છેલ્લી અપડેટ એટલે કે અપડેટ્સ – ૧૧૮

* લ્યો ત્યારે, છેલ્લી અપડેટ્સનો લ્હાવો લો.

* છેલ્લાં થોડાં દિવસોથી અત્યંત વ્યસ્ત છું. પ્લાન કે અપ્લાનમાં લખ્યા મુજબ કોઇ ધાર્યુ કાર્ય થયું નથી એટલે એકાદ બંગાળી તાંત્રિકબાબાની પાસે નવાં વર્ષમાં મુલાકાત લેવામાં આવશે તેવો પ્લાન છે.

* કવિન અત્યારે તેનું વેકેશન ભરપૂર માણી રહ્યો છે. ક્રિસમસનું વેકેશન અહીં સામાન્ય છે, અને સરવાળે મને તો સમયનો બગાડ લાગે છે, કારણ કે એટલી રજાઓ દિવાળીમાં ઓછી થઇ જાય છે વત્તા ઉત્તરાયણ યોગ્ય રીતે માણવા મળતી નથી (પછીનાં અને આગલાં દિવસોમાં પરીક્ષાઓ છે એવું જાણવા મળ્યું છે!)

* ચિરાગભાઇની ચાણક્ય મંત્ર મંગાવવામાં આવી છે અને તેની રાહ જોવાઇ રહી છે.

તો, ૨૦૧૪નાં નિર્ણયોથી આ પોસ્ટનો અંત લાવીએ?

૧. કોઇ પ્લાન ન કરવો. પ્લાનનો પણ પ્લાન ન કરવો.

૨. બોલીવૂડ મુવીઓ ન જોવાં.

૩. બ્લોગ પર વધુ ધ્યાન આપવું.

૪. કેટલાંક પ્રોજેક્ટ્સ પડતાં મૂકવાં. ફોકસ.

૫. ફોક્સ જેવાં લોકોથી દૂર રહેવું કે પછી કંટાળીને જાતે જ ફોક્સ બનવું.

૬. કંઇક નવું શીખવાને બદલે, જે છે તેના પર વધુ ધ્યાન આપવું.

૭. દોડવાનું-સાયકલિંગ ચાલુ રાખવું. તેનાં અલગ ધ્યેયો છે, જે પછી ક્યારેક.

૮. વિશલિસ્ટ અપડેટ કરવું!!

તો, હેપ્પી નવું વર્ષ. આવતાં વર્ષે મળીશું.

શાંતિ રાખો!

* એટલે કે,

શાંતિ રાખો, અને લખ્યા કરો!

સિંગાપોરથી લીધેલી એક સરસ વસ્તુ. જે ખરેખર તો કાગળના નાનકડાં ટુકડાઓનો જથ્થો જ છે. વેચવું હોય તો ગમે તે વેચાય. એક પુસ્તક દેખ્યું. કોરું. હા, બિલકુલ કોરું. નામ? એલિસ ઇન વન્ડરલેન્ડ. અંદર તમારા સ્વપ્નાઓ વિશે લખવાનું. એમ તો લેવાનું મન થઇ ગયું, પણ દેશી હિસાબ પ્રમાણે એટલાં રુપિયા ખર્ચવા વ્યર્થ ન લાગ્યા અને મારાં સ્વપ્નાઓ ઉપર ટેમ્પરરી-કામચલાઉ પૂર્ણ વિરામ મૂકાઇ ગયું ;)

અપડેટ્સ – ૧૦૬

* થોડા સમય સુધી કોઇ પોસ્ટ ન આવી એટલે મને લાગ્યું કે મારો અસ્તિત્વ ધરાવતો જ નથી (કેટલાક લોકોને હાશ પણ થઇ હશે અને થયું હશે કે કાર્તિક પણ અસ્તિત્વ ધરાવતો નથી! સોરી અબાઉટ ઇટ ;)). પણ, આજે થયું કે, ચાલો અત્યંત વ્યસ્ત દિવસે પણ કંઇક અપડેટ્સ લખી નાખીએ.

* બર્થ ડેની છેલ્લી બોરિંગ પોસ્ટ પછી કંઇ ખાસ ઘટનાઓ બની નથી. પણ તેમ છતાંય,

૧. કવિન દાદા-દાદી-કાકા-કાકીનાં ઘરે રહેવા ગયો અને અને તકનો લાભ લઇને અમે કોઇ મોલમાં ફરવા ગયા અને ત્યાં કંટાળ્યા એટલે જેની ટિકિટ મળે તે મુવી જોવાનું નક્કી થયું. સદ્ભાગ્યે અમને લંચબોક્સની ટિકિટ મળી અને એકંદરે સારું મુવી નીકળ્યું. થિએટર પણ પેક હતું. બીજી રો માં બેસવું પડ્યું, પણ સરસ એક્ટિંગ, એક પણ ગીત ન હોવાને કારણે કંટાળો ન આવ્યો. અંત થોડોક ઢીલો મૂક્યો હોય એમ લાગ્યું, પણ તે ડિરેક્ટરની શોર્ટ ફિલ્મો બનાવવાની આદત હશે એ પરથી લાગ્યું.

૨. રવિવારે પિંકેથોન – એટલે કે બ્રેસ્ટ કેન્સર અવેરનેસ, સેલ્ફ ડિફેન્સ ટેક્નિક્સ વગેરેની સાથે – શિવાજી પાર્ક (દાદર) ની આજુ-બાજુ રનિંગ હતું. મિલિંદ સોમણ મળ્યો અને એ પણ આટલો ફાસ્ટ રનર છે તે થોડીવારમાં જણાયું (તે સારો રનર છે, એ તો ખબર જ હતી, કારણ કે એ લોકો દિલ્હી-મુંબઇ દોડીને ગયા હતા). થોડી ફોટોસેશનબાજી વગેરે થયું, પણ આપણે આરામથી નાસ્તો, સ્ટ્રેચિંગ વગેરેમાં વધારે ધ્યાન આપ્યું. શિવાજી પાર્કનું એક ચક્કર ૧.૨૭ કિલોમીટર થાય છે તે રનર ભક્તો ની જાણ ખાતર. અમારા રનિંગ ગ્રુપના લોકો જોડે ફરીથી મજા આવી ગઇ.

૩. રવિવારે જ – બ્લોગર મિત્ર સૂર્ય મોર્ય – ના ઘરે (સહકુટુંબ) મુલાકાત લેવામાં આવી. આપણાં દર્શિતભાઇની (બાબા બગીચાનંદજી કી જય!) જેમ તેઓ પણ બ્લોગ જગતમાં એક સરસ બ્લોગર છે. તેમની અંગતતા નિતી કારણોસર બીજી વિગતો જાહેર નહી કરવામાં આવે, પણ અમે સાથે જાગરણ ફિલ્મ ફેસ્ટિવલમાં સમય મળ્યે જવાનું નક્કી કર્યું છે. વધુ વિગતો-પોસ્ટ ત્યાંની મુલાકાત પછી.

૪. આજ-કાલ લોકોને મફતમાંય વસ્તુ-સલાહ આપતાં લેતા નથી. કચ કચ કચ.

૫. વાંચન, ફિલમ – આ બન્ને શોખ માળિયે મૂકાઇ ગયા છે. ભાદરવા મહિનાનો તડકો હજી ઉઘડ્યો નથી એટલે તડકો આવે ત્યારે આ શોખો પાછાં પ્રકાશમાં લાવવા પડશે.

૬. વોટ્સએપ પર ફાલતુ જોક્સનો ડોઝ (વત્તા દરરોજનું ગુડ મોર્નિંગ-ગુડ નાઇટ પણ ખરું) હવે સહન થતો નથી. એનાં કરતાં તો આ વિડિઓ શેર કરવા વિનંતી: https://www.youtube.com/watch?v=8hC0Ng_ajpY ગંભીરતાથી વિચારીએ તો, વોટ્સએપ કે ફેસબુકમાં મૂકાતા ૯૦ ટકા જોક્સ ફિમેલને (કે કોઇ ચોક્કસ જાતિ-જ્ઞાતિ-વાડાને) સંબંધીને હોય છે. જો આપણી માનસિકતા આવી જ હોય તો શું કહેવું?

બીજાં સમાચારોમાં મારો મત જોઇએ તો,

૧. સુરતનાં પૂરનાં ગઇસાલનાં ફોટા જોયા પછી અત્યંત દુ:ખ થયું. મને એમ થાય છે કે, આ સમસ્યાનું કોઇ ઉપાય નથી. એ વાત અલગ છે કે આપણે લોકોની માનસિકતા ન બદલી શકીએ, પણ મારા નાનકડાં જીવનમાં જ ૧૦ થી ૧૧ વાર સુરતનાં પૂરનાં સમાચારો સાંભળ્યા છે, તો એનું કંઇક કરી ન શકાય? હલ્લો, મોદીજી?

૨. ત્રાસવાદ- નૈરોબી અને પેશાવર – સાંભળી દુ:ખનો ડોઝ ડબલ થયો. ત્રાસવાદને ધર્મ હોતો નથી જેવું ફાલતુ વાતો ફરીથી ફેસબુક પર વહેતી થઇ અને આપણે જોયા કર્યું.

બસ, બસ. આ તો મોટી પોસ્ટ થઇ ગઇ!!

ઓપન લેટર: ભારતીય ઇન્ટરનેટ સેવા પૂરી પાડનારાઓને..

વ્હાલા ભારતીય ઇન્ટરનેટ સેવા પૂરી પાડનારાઓ,

સહર્ષ જણાવવાનું કે અમને તમારી સેવા(ઓ)થી અત્યંત ખુશી થઇ છે. અમો અત્યાર સુધી તમારા વિવિધ અનુભવો જનતા જનાર્દનના હિતાર્થે રજૂ કરીએ છીએ. નોંધ લેવા વિનંતી.

૧. તમારા એજન્ટ (ઉર્ફે એજન્ટ સ્મિથો) જ્યાં-ત્યાં ફરતા હોય છે, જેઓ ખરેખર ઇન્ટરનેટ કેવું ચાલે છે, ખરેખર કેટલી સ્પિડ મળશે એવી કોઇ જાણકારી ધરાવતા નથી અને નવીન ગ્રાહકોને આરામથી ઘુવડ બનાવે છે.

૨. તમારા ટેકનિશિયનોને ગુગલ ક્રોમ શું છે એની કોઇ માહિતી મળતી નથી. વધુમાં તેઓ માય નેટવર્કમાં જવાનું કહે છે. જો ઇન્ટરનેટ જ કનેક્ટ ન હોય તો બ્રાઉરમાં ગુગલ ન ખૂલે તે સ્વાભાવિક છે. છે ને?

૩. તમારી ફોન પરની કસ્ટમર સર્વિસ તો અત્યંત મહાન છે. એટલી મહાન કે તમારે પૈસા કમાવવા માટે એક ટોલ-ફ્રી અને બીજી પેઇડ લાઇન રાખવી પડે છે. જો ટોલ ફ્રી પરથી ફોન કરીએ તો ફોન કદી લાગતો નથી કે બીઝી ટોન આવે છે. જો પેઇડ પરથી કરીએ તો દાખલ કરેલી માહિતી ખોટી છે (દા.ત. એકાઉન્ટ નંબર) એમ કહી અમારા પૈસા (રુપિયા – એમ વાંચવું) બગાડવામાં આવે છે.

૪. કસ્ટમર કેરને ક્યારેક ફોન લાગી જાય તો, અમારા નસીબ. પણ હજી, એવા સદ્ભાગી અમે નથી.

૫. ઓહ, અને જો અમે જોડાણ કપાવવાની વાત કરીએ તો.., ઇમેલ કરીએ તો ઇમેલ બાઉન્સ થાય છે. ફોન કરીએ તો કહે છે, અહીં નહીં, ત્યાં ઇમેલ કરવાનો છે. આજુ-બાજુ વાળાને પૂછીએ તો જાણવા મળે છે કે તમો જોડાણ કાઢી નાખ્યા પછી પણ બીલ મોકલ્યા કરો છો.

૬. અને, જો બિલ ભરવા જઇએ તો,

અ. તમારી વેબસાઇટ ચાલતી નથી.

બ. ચાલે છે તો ફાયરફોક્સ કે ગુગલ ક્રોમમાં મજાક કરતી હોય એમ ચાલે છે.

ક. વધુમાં, તમે પાસવર્ડ ‘પ્લેઇન ટેકસ્ટ’ માં મોકલો છો. તા.ક. આ ૨૦૧૩ છે!

ડ. પેમેન્ટ માટે દરરોજ SMS મોકલો છો. છેલ્લી તારીખને ૧૫ દિવસની વાર હોય તો પણ.

ઇ. પેમેન્ટ માટે કોઇક મૂર્ખાઓને કોલ કરવાનું કામ સોંપો છો, જે ભરબપોરે ફોન કરે છે!

બસ, હજી વધુ મોટો પત્ર લખવાની અમારી ક્ષમતા નથી.

એ જ (તમારાથી) પિડિત,

નવીન ઇન્ટરનેટ ગ્રાહકો.

PS: અહીં કોઇપણ ઇન્ટરનેટ સેવા પૂરી પાડનારો બંધ બેસતી પાઘડી પહેરી શકે છે!!

આજનું સત્ય

તમામ તસવીરો ગુગલ-નેટ પરથી લીધેલ છે

.. આવું લખાણ બ્લોગની લગભગ દરેક પોસ્ટ પર લખતાં લોકોને ખબર નથી કે તેમનું ‘લખાણ પણ નેટ પરથી લીધેલ છે’ એવું અમને ખબર છે! :D

અપડેટ્સ – ૮૮

* આ અઠવાડિયાંનો બોધપાઠ: ગમે તેટલી સાવધાની રાખો, ગમે તેટલા પૈસા આપો કે ગમે તેટલું ધ્યાન રાખો – સામાન ફેરવવાનું કામ એ માથાકૂટ ભર્યું છે!

* વર્ષો પછી બસમાં લાંબી લચક મુસાફરી કરવામાં આવી (રહી છે!). ગમે તેટલી પ્રગતિ થાય, પણ આ ટ્રાવેલ્સવાળાઓ એવાં જ છે. આ અઠવાડિયામાં કુલ ૩૦૦૦ કિલોમીટરની આસપાસની મુસાફરી ટ્રેન-બસ દ્વારા કરવામાં આવી. હવે જોઇએ છીએ કે આવતા અઠવાડિયામાં બીજી ૧૦૦૦ કિલોમીટરની મુસાફરી આવે છે કે નહી – આશા રાખીએ કે આવી જ જાય! :)

* વજનમાં ૧.૫ કિલોનો વધારો!!

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૫

*  જ્યારે અમે નાના હતાં સીરીઝ ક્યારે પૂરી થશે? ક્યારેય નહી, કારણ કે અમે અત્યારે છીએ એનાં કરતાં તો ગઇકાલે નાના જ કહેવાઇએ ને? ;) વેલ, શરુ કરીએ મુંબઇ ગમનથી. મુંબઇ આવવાનું અચાનક નક્કી થયું, પણ મનમાં એક ઉત્સાહ હતો કે મુંબઇ જઇને પ્રોજેક્ટ કરીશું અને પછી અમદાવાદ પાછાં આવી જઇશું. જાન્યુઆરી ૨૦૦૪ના અંતમાં (કદાચ ૩૦ તારીખ હતી. એને શહીદ દિવસ ગણાય છે?) હું ગુજરાત એક્સપ્રેસમાં બેસી બોરીવલી સ્ટેશને ઉતર્યો. પપ્પા સ્ટેશને લેવા આવેલા અને ત્યાં અમારે રહેવાનું હતું તે જગ્યા રહી શકાય તેવી હતી પણ પ્રોબ્લેમ હતો કે એ એક કારખાનું (હીરાનું) હતું અને મારી ઇન્ટર્નશીપ રાત્રે હતી, એટલે કે દિવસે મારે સતત અવાજ વચ્ચે ઉંઘવાનું હતું. હોસ્ટેલમાં આરામથી ઉંઘ્યા પછી, અહીં અવાજમાં રાતની પણ ઉંઘ ન મળે તો શું થાય? એક વાતે સુખ હતું કે મારું કામ લિનક્સ લોકલાઇઝેશનનું હતું – જે બીજા બધાંથી એ વખતે અલગ હતું એટલે ઉંઘ અને ભયંકર ટીફીન અવગણી મેં ધ્યાન એના પર જ આપ્યું. પહેલાં મહિનામાં જ જોકે હું થાકી ગયો અને મને મોઢામાં ભયંકર ચાંદા પડવાનાં ચાલુ થયા. અમે દરેક ઉપાયો કર્યા પણ કદાચ અપૂરતી ઉંઘ અને વ્યવસ્થિત ન મળતો ખોરાક હતો. એ વખતે મારી પાસે બીજો કોઇ ઉપાય નહોતો. તો જેમ-તેમ જીવન ચાલતું હતું.

અને હા, મુંબઇ આવ્યો ત્યારે મને ઇસ્ટ-વેસ્ટ એટલે શું? એ પણ ખબર નહોતી. જન્મેશને બીજા જ દિવસે મળવા ગયેલો અને પછી થોડા દિવસ પછી અમે ધ લોર્ડ ઓફ ધ રિંગ્સ – ૩ જોવા ગયેલા તે મુવી મુંબઇમાં કેટલાય મહિનાઓ સુધીનું મારું થિએટરમાં જોયેલું એકમાત્ર મુવી બની રહેવાનું હતું. કારણ કે, જન્મેશ પણ પંદરેક દિવસ પછી હૈદરાબાદ શિફ્ટ થઇ જવાનો હતો.

ફેબ્રુઆરી અને માર્ચ મેં જેમ-તેમ કાઢ્યા. માર્ચ પછી ગરમી પડવાની શરુ થઇ અને મારી ઉંઘવાની જગ્યા અસહ્ય બની. એક બીજા સંબંધીના ઘરે પ્રયત્ન કર્યો પણ ત્યાં પણ મજા ન આવી (કેમ ન આવી? જો ગરમીમાં પંખા વગર ઉંઘવાનું હોય તો ત્યાં જવાનો ફાયદો શું?). દિવસે ઉંઘ ન આવે ત્યારે હું છાપું વાંચીને કે પછી આમ-તેમ રખડપટ્ટી કરી સમય પસાર કરતો. એ વખતે ખરેખર શું કરવું એ પ્રશ્ન હતો. એક ખાલી રવિવારે મજા આવતી, કારણકે હું અને પપ્પા દર વખતે નવી-નવી જગ્યાએ ફરવા જતા. કદાચ મુંબઇની મોટાભાગની ફેમસ જગ્યાએ એ સમયગાળામાં જ જોઇ કાઢી. થોડા સમય પછી ખબર પડી કે એક જગ્યાએ કોઇ છોકરી જોવા માટે જવાનું છે. એમ તો મને કોઇ પસંદ કરે એવી કોઇ આશા-અપેક્ષા નહોતી (ના, આ નામની છોકરીઓએ મને રીજેક્ટ નહોતો કરેલો!), એટલે જોવા જવાનું તો ઠીક મને એ સાંજે ચોપાટી જવાનું છે એ વાતનો વધુ ઉત્સાહ હતો.

ક્રમશ: