કંટાળો ન આવે?) અને અમારે પહેલી ૩ લેન (ટ્રેક)માં દોડવાનું હતું. સ્ટેડિયમમાં હું બેંગ્લોરના દિવસો પછી પહેલી વખત દોડ્યો. હવે અમને બધાને એમ હતું કે મુંબઈનો વરસાદ અમારા પર કૃપા કરશે પણ તેવું ન થયું. આગલી રનિંગ બેચ (સાંજે પ થી સવારે ૫) વાળાઓએ અમને જાણકારી આપી કે રાતનું રનિંગ તો ભયાનક ભેજ વાળું અને ગરમ હતું. સવારે લગભગ ૧૦ વાગ્યા સુધી અત્યંત ભેજ અને ગરમી રહી. જોકે ધીમે-ધીમે પવન ફરકવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી અને ૧૦.૩૦ પછી વરસાદ ચાલુ રહ્યો તો છેક ૧૨.૩૦ સુધી વરસાદ આવ્યો. તકલીફ એ થઇ એ મારા જેવા એક અને માત્ર એક શૂઝ ધરાવતા લોકો પાસે એજ શૂઝમાં દોડ્યા સિવાય કોઇ ચારો હતો નહી. મને જોકે કોઇ તકલીફ થઇ નહી અને બપોરે દાળ-ખીચડી અને ભૂંગળા ખાઇને પણ અમે દોડવાનું ચાલુ રાખ્યું. દર ચાર કલાકે અમારે મેડિકલ ચેક-અપ હતું અને એવરીથિંગ વોઝ ઓકે (ડોક્ટરે એવું કહ્યું!). ૧ વાગ્યાની આસપાસ વરસાદ સદંતર બંધ થઇ ગયો હતો અને કોકીએ ફોન કરી કહ્યું કે અહીં તો જોરદાર વરસાદ છે. કોકી-કવિનને સ્ટેડિયમ આવવાના પ્લાન પર વરસાદ ફરી વળતો દેખાયો પણ ૨ વાગ્યાની આસપાસ કાંદિવલી કોરુ થયું હશે એટલે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમ આવવા માટે નીકળ્યા. ત્યાં સુધીમાં મારું દોડવાનું ઝડપથી ચાલવા પર આવી ગયું હતું.

૨ વાગ્યા પછી મારી સરેરાશ અત્યંત ઘટી ગઇ અને લક્ષ્ય ૮૦ કિમીની જગ્યાએ ૭૫ પર પહોંચ્યું. ૩.૪૦ વાગે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમમાં દેખાયા ત્યારે આ ૭૫ કિમી પણ દૂર દેખાતા હતા અને છેલ્લા કલાકમાં ૭૨ (મારા અત્યાર સુધીનું સૌથી વધુ રનિંગ અંતર) ની ઉપરનું લક્ષ્ય નક્કી કર્યું. છેવટે છેલ્લાં ૨ ચક્કર કવિન પણ મારી જોડે દોડ્યો અને ૭૩.૫ કિમી અંતર સાથે ૧૨ કલાક પૂરા થયા.

મારા પગ તો કોઇ ફિરંગી જેવા ધોળાધબ થઇ ગયા હતા અને પાંવમેં પડ ગયે છાલે. ટેક્સીમાં ઘરે આવ્યા અને ભારત-સા.આ.ની મેચ ઝોકાં ખાતા-ખાતા જોઇને દિવસ પૂરો થયો.

થોડા ફોટાઓ વગેરે ફેસબુકમાં મૂક્યા છે.

અને હા, સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/athletes/3157786

પ્રવાસ: માથેરાન

* આ પહેલાં બે વખત માથેરાન ગયેલો ત્યારે એક વખત ટ્રેકિંગ (વન ટ્રી હિલ) અને બીજી વખત સાયકલિંગ. પણ, હવે નક્કી કરેલું કે માથેરાનમાં સત્તાવાર પ્રવેશ કરવો. અને વધુમાં, અમારી ૧૦મી લગ્ન વર્ષગાંઠ પણ ખરી એટલે શુક્ર-શનિ-રવિ નાનકડો પ્રવાસ રાખવામાં આવ્યો. આ પોસ્ટ માથેરાનની નાનકડી ટિપ્સ અને ટ્રિક્સ પણ ધરાવે છે એટલે રસિયાઓએ વાંચવી.

અમે માથેરાન કેવી રીતે જવું એ બાબતે અચોક્કસ હતા. રસ્તા બે હતાં. ટેક્સી કરવી અથવા અહીંથી નેરલ ટ્રેનમાં જવું અને ત્યાંથી મીની ટ્રેન કે પછી ટેક્સી કરવી. છેવટે, સમય બચાવવા સીધી જ ટેક્સી પર પસંદગી ઉતારી. આ વખતે બુકકેબ.કોમનો સહારો લીધો અને અનુભવ સારો રહ્યો. ડ્રાઇવર સમયસર આવી ગયો એટલે અડધી સફળતા મળી તેમ કહેવાય. ટેક્સી વાળો પ્રમાણમાં સારી રીતે ચલાવતો હોવા છતાં થયું કે ભાઇ, હાઇવે પર ગાડી ચલાવવું એ જોખમી જ છે. માથેરાન શાંતિથી પહોંચ્યા. પહેલી ટીપ: માથેરાનમાં તમારી હોટલનું સ્થાન બરોબર જોઇ લેવું. દસ્તૂરી નાકા (પાર્કિંગ)થી જો તમારે જવાનું હોય અને સામાન ઓછો હોય તો, ચાલીને જવામાં કોઇ છોછ રાખવો નહી. અમે વર્ષો પછી ઘોડા પર મુસાફરી કરવાનો લ્હાવો લીધો અને ૨૦ મિનિટ પછી હોટલ પહોંચ્યા. ત્યાં પહોંચી આખી બપોર આરામ કર્યો અને હા, માથેરાનનાં વાંદરા જોડે પહેલું એન્કાઉન્ટર થયું..

12742239_1200442626650925_8477821932286247609_n

ઢોળાયેલી ચા અને ગુમાવેલા બિસ્કિટ પછી અમે બજારમાં રખડવા નીકળ્યા. થોડી શોપિંગ કરવામાં આવી. કવિને એક ગિલોલ લીધી જેનો ઉપયોગ પછીથી અહીંથી તેમ પથરાંઓ ફેંકવામાં થવાનો હતો. થોડીવાર પછી પાછાં હોટલ આવ્યાં અને સંપૂર્ણ આરામ. કવિને ટાઇમપાસ કરવા સ્વિમિંગ કર્યું અને અમે ટીવી જોવામાં સમય પસાર કર્યો. બીજા દિવસે નક્કી કર્યું કે સવારે દોડવા જઇશ પણ રે થાક, સવારે મોડો ઉઠ્યો.

બીજા દિવસની શરુઆત મંકી પોઇન્ટથી કરી. મંકી પોઇન્ટ હોટલથી લગભગ ૭૦૦ મીટર દૂર એટલે વાંધો ન આવ્યો. ત્યાં જઇને ફોટોગ્રાફી અને ટાઇમપાસ કર્યો. એની બાજુમાં હાર્ટ પોઇન્ટ છે, પણ ત્યાંથી કંઇ ખાસ અલગ પહાડો દેખાવાના હતા નહી એવું લાગ્યું એટલે હાર્ટ પોઇન્ટને પડતો મૂક્યો. પેનોરમા પોઇન્ટ પણ ત્યાંથી જવાય પણ તે દૂર હતો (ટેકનિકલી નજીક, પણ ચાલીને વાર લાગે). ફરી હોટલ પાછા. આરામ. મસ્તી અને કવિનના પોકેમાન કાર્ડ્સને વાંદરાએ હાથ લગાવ્યો એટલે કવિને ગિલોલથી એને ફટકાર્યો પણ ખરો. સાંજે નક્કી કર્યું કે સનસેટ પોઇન્ટ જઇએ. ચાલીને ગયા. લગભગ ૨ કિમી કરતાં વધુ. સારો એવો થાક લાગ્યો. ફરીથી વાંદરો કવિનની સહારે આવ્યો અને કવિનની મકાઇ ઝૂંટવીને લઇ ગયો :/ આ પોઇન્ટ સરસ છે પણ વાદળો એટલા હતા કે સનસેટ જોવાનો પ્રશ્ન જ નહોતો. હોટલ પાછા ફર્યા ત્યારે સરસ અંધારુ થઇ ગયું હતું. જોડે લીધેલી ટોર્ચ કામમાં આવી. ટીપ: માથેરાનમાં ટોર્ચ જોડે રાખવી. ટીપ: ઘોડાવાળાઓ અંતર મોટાભાગે ખોટું જ કહેશે.

રાત્રે જમવામાં ગુલાબજાંબુ ઝાપટ્યા. ત્રીજા દિવસનો પ્લાન એવો હતો કે સવારે બ્રેકફાસ્ટ કરી મીની ટ્રેનની ટિકિટ લેવા માટે લાઇન લગાવવી. એ પહેલાં સવારે દોડવા ગયો તો રસ્તામાં ઢગલાબંધ કૂતરાંઓ. બીજા રસ્તે ગયો તો ત્યાં પણ એ જ સ્થિતિ. છેવટે ૩ કિમી દોડીને કંટાળીને પાછો આવ્યો :/ અમે સ્ટેશન પર પહોંચ્યા અને અમારી પાસે હજી ૨ કલાક હતા એટલે ફરીથી બાકીના પોઇન્ટ્સ જોવાનું નક્કી કર્યું. આ બધાં પોઇન્ટ્સ ઓકે છે. ટીપ: આમાં પૈસા ના બગાડાય (અથવા ચાલીને જવાય). સ્ટેશન પર આવ્યા તો લાંબી લાઇન અને માત્ર ૧૦ વ્યક્તિઓમાં જ બધી ટિકિટ પૂરી (એક જણને ચાર ટિકિટ મળે). સ્વાભાવિક રીતે રેલ્વેના કર્મચારીઓએ હોટેલ વાળાઓ જોડે સેટિંગ કરેલ હશે. ત્યાં તપાસ કરવા ગયો તો ખબર પડી કે હજી ફર્સ્ટ ક્લાસની ટિકિટ્સ બાકી છે તો તરત લઇ લીધી અને અમે ટ્રેનમાં બેઠા. આ ટ્રેન માથેરાનની ઉત્તમ વસ્તુ છે. ૨૧ કિમીની સફર તે ૨ કલાક કરતાં વધુ સમયમાં પૂરી કરે છે પણ આપણને અદ્ભુત અનુભવ કરાવે છે (ઢગલાબંધ ફોટાઓ લીધા છે). નેરલ પહોંચ્યા અને ત્યાંથી ફટાફટ નાસ્તો કરી દાદરની લોકલ પકડી. કવિને સેન્ટ્રલ લાઇનનો પ્રથમ અનુભવ લીધો અને અમે ભીડમાં દબાઇ ગયા. દાદરથી પછી કાંદિવલી અને પછી ત્યાંથી રીક્ષા. ટૂંકા પ્રવાસનો અંત.

વધુ ફોટાઓ ફેસબુક અને થોડાંક વિકિમિડીઆ કોમન્સ પર પણ અપલોડ કર્યા છે (અમુક હજી બાકી છે, જે ચકાસીને કરવામાં આવશે).

બે રાઇડ્સ

* શનિવારે અને રવિવારે એમ બંને દિવસ સાયકલિંગના રાખ્યા હતા. શનિવારે ઘરથી લગભગ ૫૫ કિમી દૂર આવેલા વાંદરી તળાવ (હા, આ જ નામ છે!) જવાનું નક્કી કરેલું અને રવિવારે આરે કોલોનીમાં બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી.

શુક્રવારે અલીફ લૈલા જોઇને મોડા-મોડા સૂવામાં આવ્યું એ શનિવારે નડ્યું. એલાર્મ મિસ થયું અને પછી સાયકલ ભગાવી. વરુણ અને અમિત મારી રાહ જોતા ઘોડબંદર રોડ પર ઉભા હતા. ત્યાંથી સીધો જ જાણીતો એનએચ-૮. ત્યાંથી સીધા નાકોડા તીર્થની સામે જમણી બાજુએ વાંદરી તળાવ જવાનો રસ્તો હતો. રોડ ઠીક-ઠીક (હાઇવે જેવો તો ના જ હોય). ત્યાં ગયા પણ તળાવના બંધ પર જવાની પરવાનગી નથી. અમે તળાવમાં બીજા રસ્તે ગયા અને…

વાંદરી તળાવ

.. એટલે કે અદ્ભૂત તળાવ. ત્યાં થોડો સમય પસાર કરી બંધ પર પરવાનગી લઇને આંટો માર્યો. ફોટા અમને પાડવા ન દેવામાં આવ્યા. ત્યાંથી આરામથી ઘરે આવ્યો ત્યારે બપોરે ૧ વાગી ગયા હતો.

સરસ જગ્યા. જોડે નાસ્તો જમવાનું લઇ જવું. હાઇવે પર જોકે પૂરતું પાણી-જમવાનું મળે પણ ત્યાં અડધા દિવસની પિકનિક જેવું કરી શકાય.

* રવિવારે ખાસ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી. બધાંએ પોતાના પાર્ટનર (ie પતિ કે પત્નિ કે જોડે રહેતા હોય તે) વડે બનાવેલો નાસ્તો લઇને આરેમાં જવાનું હતું. લગભગ બધાં જ નવાં લોકો મળ્યા (પુષ્પક જોડે ઘણાં સમયે મુલાકાત થઇ. બે જગ્યાએ અમે મળતાં-મળતાં રહી ગયેલા!) અને મજા પડી ગઇ.

કોકીએ મને સરસ મેથી થેપલાં બનાવીને આપેલા, જે બધાં જ પૂરા થઇ ગયેલા. વળતાં હું બચેલી કેકમાંથી થોડી ઘરે લઇ આવ્યો.

બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ

ભવિષ્યમાં આવી વધુ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ્સ કરવામાં આવશે 🙂

ક્યાંક જો થયું ખોટું…

કોકી: કાર્તિક, ચાલ હવે. બહાર જવામાં મોડું થાય છે.

કાર્તિક: એક મિનિટ. કોઇક અનામી સભ્યે એક પાનાં પર ફેરફાર કર્યો છે.

વિકિપીડિયામાં ક્યાંક…

પાલનપુર‎; ૧૬:૩૪ . . (+૧૮). .KartikMistry (ચર્ચા | યોગદાન)(abc.xx.yy.zz (talk)એ કરેલો ફેરફાર 420976 પાછો વાળ્યો)

🙂

* આ પોસ્ટ xkcd પરથી અને આજે બનેલ સત્ય ઘટના પર આધારિત!

અપડેટ્સ – ૧૭૧

* આ વખતે મુંબઇ અલ્ટ્રાની અપડેટ્સ, મોટાભાગે.

* ગઇવખતની જેમ જ આ વખતે પણ આરામથી દોડ્યો. ૧૨ કલાક, ૭૦ કિમી. વધુમાં આ વખતે ફિનિશ લાઇન પર કવિન-કોકી અને મમ્મી-પપ્પા પણ હાજર હતા એટલે મજા આવી. મારો વિડિઓ લેવામાં આવ્યો, જે હું ક્યાંક પોસ્ટ કરીશ. દોડ્યા પછી, પગ સલામત તો દોડ અનેક. અમદાવાદથી આવેલા એડીઆર મેમ્બર્સ ખાસ કરીને સોહમભાઇને મળીને મજા આવી. એમ થાય કે અમદાવાદમાંથી ઉનાળો નીકળી જાય તો ફરી ત્યાં રહેવા જવું.. 😀

હવે? સાયકલિંગ ઝિંદાબાદ. નવેમ્બર-ડિસેમ્બરમાં ફરી મોટી રેસ કરીશું.

* આજે સવારે પણ આરેમાં જવાનું હતું, પણ સ્વતંત્ર ભારતની સ્વતંત્ર એવી અમારી સોસાયટીમાં ૨૪ કલાક ભજન શરુ થયા છે એટલે મોડા સુધી ઉંઘ ન આવી (થાકેલો હોવા છતાં) અને સવારે ન ઉઠાયું. હવે મારે જોરદાર સ્પીકર ખરીદીને ૨૪ કલાક પિંક ફ્લોઇડના ભજન રાખવા છે.

રેસ રીપોર્ટ: ૧૨ કલાક

* આ વળી શું? જોકે ફેસબુક વગેરે પરથી ખ્યાલ આવી જ ગયો હશે કે આ માણસે ૧૨ કલાકની દોડ પૂરી કરેલ છે 🙂

રીપોર્ટ/અહેવાલ

૧૪ તારીખે બપોરે ઘરે આવ્યો ત્યારે લેગ જેટ થઇ ગયા હતા અને જેટ લેગ થઇ ગયું હતું. થોડો આરામ કર્યો અને પછી ૧૨ કલાક દોડની તૈયારીઓ. જોકે કપડાંની એક બેગ, શૂઝ સિવાય કંઇ ખાસ લેવાનું હતું નહી કારણ કે દોડવાનું લૂપમાં જ હતું. સવારે રીક્ષા+ટેક્સી દ્વારા દાદર પહોંચ્યા ત્યારે, ત્યાં પહોંચવા વાળા હું અને બાંસુરી સૌથી પહેલાં હતા. બેગ વગેરે જમા કરાવીને, બીબ નંબર લીધો ત્યાં સુધીમાં વીર સાવરકર સ્વિમિંગ પૂલનો બહારનો ભાગ ભરાઇ ગયો હતો. અમદાવાદથી આવેલા સોહમભાઇ, લિહાસભાઇ, રણધીર અંકલ (ઉ.વ. ૭૧!) અને બીજા અનેક લોકો મળ્યાં. અમારા જાણીતાં-ઓળખીતા રનિંગ ચહેરાઓ તો ખરા જ. જેવી દોડ ચાલુ થઇ ત્યાં વરસાદ પડ્યો. અમારે વરલી સી-ફેસના અંત સુધી દોડવાનું હતું અને ત્યાંથી પાછા આવવાનું હતું. લગભગ ૧૨ કિલોમીટરનો એક ચકરાવો. રસ્તામાં ત્રણ જગ્યાએ એનર્જી સપ્લાય એકદમ સરસ. વોલિયન્ટર્સે સરસ રીતે રસ્તામાં ધ્યાન રાખ્યું કે અમને વાહન અડી ન જાય. ખાલી સી-લિંક આગળ લોકોને લાગતું હતું કે તેઓ ફોર્મ્યુલા વનમાં વાહન ચલાવી રહ્યા છે 🙂

પહેલો ચકરાવો સરસ ગયો. બીજો થયો ત્યારે મારા હાર્ટ રેટ થોડા વધુ આવ્યા (કારણ? છેલ્લે થોડું ફાસ્ટ દોડ્યો!), બે મિનિટ આરામ કર્યો અને પછી ત્રીજો, ચોથો ચકરાવો સરસ ગયો. રસ્તામાં ફોટો પડાવતા, વાતો કરતાં-કરતાં, ધીમે-ધીમે દોડવાની મજા આવી. પાંચમો રાઉન્ડ પૂરો થયો ત્યારે મને વધુ એનર્જી મળી હોય તેમ લાગ્યું પણ પછી ચકરાવો ટૂંકો કરવામાં આવ્યો કારણ કે દોઢ કલાક જ બાકી હતાં. એટલાં બાકીના તે સમયમાં લિહાસભાઇ જોડે ૯-૧૦ કિલોમીટર ચાલવા-દોડવામાં આવ્યું. રસ્તામાં લોકોના ચીઅર્સ, રનર્સ જોડે હાઇ-ફાઇવ – મજા પડી જાય.

અને, મારી નવી આદત મુજબ – સેલ્ફિ તો લેવો જ પડે ને 😉

૩ "અલ્ટ્રા" મિત્રો - બાંસુરી, સુશીલ અને કાર્તિક!
૩ “અલ્ટ્રા” મિત્રો – બાંસુરી, સુશીલ અને કાર્તિક!

દોડ પૂરી થયા પછી, મારો (વ્હાલો) મોબાઇલ ખોવાયો, તરત જ પાછો મળ્યો (તૂટેલી સ્ક્રિન સાથે, પણ મારી જેમ જીવતો-જાગતો ;)). કોકી અને કવિન પણ ત્યાં આવ્યા. નાસ્તા પછી સરસ પાસ્તા પણ ખાધા. બધાંને મળ્યાં, વાતો કરી અને હા, મેડલ-સર્ટિફિકેટ પણ મળ્યા. જેનો સંબંધિત ફોટો નીચે પ્રમાણે છે 😉

મેડલ અને પ્રમાણપત્ર
મેડલ અને પ્રમાણપત્ર

શિવાજી પાર્ક મેરેથોન ક્લબનું આયોજન સુપર હતું. એ માટે પ્રણવ મહેતા (જેમની જોડે અમે એક વખત રાત્રે શિવાજી પાર્ક દોડેલા – પોસ્ટ) અને તેમની સમગ્ર ટીમનો આભાર. અલ્ટ્રાનું આયોજન મુંબઇમાં કરવું એ અત્યંત અઘરી વાત છે, એ માત્ર એક રનર જ સમજી શકે છે 🙂

PS: ૧૨ કલાક પછી હવેનું લક્ષ્ય – ૧૦૦ કિલોમીટર.

PS ૨: ફુલ મેરેથોનથી વધુ અંતર દોડે તેને અલ્ટ્રા રનર કહેવાય છે. જોકે આ દિશામાં ઘણી-ઘણી મુસાફરી કરવાની બાકી છે.

PS ૩: જો તમે વડોદરા-અમદાવાદમાં હોવ તો મારા કોચ રાજ વડગામા અત્યારે સુરતથી વડોદરા-અમદાવાદ (૧૦,૦૦૦ કિલોમીટરની દોડના ભાગરૂપે) આવી રહ્યા છે. તેમની સાથે થોડુંક દોડવાનો મોકો ઝડપી લેવા જેવો છે.

હેપ્પી બર્થ ડે, કોકી!

વ્હાલી કોકી!

સૌ પ્રથમ તો જન્મદિવસની ખૂબ-ખૂબ શુભેચ્છાઓ.

ઓહ, આજે પાંચ વર્ષ પછી તારા બર્થ ડે ઉર્ફે જન્મ દિવસ પર આપણે સાથે નહી હોઇએ. પણ, ડોન્ટ વરી!! આજે હું કેક અથવા પેસ્ટ્રી ખાવાનો છું. નક્કી કર્યા મુજબ ૧૦ કિલોમીટર દોડવાનો છું અને પછી તને ‘હેપ્પી બર્થ ડે!!’ કહેતો ફોન કરવાનો છું.

લિ. એ જ,

કાર્તિક.

પ્રોગ્રામિંગનો પ – ભાગ ૧

નોંધ: અહીં ઉપરનો અક્ષર ‘પ’ છે, ‘૫’ નહી.

તમને કદાચ ખ્યાલ હશે કે એક નવું લેપટોપ લેવામાં આવ્યું હતું (વેલ, EMI પર ;)) અને એ લેપટોપનો મૂળ હેતુ એ હતો કે શ્રીમતીજી કે થોડું કોમ્પ્યુટર શીખે અને પ્રોગ્રામિંગ પણ. અમારું લક્ષ્ય એ હતું કે એક વર્ષના સમયગાળામાં નાનકડો પ્રોજેક્ટ કે કોઇ ઓપનસોર્સ પ્રોજેક્ટમાં યોગદાન આપી શકાય એટલું શીખવું. પ પરથી યાદ આવ્યું કે અમે શરુઆત પાયથોનથી કરી. શરુમાં મેં ઘરે Learning Python નામનું પુસ્તક મોકલ્યું, જેનું વજન બહુ હોવાથી તેમાં બે-ત્રણ પ્રકરણથી વધુ આગળ વધી શકાયું નહી (સંદર્ભ માટે સારું, બાકી નવાં-નવાં પ્રોગ્રામરો માટે નહી).

ત્યાર પછી અમે શરુઆત કોડએકેડમી.કોમથી કરી અને શરુઆત સારી ચાલુ રહી છે. હવે, પ્રશ્ન આવ્યો કે કોમ્પ્યુટર અને ડેબિયનમાં નવાં-નવાં લોકોને દૂર બેઠાં સોફ્ટવેર અપડેટ્સ કે કોઇ મુશ્કેલી હોય તો સપોર્ટ કેવી રીતે આપી શકાય કે કંઇ ચર્ચા કરવી હોય તો? અમારી પાસે વિકલ્પો ઘણાં હતાં,

૧. ફોન

૨. સ્કાયપે, ગુગલ હેંગઆઉટ

૩. ચેટિંગ (જીટોક વગેરે)

શરુમાં અમે ફોન અને ચેટિંગથી ચલાવ્યું, પણ છેવટે મારે ssh ની જરુર ઉભી થઇ અને અમારે no-ip.org ની સહાય લેવી પડી. તેમ છતાંય, teamviewer પણ એક સારો અને સરળ ઉપાય છે. વધુમાં ડેબિયન માટે તેનું પેકેજ પણ સરસ છે (તે વાઇનની ઉપર ચાલે છે, એ આખી વાત અલગ છે! અને ઓપનસોર્સ નથી એ બીજી વાત છે).

જો કોઇને ખબર ન હોય તો એક બીજો સરસ ઉપાય ‘ઓપન ઇથરપેડ‘ છે. જેમાં ચેટિંગ વત્તા વ્હાઇટબોર્ડનો સમાવેશ થઇ જાય છે.

અમારા આ સાહસ પર બીજી પોસ્ટ ફરી ક્યારેક!

અપડેટ્સ – ૮૩

* નવું લેપટોપ. એટલે કે વિશલિસ્ટ – ૧ (ઉચ્ચાર: વિશલિસ્ટ માઇનસ વન!). નવું લેપટોપ અમે ખાસ વ્યક્તિ માટે લીધું જેના પર હક્કથી ડેબિયન સ્થાપન કરવામાં આવ્યું અને અત્યારે તેના પર મૂળભૂત સ્થાપનોની પ્રક્રિયા ચાલી રહી છે.

સ્થાપન પ્રક્રિયા..

* છેલ્લાં એક અઠવાડિયાથી તબિયત ઠીક નહોતી. પેલી ટોપી લેવા માટે ફરીથી એમ.જી. રોડ ગયો ત્યારની કંઇક ગરબડ હતી. એકાદ દિવસ તાવ અને શરદી પછી એકાદ દિવસ ભયંકર માથું દુખવા આવ્યું (સામાન્ય રીતે મને ક્યારેય માથું દુખતું નથી. ના, બ્લોગબાબાઓની પોસ્ટ્સ વાંચીને પણ નહી!). ત્યારબાદ શરદી-ખાંસી. બે-ત્રણ દિવસથી વાતાવરણ પણ વિચિત્ર હતું એટલે પછી પેલાં બહુ બધાં આઇસક્રીમની જગ્યાએ બધો દોષ વાતાવરણ પર ઢોળવામાં આવ્યો 😉

કવિનનો પત્ર

* અપડેટ્સ-૭૯માં લખેલું તેમ કવિનનો પત્ર આવી ગયો છે. પત્ર કવિને લખ્યો છે અને એની પાસે લખાવડાવામાં આવ્યો છે. શાળામાં તો આ પત્ર મમ્મીને સંબોધીને લખવા માટે શીખવાડવામાં આવ્યો હતો, પણ એને patch કરીને કવિને મારા માટે લખ્યો છે.

કવિનનો પત્ર

ઓહ, આ પત્ર જોઇને તારી બહુ યાદ આવી ગઇ, કવિન! પહેલાં બે વાક્યો સો ટકા સાચા નથી, પણ થેન્ક્સ 😉

નોંધ: એમ તો આ પત્રની સાથે કવિનની મમ્મીનો પણ પત્ર આવ્યો છે, પણ એ કંઇ થોડો અહીં મૂકાય?!

હેપ્પી એનિવર્સરી

* તો, અમને સાથ-સાથ સાત વર્ષ પૂરા થયાંને આઠમું ચાલુ થયું. અત્યારે તો અમે સાથે નથી, પણ મનથી સાથે જ છીએ અને સાથે જ રહીશું. હાલ પૂરતી તમે, અમે આવતી આઠમી એનિવર્સરી તો રીઅલી સાથે જ મનાવીશું (ક્યાં મનાવીશું? એ ખબર નથી!) એવી શુભેચ્છા આપી શકો છો અને એ માટે અત્યારથી જ તમારો આભાર માની લઉં છું.

આજે સાહિત્યનો કોઇ ખાસ કાર્યક્રમ નથી, કારણ કે આજે સોમવાર છે 🙂

PS: , , , , અને વર્ષની પોસ્ટ્સ!

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૭

* વચ્ચે થોડો સમય ટીમમાં ફેરફાર થયાં ત્યારે ઓફિસ સવારે ૭ થી ૩ની થઇ. વાહ, અદ્ભૂત સમય. અને આવી મજાનો વધુ લાભ અમે ઉઠાવીએ એ પહેલાં પાછો જૂનો સમય લાગુ પડી ગયો હતો. વેલ, ત્યાં સુધીમાં મમ્મી હવે મુંબઇ આવી ગઇ હતી અને ઘર હવે ઘર લાગતું હતું, તેમ છતાંય ૩ થી ૧૨ નો સમય વિચિત્ર જ હતો. એક વાતે શાંતિ હતી કે એ મુંબઇ હતું. મને અત્યારે રામસે બ્રધર્સના મુવી કરતાંય વધુ ભય લાગે, જો મારે બેંગ્લોરમાં ૧૧ વાગ્યા પછી એકલા આવવું પડે. મુંબઇમાં મને બસ સીધી ઘરની આગળ ઉતારતી હતી (ઓકે, ૫ મિનિટ વોકિંગ હતું, પણ એ તો સામાન્ય ગણાય!).

આ સમયગાળામાં મને યાદ છે કે અમે પહેલું મુવી દસ જોયેલું. અને, પછી તો, ઓફિસ જતી વખતે હું ગમે ત્યારે ટિકિટ લઇ લેતો અને અમે મુવીઓ જોવા ઉપડી જતાં. અમારો ફેવરિટ મોલ એ વખતે રઘુલીલા હતો. (હજીયે છે, પણ હવે તો ત્યાં જવાનું અત્યંત ઓછું થઇ ગયું છે.)

એન્ગેજમેન્ટ અને મેરેજ વચ્ચે અમારી પાસે સારો એવો સમય હતો – એટલે કે લગભગ દોઢ વર્ષનો ગાળો. આ સમય ક્યાં નીકળી ગયો એની ખબર નથી. લગ્ન પછી પણ ઓફિસનો પેલો વિચિત્ર ટાઇમ ચાલુ રહ્યો અને હું જોઇ શકતો કે રાત્રે ૧૨.૩૦ કે ૧.૦૦ સુધી પણ મારી રાહ જોવાતી અને પછી આવીને હું જમવા બેસતો. હા, ખાસ કરીને, વરસાદમાં મને બહુ મુશ્કેલી થતી, પણ જેમ ઘર નજીક આવતું જાય તેમ વરસાદ-ઠંડી-ગરમી એ બધું જરાય અસર કરતું નહી!

વેલ, આ લખું છું ત્યારે ઘરથી દૂર છું, પણ જો તમારી પાસે આવી સરસ યાદો હોય તો સમય ક્યાં નીકળી જાય તેની ખબર પડતી નથી.

થિઅરી પ્રમાણે, આ સીરીઝ અહીં પૂરી થાય છે. આ પછી, અમે મોટાં થયાં, પણ નાનાં જ રહ્યા. એટલે, કોઇ છૂટાં-છવાયાં વિષયો પેલી છાપ કે નામ કે ફિલમો લખ્યા એવું કંઇક લખીશ.

મળતાં રહીશું 🙂

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૬

* તો, છેલ્લે જોયું તેમ છોકરી કરતાં મને ચોપાટીમાં વધુ રસ હતો (એમ તો છોકરીમાંય રસ હતો, એ વાત તો ખાનગી છે). અમારે બપોરે એક વાસ્તુપૂજામાં જવાનું હતું અને ત્યાં મળવાનું હતું. નિયત સમયે અમે પહોંચ્યા. જમ્યા અને પછી કોઇએ અમારી ઓળખાણ કરાવી. પછી, જેમ થાય છે તેમ અમને બન્નેને એકલા (ઉપ્સ, એની બહેન જોડે હતી!) વાતો કરવા માટે કંઇક દૂર મોકલવામાં આવ્યા. થોડા સવાલ-જવાબ થયા એનાં મેં મોટાભાગે ઉડાઉ જવાબો આપ્યા એવું મને યાદ છે. પછી, જલ્દીથી અમે નીકળી ગયા. હા, ત્યાં પ્રણવ ઘણાં સમયે મળ્યો અને એની જોડે બહુ ગપ્પાં માર્યા. ત્યાંથી સીધા ચોપાટી અને ત્યાં બેસીને લીચી ખાધી. આપણે પાછાં પર્યાવરણ બચાવવા વાળા એટલે ફોતરાં વગેરે થેલીમાં ભરી, એ થેલી બેગમાં મૂકી રાખી. બીજા દિવસે ખબર પડી કે એ થેલીના કારણે ઉંદર મારી સરસ મજાની બેગ કાતરી ગયો છે. વેલ, મને બીજી સરસ બેગ મળી, જે છેક પેલી લિનક્સ બેંગ્લોર ૨૦૦૪ કોન્ફરન્સના આગલા દિવસ સુધી ચાલી એવું મને યાદ છે.

પંદરેક દિવસ સુધી છોકરીવાળાઓનો કંઇ જવાબ ન આવ્યો, એટલે મેં વિચાર્યું, મૂકો પડતું અને લિનક્સ પર ધ્યાન આપો. વચ્ચે હું પાલનપુર પણ જઇ આવ્યો. અને, આવી જ કોઇ સાંજે અમને એમનાં ઘરે મળવા-જમવા માટેનો ફોન આવ્યો. સરપ્રાઇઝ. મેં વિચાર્યું, ઓકે ફરી બરોબર જોઇશું. ત્યાં ગયા, જમ્યા. અને, ઓહ, યે તો બાત પક્કી હો ગઇ. વેલ, ફરીથી અમે વ્યવસ્થિત વાતો કરી. લેડિઝ એન્ડ જેન્ટલમેન, એ જ હતી,  મારી વ્હાલી કોકી! ત્યારથી અત્યાર સુધી જીવનમાં કંઇ સારું મેળવ્યું હોય તો કોકીને પહેલા નંબરે મૂકવી પડે. ઓહ, ના, આ ખોટા વખાણ નથી 🙂 અને, કદાચ મારી એ બોરીંગ બપોરો-સાંજો હવે મસ્ત બની ગઇ. અમે પહેલી વાર એક મંદિરમાં મળવાનું નક્કી કર્યું. એ મંદિર એવા મિલન માટે ફેમસ હતું અને નજીક પણ હતું. સાંજે કંઇક પાંચ વાગ્યાનો સમય નક્કી કર્યો અને પહેલી જ વારના આવા મિલનમાં હું છેક ૫.૪૦ની આસપાસ ગયો. ઓહ. એ લોકો હજીયે મારી રાહ જોઇને બેઠાં હતાં અને આ પ્રસંગ અમને બન્નેને બહુ સારી (?) રીતે યાદ છે!

થોડા જ સમય પછી (મે, ૨૦૦૪), ઇન્ટર્નશિપ જોબમાં પરિવર્તિત થઇ. ઓફિસનો સમયગાળો જોકે એ જ રહ્યો. રાત્રે ૧૧ થી સવારે ૬. કાળક્રમે બધાંને આ સમય ભારે પડવા લાગ્યો અને વચગાળાના ઉપાય તરીકે સમય ૩ થી ૧૨નો બીજી શિફ્ટમાં થયો. દુર્ભાગ્યની વાત એ કે, ૩ વાગે ઓફિસ જવું મને રાત કરતાં પણ ભારે પડવા લાગ્યું. અમારી પેલી સાંજની મુલાકાતો પર પૂર્ણવિરામ મૂકાયું, પણ અમે એક સરસ ૧.૩૦ વાગે બપોરે મળવાનો વિચિત્ર સમય શોધી કાઢ્યો. બસ સ્ટેન્ડ પર એ ગાળેલા કલાકો હજીયે એવાં જ તાજા છે.

foss.in: ઐતહાસિક અહેવાલો ૨

બીજો ભાગ હાજર જ છે.

* ૨૦૦૬:

૨૦૦૬ની મુલાકાત વિશેષ રહી. કારણ? કારણ કે હું અને કોકી – ie સહપરિવાર ગયેલા. થેન્ક્સ ટુ, foss.in ટીમ કે જેમણે મારી સાથે કોકીની હોટલની એરેજમેન્ટ કરી આપેલી (એટલે કે જોડે જ, કેવી વાત કરો છો?). અને, બીજી સરસ વાત કે આ વખતે હું પહેલી વાર ડેબિયન પર ટોક આપવાનો હતો. મારો વિષય હતો: “હાઉ ટુ બીકમ થર્ડ ઇન્ડિયન ડેબિયન ડેવલોપર?” વેલ, હું થર્ડ ડીડી ના બન્યો પણ સાતમો બન્યો ખરો! મારી ટોક સારી રહી અને સારા એવા સવાલો મને પૂછાયા અને મેં સારા એવા જવાબો પણ આપ્યા! આ વખતે પણ ઘણાં લોકોનો પરિચય થયો. કપિલ, જ્હોન (jewel) – આ બે ડેબિયન ડેવલોપર્સ ત્યાં હાજર હતા. બાકી, અમારી રેગ્યુલર કોમ્યુનિટી તો ખરી જ. પ્રૂફ? આ ફોટો 😉

અને, મારો અને કોકીનો અત્યાર સુધીનો બેસ્ટ ફેમિલી ફોટો આ ઇવેન્ટમાં જ લેવાયેલો. મારી ફેસબુક પ્રોફાઇલ પર તે જોવા મળી શકશે.

* ૨૦૦૭:

આ વખતે પણ ઇવેન્ટ હતી ખાસ-મ-ખાસ કારણ કે અમે ડેબિયન-ઉબુન્ટુ પ્રોજેક્ટ ડે નું આયોજન કર્યું હતું, જ્યાં સળંગ આખો દિવસ ડેબિયન પર ટોક-વર્ક શોપ થવાની હતી. ધાર્યા કરતાં ઓછાં લોકો આવ્યા, પણ આ વખતે ડેબિયન પ્રોજેક્ટ લીડર (એ સમયના) – સામ હોસેવર અને ક્રિસ્ટિઅન પેરીઅર (ડેબિયન i18n ગુરુ) ત્યાં આવેલા. એમની જોડે ઘણું નવું શીખવા મળ્યું વત્તા અંકિતની જગ્યાએ ફાયરફોક્સ-મોઝિલા લોકલાઇઝેશનની ટોક પણ આપી. અમારા પ્રોજેક્ટ ડે માં સન માઇક્રોસિસ્ટમનો એક માર્કેટિંગ વાળો ઘુસી ગયેલો જે સોનાની થાળીમાં ગોબા જેવું થયેલું, પણ ઓવરઓલ અમારો પ્રોજેક્ટ ડે સરસ ગયેલો.

આ ખાસ ઇવેન્ટ એટલા માટે પણ હતી કે મારો એક જોબ ઇન્ટરવ્યુ IISC ની સીડીઓ પર બેસીને થયેલો (અને પછી હું બેંગ્લોર ગયેલો.. ડોન્ટ રીમાઇન્ડ મી ધેટ!) તો બીજી બાજુ જૂની જોબમાંથી હેન્ડઓવર કરવાનું ભયંકર પ્રેશર પણ હતું.

PS: ક્રિસ્ટિઅન પેરીઅરનો રીપોર્ટ

* ૨૦૦૮:

વેલ, ૨૦૦૮માં હું foss.in માં નહોતો ગયેલો 😉 કારણ? લૉ હેંગિગ ફ્રુટ્સ.

ધેટ્સ ઓલ. ૨૦૦૯ કંઇ ઐતહાસિક ન કહેવાય એટલે તેના વિશે ખાસ લખતો નથી. ૨૦૧૨ નો અહેવાલ રવિવારે કે સોમવારે આપવામાં આવશે.