અપડેટ્સ – ૨૩૯

  • લો ત્યારે, સપ્ટેમ્બર પણ આવી ગયો! અને આપણે કંઇ કોફી સિવાય કંઇ ખાસ ઉકાળ્યું નથી.
  • ગયા વીક-એન્ડ પર નાનકડી ટ્રીપમાં (પણ ગાડી બગડવાના એડવેન્ચર સાથેની) માલ્સેજ જઇ આવ્યા. સ્ટાન્ડર્ડ ગામના વાતાવરણમાં થોડી મસ્તી કરી. કવિને થોડી ફોટોગ્રાફી કરી, નદી અને સ્વિમિંગ પુલમાં પગ પલાળ્યા અને ખાઇ-પીને પાછા આવ્યા. ઉબર સંકટ સમયે કામ આવી અને કલ્યાણ-થાણેના ટ્રાફિકનો લ્હાવો જે માત્ર હું જ લેતો હતો, તે ઘરમાં બધાંને આપ્યો!
  • અન્ય વસ્તુઓમાં જોઇએ તો, ૧૪-૧૫ ઓગસ્ટ પછી માત્ર ઇન્ડોર સાયકલિંગ જ કરી રહ્યો છું. વધુ એક ઇન્ડોર રેસ શનિવારે છે, જોઇએ કેવું થાય છે. આઉટડોર સાયકલિંગ આવતા અઠવાડિયે જ થશે એમ લાગે છે, કારણ કે વરસાદ હજુ પણ મસ્ત આવી રહ્યો છે!
  • અને, પેલા અત્યંત સ્માઇલ કરતા ક્યુટ ધોળિયા છોકરા એટલે કે પ્લેસહોલ્ડરની જગ્યાએ સાયકલિંગ કરતો મારો ગંભીર ફોટો ISRTની વેબસાઇટ પર મૂકવામાં આવ્યો છે 🙂

વેલકમ ૨૦૨૦૧

  • જૂના અને સડેલા ૨૦૨૦માં છેલ્લે-છેલ્લે એટલો બધો વ્યસ્ત થઇ ગયો કે ૧ ડિસેમ્બર પછી કંઇ પણ લખવાનો સમય જ ન મળ્યો. ડિસેમ્બર મહિનો એકંદરે ૧૧ મહિનાઓ કરતા સારો ગયો.
  • ડિસેમ્બર અંતમાં વેકેશનની સાથે સાથે વર્ષોથી પેન્ડિંગ મહાબળેશ્વરનો નાનકડો પ્રવાસ પણ કરી દીધો. ત્યાં વાસ્તવમાં ૨૦૦૪ પછી ગયો, ૨૦૦૪ થી ૨૦૧૯ વચ્ચે પાંચ-છ વખત માત્ર સાયકલિંગ કારણોસર જ જવાનું થયું હતું! આ વખતે તો બહુ સ્ટ્રોબેરી ખાધી, રખડ્યા અને મઝા કરી – અને હા, સાયકલ પણ ચલાવી! સાયકલિંગના ફોટાઓ સ્ટ્રોબેરી 🍓 આલ્બમમાં જોવા મળી શકશે.
  • અને હવે એક વધુ સાયકલિંગ રેસ – સહ્યાદ્રી ક્લાસિક જાન્યુઆરીના અંતમાં આવે છે. તે પણ, મહાબળેશ્વરમાં જ છે. ત્યાં ઘર લઇને નાનકડું કાફે અને સ્ટ્રોબેરીનું ફાર્મ ખોલવા જેવું ખરું!
  • કવિનની હાઇટ હવે મને ઓળંગી ગઇ છે અને અમારો અનઓફિશયલ પાલતુ બિલાડો હવે થોડો જાડો થયો છે 😀

બે બી.આર.એમ.

એમાં થયું એવું કે ૮ ફેબ્રુઆરીએ ૪૦૦ અને ૧૫ ફેબ્રુઆરીએ અમારી ૪૦૦ અને ૬૦૦ કિમી બી.આર.એમ. હતી. સોરી ફોર મોડો રીપોર્ટ. એના પહેલાંનો સા.ફ્રા. રિપોર્ટ હજુ ડ્રાફ્ટમાં છે અને આશા રાખું છું કે આ મહિનામાં નવી ટ્રીપ આવે એના પહેલાં એ જન્મ પામશે 😉

૦૦

સૌથી પહેલાં ૪૦૦નો રિપોર્ટ. એકદમ સરળ છે. ૪૦૦ કિમી સાયકલ ચલાવવાની. જોકે આ સરળ કામમાં આડખીલી હતી ગયા મે મહિનાની ૪૦૦, જેમાં અમે અમારા મિત્ર નોએલને ગુમાવ્યો હતો. એટલે જ્યારે ૪૦૦નો માર્ગ નક્કી થયો ત્યારે નક્કી કર્યું કે આ બીઆરએમ નોએલને સમર્પિત કરવી અને એકદમ સરસ રીતે પૂરી કરવી. ઘરેથી હું ૨૩ કિમી રાઇડ કરીને ગયો જેથી સવાર-સવારમાં ટેક્સી વાળા જોડે માથાકૂટ ન કરવી પડે અને મગજ શાંત રહે. સમયસર પહોંચી ગયો અને શરૂઆતમાં તો આરામથી અને પછી થોડી સ્પિડ પકડી. માલસેજ ઘાટ પહેલાં મસ્ત ઠંડકની મજા લેતો ૧૦૦ કિમી પર પહોંચ્યો ત્યારે મારી જોડે બીજાં ત્રણ જણાં હતા. નિહાર, શશી અને સુધીર. ત્રણેય અનુભવી રાઇડર્સ એટલે મને બહુ રાહત થઇ. નક્કી કરેલું કે જરા પણ થાક લાગે તો ઘાટ પર જરાય શરમાયા વગર ઉભા રહીને આરામ કરવો. પ્રથમ તબક્કાના ઘાટ પર પહોંચીને લીંબુ-પાણી પીધું અને પર્વતોને માણ્યા.

ત્યારપછી ઘાટનો બીજો તબક્કો રોકાયા વગર પાર કર્યો અને ઓતુર આગળ જમવા માટે રોકાયો ત્યારે નિહાર-શશી-સુધીરથી આગળ નીકળી ગયો હતો અને પછી લગભગ સાંજ પડી ત્યાં સુધી એકલો જ હતો. રસ્તામાં બે-ત્રણ ક્લિક કર્યા પણ મારો ઇરાદો તકલીફ વાળા રસ્તાઓને બને ત્યાં સુધી દિવસ દરમિયાન જ પાર કરવાનો હતો. જે એકંદરે સફળ થયો એમ કહેવાય. પછી પડી લાંબી રાત અને અમારે વેશ પણ ઝાઝાં હતા.

હવે હું થોડી-થોડી વારે રોકાતો હતો અને છેવટે નિ.શ.સુ. ગેંગ મળી અને અમે નક્કી કર્યું કે જોડે જ રાઇડ કરી. નાસિક અમે ૧૦ વાગ્યા જેવા પહોંચ્યા અને ત્યાં રોકાયા વગર નીકળી ગયા. મારો પ્લાન તો બે કલાક ઉંઘ લેવાનો હતો પણ, પછી થયું જવા દો. ત્યાંથી પછી ઇગતપુરી સુધી પહોંચ્યા પછી મને ઠંડી ચડી. સુધીરે મને તેની ટી-શર્ટ આપી એટલે રાહત થઇ. કસારા ઘાટ પર આ વખતે સૌપ્રથમ ઉતરતી વખતે પેડલ મારવા પડ્યો એટલો બધો સામો પવન (એટલે કે – હેડવિન્ડ) હતો. એક સમયે તો એવું લાગ્યું કે હું પડી જઇશ એટલે થોડી વાર સાઇડમાં ઉભો રહી ગયો. પછીના ૫૦ કિમી આરામથી કર્યા પછી સૌથી પહેલા કોણ પહોંચે તેની રેસ લગાવી જેમાં છેલ્લે-છેલ્લે ૫ કિમીમાં બરોબર સાયકલ ભગાવીને હું કલ્યાણ પહોંચ્યો.

૪૦૦!

ત્યાંથી પાછું ઘર ૫૦ કિમી હતું. પહેલાં તો વિચાર આવ્યો, ચાલો રાઇડ કરીએ. પછી થયું. મૂકો તડકે અને પકડો ટેક્સી 🙂

૬૦૦

૬૦૦ માટેનો રિપોર્ટ પણ સરળ છે. ૩૦૦ વત્તા ૩૦૦! પણ આ ૬૦૦ હતી, સુરત-અમદાવાદ-સુરત એટલે સુરત જવું પડે. સૌ પહેલાં મારો શેતાની પ્લાન હતો ૧૪ તારીખે અહીંથી સુરત રાઇડ કરીને જવું. પણ સંત વેલેન્ટાઇન તરફ જોયા પછી આ શેતાની પ્લાન પડતો મૂકવામાં આવ્યો હતો. અનિરુદ્ધ અને મયૂરની જોડે ગાડી (કાર)માં જવાનું નક્કી થયું.

શરૂઆતમાં બિલાડીના શુકન થયા એટલે થયું કે હવે તો આ બીઆરએમ મસ્ત જ જશે. જોડે શરૂઆત મોડી થઇ અને અમારા અનુમાન મુજબ ૪ વાગે સુરત પહોંચવાની જગ્યાએ અમે ૮ વાગે પહોંચ્યા. ત્યાં હોટેલ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ આગળ જ હતી. પહેલાં સાયકલ સરખી કરી. ડિનર કર્યું અને પિયુષ અમને મળવા આવ્યો. એ પહેલાં કોકો પીધો (એના વગર ચાલે?). પિયુષે અમને અલગ પ્રકારના આઇસક્રીમનો ટેસ્ટ કરાવ્યો.

હવે રાઇડ પર આવીએ. અખિલેશભાઇનું કામકાજ એકદમ પરફેક્ટ. સમયસર રાઇડ શરૂ થઇ અને ૨ કિમી પછી સ્પિડ પકડી અને છેક ૩૪ કિમી સુધી નોન-સ્ટોપ ચલાવી. ૩૪ કિમીએ ઘરે અપડેટ આપી. પછી, લગભગ ૧૫૦ કિમી સુધી પાણીના બ્રેક સિવાય ક્યાંય ઉભો ન રહ્યો. પ્રથમ કંટ્રોલ પર ૫.૪૦ કલાકમાં પહોંચ્યો ત્યારે યાદ આવ્યું કે આ જ કંટ્રોલ પર ૧૦૦૦ બી.આર.એમ.માં હું છેલ્લે પહોંચ્યો હતો 😉 ત્યાં સીસીડીમાં ગયો અને થોડો ઠંડો થયો. હવે ગરમીની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી એટલે નક્કી કર્યું કે હવે આરામથી જવું.

૧૫૦ થી ૩૦૦ લગભગ આરામથી ચલાવી. રોંગ રાઇડમાં આવતા વ્હીકલ્સથી બચતો-બચતો અસલાલી (અમદાવાદ) પહોંચ્યો ત્યારે રાત પડી ગઇ હતી. રીટર્ન પર પહોંચ્યો એ પહેલાં ગારમિન અચાનક બંધ થઇ ગયું એટલે હોટેલ પર પહોંચીને ૩૦૦ કિમીની રાઇડ સાચવી લીધી અને પછી ત્યાં લગભગ ૨ કલાક જેવો સૂઇ ગયો, શાવર લીધો અને પછી ૧૧.૧૫ જેવો નીકળ્યો ત્યારે ખબર પડી કે ૪ રાઇડર્સ નીકળી ગયા છે. ૫૦ કિમી જેવા અંતરે એ લોકો મળ્યા ત્યારે ઠંડી શરૂ થઇ ગઇ હતી. પીબીપીના ઠંડા-કડવા અનુભવ પછી મોઢું-કાન ઢાંકી રાખું છું એટલે સારું રહે છે. તો પણ, જ્યારે એકલા અને રાત્રે સાયકલ ચલાવો ત્યારે ઠંડી વધુ લાગે. ચાર રાઇડર્સ (શશી, મેહુલ, ..) આણંદ પર રાતે રોકાવાના હતા અને મને તો પૂરતી ઉંઘ મળી ગઇ હતી એટલે હું આગળ વધ્યો. તો પણ, વડોદરા પહેલાં હાઇવે પર એક રેન્ડમ બસ સ્ટેશન પર ૧૦ મિનિટનું ઝોકું ખાવું પડ્યું!!

કરજણ ટોલ નાકા (૪૫૦ આસપાસ) પહોંચ્યો ત્યારે હું પહેલો જ પહોંચવા વાળો હતો. ત્યાં ફરી સીસીડીની કોફીનો લાભ લીધો અને ધીમે-ધીમે સુરત તરફ નીકળ્યો. ૨ કલાક સળંગ રાઇડ કર્યા પછી હવે ગરમીનો લાભ શરૂ થઇ ગયો હતો. આશ્ચર્યની વાત હતી કે ગઇકાલ કરતાં ગરમી વધુ હતી અને હવે સાયલિસ્ટના દુશ્મન હેડવિન્ડે પણ પરચો દેખાડવાનો શરૂ કર્યો હતો, એટલે બ્રેકની સંખ્યા વધતી ગઇ હતી..

હવે છેલ્લાં ૮૦ કિમી તકલીફ વાળા હતા. ગરમી, સામો તડકો, ૧૦૦ કિમીની ઝડપે સામેથી-રોંગ સાઇડમાં આવતા આત્મવિશ્વાસથી ભરપૂર ટુ-થ્રી-ફોર-વ્હીલર્સ! આઇસક્રીમ, લીંબુ પાણી, શેરડીનો રસ અને છેલ્લે ૩૦ કિમીએ રેડબુલ! આટલું પીધા પછી કોઇના હોશ ન રહે, તો પણ હું સુરત એમ.ટી.બી. કોલેજ પહોંચ્યો.

ફરી કોકો અને સોસિયો પીધો 😉 ત્યાં નિમેશભાઇ મળ્યા, જે મારા બ્લોગના વાચક નીકળ્યા (આ પોસ્ટ એટલે જ ફટાફટ લખવાનો વિચાર આવ્યો!). ત્યાં થોડો સમય વીતાવ્યા પછી ૭ કિમી બીજી રાઇડ કરીને માસ્ટરમાઇન્ડ જવા નીકળ્યો. સાયકલ ત્યાં સર્વિસમાં આપી અને ત્યાં પિયુષના ઘરે ગયો. ફ્રેશ થયો. મસ્ત સુરતી નાસ્તો અને પછી વાતોના વડાં. ઉંઘ હજુ ચડી નહોતી. પિયુષ જોડે ફરી કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર ગયા અને અનિરુદ્ધ અને મયૂર આવ્યા ત્યાં સુધી રોકાયા. સુરતી ઘારીની ખરીદી કરી અને પછી તેના ઘરે પાછાં જઇને ‘ભાઇ-ભાઇ’ ખાતે મસ્ત ડિનર કર્યું. પિયુષ જોડે હોય એટલે ખાવાનું મસ્ત જ હોય, એ કહેવું પડે?

હવે, ખરી કઠણાઇ હતી કે અમારે પાછાં મુંબઈ આવવાનું હતું. સાયકલ હતી એટલે ગાડી ધીમી ચલાવવાની હતી પણ બધાંને ઉંઘ આવતી હતી એટલે એટલી ધીમી ગાડી ચલાવવામાં આવી કે છેક સોમવારે સવારે ૧૦ વાગે હું ઘરે પહોંચ્યો. પણ, સહી સલામત પહોંચ્યો – એ મહત્વનું હતું! 🙂

એરપોર્ટનું અકળ રહસ્ય

જ્યારે પણ હું એરપોર્ટ સિકયુરિટી ચકાસણી માટે ઊભો રહ્યો હોઉં છું, ત્યારે વિચાર આવે કે લોકો આટલું બધું ટ્રાવેલ કરતા હોય તો પણ જાતજાતની વસ્તુઓ બેગમાં કેમ ભરી આવે છે. અને, ખબર હોય કે લેપટોપ બહાર કાઢવાનું છે કે જૂતાં નીકાળવાનાં છે તો પણ.. જવા દો. બીજું શું? 💁

અપડેટ્સ-૨૩૨

નવું વર્ષ, નવા સંકલ્પો (એટલે કે ક્યાં સારી ઇડલી મળે તે શોધવાનું) અને નવી ઇવેન્ટ્સ. આ વર્ષે એટલે કે ૨૦૨૦માં પાંચ ઇવેન્ટ્સ તો હાલથી જ રજીસ્ટર કરાવી છે અને ત્રણ પ્રવાસો પણ પાક્કા કરી લીધા છે. મુંબઈ મેરેથોન, એક ૨૫ કિમી, એક ૧૦ કિમી, એક ૧૨ કલાક. સાયકલિંગ તો ચાલતું જ રહેશે. ૧૨૦૦ કિમીનો પ્લાન હાલ પૂરતો પડતો મૂકાયો છે અને તેની જગ્યાએ મિત્રો સાથે જલ્સા કરવાનો વધુ સારો પ્લાન બનાવવામાં આવ્યો છે.

પ્લાન પરથી યાદ આવ્યું કે જ્યારે સેજલબેનને મળ્યા હતા ત્યારે વાત વાતમાં વાત નીકળી કે તેઓ કેવી રીતે પ્રવાસો કરે છે. તેમની સાથે એક પ્રવાસનો પ્લાન કરવો કે પ્લાન વગર જ ઉપડી જવું એ મુંઝવણ છે 🙂

વેકેશનમાં પાંચ દિવસમાં ૫૩૦ કિમી સાયકલિંગ વત્તા એક નાનકડો પ્રવાસ કર્યો હતો (કેલવે બીચ, ભવાનગઢ કિલ્લો – એમ તો કિલ્લો મજાક છે, તો પણ..) અને નવાં વર્ષની શરૂઆત આમ તો જિમથી કરી છે. જ્યારે બાવડાં દુખશે ત્યારે અમારું મનોબળ કેટલું મજબૂત છે, તે ખબર પડશે. સ્ટે સ્ટ્રોંગ, કાર્તિક!

બાકી, શાંતિ છે. અને હા, પેલાં સીએએ અને એનઆરસી વિશે અમને કંઇ પૂછવું નહી. ક્યાંક કંઇ બોલાઇ જશે તો.. “અરર માડી, છોકરાએ ચીસ પાડી!” થઇ જશે.

ખો(વા)વું

ઘટના ૧: પેરિસમાં કપડાંની બેગ (સાયકલિંગ).

ઘટના ૨: દુબઈમાં પાણીની બોટલ (રનિંગ).

ઘટના ૩: બાર્સિલોનામાં હાર્ટ રેટ મોનિટરનો બેલ્ટ (સાયકલિંગ+રનિંગ)

આ ત્રણેય ઘટનાઓમાં સામ્યતા એ છે કે, ત્રણેય વસ્તુઓ મારી ભૂલોના કારણે જ ખોવાઇ ગઇ છે. તાજેતરમાં થયેલા (કે ન થયેલા) સાયકલિંગ-રનિંગ પર આ ત્રણેયની ભારે અસર પડી હતી અને પડશે.

(લેખક: એક ખોવાયેલો બ્લોગર :))

તા.ક. ઉપરોક્ત પોસ્ટમાંની ભૂલો સુધારવા માટે – બાબા બગીચાનંદની જય!

અપડેટ્સ-૨૩૦

છેલ્લી અપડેટ્સ છેક ૧ ઓગસ્ટના રોજ લખી હતી અને આ અપડેટ્સ એમ તો ૧ ઓક્ટોબરના રોજ લખવાની હતી, પણ સમય બધાં માટે સરખો છે, છતાંય સાપેક્ષ હોવાને પરિણામે મને ઝડપી લાગે છે!

નવરાત્રિ ચાલે છે અને દર વર્ષની જેમ મને ગરબા આવડતા નથી પણ ૨૦૨૦માં ગરબા રમતા શીખવાનો ધ્યેય રાખ્યો છે. સાયકલિંગ આવડે તો ગરબા કેમ ન આવડે? PS: આજે લીલો રંગ છે/હતો.

સપ્ટેમ્બરમાં દુબઈનો નાનો પ્રવાસ-મિટિંગ થયો હતો, જે વિશે વિગતે લખવાનું રહી ગયું. ત્યાં મોટાભાગનો સમય ઓફિસની મિટિંગ્સમાં જ ગયો અને થોડું ઘણું ફરી લેવાયું. પ્રવાસી આકર્ષણો જેવા કે બુર્જ ખલીફા, રણ, સફારી મને એકદમ બોરિંગ લાગ્યા પણ પછી છેલ્લા દિવસે કોલેજ મિત્ર મુન્શીએ મને શોપિંગ કરાવી અને તેની જોડે વાતો કરવાની અને ફરવાની મઝા પડી ગઇ. લગભગ ૧૫ વર્ષ પછી અમે મળ્યા.

ઓક્ટોબરનો પ્રવાસ આર્યલેન્ડ વિઝાની આડોડાઇને કારણે પડતો મૂકાયો, તો સામે નવેમ્બરમાં બીજો પ્રવાસ ઉભો છે જ, એ થશે ત્યારે નક્કી કર્યું છે કે વિગતે પોસ્ટ મૂકવી. અને હા, હવે ફરી પાછું બ્લોગિંગ નિયમિત કરવાનું નક્કી કર્યું છે.

તો મળીએ, કાલે! 🙂

અમદાવાદ એડવેન્ચર્સ

એમાં થયું એવું કે અમે નક્કી કર્યું કે ધાનીના બર્થ ડે પર અમદાવાદ જવું. પેરિસમાં હતો ત્યારે જ અમદાવાદની જવાની અને પાછા આવવાની ટિકિટ્સ કરાવી દીધી હતી. જામ હમસફર નામની સરસ ટ્રેનમાં શનિવારે રાત્રે (એટલે કે રવિવારે સવારે) અમે અમદાવાદ જવા નીકળ્યા. આ વખતે નક્કી કર્યું કે હોટેલમાં રહેવું. અમદાવાદ ઉતરીને સૌ પહેલા તો રીક્ષા-ઉબર-ઓલાની ભેજાફોડી કરી. અમારી આશા પછીથી અપેક્ષામાં પરિવર્તિત થઇ (ના – આશા-અમર જેવું લિંગ પરિવર્તન અહીં ન થયું!). હોટેલ પહોંચ્યા પછી બ્રેકફાસ્ટમાં ખબર પડી કે આજનો બ્રેકફાસ્ટ ફ્રી નથી. ઓકે. સ્વિમિંગ પૂલનું પૂછ્યું તો કહ્યું કે તે ૧૧ વાગ્યા પછી ચાલુ થાય. ઓ તારી. ૧૧ વાગ્યા પછી કોણ સ્વિમિંગ કરે? થોડી વાર પછી પૂલમાં અવાજો સંભળાયા અને અમે કવિનને ન્હાવા મોકલ્યો. કવિને એન્જોય કર્યા પછી અમે ધાની રમાડીને અડાલજની વાવ જોવા ગયા. ઓલા-ઉબર ઝિંદાબાદ!

વાવ મસ્ત છે. આટલા વર્ષો અમદાવાદમાં ગાળ્યા પણ પહેલી વખત જોવાનો મોકો મળ્યો. ત્યાંથી મામાના ઘરે ગયા અને ત્યાંથી ગાંધી આશ્રમ. કવિનને બહુ મજા ન આવી પણ અમે ત્યાંથી થોડા પુસ્તકો ઉપાડ્યા અને એક ફ્રીજ મેગ્નેટ પણ મળ્યું. થોડા સરસ પોસ્ટકાર્ડ પણ લીધા. હકુ શાહના ચિત્રો તેમાં છે. આ પરથી યાદ આવ્યું કે ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં તેમના પર લેખ નથી. તો આજ-કાલમાં બનાવીશ! આશ્રમથી અમે બર્થ ડે પાર્ટીમાં આવ્યા અને કેક ઝાપટી. ધાની જોડે મસ્તી કરી અને રાત્રે પાછાં હોટેલ પર.

બીજા દિવસનો પ્લાન ગણપતિ દર્શન અને પછી જૂનાં શહેરની મુલાકાતનો હતો. ત્રણ દરવાજા થોડું રખડ્યા. એક બેલ્ટ, એક બ્રેસલેટ અને ઢગલાબંધ મુખવાસ લીધા. ઢાલગરવાડની મુલાકાત કરી અને થોડી શોપિંગ કરી. માંડ માંડ બહાર નીકળવાનો રસ્તો શોધ્યો અને ત્યાંથી હોટેલ પહોંચી આરામ કર્યો અને સાંજે વિનયના ઘરે જવાનું નક્કી કર્યું હતું. વિનયના ઘરે ક્ષમાને પણ મળવાનું હતું. લગભગ ૨૦ વર્ષ પછી અમે મળ્યા અને પછી વાતો ના વડા, મસ્ત ડિનર અને પછી સરસ કોફીનો દોર ચાલ્યો. રાત્રે ૧.૩૦ વાગ્યા સુધી અમે ત્યાં બેઠા. ક્ષમાની સરસ ઓફિસ જોઇ.

ત્રીજો દિવસ બેંક કામકાજ ખાતે હતો. મારી બેંક દરવખતે અલગ બિલ્ડિંગમાં જોવા મળે છે, હવે આવતી વખતે તેની મુલાકાત ન થાય એવી આશા (!) સાથે આ વખતે કામ પતાવી આવ્યો છું. એ પહેલા રીવરફ્રંટ પર દોડવા ગયો ત્યાં ADRના વત્સલ જોડે મુલાકાત થઇ હતી. બહુ બધું ચાલીને પાછો હોટેલમાં આવી કામ કર્યું. સાંજે IIMA માં ઇશિતાને મળવાનું હતું. ત્યાં લાઇબ્રેરી અને આજુબાજુના હેરિટેજ બિલ્ડિંગની મુલાકાત લીધી. લાઇબ્રેરી મસ્ત હતી પણ ફોટો લેવાની મનાઇ હતી. એમ પણ હવે મારો ફોન બગડ્યો છે, જે ક્યારેક જ ફોટો લેવા દે છે 🙂

ત્યાંથી ડ્રાઇવ-ઇનમાં મુવી જોવા જવાનો પ્લાન હતો. સાહો મુવી હતું. કવિન-કોકી સુંદરવન ગયેલા ત્યાંથી સીધા આવ્યા અને હું મચ્છર અને વાંદરાઓના ત્રાસ વચ્ચે ટિકિટ લઇને ઉભો હતો. ડ્રાઇવ-ઇન અંદરથી તો સરસ લાગ્યું પણ સાહો એ જે ત્રાસ વર્તાવ્યો કે અમે ઇન્ટરવલમાં જ બહાર નીકળી ગયા અને સામે એક અપસાઉથ કરીને નવી ખૂલેલી રેસ્ટોરાંમાં ગયા. એકદમ મસ્ત ફૂડ. કોકી-કવિનને પણ ગમ્યું. બીજા દિવસે સવારે વહેલા નીકળવાનું હતું અને ખરું એડવેન્ચર હવે શરૂ થવાનું હતું!

સૌ પહેલા તો ચેક-આઉટ માટે ૫ વાગે અમે નીચે આવ્યા તો રીસેપ્શન પર કોઇ માણસ જ નહી. માંડ માંડ વોચમેનને જગાડીને માણસ શોધ્યો. ૧ મિનિટના કામ માટે તેણે ૧૦ મિનિટ બગાડી. સદ્ભાગ્યે ટેક્સી જલ્દી આવી ગઇ અને અમે સમયસર સ્ટેશન પહોંચ્યા. ટ્રેન પણ સમયસર હતી અને છેક વનગાંવ સુધી મસ્ત ચાલ્યું. ઓનલાઇન ફૂડ ઓર્ડરનો અનુભવ સારો રહ્યો. રસ્તામાં સારું એવું ઝાપટ્યું. હવે વનગાંવ ૧૫-૨૦ મિનિટ ટ્રેન પડી રહી અને બોઇસર આવીને ખબર પડી કે મુંબઈમાં ભારે વરસાદ છે અને વસઇ-વિરાર આગળ પાણી ભરાઇ ગયા છે. તો ટ્રેન આગળ નહી જાય!

અમે બોઇસર ઉતરી ગયા. વરસાદ ચાલુ હતો અને અમારી પાસે છત્રી કે રેઇનકોટ નહી (મારો રેઇનકોટ તો ફ્રાંસમાં ક્યાંક રહી ગયો હતો!). ત્યાંથી નક્કી કર્યું કે રીક્ષામાં પાલઘર જઇએ તો ત્યાંથી કંઇ ટેક્સી મળી જાય. મને ખબર નહી કે હાઇવે પર કેવી હાલત છે. ગુગલ મેપ્સમાં ઘોડબંદર સિવાય ક્યાંય ટ્રાફિક દેખાડતું નહોતું. પાલઘર સ્ટેશન પહોંચીને બસમાં અમે મનોર (મસ્તાન નાકા) આવ્યા અને પછી ત્યાં ખબર પડી કે લોકો હાઇવે પર પણ જતા નથી. એક-બે જણને લિફ્ટ માટે પૂછ્યું તો બધાંએ ના પડી પછી તેમાંથી જ એક જણે સામેથી કહ્યું, ચલો તમને ઘોડબંદર સુધી ડ્રોપ કરી દઉં. ગાડીમાં બેઠા ખબર પડી કે તે અમારી જોડે ગાડીમાં બેઠેલા વ્યક્તિના મિત્રનો મિત્ર હતો અને પાલઘરમાં જ રહેતો હતો. નવી નક્કોર ગાડી પાણી ભરાયેલા હોય ત્યારે સાવ અજાણ્યા માણસને એક પણ રૂપિયો લીધા વગર છેક ૭૦ કિમી મૂકવા કોણ આવે? મારી તો આંખો ભરાઇ આવી. ઘોડબંદરથી અમે રીક્ષા કરી અને આરામથી ઘરે પહોંચ્યા.

સાર: ૧. માણસો ભલા હોય છે. ૨. કોકી-કવિન મારા કરતા વધુ હિંમતવાળા છે. આવી સ્થિતિમાં હું એકલો હોઉં તો વધારે ગભરાઇ જાઉં!

પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ ૨૦૧૯

ગયા અઠવાડિયે થયેલી ૧૯મી પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ બી.આર.એમ.નો વિગતે અહેવાલ અહીં મૂકી રહ્યો છું. શું થયું એ મહત્વનું છે, એ પાછળની બીજી બધી વાર્તાઓ મહત્વની નથી. ૨૦૨૩માં આ વખતે થયેલી ભૂલો ફરીથી ન કરું એટલા માટે આ પોસ્ટ મહત્વની બની રહેશે.

સૌથી પહેલાં તો આ પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ શું છે? આ સાયકલિંગ ઇવેન્ટ દર ચાર વર્ષે પેરિસ નજીકથી શરૂ થાય છે અને પશ્ચિમ કાંઠે આવેલા બ્રેસ્ટ શહેર સુધી જઇ ફરી પાછા પેરિસ આવવાનું હોય છે. કુલ અંતર ૧૨૨૦ જેટલું હોય છે (દર વખતે થોડા કિમી આગળ પાછળ થઇ શકે છે). સમય હોય છે, ૮૦, ૮૪ અથવા ૯૦. તમારી મરજી. આ માટેની ક્વોલિફિકેશન એ હોય કે એ વર્ષમાં ૨૦૦-૩૦૦-૪૦૦ અને ૬૦૦ કિમીની બી.આર.એમ. પૂરી કરેલી હોવી જોઇએ. આ વખતે કુલ ૬૫૦૦ કરતા વધુ સ્પર્ધકોએ ૬૬ દેશોમાંથી ભાગ લીધો હતો. ભારતમાંથી આશરે ૩૧૫ રાઇડર્સ ગયા હતા. મુંબઈમાંથી માત્ર ૧૨. એ પણ કુલ આંકડો તો મને છેલ્લા દિવસે જ જાણવા મળ્યો 🙂

તો પેકિંગ પછી અને પેરિસ પહોંચ્યા પછીના દિવસો ૧ અને ૨ પછી કોઇ અપડેટ લખવાનો સમય મળ્યો નહોતો. રેસના આગલા દિવસે એટલે કે ૧૭ તારીખે બાઇક ચેક કરાવવાનું હતું. ભૂલ #૧: બાઇક ચેક માટે સાંજનો સમય પસંદ કર્યો. મારા રૂમ પાર્ટનર વિશાલનું બાઇક ચેક સવારે હતું. મને એમ કે એકલા કોણ જાય? એટલે તેની સાથે સવારે જ પહોંચી ગયો અને ત્યાં ઢગલાબંધ ઓળખીતા-નવાં રાઇડર્સની ઓળખાણ થઇ. સદ્ભાગ્યે મારું પણ બાઇક ચેક સવારે જ પૂરું થયું એટલે બપોરે સરસ લંચ કરીને અમે પાછા પણ આવી ગયા. એ દિવસે સારો એવો વરસાદ પણ હતો. ૧૭મીએ બાઇક બરાબર તૈયાર કરીને અમે જલ્દી સૂઇ ગયા પણ બીજા દિવસે સાંજે ૫.૪૫એ મારા ગ્રૂપની શરૂઆત હતી એટલે બીજા દિવસે પણ આરામ જ કર્યો અને બપોરે ટ્રેનમાં સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પહોંચ્યા. ટેકનિકલી, જે પેરિસથી ૭૦-૭૫ કિમી દૂર છે 🙂

ભૂલ #૨: પહેલા ન ટ્રાય કરેલી વસ્તુ રેસના દિવસે ટ્રાય કરવી. અહીં શું હતું? સેડલ બેગ? હાથી જેવી આ બેગનો લેવાનો દુ:ખ્યાલ મને પીબીપી ના એક મહિના પહેલા જ આવ્યો અને અમે છેલ્લી ઘડીએ તે લેવાનું નક્કી કર્યું. આ વિશે વિગતે પછી.

સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર ક્રમ અનુસાર ૩૦૦-૩૫૦ લોકોની શરૂઆત થતી હતી. મારો ક્રમાંક H052 હતો અને H ગ્રૂપ મુજબ મારે જવાનું હતું. સમયસર શરૂઆત થઇ અને I ગ્રૂપના લોકોથી રસ્તો કરતો-કરતો હું આગળ નીકળ્યો. બ્રેવે કાર્ડમાં સ્ટેમ્પ કરીને શરૂઆત થઇ. સૌ પહેલા ૩૦ કિમી તો સરસ ગયા પછી ખ્યાલ આવ્યો કે સાયકલમાંથી ક્યાંક અવાજ આવે છે. ઉભા રહીને જોયું તો બેગ ટાયરને અડતી હતી. ઓ તારી! આ તો ગરબડ થઇ. માંડ-માંડ બેગ સરખી કરી અને આગળ વધ્યો અને રસ્તાની અદ્ભૂત લ્હાવો લેતો આગળ વધતો રહ્યો. ૮૦ કિમી આસપાસ ફરીથી બેગ સરખી કરી અને જેકેટ અને મોજા પહેરી લીધા. ઠંડીની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી.

સૌપ્રથમ કંટ્રોલ પોઇન્ટ હતો ૧૧૭ કિમી પર. ત્યાં પહોંચ્યો એ પહેલા રાત પડી ગઇ હતી અને ફ્રાન્સમાં રાત કોને કહેવાય એ ખબર પડી. અહીં રસ્તામાં કંઇ ન હોય. જંગલ એટલે માત્ર જંગલ. સૂનકાર. સરરરર કરતી સાયકલના અવાજ અને લાલ લાઇટ્સ સિવાય બીજું કંઇ નહી! ઘનઘોર, કાળુ ડબાંગ અંધારુ અહીં પહેલી વાર જોવા મળ્યું. ડર ન લાગ્યો કારણ કે અહીં કોઇ જંગલી પ્રાણીઓ કે જંગલી માણસો નહોતા. રસ્તામાં લોકો ચિઅર્સ એટલે Ale ના પોકારો કરતા હતા. તે જોઇને નવાઇ લાગે. કારણ કે રાત્રે લોકો ઘરની બહાર ૧ કે ૨ વાગે પણ પાણી, કોફી, ચોકલેટ્સ ઓફર કરતા હતા. કલ્ચર ડિફરન્સ!

૧૧૭ પર કંઇ ખાધું-પીધુ નહી. પાણી ભર્યા સિવાય. બીજી નાની ભૂલ. ૨૧૭ સુધી પહોંચતા ફ્રેશ હતો પણ આ બ્રેક થોડો લાંબો ચાલ્યો. પીબીપીમાં સમય હંમેશા મહત્વનો હોય છે અને કંટ્રોલ પર થતો સમયનો બગાડ એકંદરે મને ભારે પડવાનો હતો. જૂની આદત એમ જાય? ૨૧૭ પર પ્રશાંત ઉર્ફે એંગ્રી બર્ડ મળ્યો અને તેની જોડે નાસ્તો વગેરે કર્યો.

ત્યાર પછી લગભગ Fougeres ઉર્ફે ફુજે પહોંચ્યો ત્યારે ત્રણ કલાક પછીના ગ્રૂપમાં રાઇડ સ્ટાર્ડ કરેલા અમારા એરબીએનબી પાર્ટનર ક્રેગ મળ્યા. ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે ભાઇ આપણે સ્લો થઇ ગયા છીએ.

પછીનો જે રસ્તો હતો, Brest પહોંચ્યા સુધીનો. ઓએમજી. ધુમ્મસ, અંધારુ અને ઢાળ-ઢોળાવો. એવું કહેવાય છે કે ૧૦૦ મીટર પણ રસ્તો સીધો નહોતો. ક્યાં તો ઉપર જાય અથવા નીચે જાય. સ્વાભાવિક રીતે ભારતના મેદાની પ્રદેશોમાં રહેતા લોકોને આવા રસ્તાનો અનુભવ ન જ હોય. અને, સ્વાભાવિક રીતે ફ્રેંચ લોકો આને સપાટ રસ્તો કહે છે, કારણ કે એમના માટે દક્ષિણ ફ્રાંસ જ પહાડી વિસ્તાર છે. ભારતમાં પણ પહાડો છે, જે બહુ ઉંચા છે, જેનો આપણને અનુભવ નથી હોતો. બ્રેસ્ટ પહોંચ્યા પહેલા હું એકદમ આરામથી ચલાવતો હતો અને એ પહેલા એક નાનકડી ઉંઘ ખેંચી લીધી હતી. જે ૪૫ મિનિટ આસપાસ હતી, જે ખરેખર તો ૨ કલાક જેટલી હોવી જોઇતી હતી.

હવે નીચેનો ફોટો જુઓ. દૂર એક નાની છોકરી રસ્તા પર ઉભી રહીને (ડાબી બાજુએ) ચિઅર્સ કરતી હતી, તે જોઇને આંખમાંથી આંસુ આવી જાય. દુર્ભાગ્યે ખરા સમયે મારા ફોનનો મુખ્ય કેમેરો કામ કરતો બંધ થઇ ગયો અને તેનો ક્યુટ ફોટો લેવાનો રહી ગયો!

બ્રેસ્ટ કંટ્રોલ પોઇન્ટ સૌથી બોરિંગ હતો. ક્યાંક ખાવા-પીવાનું નહી. શહેર પણ બોરિંગ. માંડ-માંડ ક્યાંકથી વેજ ફૂડ મળ્યું જેમાં ૧ કલાક બગડ્યો. પછી, થોડી સાયકલ ભગાવી પછીના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર પહોંચ્યો. ત્યાં થોડો આરામ કર્યો. વચ્ચે થોડો સમય મારું ગારમિન ક્યાંક મૂકાઇ ગયું તો તે શોધવામાં ૧૫-૨૦ મિનિટ બગડી. હવે થાક લાગ્યો હતો અને શરીર આરામ માંગતું હતું. નક્કી કર્યું કે થોડો આરામ કરી આગળ વધું. ફરી પાછો ફુજે પહોંચ્યો અને થોડી ઉંઘ ખેંચી કાઢી, જે ૨ કલાકની જગ્યાએ એલાર્મ મિસ કરી ૩ કલાક ઉપર થઇ.

ભૂલ #૩ હંમેશા ૪ એલાર્મ મૂકવા. પછીના ૨ કંટ્રોલ પોઇન્ટ્સ પર થોડી ઝડપ મેળવી કારણ કે સારો એવો આરામ પણ કરી લીધો હતો. હવે ફરી પાછી રાત થવા આવી હતી અને અચાનક મને લાગ્યું કે કંઇક ગરબડ છે બેગમાં. ભૂલ #૪ સેડલ બેગમાંથી થોડો સામાન કાઢી ફોલ્ડિંગ બેગમાં મૂક્યો. બેગ હળવી હતી, પણ બેગ હતી. હવે, ફરીથી ઉંઘ દેખાતી હતી અને થાક પણ લાગવો શરૂ થયો હતો. ૧૦૧૨ના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર પહોંચ્યો એ પહેલા એક કોફી શોપમાંથી કોફી પીધી અને ત્યાં જ પેલી ફોલ્ડિંગ બેગ ભૂલી ગયો. શરીર અને મગજ બંને થાક્યા હતા એ નક્કી થયું. આ પછી, જે ઝડપે શરીર જવાબ દેવા માંડ્યું, તે જીવનમાં પહેલી વખત બન્યું. સદ્ભાગ્યે પગના વાર્મર વગેરે લગાવેલા હતા, પણ મારી મુખ્ય ટી-શર્ટ, રેઇન જેકેટ અને શૂ-કવર હું ભૂલી ગયેલી બેગમાં હતા. છેવટે ૧૦૧૨ કંટ્રોલ પોઇન્ટ પછી મારે રસ્તા પર આવી રીતે કયાંક સૂવાનું આવ્યું.

થોડી વાર સૂવાનો પ્રયત્ન કર્યો. ૧૦૪૭ કિમી પર હવે, પેટ-પગ અને ગરદન – ત્રણેય થાક્યા હતા અને અંતે કોકીને ફોન કર્યો અને નક્કી કર્યું કે ૩ મહિના હોસ્પિટલમાં ગાળવા એના કરતા રાઇડ ત્યાં જ પૂરી કરું. મને કોઇજ દુખ નથી કે પીબીપી પૂરું નથી થયું. જે કંઇ રાઇડ કરી પૂરા મનથી સાચી રીતે કરી છે. જાતને છેતરવી નહી, એ મારો મોટ્ટો છે.

૨૦૨૩ – અમે આવીએ છીએ, આ અધૂરી વાત પૂરી કરવા માટે!

સ્ટાર્વા કડી: https://www.strava.com/activities/2640453242

આ પણ જુઓ: https://gu.wikipedia.org/wiki/પેરિસ-બ્રેસ્ટ 🙂

ચેકિંગ

ભાગ ૧:

પેરિસથી વળતી વખતે નક્કી કર્યું કે આ વખતે ટ્રેનમાં એરપોર્ટ જવું. આમ પણ, સાહસો કરવાના આપણને શોખ. એરબીએનબી થી સાયકલ બોક્સ વત્તા થેલાંઓ ઉપાડી સ્ટેશન પર પહોંચ્યો. સારું થયું કે પૂછ્યું અને ઉપરોક્ત ટિકિટ લીધી. એ પહેલાં પેરિસનાં બીજા એક સ્ટેશને પહોંચવાનું હતું. લોકોની મદદ વડે બે ટ્રેન બદલીને પેરિસ સ્ટેશને પહોંચ્યો. ત્યાંથી મેટ્રોમાં બેઠો. મેટ્રો પણ બે બદલવાની હતી. હવે થયું એવું કે બીજી કે પહેલી મેટ્રો સ્ટેશનમાં પસાર થતી વખતે ક્યાંક ટિકિટ પંચ થઇ નહી પણ દરવાજો ખૂલ્યો (તો જ હું જઇ શકું ને?). બીજી એરપોર્ટ મેટ્રોમાં ટિકિટ ચેકર્સ આવ્યા અને મારી પાસે ટિકિટ માંગી અને ભાંગી તૂટી અંગ્રેજીમાં કહ્યું કે આ માન્ય નથી, ૫૦ યુરો આપવા પડશે. મને થયું, આ શું? એક ચેકર્સ અંગ્રેજી સમજતો હતો તો તેને સમજાવ્યું કે ટિકિટ વગર તો દરવાજો ન ખૂલે, બરાબર? તો પંચ ન થઇ તો મારો શું વાંક? તેને મારી પેરિસ-મુંબઈ ટિકિટ પણ બતાવી અને સમજાવ્યું કે હું પેરિસનો ચોર-ઉચક્કો નથી. એક ગર્વિષ્ઠ ભારતીય નાગરિક છું. પેલો માની ગયો અને મને દંડ ન ફટકાર્યો.

ભાગ ૨:

દુબઈથી મુંબઈ ફ્લાઇટ સરસ રહી. અહીં ઉતર્યા પછી પહેલું ટેન્શન સાયકલનું હતું પણ તરત આવી ગઇ. કસ્ટમની લાઇનમાંથી મને બોલાવવામાં આવ્યો અને ઓફિસરે પૂછ્યું, આ શું છે? ટીવી? ના. સાયકલ છે. પછી તેણે બિલ માંગ્યું અને કહ્યું કે આમાંથી સાયકલ કઇ છે? કઇ કંપનીની છે. શેના માટે ગયા હતા? પછી આપણે બાકી રહીએ? પીબીપીની હિસ્ટરી કહી દીધી અને તેણે આગળ કંઇ પૂછ્યું નહી. ઓફિસરને કહ્યું કે અહીં આવા કેટલાય સાયકલ બોક્સ ટૂંક સમયમાં આવશે, તો બધા આ જ ઇવેન્ટ માટે ગયા હતા. તો ધ્યાનમાં રાખજો. આશા રાખું છું કે કસ્ટમ ઓફિસર્સ હવે થોડા દિવસ માટે કોઇને પીબીપી વિશે પૂછશે નહી. પૂછે તો વિગતે જણાવજો 🙂