પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટ

* ૬ કે ૭મા ધોરણમાં અમે ભણતા હતા, ત્યારે ટ્રાફિક સુરક્ષા અભિયાન હેઠળ અમે પાલનપુરના ચાર રસ્તાઓ પર ઉભા રહીને ટ્રાફિકનું નિયમન વગેરે કરતા હતા (એકાદ અઠવાડિયા સુધી જ). એ વખતના ડી.એસપી. પ્રિયદર્શિનીજીએ શાળામાં વક્તવ્ય દરમિયાન કહેલું કે ભારતમાં દર વર્ષે પાલનપુરની વસ્તી જેટલા[૧] લોકો માર્ગ અકસ્માતમાં મૃત્યુ પામે છે.

છેલ્લા આંકડા (૨૦૧૩) મુજબ[૨] હવે આટલા વર્ષ પછી ૨,૩૮,૫૦૦ લોકો દર વર્ષે મૃત્યુ પામે છે. સરકારી ચોપડે ન નોંધાયેલા અલગ.

હજુ પણ સમય છે પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટને વાપરવાનો અને સુધારવાનો!!

સંદર્ભ:
[૧] https://en.wikipedia.org/wiki/Palanpur#Demographics
[૨] https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_traffic-related_death_rate

જ્યારે અમે નાના હતાં – પીટી

* આજે સવારે પીટી (ફિઝિકલ એજ્યુકેશન) વિશેકંઇક વાત નીકળી ત્યારે થયું કે આના પર એકાદ પોસ્ટ લખી શકાય.

* પીટી એટલે કે ફિઝિકલ એજ્યુકેશન એમ તો અમારો પ્રિય વિષય. કારણ કે, એમાં વર્ગખંડની બહાર અધિકૃત રીતે પગ મૂકવા મળે (અન્ય રીતે પગ મૂકવામાં તો, ૧. જ્યારે શાળા પૂરી થાય, ૨. જ્યારે શિક્ષક વર્ગખંડની બહાર સજારુપે ઉભા રાખેનો સમાવેશ થતો હતો) અને રમવા મળે. ૨ થી ૪માં તો આ વિષયમાં શું કર્યું એ યાદ નથી. પણ, ધોરણ ૫ પછી તેનો ટાઇમટેબલમાં સમાવેશ થતો હતો. દુર્ભાગ્યે, પીટી શિક્ષકોને ફિઝિકલ શબ્દ બહુ ગમતો હોય એમ લાગે છે. તેઓ સીધાં ફિઝિકલ સજા જ કરતાં. એમનું કામ વાસ્તવમાં તો એજ્યુકેશન આપવાનું હતું, પણ તેઓ મોટાભાગે વિદ્યાર્થીઓને મારઝૂડ કરવામાં અગ્રેસર રહેતા. અન્ય કામોમાં, એમ.ડી. (માસ ડ્રીલ) કરાવવી, ખો-ખો રમાડવી, પરીક્ષા લેવી વગેરેનો સમાવેશ થતો હતો.

હજુ યાદ છે કે ૧૦મા (કે ૯મા) ધોરણની પ્રાયોગિક પરીક્ષા માટે ૨૦ સેકંડમાં ૧૦૦ મીટર દોડવાનું હતું, જે હું દોડી શક્યો નહોતો. કાશ, એ વખતે દોડવાનું માત્ર પરીક્ષા વખતે હોવાની જગ્યાએ દરરોજ કરાવાતું હોત તો? જે હોય તે, પીટીની યાદો કડવી છે. હું તો બહુ માર ખાવામાંથી બચતો, પણ અન્ય કમનશીબ વિદ્યાર્થીઓને ભાગે હંમેશા માર ખાવાનો આવતો.

પીટીના સર્વ શિક્ષકોની યાદ સાથે. અસ્તુ.

જેવા સાથે…

… તેવા.

એકાદ વર્ષ પહેલાંની વાત છે. ઓફિસમાંથી બધાં લંચ માટે ગયા હતા. નવી જગ્યા હતી એટલે હું નવા પ્રકારના બિયરનો ટેસ્ટ કરી લઉં. તો અમે ઘણાં-બધાં હતા અને તેમાંથી અડધા વેજ, એક વેજાન અને બાકીના નોન-વેજ. અમને કે મને એનો કોઇ વાંધો નહી. મસ્ત જમ્યા. પછી, બિલ સરખે ભાડે વહેંચી લેવાનો શિરસ્તો હતો (અને હજી પણ છે).

એક કલીગ: હું બિયર પીતો નથી, એટલે એના પૈસા હું નહી આપું.

હું: ઓકે. હું નોન-વેજ ખાતો નથી, એટલે એના પૈસા હું નહી આપું.

છેવટે, બિલ સરખે ભાગે જ વહેંચાયું.

PS: પાત્રો બદલેલ છે 😀

આજની કહેવત

આજની નવી કહેવત:

મોગલો તગારે, મરાઠા નગારે, અંગ્રેજો પગારે અને આ સરકાર ઉચારે.

ચેરિટી રન-સાયકલિંગ

* જ્યાં જુઓ ત્યાં લોકોના હ્દયમાં દયાભાવ છલકાઇ રહ્યો છે અને લોકો બહુ ચેરિટી રનિંગ અને સાયકલિંગ કરે છે. ઓહોહો. અમે ગદગદ થઇ ગયા. પરંતુ, અનુભવો પરથી લાગ્યું કે,

૧. આવા રન-સાયકલિંગમાં છેવટે ઓર્ગેનાઇઝરનું જ ભલું થાય છે.
૨. લોકો દોડીને કે સાયકલિંગ કરીને ભૂલી જાય છે.
૩. અને મોટાભાગનાં લોકોને આવા કોઝની કંઇ પડી હોતી નથી.

એટલે નક્કી કર્યું કે દોડવું હોય તો દોડવાનું કે સાયકલિંગ કરવાનું. ચેરિટી રનમાં જવાનું પરંતુ મનમાં વહેમ ન રાખવો કે આપણું હ્દય એટલું મોટું અને દયાથી ભરેલું છે. છેવટે, ક્યારેક તો સ્વાર્થી બનવું પડેને?

PS: હું સ્વાર્થી છું 🙂

ખાસ પોસ્ટ

* ખાસ એટલા માટે કે,

૧. ભારતમાં વિવિધતામાં એકતાની વાતો કેટલી પોકળ છે.
૨. ભણેલા લોકો ભણેલા હોય એ જરુરી નથી.
૩. લેખકો જે લખે કે સાચું ન હોય.

(હાલમાં ઉપડેલા) અનામત વિશેનો અત્યાર સુધી સૌથી નિષ્પક્ષ લેખ વિકિપીડિઆનો છે. કહેવાની જરુર છે? હા, ગુજરાતીમાં તેના ભાષાંતર-આગળ વધારવાની જરુર છે!

આજનો પ્રશ્ન

* દુનિયામાં માત્ર ત્રણ દેશો (અમેરિકા, બર્મા અને લાઇબેરિયા) અને એક મેગેઝિન (સફારી) જ મેટ્રિક સિસ્ટમ નથી વાપરતાં. તેમ છતાંય, તાવ આપણે ત્યાં ફેરનહીટમાં જ કેમ મપાય છે? 🙂

PS: આ તો કવિનને જરા તાવ આવ્યો હતો એટલે પ્રશ્ન થયો હતો!

ધ ગ્રેટ ગુ.સ.

ગુજરાત સમાચારનું રેસિઝમ?

બે દિવસ પહેલાં ઉપરોક્ત સમાચાર વાંચ્યા પછી મને થયું કે આવા પણ સમાચાર ગુ.સ. આપી શકે છે. દા.ત.

તમિલ વેપારીની બેદરકારીથી હૈદરાબાદી ગ્રાહકે ગુજરાતી માલિકીના રીલાયન્સ સ્ટોરમાંથી પંજાબી લોકોના પરોઠાં ખાઇ લીધાં. ત્યારબાદ તેણે તેલંગાના ફૂડ ઇન્સ્પેક્ટરને ફરિયાદ કરતાં મરાઠી-કોંકણી-બંગાળી લોકોની સાંઠ-ગાંઠ ખૂલ્લી પડી. આ જોઇને ઓરિયા લોકોએ આ પ્રકારના કૌભાંડોમાં એમ.પી. અને યુ.પીના લોકોનો હાથ હોઇ શકે એવી માંગણી કરી.

મેરા ભારત મહાન. મેરા ગુ.સ. સબ સે મહાન!

૬૪ કેબીપીએસ

You will now get speed upto 64kbps post free usage available in your bill plan.

આ પ્રકારનો SMS મને આજે મળ્યો. હું બ્રોડબેન્ડ ઇન્ટરનેટની સાથે ટાટા ફોટોન વાપરું છું (બેકઅપ અથવા ક્યારેક મુસાફરી દરમિયાન). હવે ૧૫ જીબી તો વપરાતા નથી, પણ ક્યારેક વપરાઇ જાય તો આ ડોંગલનું શું કરવાનું? એના કરતાં તો ૩જી લઇને મોબાઇલમાંથી ઇન્ટરનેટ વાપરવાનું. આ મૂર્ખાઇ ભરેલા ફોટોનને હવે પાછું આપવું જ પડશે.

પેલાં અનફેમસ ક્વોટ “640 KB is enough for everyone” ™ ની જેમ “૬૪ કેબીપીએસ ઇન્ટરનેટ માટે પૂરતી ઝડપ છે”.

આભાર, ટાટા ફોટોન!!

™ = http://archive.wired.com/politics/law/news/1997/01/1484

ફ્રિડમ ઓફ સ્પિચ

એટલે શું?

ઓવાસી બે-ફામ બોલે એ કે નેતાઓ “ચાર સંતાનો” વિશે બે-લગામ બોલે એ? કે પછી ચાર્લિ હેબ્ડો છાપે એ? કે પછી મારો છોકરો મારી સામે બોલે એ? પીકે રોંગ નંબર દર્શાવે તે? કે પછી હું અહીં લખું તે?*

જવાબ જણાવવા વિનંતી.

* = લાગણીઓ દુભાવવી નહી™

સિસ્ટર શહેરો

* હમણાં જાણવા મળ્યું કે, આપણાં શહેરો હવે ચાઇનાનાં શહેરો જોડે સિસ્ટર શહેરો બનવાના છે. હવે, એક નિર્દોષ પ્રશ્ન થાય કે, આમાં ફાયદો શું? શહેરના નાગરિકોને શું?

જવાબ ૧: કોર્પોરેટર્સને પ્રજાના પૈસે ફરવા મળે (અભ્યાસ કરવા માટે).
જવાબ ૨: વિકિપીડિયામાં લખ્યું છે તેમ…

તેમ છતાંય કોઇને વધુ માહિતી હોય તો જણાવવા વિનંતી.

(અ)સમાચાર

* થોડા જૂનાં (અ)સમાચાર છે પણ,

અસમાચારમાંથી સમાચાર

આને સંપૂર્ણ રીતે અસમાચાર જ કહેવાય. જોકે મોદીના વડાપ્રધાન બન્યા પછી સમજી શકાય કે ક્યાં મરચાં લાગ્યા હશે!! 😉

છેલ્લી અપડેટ એટલે કે અપડેટ્સ – ૧૧૮

* લ્યો ત્યારે, છેલ્લી અપડેટ્સનો લ્હાવો લો.

* છેલ્લાં થોડાં દિવસોથી અત્યંત વ્યસ્ત છું. પ્લાન કે અપ્લાનમાં લખ્યા મુજબ કોઇ ધાર્યુ કાર્ય થયું નથી એટલે એકાદ બંગાળી તાંત્રિકબાબાની પાસે નવાં વર્ષમાં મુલાકાત લેવામાં આવશે તેવો પ્લાન છે.

* કવિન અત્યારે તેનું વેકેશન ભરપૂર માણી રહ્યો છે. ક્રિસમસનું વેકેશન અહીં સામાન્ય છે, અને સરવાળે મને તો સમયનો બગાડ લાગે છે, કારણ કે એટલી રજાઓ દિવાળીમાં ઓછી થઇ જાય છે વત્તા ઉત્તરાયણ યોગ્ય રીતે માણવા મળતી નથી (પછીનાં અને આગલાં દિવસોમાં પરીક્ષાઓ છે એવું જાણવા મળ્યું છે!)

* ચિરાગભાઇની ચાણક્ય મંત્ર મંગાવવામાં આવી છે અને તેની રાહ જોવાઇ રહી છે.

તો, ૨૦૧૪નાં નિર્ણયોથી આ પોસ્ટનો અંત લાવીએ?

૧. કોઇ પ્લાન ન કરવો. પ્લાનનો પણ પ્લાન ન કરવો.

૨. બોલીવૂડ મુવીઓ ન જોવાં.

૩. બ્લોગ પર વધુ ધ્યાન આપવું.

૪. કેટલાંક પ્રોજેક્ટ્સ પડતાં મૂકવાં. ફોકસ.

૫. ફોક્સ જેવાં લોકોથી દૂર રહેવું કે પછી કંટાળીને જાતે જ ફોક્સ બનવું.

૬. કંઇક નવું શીખવાને બદલે, જે છે તેના પર વધુ ધ્યાન આપવું.

૭. દોડવાનું-સાયકલિંગ ચાલુ રાખવું. તેનાં અલગ ધ્યેયો છે, જે પછી ક્યારેક.

૮. વિશલિસ્ટ અપડેટ કરવું!!

તો, હેપ્પી નવું વર્ષ. આવતાં વર્ષે મળીશું.

શાંતિ રાખો!

* એટલે કે,

શાંતિ રાખો, અને લખ્યા કરો!

સિંગાપોરથી લીધેલી એક સરસ વસ્તુ. જે ખરેખર તો કાગળના નાનકડાં ટુકડાઓનો જથ્થો જ છે. વેચવું હોય તો ગમે તે વેચાય. એક પુસ્તક દેખ્યું. કોરું. હા, બિલકુલ કોરું. નામ? એલિસ ઇન વન્ડરલેન્ડ. અંદર તમારા સ્વપ્નાઓ વિશે લખવાનું. એમ તો લેવાનું મન થઇ ગયું, પણ દેશી હિસાબ પ્રમાણે એટલાં રુપિયા ખર્ચવા વ્યર્થ ન લાગ્યા અને મારાં સ્વપ્નાઓ ઉપર ટેમ્પરરી-કામચલાઉ પૂર્ણ વિરામ મૂકાઇ ગયું 😉

અપડેટ્સ – ૧૦૬

* થોડા સમય સુધી કોઇ પોસ્ટ ન આવી એટલે મને લાગ્યું કે મારો બ્લોગ અસ્તિત્વ ધરાવતો જ નથી (કેટલાક લોકોને હાશ પણ થઇ હશે અને થયું હશે કે કાર્તિક પણ અસ્તિત્વ ધરાવતો નથી! સોરી અબાઉટ ઇટ ;)). પણ, આજે થયું કે, ચાલો અત્યંત વ્યસ્ત દિવસે પણ કંઇક અપડેટ્સ લખી નાખીએ.

* બર્થ ડેની છેલ્લી બોરિંગ પોસ્ટ પછી કંઇ ખાસ ઘટનાઓ બની નથી. પણ તેમ છતાંય,

૧. કવિન દાદા-દાદી-કાકા-કાકીનાં ઘરે રહેવા ગયો અને અને તકનો લાભ લઇને અમે કોઇ મોલમાં ફરવા ગયા અને ત્યાં કંટાળ્યા એટલે જેની ટિકિટ મળે તે મુવી જોવાનું નક્કી થયું. સદ્ભાગ્યે અમને લંચબોક્સની ટિકિટ મળી અને એકંદરે સારું મુવી નીકળ્યું. થિએટર પણ પેક હતું. બીજી રો માં બેસવું પડ્યું, પણ સરસ એક્ટિંગ, એક પણ ગીત ન હોવાને કારણે કંટાળો ન આવ્યો. અંત થોડોક ઢીલો મૂક્યો હોય એમ લાગ્યું, પણ તે ડિરેક્ટરની શોર્ટ ફિલ્મો બનાવવાની આદત હશે એ પરથી લાગ્યું.

૨. રવિવારે પિંકેથોન – એટલે કે બ્રેસ્ટ કેન્સર અવેરનેસ, સેલ્ફ ડિફેન્સ ટેક્નિક્સ વગેરેની સાથે – શિવાજી પાર્ક (દાદર) ની આજુ-બાજુ રનિંગ હતું. મિલિંદ સોમણ મળ્યો અને એ પણ આટલો ફાસ્ટ રનર છે તે થોડીવારમાં જણાયું (તે સારો રનર છે, એ તો ખબર જ હતી, કારણ કે એ લોકો દિલ્હી-મુંબઇ દોડીને ગયા હતા). થોડી ફોટોસેશનબાજી વગેરે થયું, પણ આપણે આરામથી નાસ્તો, સ્ટ્રેચિંગ વગેરેમાં વધારે ધ્યાન આપ્યું. શિવાજી પાર્કનું એક ચક્કર ૧.૨૭ કિલોમીટર થાય છે તે રનર ભક્તો ની જાણ ખાતર. અમારા રનિંગ ગ્રુપના લોકો જોડે ફરીથી મજા આવી ગઇ.

૩. રવિવારે જ – બ્લોગર મિત્ર સૂર્ય મોર્ય – ના ઘરે (સહકુટુંબ) મુલાકાત લેવામાં આવી. આપણાં દર્શિતભાઇની (બાબા બગીચાનંદજી કી જય!) જેમ તેઓ પણ બ્લોગ જગતમાં એક સરસ બ્લોગર છે. તેમની અંગતતા નિતી કારણોસર બીજી વિગતો જાહેર નહી કરવામાં આવે, પણ અમે સાથે જાગરણ ફિલ્મ ફેસ્ટિવલમાં સમય મળ્યે જવાનું નક્કી કર્યું છે. વધુ વિગતો-પોસ્ટ ત્યાંની મુલાકાત પછી.

૪. આજ-કાલ લોકોને મફતમાંય વસ્તુ-સલાહ આપતાં લેતા નથી. કચ કચ કચ.

૫. વાંચન, ફિલમ – આ બન્ને શોખ માળિયે મૂકાઇ ગયા છે. ભાદરવા મહિનાનો તડકો હજી ઉઘડ્યો નથી એટલે તડકો આવે ત્યારે આ શોખો પાછાં પ્રકાશમાં લાવવા પડશે.

૬. વોટ્સએપ પર ફાલતુ જોક્સનો ડોઝ (વત્તા દરરોજનું ગુડ મોર્નિંગ-ગુડ નાઇટ પણ ખરું) હવે સહન થતો નથી. એનાં કરતાં તો આ વિડિઓ શેર કરવા વિનંતી: https://www.youtube.com/watch?v=8hC0Ng_ajpY ગંભીરતાથી વિચારીએ તો, વોટ્સએપ કે ફેસબુકમાં મૂકાતા ૯૦ ટકા જોક્સ ફિમેલને (કે કોઇ ચોક્કસ જાતિ-જ્ઞાતિ-વાડાને) સંબંધીને હોય છે. જો આપણી માનસિકતા આવી જ હોય તો શું કહેવું?

બીજાં સમાચારોમાં મારો મત જોઇએ તો,

૧. સુરતનાં પૂરનાં ગઇસાલનાં ફોટા જોયા પછી અત્યંત દુ:ખ થયું. મને એમ થાય છે કે, આ સમસ્યાનું કોઇ ઉપાય નથી. એ વાત અલગ છે કે આપણે લોકોની માનસિકતા ન બદલી શકીએ, પણ મારા નાનકડાં જીવનમાં જ ૧૦ થી ૧૧ વાર સુરતનાં પૂરનાં સમાચારો સાંભળ્યા છે, તો એનું કંઇક કરી ન શકાય? હલ્લો, મોદીજી?

૨. ત્રાસવાદ- નૈરોબી અને પેશાવર – સાંભળી દુ:ખનો ડોઝ ડબલ થયો. ત્રાસવાદને ધર્મ હોતો નથી જેવું ફાલતુ વાતો ફરીથી ફેસબુક પર વહેતી થઇ અને આપણે જોયા કર્યું.

બસ, બસ. આ તો મોટી પોસ્ટ થઇ ગઇ!!