પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટ

* ૬ કે ૭મા ધોરણમાં અમે ભણતા હતા, ત્યારે ટ્રાફિક સુરક્ષા અભિયાન હેઠળ અમે પાલનપુરના ચાર રસ્તાઓ પર ઉભા રહીને ટ્રાફિકનું નિયમન વગેરે કરતા હતા (એકાદ અઠવાડિયા સુધી જ). એ વખતના ડી.એસપી. પ્રિયદર્શિનીજીએ શાળામાં વક્તવ્ય દરમિયાન કહેલું કે ભારતમાં દર વર્ષે પાલનપુરની વસ્તી જેટલા[૧] લોકો માર્ગ અકસ્માતમાં મૃત્યુ પામે છે.

છેલ્લા આંકડા (૨૦૧૩) મુજબ[૨] હવે આટલા વર્ષ પછી ૨,૩૮,૫૦૦ લોકો દર વર્ષે મૃત્યુ પામે છે. સરકારી ચોપડે ન નોંધાયેલા અલગ.

હજુ પણ સમય છે પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટને વાપરવાનો અને સુધારવાનો!!

સંદર્ભ:
[૧] https://en.wikipedia.org/wiki/Palanpur#Demographics
[૨] https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_traffic-related_death_rate

જ્યારે અમે નાના હતાં – પીટી

* આજે સવારે પીટી (ફિઝિકલ એજ્યુકેશન) વિશેકંઇક વાત નીકળી ત્યારે થયું કે આના પર એકાદ પોસ્ટ લખી શકાય.

* પીટી એટલે કે ફિઝિકલ એજ્યુકેશન એમ તો અમારો પ્રિય વિષય. કારણ કે, એમાં વર્ગખંડની બહાર અધિકૃત રીતે પગ મૂકવા મળે (અન્ય રીતે પગ મૂકવામાં તો, ૧. જ્યારે શાળા પૂરી થાય, ૨. જ્યારે શિક્ષક વર્ગખંડની બહાર સજારુપે ઉભા રાખેનો સમાવેશ થતો હતો) અને રમવા મળે. ૨ થી ૪માં તો આ વિષયમાં શું કર્યું એ યાદ નથી. પણ, ધોરણ ૫ પછી તેનો ટાઇમટેબલમાં સમાવેશ થતો હતો. દુર્ભાગ્યે, પીટી શિક્ષકોને ફિઝિકલ શબ્દ બહુ ગમતો હોય એમ લાગે છે. તેઓ સીધાં ફિઝિકલ સજા જ કરતાં. એમનું કામ વાસ્તવમાં તો એજ્યુકેશન આપવાનું હતું, પણ તેઓ મોટાભાગે વિદ્યાર્થીઓને મારઝૂડ કરવામાં અગ્રેસર રહેતા. અન્ય કામોમાં, એમ.ડી. (માસ ડ્રીલ) કરાવવી, ખો-ખો રમાડવી, પરીક્ષા લેવી વગેરેનો સમાવેશ થતો હતો.

હજુ યાદ છે કે ૧૦મા (કે ૯મા) ધોરણની પ્રાયોગિક પરીક્ષા માટે ૨૦ સેકંડમાં ૧૦૦ મીટર દોડવાનું હતું, જે હું દોડી શક્યો નહોતો. કાશ, એ વખતે દોડવાનું માત્ર પરીક્ષા વખતે હોવાની જગ્યાએ દરરોજ કરાવાતું હોત તો? જે હોય તે, પીટીની યાદો કડવી છે. હું તો બહુ માર ખાવામાંથી બચતો, પણ અન્ય કમનશીબ વિદ્યાર્થીઓને ભાગે હંમેશા માર ખાવાનો આવતો.

પીટીના સર્વ શિક્ષકોની યાદ સાથે. અસ્તુ.

જેવા સાથે…

… તેવા.

એકાદ વર્ષ પહેલાંની વાત છે. ઓફિસમાંથી બધાં લંચ માટે ગયા હતા. નવી જગ્યા હતી એટલે હું નવા પ્રકારના બિયરનો ટેસ્ટ કરી લઉં. તો અમે ઘણાં-બધાં હતા અને તેમાંથી અડધા વેજ, એક વેજાન અને બાકીના નોન-વેજ. અમને કે મને એનો કોઇ વાંધો નહી. મસ્ત જમ્યા. પછી, બિલ સરખે ભાડે વહેંચી લેવાનો શિરસ્તો હતો (અને હજી પણ છે).

એક કલીગ: હું બિયર પીતો નથી, એટલે એના પૈસા હું નહી આપું.

હું: ઓકે. હું નોન-વેજ ખાતો નથી, એટલે એના પૈસા હું નહી આપું.

છેવટે, બિલ સરખે ભાગે જ વહેંચાયું.

PS: પાત્રો બદલેલ છે :D

ચેરિટી રન-સાયકલિંગ

* જ્યાં જુઓ ત્યાં લોકોના હ્દયમાં દયાભાવ છલકાઇ રહ્યો છે અને લોકો બહુ ચેરિટી રનિંગ અને સાયકલિંગ કરે છે. ઓહોહો. અમે ગદગદ થઇ ગયા. પરંતુ, અનુભવો પરથી લાગ્યું કે,

૧. આવા રન-સાયકલિંગમાં છેવટે ઓર્ગેનાઇઝરનું જ ભલું થાય છે.
૨. લોકો દોડીને કે સાયકલિંગ કરીને ભૂલી જાય છે.
૩. અને મોટાભાગનાં લોકોને આવા કોઝની કંઇ પડી હોતી નથી.

એટલે નક્કી કર્યું કે દોડવું હોય તો દોડવાનું કે સાયકલિંગ કરવાનું. ચેરિટી રનમાં જવાનું પરંતુ મનમાં વહેમ ન રાખવો કે આપણું હ્દય એટલું મોટું અને દયાથી ભરેલું છે. છેવટે, ક્યારેક તો સ્વાર્થી બનવું પડેને?

PS: હું સ્વાર્થી છું:)

ખાસ પોસ્ટ

* ખાસ એટલા માટે કે,

૧. ભારતમાં વિવિધતામાં એકતાની વાતો કેટલી પોકળ છે.
૨. ભણેલા લોકો ભણેલા હોય એ જરુરી નથી.
૩. લેખકો જે લખે કે સાચું ન હોય.

(હાલમાં ઉપડેલા) અનામત વિશેનો અત્યાર સુધી સૌથી નિષ્પક્ષ લેખ વિકિપીડિઆનો છે. કહેવાની જરુર છે? હા, ગુજરાતીમાં તેના ભાષાંતર-આગળ વધારવાની જરુર છે!

આજનો પ્રશ્ન

* દુનિયામાં માત્ર ત્રણ દેશો (અમેરિકા, બર્મા અને લાઇબેરિયા) અને એક મેગેઝિન (સફારી) જ મેટ્રિક સિસ્ટમ નથી વાપરતાં. તેમ છતાંય, તાવ આપણે ત્યાં ફેરનહીટમાં જ કેમ મપાય છે?:)

PS: આ તો કવિનને જરા તાવ આવ્યો હતો એટલે પ્રશ્ન થયો હતો!