સ્વચ્છતા

બે-ત્રણ દિવસ પહેલાં ક્યાંક થી ઘરે આવતો હતો ત્યારે મારી આગળ એક આંટી જતા હતા. તેમનાં હાથમાં કચરો ભરેલી એક થેલી હતી. અચાનક જ તેમણે તે થેલી રસ્તાની વચ્ચોવચ (હા, લગભગ ભર માર્કેટમાં) નાખી અને ચાલતા થયા. હું થોડું દોડીને આગળ ગયો ત્યાં સુધી તો તે થેલી પરથી વાહનો પસાર થવાના શરૂ થઇ ગયા હતા એટલે વધુ આગળ જઇને તે આંટીને “રસ્તા પર કચરો નાખવા માટે તમને અભિનંદન” કહ્યું અને ઉદાસ મને ઘરે પાછો આવ્યો.

મેરા ભારત મહાન. મેરા ભારત સ્વચ્છ.

 

અપડેટ્સ – ૧૮૧

* લગભગ ૧ મહિના પછી અપડેટ્સ વાળી પોસ્ટ આવી રહી છે, પરંતુ બહુ કંઇ ખાસ અપડેટ્સ નથી તો પણ..

૧. ઓસ્કાર. અત્યારે ધ હેટફુલ એઇટનું સંગીત સાંભળી રહ્યો છું. થ્રિલિંગ!
૨. ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં આજ-કાલ બહુ “ફેરફારો” કર્યા. ખબર નહી મને કોણ મોટિવેશન આપી રહ્યું છે. જે હોય તે, મજાની અને નશાની વસ્તુ છે.
૩. આ વખતે વિકિમેનિયા (ઇટલી)માં જવાનું નથી:/
૪. સપ્ટેમ્બર ૨૦૧૪ પછી પહેલી વખત ગયા મહિને બ્લોગ પોસ્ટની સંખ્યા બે આંકડા પર પહોંચી.
૫. << આ લીટી ખાલી ૧૦ વસ્તુઓ માટે ઉમેરવામાં આવી છે🙂 >>
૬. રનિંગ સારુ ચાલી રહ્યું છે, પણ હવે દરરોજ એક જ રસ્તા પર દોડવાનો કંટાળો વધતો જાય છે. આરે અથવા નેશનલ પાર્કમાં જવાનો કંટાળો આવે છે. પણ, આ વીક-એન્ડમાં ફરી બાંદ્રા-એનસીપીએ રનિંગનો કાર્યક્રમ છે, એટલે મજા આવશે.
૭. રનિંગ પરથી યાદ આવ્યું. સસ્તી રનિંગ ડ્રાય ફીટ ટી-શર્ટ પેન્ટાલૂનમાં મળે છે. હવે ત્યાંથી જ ટી-શર્ટ લેવાની. પેલા નાઇકી વાળા કરતાં ત્રીજા ભાગનો ભાવ.
૮. અને હા, માર્ચ-એપ્રિલ-મે-જૂનમાં કોઇ રનિંગ રેસ નથી (એટલે તમને ફાલતુ રેસ રિપોર્ટ પોસ્ટમાંથી મુક્તિ!). હા, એપ્રિલમાં એક ૧૦ કિમી છે (ઓટિઝમ રન), પણ એ મોટાભાગે રનર્સને મળવા અને આરામથી દોડવામાં આવશે (અને ફ્રી).
૯. નવી સાયકલ હજી આવી નથી. આવશે. આવશે!
૧૦. સાયકલ પરથી યાદ આવ્યું કે શા માટે હીરો જેવી ભારતીય કંપનીઓ સારી સાયકલ નથી બનાવતી? મોટાભાગના તેના એમટીબી મોડેલ નોન-સેન્સ હોય છે. અમે એક મોડેલની તપાસ કરવા ગયા તો ડિલરે કહ્યું આ મોડેલ પતળાં ટાયર (કમર નહી) હોવાથી ચાલતું નથી. બોલો. સરસ સાયકલ છે (હીરો ગ્લેમ) પણ ક્યાંય સ્ટોકમાં મળે નહી:/

બોખળાઇ જવું

* આ બોખળાઇ જવું એટલે શું? એક જૂનું ઉદાહરણ:

હું: આ બિલાડી કેટલી સરસ છે.
મેનેજર: મારી પાસે પણ બિલાડી છે.
હું: સરસ. શું નામ છે?
મેનેજર: ઉહ… હમમ.. મ..મ.. મ્યાઉં. મ્યાઉં નામ છે.

ખબર પડી ગઇ ને?🙂

ડબલ ક્વોટ્સમાં “ડ”

nginx

ઉપરનું પાનું જો તમે Nginx વેબ સર્વર તમારા કોમ્પ્યુટર કે સર્વરમાં ઇન્સ્ટોલ કર્યુ હોય તો કશી જ ગોઠવણ વગર દેખાય. ઘણી વખત વેબસાઇટ બનાવવા વાળા ગરબડ કરે તો ફોલબેક પણ દેખાય, એ વખતે ડેબિયનના Nginx પેકેજ મેઇન્ટેનર તરીકે મારું ઇમેલ સરનામું બગ્સ રીપોર્ટના પાનાં પર પણ દેખાય છે (કાર્તિક@ડેબિયન.ઓર્ગ), એટલે લોકો એમ સમજે કે એમની વેબસાઇટને ડાઉન કરવામાં મારો હાથ (કે પગ) છે. બોલો. અમુક લોકોએ તો મને ધમકી પણ મોકલી. એટલે, હાલમાં હું મોસ્ટ વોન્ટેડ છું🙂

ટૂંકમાં, ડફોળ લોકોની સંખ્યા ટેકનોલોજીના ફેલાવા સાથે વધતી જ રહી છે!!

પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટ

* ૬ કે ૭મા ધોરણમાં અમે ભણતા હતા, ત્યારે ટ્રાફિક સુરક્ષા અભિયાન હેઠળ અમે પાલનપુરના ચાર રસ્તાઓ પર ઉભા રહીને ટ્રાફિકનું નિયમન વગેરે કરતા હતા (એકાદ અઠવાડિયા સુધી જ). એ વખતના ડી.એસપી. પ્રિયદર્શિનીજીએ શાળામાં વક્તવ્ય દરમિયાન કહેલું કે ભારતમાં દર વર્ષે પાલનપુરની વસ્તી જેટલા[૧] લોકો માર્ગ અકસ્માતમાં મૃત્યુ પામે છે.

છેલ્લા આંકડા (૨૦૧૩) મુજબ[૨] હવે આટલા વર્ષ પછી ૨,૩૮,૫૦૦ લોકો દર વર્ષે મૃત્યુ પામે છે. સરકારી ચોપડે ન નોંધાયેલા અલગ.

હજુ પણ સમય છે પબ્લિક ટ્રાન્સપોર્ટને વાપરવાનો અને સુધારવાનો!!

સંદર્ભ:
[૧] https://en.wikipedia.org/wiki/Palanpur#Demographics
[૨] https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_traffic-related_death_rate

જ્યારે અમે નાના હતાં – પીટી

* આજે સવારે પીટી (ફિઝિકલ એજ્યુકેશન) વિશેકંઇક વાત નીકળી ત્યારે થયું કે આના પર એકાદ પોસ્ટ લખી શકાય.

* પીટી એટલે કે ફિઝિકલ એજ્યુકેશન એમ તો અમારો પ્રિય વિષય. કારણ કે, એમાં વર્ગખંડની બહાર અધિકૃત રીતે પગ મૂકવા મળે (અન્ય રીતે પગ મૂકવામાં તો, ૧. જ્યારે શાળા પૂરી થાય, ૨. જ્યારે શિક્ષક વર્ગખંડની બહાર સજારુપે ઉભા રાખેનો સમાવેશ થતો હતો) અને રમવા મળે. ૨ થી ૪માં તો આ વિષયમાં શું કર્યું એ યાદ નથી. પણ, ધોરણ ૫ પછી તેનો ટાઇમટેબલમાં સમાવેશ થતો હતો. દુર્ભાગ્યે, પીટી શિક્ષકોને ફિઝિકલ શબ્દ બહુ ગમતો હોય એમ લાગે છે. તેઓ સીધાં ફિઝિકલ સજા જ કરતાં. એમનું કામ વાસ્તવમાં તો એજ્યુકેશન આપવાનું હતું, પણ તેઓ મોટાભાગે વિદ્યાર્થીઓને મારઝૂડ કરવામાં અગ્રેસર રહેતા. અન્ય કામોમાં, એમ.ડી. (માસ ડ્રીલ) કરાવવી, ખો-ખો રમાડવી, પરીક્ષા લેવી વગેરેનો સમાવેશ થતો હતો.

હજુ યાદ છે કે ૧૦મા (કે ૯મા) ધોરણની પ્રાયોગિક પરીક્ષા માટે ૨૦ સેકંડમાં ૧૦૦ મીટર દોડવાનું હતું, જે હું દોડી શક્યો નહોતો. કાશ, એ વખતે દોડવાનું માત્ર પરીક્ષા વખતે હોવાની જગ્યાએ દરરોજ કરાવાતું હોત તો? જે હોય તે, પીટીની યાદો કડવી છે. હું તો બહુ માર ખાવામાંથી બચતો, પણ અન્ય કમનશીબ વિદ્યાર્થીઓને ભાગે હંમેશા માર ખાવાનો આવતો.

પીટીના સર્વ શિક્ષકોની યાદ સાથે. અસ્તુ.

જેવા સાથે…

… તેવા.

એકાદ વર્ષ પહેલાંની વાત છે. ઓફિસમાંથી બધાં લંચ માટે ગયા હતા. નવી જગ્યા હતી એટલે હું નવા પ્રકારના બિયરનો ટેસ્ટ કરી લઉં. તો અમે ઘણાં-બધાં હતા અને તેમાંથી અડધા વેજ, એક વેજાન અને બાકીના નોન-વેજ. અમને કે મને એનો કોઇ વાંધો નહી. મસ્ત જમ્યા. પછી, બિલ સરખે ભાડે વહેંચી લેવાનો શિરસ્તો હતો (અને હજી પણ છે).

એક કલીગ: હું બિયર પીતો નથી, એટલે એના પૈસા હું નહી આપું.

હું: ઓકે. હું નોન-વેજ ખાતો નથી, એટલે એના પૈસા હું નહી આપું.

છેવટે, બિલ સરખે ભાગે જ વહેંચાયું.

PS: પાત્રો બદલેલ છે :D