મ્યુચ્યુલ ફંડ્સ..

.. આર સબ્જેક્ટ ટુ માર્કેટ રિસ્ક. પ્લીઝ રીડ ધ ડોક્યુમેન્ટ કેરફૂલી. ના, આ પોસ્ટ તેના વિશે નથી, પણ એ લોકો જોરદાર રીતે આપણો બર્થ ડે, એનિવર્સરી યાદ રાખે કે આપણે પોતે ભૂલી ગયા હોઇએ પણ તેઓ ન ભૂલે.

😀

Advertisements

ધ ટ્રાવેલિંગ સેલ્સમેન કોયડો

થોડી આછી પાતળી યાદ છે કે ધ ટ્રાવેલિંગ સેલ્સમેન નામનો એક કોયડો ભણવામાં આવતો. પણ, હાલમાં આ કોયડો એવો છે કે એમેઝોન હોય કે ફ્લિપકાર્ટ કે પછી પેટીએમ. આ બધાં અમારા ઘરે ભરબપોરે જ કેમ આવે? અમારું ઘર એવા કોઇ સ્ટ્રેટેજિક સ્થાન પર છે કે પછી અમને હેરાન કરવા માટેની કોઇ યોજના મહાસત્તાઓએ ઘડી છે? 🙂

કમ સપ્ટેમ્બર

* ખબર નહી કેમ પણ સપ્ટેમ્બર મહિનો આવે ત્યારે મને કંઇક થવા લાગે છે (સામાન્ય રીતે મારું ગરમ રહેતું મગજ વધુ ગરમ થાય!). થોડો વિચાર કરતાં લાગ્યું કે આવું સામાન્ય રીતે નવરાત્રી અને દિવાળી વચ્ચે થાય. હવે આ સમય દરમિયાન અમારે પરીક્ષાઓ રહેતી અને આપણને પરીક્ષાઓ ગમતી નહી. આ સાયકોલોજીકલ અસર હજુ છે, એટલે મગજ ગરમ થવું સામાન્ય છે.

અને હા, હેપ્પી ટીચર્સ ડે.

મારી ડ્રીમ જોબ – મોજાજોજો!

.. એટલે કે મોજાંની એક મસ્ત દુકાન બનાવવાની.

આ પણ જુઓ: સોકડોપિંગ

ધ હાફ ગર્લફ્રેન્ડ

* મારો નવો મોબાઈલ ફોન ૮ જીબી રેમ અને ૧૨૮ જીબી સંગ્રહ ક્ષમતા ધરાવે છે. મારું લેપટોપ ૧૬ જીબી રેમ અને ૨૫૬ જીબી હાર્ડડિસ્ક ધરાવે છે. એટલે કે મોબાઈલ લેપટોપ કરતાં અડધો છે. એટલે કે તે મારી ગર્લફ્રેન્ડ થયો ને? 😀 જોકે મેકબૂક હવે ગમતું નથી એટલે નવું લેપટોપ ઓફિસમાંથી આવે ત્યારે આ હાફ ગર્લફ્રેન્ડ કદાચ ક્વાર્ટર ગર્લફ્રેન્ડ બને તો નવાઇ નહી.

નવો ફોન

* એમ તો આ વર્ષમાં નવો મોબાઈલ લેવાની જરાય ઇચ્છા (કે બજેટ પણ) નહોતી. પણ, જૂનાં વન પ્લસ વનમાં એક નહી પણ બે તિરાડો પડી ત્યારે થયું કે હવે સમય આવી ગયો છે, નવો મોબાઈલ લેવાનો. અને નવો મોબાઈલ ગઇકાલે આવ્યો. મોટાભાગનું સેટઅપ થયું (સૌ પહેલાં તો જીમેલ અને પછી સ્ટ્રાવા સેટઅપ કર્યું એ કહેવું પડે? :D) અને થોડું બાકી હતું એટલે મને થયું કે રવિવારે સાંજે આરામથી કરીશું. આજે સવારે ૧૦૦ કિમીની રાઇડનો કાર્યક્રમ બનાવેલો તે મુજબ વરઇથી રીટર્ન થવાનું હતું. સૌ પહેલાં તો વરસાદની મઝા માણીને વિરાર ટોલનાકા આગળ પહોંચ્યો ત્યારે ભૂલની બીજી લેનમાં (ટ્રક) જતો રહ્યો અને આગળ ભીડ હતી. હજુ કંઇ સમજું એ પહેલાં તો બ્રેક મારવી પડી હું ઘડામ દઇને પડ્યો (ક્લિટ પેડલ અને શૂઝના પૈસા વસૂલ!). કંઇ વાગ્યુ નહી પણ પેલા બે તિરાડ પડેલા ફોનમાં વધુ તિરાડો પડી અને સ્ક્રિને બાય-બાય કહ્યું. કિરણની રાહ જોઇ અને પછી અમે આગળ વધ્યા. ટર્નિંગ પોઇન્ટ પર કોઇક કલાકારે કરેલા મસ્ત ખાડાથી કિરણની સાયકલમાં પંકચર પડ્યું અને અમે સ્માર્ટ લોકો પંપ નહોતા લઇ ગયેલા. આમ-તેમ થોડીવાર પંકચર વાળાને શોધ્યો અને કિરણ પંકચર રીપેર કરે હું આગળ નીકળું એવું નક્કી કરી હું પાછો વાળ્યો. છેક ઘોડબંદરના પુલ સુધી મસ્ત ચલાવી પણ ત્યાં આપણાં એ માનીતા પુલ પર કાંકરીઓના ઢગલામાં સાયકલ ફસાઇ ગઇ અને ફરી પાછો મસ્ત રીતે પડ્યો. બે-ત્રણ લોકોએ મને મદદ કરી પણ શૂઝ પેડલમાં ભરાઇ ગયા હતા તે નીકળતા નહોતા. હવે આ ક્લિક-અનક્લિટ તરત થાય એવું શીખવું પડશે. ફરી આગળ વધ્યો અને આરામથી અમારા માનીતા ચા વાળાની પાસે આવી ચા પીધી અને ઘર તરફ વળ્યો.

બોધપાઠ:
૧. જોડે પંપ લઇ જવો.
૨. ફોનનું વધુ સારું કવર લેવું.
૩. કાંકરીઓના ઢગલાં અને ટોલ-નાકાના બમ્પથી સંભાળવું.
૪. હવે તો ગારમિન છે એટલે પેલા જીઓના ફોનની તપાસ કરવી.

અને હા, નવો ફોન સરસ છે. મારા ઉપકરણો પાનાંમાં ઉમેરવાની જરૂર છે!

રેસ રિપોર્ટ: ૧૨ કલાક મુંબઈ સ્ટેડિયમ

* ઘણા વખત પછી આ વખતે રેસ રિપોર્ટ લઇને આવ્યો છું, તો દોડ્યું-ચાલ્યું માફ કરજો 😉

* એમાં થયું એવું કે ૧૨ કલાક (અને ૨૪ કલાક) સ્ટેડિયમમાં દોડવાના હતા. કોકીના ક્લાસિસ મિત્ર સોપાને મને પૂછ્યું કે તું દોડવાનો નથી? આ માત્ર ઇન્વાઇટ ઓન્લી રેસ હતી. સોપાને મદદ કરી અને આપણે દોડવા માટે તૈયાર થઇ ગયા. થેન્ક્સ સોપાન! જોકે આ વર્ષના શરૂઆતથી દોડવાનું એટલું બધું જામ્યું નહી હોવા છતાં છેલ્લાં બે અઠવાડિયાઓમાં સારુ દોડાયુ એટલે વાંધો નહી આવે એમ લાગ્યું.

શનિવારે બીબ નંબર લેવા જવાનું કષ્ટદાયક કામ સવારની ફાસ્ટ લોકલ પકડીને (વધુ એક સિદ્ધિ) પૂરુ કર્યું. શનિવાર પણ દોડમદોડી વાળો રહ્યો અને સવારે વહેલા (૨.૩૦ વાગે ઉઠીને) જવાનું હતું તો મારે બે એલાર્મ મૂકવી પડી. નસીબજોગે સવારે સમયસર તૈયાર થઇને પેલી ઉબર બોલાવી અને આવી પણ ગઇ. (સાઇડ સવાલ: ઉબર વાળા ડ્રાઇવર કેમ ગુગલ મેપ્સ વાપરતા નથી અને પોતાની હોશિંયારી બતાવે છે?) ત્યાં પહોંચીને પહેલા મીરા-ભાયંદર રનર્સ અને પછી સોપાનને ચાર વર્ષ પછી પહેલી વાર મળ્યો અને વાતોના વડાની જોડે ઉપમા અને ચા નો બ્રેકફાસ્ટ કર્યો.

૪.૪૫ વાગે બધા ભેગા થયા અને ૫ વાગે રનિંગ શરૂ થયું. દર ૧ કલાક પછી દોડવાની દિશા બદલવાની હતી (એટલે કંટાળો ન આવે?) અને અમારે પહેલી ૩ લેન (ટ્રેક)માં દોડવાનું હતું. સ્ટેડિયમમાં હું બેંગ્લોરના દિવસો પછી પહેલી વખત દોડ્યો. હવે અમને બધાને એમ હતું કે મુંબઈનો વરસાદ અમારા પર કૃપા કરશે પણ તેવું ન થયું. આગલી રનિંગ બેચ (સાંજે પ થી સવારે ૫) વાળાઓએ અમને જાણકારી આપી કે રાતનું રનિંગ તો ભયાનક ભેજ વાળું અને ગરમ હતું. સવારે લગભગ ૧૦ વાગ્યા સુધી અત્યંત ભેજ અને ગરમી રહી. જોકે ધીમે-ધીમે પવન ફરકવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી અને ૧૦.૩૦ પછી વરસાદ ચાલુ રહ્યો તો છેક ૧૨.૩૦ સુધી વરસાદ આવ્યો. તકલીફ એ થઇ એ મારા જેવા એક અને માત્ર એક શૂઝ ધરાવતા લોકો પાસે એજ શૂઝમાં દોડ્યા સિવાય કોઇ ચારો હતો નહી. મને જોકે કોઇ તકલીફ થઇ નહી અને બપોરે દાળ-ખીચડી અને ભૂંગળા ખાઇને પણ અમે દોડવાનું ચાલુ રાખ્યું. દર ચાર કલાકે અમારે મેડિકલ ચેક-અપ હતું અને એવરીથિંગ વોઝ ઓકે (ડોક્ટરે એવું કહ્યું!). ૧ વાગ્યાની આસપાસ વરસાદ સદંતર બંધ થઇ ગયો હતો અને કોકીએ ફોન કરી કહ્યું કે અહીં તો જોરદાર વરસાદ છે. કોકી-કવિનને સ્ટેડિયમ આવવાના પ્લાન પર વરસાદ ફરી વળતો દેખાયો પણ ૨ વાગ્યાની આસપાસ કાંદિવલી કોરુ થયું હશે એટલે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમ આવવા માટે નીકળ્યા. ત્યાં સુધીમાં મારું દોડવાનું ઝડપથી ચાલવા પર આવી ગયું હતું.

૨ વાગ્યા પછી મારી સરેરાશ અત્યંત ઘટી ગઇ અને લક્ષ્ય ૮૦ કિમીની જગ્યાએ ૭૫ પર પહોંચ્યું. ૩.૪૦ વાગે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમમાં દેખાયા ત્યારે આ ૭૫ કિમી પણ દૂર દેખાતા હતા અને છેલ્લા કલાકમાં ૭૨ (મારા અત્યાર સુધીનું સૌથી વધુ રનિંગ અંતર) ની ઉપરનું લક્ષ્ય નક્કી કર્યું. છેવટે છેલ્લાં ૨ ચક્કર કવિન પણ મારી જોડે દોડ્યો અને ૭૩.૫ કિમી અંતર સાથે ૧૨ કલાક પૂરા થયા.

મારા પગ તો કોઇ ફિરંગી જેવા ધોળાધબ થઇ ગયા હતા અને પાંવમેં પડ ગયે છાલે. ટેક્સીમાં ઘરે આવ્યા અને ભારત-સા.આ.ની મેચ ઝોકાં ખાતા-ખાતા જોઇને દિવસ પૂરો થયો.

થોડા ફોટાઓ વગેરે ફેસબુકમાં મૂક્યા છે.

અને હા, સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/athletes/3157786

કરસનદાસ: પે & યુઝ

કરસનદાસ!

* ગયા અઠવાડિયે આ ફિલમ જોવાનું અચાનક નક્કી કર્યું અને ભારે રહેલ વીકએન્ડનો બોજ હળવો કરવા માટે અમે સૌથી નજીકના પ્રિય અને હવે લગભગ બંધ થવાની અણી પર (હવે આ મોલ બંધ થાય તો પેલી એક દુકાનની પોસ્ટની જેમ અમારો કોઇ વાંક નથી!) એવા રઘુલીલા મોલમાં અમે ગયા.

સરપ્રાઇઝ! થિયેટર લગભગ ભરેલું હતું અને મોટાભાગના લોકો ૫૦+ લાગતા હતા. જેમ-તેમ જાહેરખબરોનો સહન કરી મુવી શરૂ થયું અને શરૂઆત સરસ રહી. તિલોક અને સુંદર – બંનેનો અભિનય સરસ છે તો ચિનુભા જામે છે. કદાચ ચિનુભાએ જાતે કોઇ વસ્તીમાં રહી આવા કેરેક્ટરનું સચોટ અવલોકન કર્યું હશે! શિશિરભાઇએ લખેલું તેમ બેકગ્રાઉન્ડમાં ચેન્નાઇ એક્સપ્રેસની થીમ ધરાવતું સંગીત થોડું ખૂંચ્યું પણ ઓવરઓલ ડાયલોગ્સ (એકાદ બિનજરૂરી દ્વિઅર્થી સિવાય) થી માંડીને એક્ટિંગ સુધી બધું મસ્ત રહ્યું. રોંગ સાઇડ રાજુ પછી થિયેટરમાં મુવી જોવાની મઝા પડી (વચ્ચે બાહુબલી- ૨ જોયેલું તે અપવાદ ગણાય).

આશા રાખીએ કે આવા વધુ વૈવિધ્ય વિષય ધરાવતી ફિલ્મો ગુજરાતીમાં બને અને ક્યારેક આપણે પણ કાન કે નાક ફિલ્મ ફેસ્ટિવલમાં જઇએ 🙂

PS: ઉપરોક્ત છબી પ્રતિકાત્મક છે અને ફિલમ પૂરી થયા પછી “કરસનદાસ: ફ્રી ટુ યુઝ”ની બહાર લેવાઇ છે.

એક દુકાન..

* અમારા ઘરની નજીકમાં એક દુકાન હતી. ત્યાં પેલી સોસિયો મળતી હતી (PS: આ વિકિપીડિયામાં મૂકેલો ફોટો ત્યાં જ લીધેલો!) અને થોડા સમય પછી તે બંધ થઇ હતી. અમારા પેટ પર લાત પડી. થોડા સમય પછી ત્યાં એક ઘડિયાળ વાળાની દુકાન ખૂલી. ત્યાં અમે અમારી ત્રણ-ચાર ઘડિયાળો રીપેર કરાવી, પેલી કેસિયોની ઘડિયાળનો પટ્ટો પણ ત્યાં સરખો કરાવ્યો અને થોડા સમય પછી એ પણ બંધ થઇને શેરડીના રસની દુકાન ખૂલી.

હવે, કવિને ત્યાં શેરડીનો રસ પીધો છે. હવે આજ-કાલમાં હું ત્યાં જઇશ એટલે એ પણ બંધ થઇ જશે 😀

૩૦૦ – હોટ ઍન્ડ સન્ની

* નોંધ: આ પોસ્ટ આપણી ફેવરિટ સન્ની વિશેની નથી.

* આ પોસ્ટ છે, ગઇકાલે કરેલ ૩૦૦ બીઆરએમ વિશેની. પહેલાં તો શરૂઆત જ ખરાબ થઇ. મુલુંડ પહોંચવા માટે મારે ઘરેથી લગભગ ૧.૧૫ કલાક પહેલા નીકળવું પડે પણ તેમાં ૧૦ મિનિટ મોડું થઇ ગયું :/ એટલે પછી, રાઇડ ચાલુ થવાના ૫ મિનિટ પહેલા પહોંચ્યો અને પાંચેક મિનિટ મોડી રાઇડ શરૂ કરી. વાંધો નહી. ૩ કલાક સરસ ગયા અને કોકીએ બનાવેલી એક ભાખરી વત્તા જીરુ મસાલાનો બ્રેકફાસ્ટ કર્યો. શહાપુર પછી થોડો ધીમો થયો પણ છેક કસારાઘાટની શરૂઆત સુધી વાંધો ન આવ્યો. કસારાઘાટ પણ લગભગ ક્યાંય અટક્યા વગર પૂરો કર્યો. ઇગતપુરી પહેલાં શેરડીના રસના કાંઠે ભેગા થયેલા રાઇડર્સ જોડે વાતો કરવા ઉભો રહ્યો. તેમાંથી ૨ જણાં થાકી ગયા હતા (તેઓ ૬૦૦ કિમી વાળા હતા) અને ક્વિટ કરવાના હતા, પણ બીજા એક રાઇડર સુદિપ્તો જોડે નાસિક જવા માટે ઉપડ્યો. સુદિપ્તો ઇન્ડિયન નેવીમાં છે અને સારો રનર વત્તા સ્વીમર છે અને હવે સાયકલિંગ શરૂ કરેલું. તેની જોડે વાતો કરતાં-કરતાં અને ગરમીમાં બળતાં-બળતાં નાસિક પહોંચ્યા. રસ્તામાં કેટલા લીટર પાણી પીધું એની નોંધ રાખવાનાય હોશ નહોતા! નાસિકથી પાછા તરત નીકળ્યા અને બીજા ૫૦ કિમી આરામથી ચલાવ્યું. કસારાઘાટ ઉતરવાની મઝા આવી અને નીચે જઇને જોયું તો સ્ટ્રાવા બંધ થયેલું હતું :/ નાઇન્સાફી કહેવાય. જે હોય તે. ફરીથી આરામથી બાકીના ૧૦૦ કિમી પૂરા કરવાનું નક્કી કર્યું અને પછી આસનગાંવ રોકાયા, જ્યાં થોડો વધુ સમય ટાઇમપાસ થયો અને ત્યાંથી ફરી સ્ટ્રાવા બગડ્યું (આમાં મોટી મુશ્કેલી એ કે, અંતર કેટલું બાકી છે, તે સ્ટ્રાવા બરોબર દેખાડે તો જ રાઇડ પૂરી કરવાની મઝા આવે). બગડેલું સ્ટ્રાવા ફરી શરૂ કર્યું અને ૩૬ કિમી બાકી હતા ત્યારે છેલ્લો મોટો બ્રેક લીધો. ૧૫ કિમી પહેલાં અમારા બંનેની હેડ લાઇટ્સે દગો દીધો, પણ મારી પાસે પાવરબેંક હતી એટલે થોડો સમય લાઇટ ચાલી. છેલ્લા ૬ કિમી પછી થાણે આવતા શહેરમાં લાઇટની ઝાકમઝોળ હોવાથી વાંધો ન આવ્યો. છેક ૧૨.૫૪ એ રાઇડ પૂરી થઇ. સુદિપ્તોને ઘણી ટીપ્સ આપી (તે પંકચર કીટ, ટ્યુબ કે પંપ કે ટુલકીટ લીધા વગર આવ્યો હતો). મને પણ શીખ મળી કે બહુ હોશિંયારી ન કરવી અને બે લાઇટ્સ લઇ જવી તેમજ બહુ ટાઇમપાસ ન કરવો (ખાસ કરીને જે તૈયાર ખાવાનું મળે તે ખાઇ લેવાનું).

ચાલો ત્યારે, આવતી બી.આર.એમ. સુધી – કીપ રાઇડિંગ.

* સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટિ કડી: https://www.strava.com/activities/973960158 (૩૦૦માંથી ૨૭૫ જ રેકોર્ડ થયેલ છે.)

ઉલ્ટા-પુલ્ટા

* ના. આ પોસ્ટ આપણા માનીતા સ્વ. જશપાલ ભટ્ટીની લોકપ્રિય સીરીઝની નથી. આ પોસ્ટ છે, દિ.ભા.ના ઉલ્ટા-પુલ્ટાની. થયું એમ કે આપણે એડબ્લોકરો (એડબ્લોક પ્લસ, ક્રોમ એક્સટેન્શન) નો ભરપૂર ઉપયોગ કરીએ. ખાસ કરીને ક્લીક-ક્લીક કરીને કમાણી કરવા માટે ક્લીક કરવા માટે લોકોને ભરમાવતી વેબસાઇટો પર આપણે બહુ નિયંત્રણો મૂકીએ (જાવાસ્ક્રિપ્ટ ઝિંદાબાદ). તો આપણા સુપર સ્માર્ટ દિ.ભા.એ પોતાની વેબસાઇટ પર એવી સ્ક્રિપ્ટ મૂકી કે જો હું બ્રાઉઝરમાં દિ.ભા.ની સાઇટ જોવું તો…

ઉલ્ટા-પુલ્ટા દિ.ભા. કે ભા.દિ.?

હવે આ તો દર વખતે તો હેરાનગતિ કહેવાય. થોડો અખતરો કર્યો પણ કંઇ ઉપાય ન મળ્યો. છેવટે આપણું માનીતું એવું સ્ક્રિપ્ટસેફ, ક્રોમ એક્સટેન્શન મદદે આવ્યું (હું પહેલેથી બધી જાવાસ્ક્રિપ્ટો બ્લોક જ રાખું છું અને જરૂર હોય એને જ વ્હાઇટલિસ્ટ કરવાની) અને દિ.ભા.ની સાઇટની બધી જાવાસ્ક્રિપ્ટો બ્લોક કરી દીધી.

અને, આ કામ કરી ગયું!!

ભલું થયું ભાંગી જંજાળ, ક્લિકની ગઇ માયાજાળ! 😉

સી.બી.એસ.ઇ

* નો ઓફેન્સ, પણ આ સી.બી.એસ.ઇ ઉર્ફે CBSE વાળા બાળકો પર મને દયા આવે છે. માંડ વર્ષ પત્યું હોય અને સ્કૂલ ચાલુ. એ પણ કાળઝાળ ગરમી ધરાવતા એપ્રિલમાં. મે મહિનામાં પાછું વેકેશન અને ફરી પાછી જૂનમાં સ્કૂલ ચાલુ. ક્યાંક બે મહિના છોકરાઓને હિમાલયમાં ટ્રેકિંગ કે પછી કાશ્મીર-કન્યાકુમારીની સાયકલ રાઇડ પર મોકલવા હોય તોય ન મોકલાય 😉

મજાક જવા દઇએ તો પણ, આ પાછળનો તર્ક મને કોઇ સમજાવશે?

PS: એવું જ મારી બાજુની મરાઠી માધ્યમની શાળાએ કર્યું લાગે છે. હજુય સ્કૂલ ચાલુ છે!

અપડેટ્સ – ૨૦૦

* તમને સૌ કોઇને જણાવતા અત્યંત આનંદ થાય છે કે આ પોસ્ટ સાથે પરમ કૃપાળુ વર્ડપ્રેસ દેવતાના આશીર્વાદ અને બ્લોગબાબાની કૃપા તેમજ સર્વ વાચકોના સ્નેહથી અપડેટ્સ શ્રેણીના ૨૦૦ પોસ્ટ્સ પૂરા થાય છે 🙂

* અન્ય અપડેટ્સમાં:
૧. શનિ-રવિમાં ૬૦૦ કિમીની BRM (મુંબઇ-પુને-મહાબળેશ્વર-સતારા-પુને-મુંબઇ) પૂરી કરી. મઝા આવી અને હાલત ખરાબ પણ થઇ. ગયા વખતનો બાકી રહેલો હિસાબ પૂરો કર્યો.
૨. છેવટે નવું ટીવી લઇ લીધું અને નેટફ્લિક્સ પર એક ફિલમ પણ જોઇ કાઢી! (આ પણ જુઓ)
૩. કવિનની ફૂટબોલ મેચો(!) ચાલે છે.
૪. બાકી શાંતિ છે.

૨૦૧૭

ઇ.સ. ૨૦૧૭ કે વિક્રમ સંવત ૨૦૭૩ હોવા છતાંય અમુક વ્યક્તિઓ..

* સોસાયટીમાં જ્યાં-ત્યાં થૂંકે છે અને કચરો રસ્તા પર ફેંકે છે!
* નજર ઉતારે છે!
* ફોર્વડ ઇમેલ મોકલાવે છે.
* ઇમેલના જવાબમાં ટોપ-પોસ્ટિંગ કરે છે.
* ફેસબુકમાં કારણ વગર ટેગ કરે છે.
* વોટ્સએપમાં ગુડ મોર્નિગ, આફ્ટરનૂન, ઇવનિંગ અને નાઇટનો ધોધ વહેવડાવે છે.
* સોસાયટીના સભ્યો મેઇન્ટનન્સ ન ભરે તો ચાલે, પણ ભાડેથી રહેતા લોકો પાસેથી પૈસા પડાવે છે!
* ફોન કે મેસેજ કર્યા વગર બપોરે ઘરે ટપકી પડે છે.

તા.ક. ૧ – આ બધાં વ્યક્તિઓ અલગ-અલગ છે.
તા.ક. ૨ – બંધ બેસતી ચડ્ડી પહેરવી નહી.

મુંબઈ મેરેથોન

img-20170108-wa0005

હવે બધાંએ મુંબઈ મેરેથોનનો રીપોર્ટ લખ્યો તો અમારે પણ લખવો પડેને? તો થઇ જાય મુંબઈ મેરેથોન ૨૦૧૭ની પોસ્ટ?

રીપોર્ટ:

હું ન દોડ્યો.

કારણ:

કીટાણું? ના. સાન ફ્રાન્સિસ્કોણું.

😉