ધ નાઇટ બી.આર.એમ. ૨૦૨૨

  • લો ત્યારે, અમે ફરી પાછા આવ્યા છીએ, વધુ એક બી.આર.એમ.ની પોસ્ટ સાથે. સમય વીતતા વાર નથી લાગતી (એમ તો એટલી જ વાર લાગે છે, જેટલી લાગવાની હોય.. તો પણ..) અને ૨૦૨૦ અને ૨૦૨૧માં રદ થયેલી વાર્ષિક નાઇટ ૨૦૦ આ વખતે થઇ. એમાં પણ, થોડી આગળ-પાછળ થઇ, પણ છેવટે થઇ ખરી!
  • નાઇટ બી.આર.એમ.નો અમારો સંબંધ બહુ જુનો. ૨૦૧૪માં તો ખબર નહોતી કે બી.આર.એમ. શું છે અને ૨૦૧૫માં કદાચ કોઇ પ્રવાસના કારણે આ બી.આર.એમ. નહોતી કરેલી. ૨૦૧૫ના અંતમાં સાયકલનો અકસ્માત થયા પછી પહેલી બી.આર.એમ. એ ૨૦૧૬ની ૨૦૦ જ હતી. ત્યાં સુધીમાં સારી હેડ અને ટેઇલ લાઇટનું મહત્વ શું હોય છે, તે ખબર પડી ગઇ હતી એટલે રાત્રે ચલાવવાનો વાંધો નહોતો આવ્યો એવું યાદ છે, પણ વળતી મુસાફરીમાં જે અનુભવો થયેલા તે યાદ છે, કારણ કે ૧૦૦ના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર નાસ્તામાં બીયર હતો 😀
  • પણ, આ વખતે આપણે વાત કરીશું ૨૦૨૨ની જ. લગભગ દરવખતની જેમ નક્કી કર્યું કે સાંજે મુલુંડ જવા માટે સાયકલ ચલાવીને જ જઇએ. ઘરેથી ૧ કિમી જ ગયો અને ટ્રાફિક નડ્યો એમાં ૨૦ મિનિટ બગડી (૩.૫ કિમી માટે) એટલે પછી ટ્રાફિક વગરનો પણ લાંબો રસ્તો લીધો પણ સમયસર પહોંચી ગયા. જોડે વિનય હતો એટલે રાઇડ ઝડપી બની! દર વખતની જેમ આ વખતે બી.આર.એમ.માં વધુ સંખ્યા નહોતી, તો પણ ૩૦ લોકોએ રજીસ્ટર કરાવેલું (એમાંથી ૨૪ આવેલા, એમાંથી ૫ જણાની વાર્તા આગળ આવશે). શરૂઆત પર કિરણ (બંને કિરણો!), રાકેશ, નિહાર, શશી વગેરે મળ્યા. ગપ્પાં માર્યા અને ૭ વાગે બી.આર.એમ.ની શરુઆત થઇ. નક્કી કરેલું કે ૫ કલાક જવામાં અને ૫ કલાક પાછા આવવામાં એ રીતે રાઇડ કરવી. શરુઆતના બોરિંગ ટ્રાફિક વાળા રસ્તાને પાર કરવામાં ૧.૫ કલાક લાગ્યા ત્યારે પનવેલ પસાર થયું અને પછી હાશ થઇ. જોડે કિરણ (કોટિયન) અને વિનય હતા.
ભોરઘાટ પર જવા ક્લિટ ભરાવતા યોદ્ધાઓ, ફોટો: વિનય.
  • ૨૫ કિમી સરસ રસ્તા પસાર કરીને ખોપોલી પહોંચ્યા ત્યારે મારી હંમેશની જગ્યા હોટેલ ગ્રીન પાર્કમાં ડિનર કરવાનું નક્કી કર્યું. હું એકલો હોઉં તો જે તૈયાર હોય તે ખાઇ લઉં પણ પછી ભોરઘાટ અને ૧૦ વાગ્યા પછી કંઇ ખાવાનું ન મળવાની પૂરી શક્યતા જોતા ૮ રાઇડર્સે દાળ-ખીચડી ખાવાનું નક્કી કર્યું (જોકે આપણે દહીં-વડાનો ઓર્ડર આપ્યો) અને આ ઓર્ડર આવતા ૩૦ મિનિટ લાગી અને અમે ડિનર ૧૦ મિનિટમાં પૂરું કર્યું 😉 આખા ખોપોલીના લોકો એજ હોટલમાં ડિનર કરવા આવ્યા એમ લાગ્યું! છેવટે એકંદરે ૨૦ મિનિટનો બગાડ કરી અમે નીકળ્યા અમારા પ્રિય ભોરઘાટ પર. ભોરઘાટ પર રાત્રે સાઇકલ ચલાવવાની છેલ્લી તક ડિસેમ્બરની ૧૦૦૦ કિમીમાં મળી હતી, જોકે એ વખતે એક્સપ્રેસ હાઇવેના કોમન ભાગમાં જવાનું નહોતું અને જૂનો ઘાટ લેવાનો હતો. એક્સપ્રેસ વાળા ભાગ પર ઘણી વખત અત્યંત ટ્રાફિક થાય છે. અને હા, પેલા જે ૫ રાઇડર્સ રજીસ્ટર કરાવીને નહોતા આવ્યા તે અમને ભોરઘાટ પહેલાં અને વચ્ચે મળ્યા. કારણ? તેમને એક્સપ્રેસ વે પર સાયકલ ચલાવવી સલામત ન લાગી. ભલા માણસો, એવું હોય તો બી.આર.એમ.નો રસ્તો જોઇને રજીસ્ટર કરાવો અને વધુ પડતા પૈસા હોય તો વિકિપીડિયાને દાન આપો 😉
  • ભોરઘાટ પસાર કર્યો પણ અમે ક્યાંય રોકાયા નહી. ના, લોનાવાલના ઝીરો પોઇન્ટ પર પણ નહી અને સીધા પહોંચ્યા કામશેત. ત્યાં નાનકડા કામશેત ક્લાઇમ્બ પછી તરત જ અમારો કંટ્રોલ પોઇન્ટ હતો. ત્યાં ડિનરની નાનકડી સગવડ હતી, જેમાં પોહાનો ટેસ્ટ કરવામાં આવ્યો. એક બિલાડી પણ મળી!
હું: STARDENBURDENHARDENBART બિલાડી: ઘરે જા!
  • બિલાડીને STARDENBURDENHARDENBART કહેવાનો સમય નહોતો એટલે સરસ કડક કોફી પીધી અને ૭ રાઇડર્સે જોડે વળતી રાઇડ શરુ કરી. હવેનો રસ્તો સરળ હતો – એટલે કે કોઇ ઘાટ હતો નહી અને સડસડાટ જવાનું હતું. એટલે લગભગ બધાં જોડે જ સીધા ૬૫ કિમી પર ચા પીવા માટે રોકાયા. લગભગ ૪૦ કિમી પહેલાં. પછી તો રસ્તો હાઇવે વાળો હતો એટલે લાઇટ વગેરેનો પ્રશ્ન હતો નહી અને ઊંઘ પણ નહોતી આવતી. કિરણ જોડે આરામથી રાઇડ કરી અને લગભગ સવારે ૫.૧૦ જેવા મુલુંડ પહોંચ્યા ત્યારે ૪ રાઇડર્સ પહોંચી ગયા હતા. રવિ અમારાથી ૫ મિનિટ પછી આવ્યો. આરામથી એટીએમની (જરુરી) ઝંઝટ કરી. નિહાર પણ ૨૦ મિનિટમાં પહોંચ્યો અમારે એમ તો CyclingForAllની માસ્ટરમાઇન્ડ કાફે રાઇડમાં જવાનું હતું, પરંતુ થાક-ઊંઘ બંને જોતા નિહાર જોડે ગાડીમાં અડધે સુધી આવ્યો અને ૧૦ કિમીની કૂલ ડાઉન રાઇડ સાથે ઘરે આવ્યો.

અને છેલ્લે, થોડી સ્ટ્રાવાની યાદો એટલે કે લિંકો:

અપડેટ્સ – ૨૪૨

પેલી ૧૨૦૦ બી.આર.એમ.ની પોસ્ટ ગયા અઠવાડિયે લખી પછી અજય અને અન્ય લોકો અંગ્રેજી આવૃત્તિ માટે સતત પૃચ્છા કરતા હતા એટલે પછી અજયની વેબસાઇટ પર તેનું અંગ્રેજી સંસ્કરણ મૂક્યું. બેઠ્ઠું ભાષાંતર ન કર્યું એટલે વધુ મઝા આવી. એ પોસ્ટ એમ તો આ બ્લોગ પર પણ છે, પરંતુ હાલ પૂરતી ખાનગી રાખી છે! એકાદ-બે મહીના પછી જાહેરમાં મૂકીશ.

બક્ષીબાબુની પુણ્યતિથી પર શ્રદ્ધાંજલી. આજે કદાચ તેમનું એક પુસ્તક ફરી હાથમાં લઇશ.

આ બ્લોગના ૧૬ વર્ષ પૂરા થયા. થોડાં ચમકારા સિવાય મારો ગુજરાતીમાં લખવાનો પ્રયત્ન નિષ્ફળ ગણી શકાય. કારણો અનેક છે, પણ તેમાં સૌથી મોટો ફાળો મારી આળસ અને એકંદરે સમય અભાવ છે. થોડા વર્ષો પહેલા મારી પાસે પુસ્તકો અને કોમ્પ્યુટર સિવાય અન્ય શોખ નહોતા પછી તેમાં દોડવાનો અને પછી સાયકલિંગનો ઉમેરો થયો એટલે જે કંઇ સમય હતો એ પણ ગયો. તેમ છતાંય, હજુ પણ આ બ્લોગ ચાલે છે, તે નવાઇની વાત છે. કદાચ આ વર્ષમાં ૧૦ દિવસ દરરોજ ૧૦ કિમી દોડવું કે ૧૦ દિવસ દરરોજ ૧૦૦ કિમી સાયકલ ચલાવવી જેવા પડકારો સાથે ૧૦ દિવસ દરરોજ ૧ પોસ્ટ લખવી (૧૦ તો ના લખાય, બાચકો ખિજાય!) જેવા પડકારો લઇ શકાય. ખાલી એક જ ચિંતા કે તેમાં મારું તો ભલું થાય પણ આ બ્લોગના જે બે-ચાર વાચકો હશે તેમનો મરો થશે 😉

કવિનની ૯મા ધોરણની પરીક્ષાઓ પૂરી થઇ અને હવે કવિન ૬ ફૂટ કરતા થોડી જ ઓછી ઊંચાઇ ધરાવે છે. મારે તેની સામે આંખો કાઢવા માટે પણ ઊંચું જોવું પડે તેવી સ્થિતિ થઇ છે. એકાદ વર્ષમાં તે ઊંચાઇની સાથે કદમાં પણ મને આંબી જશે. હાલમાં, જોકે તે અમારી જેમ ખાવાનો બહુ શોખીન નથી (કે નથી લાગતો).

હવે માર્ચથી લઇને લગભગ જૂન સુધી સાયકલિંગના ખાસ મોટા કાર્યક્રમો નથી. ઇન્ડોર સાયકલિંગ ઘટનાઓ બનતી રહે છે. ત્રણ દિવસથી થોડું દોડવાનું ફરી શરુ કર્યું, તો લાગ્યું કે આ દોડવાનું હજુ પણ અઘરું છે. પણ, છેલ્લાં બે વર્ષમાં ખાસ ન દોડ્યા પછી તે અઘરું લાગવું સ્વાભાવિક છે.

બાકી, અમારો બિલાડો મઝામાં છે. ખાય છે, ઊંઘે છે, મારામારી કરે છે અને અમને પણ મારે છે (ખાસ કરીને સવારે!). હા, તે પરથી યાદ આવ્યું કે સામેના બિલ્ડિંગમાં એક બિલાડીનું બચ્ચું વોચમેનની કેબિન પર ચડી ગયું તો કવિનને તેને બચાવવા મોકલ્યો. કવિને માંડમાંડ તેને નીચે ઉતાર્યું પણ ત્યાં સુધી બચ્ચાએ કવિનને નખ અને બચકાં ભર્યા. ડોક્ટરની સલાહ મુજબ રેબિઝના ઇન્જેક્શન લેવા પડ્યા. આ વેક્સિન પેલી સિરમ ઇન્સ્ટિટ્યુટ જ બનાવે છે!

કેક્ટસ ગાર્ડન

વેકેશનનો ગેરફાયદો ઉઠાવવા માટે અમે નક્કી કર્યું કે કેક્ટસ ગાર્ડન જોવા જઇએ. એમ તો પ્લાન હતો સ્ટેચ્યુ ઓફ યુનિટી જોવાનો, પણ મને તો કેક્ટસ ગાર્ડનમાં બહુ રસ હતો. કારણ કે, કાર્તિક ❤ કેક્ટસ!

વડોદરા પહોંચતા પહેલા જ અમને નડી ભારતીય રેલ્વે. છેલ્લી રેલ્વે મુસાફરી વખતે જેવું થયું. ૬ કલાક ટ્રેન વસઇ-વિરાર વચ્ચે પડી રહ્યા પછી અમે સાંજે ૬ વાગ્યાની જગ્યાએ રાત્રે ૧૨ વાગે વડોદરા પહોંચ્યા. બીજા દિવસની ટેક્સી નક્કી કરી. અગાઉથી અમે ટિકિટ લઇ લીધેલી (જે લેવી જ પડે છે!). વડોદરાના સ્થાનિક એવા જાગૃતિબેને કહેલું કે ખાસ તો રાત્રિનો લેસર શો જોયા વગર પાછો ન આવતો એટલે એ પ્રમાણે પ્લાનિંગ કરેલું કે આખો દિવસ સ્ટેચ્યુ ઓફ યુનિટીમાં જ હોઇએ. એક્સપ્રેસ ટિકિટ, કેક્ટસ ગાર્ડન અને બટરફ્લાય ગાર્ડન અને આરોગ્ય વનની ટિકિટ લીધેલી. બાકીના કોઇમાં અમને રસ નહી. સમયસર પહોંચ્યા ત્યારે ધાર્યું એટલી ભીડ નહોતી એટલે સ્ટેચ્યુ ઓફ યુનિટી આરામથી જોયું.

પછી અમે ગયા આરોગ્ય વનના આરોગ્ય કાફેમાં. સરસ જગ્યા પણ લોકોને આવી સરસ જગ્યા ગમે? ખાસ તો, આરોગ્ય વનમાં એકપણ ઇન્ટરનલ બસ સીધી જતી નથી એટલે જો પોતાની કાર હોય (અને ખાસ તો જ્યારે ભીડ હોય ત્યારે અંગત વાહનો અંદર જવા દેવામાં આવતા નથી) તો જ ત્યાં વ્યવસ્થિત જઇ શકાય. સદ્ભાગ્યે અમને બેમાંથી એક પણ વસ્તુ નડી નહી અને બરોડાના બપોરમાં શાંતિથી છોડ, ઝાડ જોયા. આરામથી જમ્યા (જમવાનું ૧૫૦ રૂપિયામાં વસૂલ છે) અને ત્યાંથી કેક્ટસ ગાર્ડન જવા નીકળ્યા.

કેક્ટસ ગાર્ડન સરસ જગ્યા છે. સરસ મજાના કેક્ટસ મૂકવામાં આવ્યા છે, ત્યાંથી ડેમ અને સ્ટેચ્યુ ઓફ યુનિટીનો વ્યૂ પણ સરસ આવે છે.

અમે કેક્ટસ ગાર્ડનમાં બેઠા હતા અને ત્યાં જોયું કે સુવેનિયર શોપ છે. લો ત્યારે અમને તો ફાવતું મળ્યું. ત્યાં ગયા તો તંત્રની સરકારી ઉદાસીનતા દેખાઇ. પણ, ત્યાં એક ફ્રીજ મેગ્નેટ હતું. ઉપર હતો સિંહનો ફોટો અને લખ્યું હતું, કેક્ટસ ગાર્ડન! ત્યાં શોપમાં બેઠેલા બેનને પૂછ્યું કે બેન, આ સિંહ નો ફોટો કેમ? તો કહે: વન વિભાગનું છે એટલે. મૂકો તમે કપાળમાં સિંહ. ત્યાંથી એક બેજ લીધો જેના પર કેક્ટસ ગાર્ડન લખેલું હતું. કંઇ નહી અને છેવટે ઘરે આવીને તેનું ફ્રીજ (એટલે કે કબાટ) મેગ્નેટ બનાવવામાં આવ્યું.

કેક્ટસ ગાર્ડનમાં બેઠેલા એક પ્રવાસી બેન બોલ્યા, બટર ફ્લાય ગાર્ડનમાં તો બે-ચાર પતંગિયા ઉડે છે અને અમારા પેટમાંય પતંગિયા ઉડતા હતા એટલે અમે બટરફ્લાયને કહ્યું બાય અને ત્યાંથી લેસર શો જોવા આવ્યા. સરસ અનુભવ. તમે SOU જાવ તો સાંજનો આ શો ચોક્કસ જોજો. વચ્ચે ન.મો. પણ આવી જાય છે એટલે બ્લોગબાબાની બા ખીજાશે, પણ આપણને મજા આવશે 😉

એમ તો અમારો પ્રવાસ વધુ લાંબો ચાલ્યો, પણ બહુ લાંબુ લખવાની આદત નથી. એમ તો આજ-કાલ બ્લોગ લખવાની પણ આદત નથી એટલે કાલે ફરી બાકીના પ્રવાસનું વર્ણન મૂકીશ. ત્યાં સુધી આવજો!!

બાળકોનુ યુદ્ધ

વર્ષો પહેલા જ્યારે અમે નાના હતા ત્યારે જ્ઞાન જ્યોત નામનું પુસ્તક અમારી જ્ઞાન વાસનાને સંતોષવા માટે લગભગ સસ્તું અને સરળ માધ્યમ હતું. મલયાલમ મનોરમાની જેમ તેનું પણ વર્ષે દર વર્ષે નવું સંસ્કરણ આવતું હતું. સફારી તો તે સમયે માત્ર વેકેશનમાં જ અંક બહાર પાડતું (જે અમે ૮માં ધોરણમાં આવ્યા ત્યારે નિયમિત બન્યું. અંક ૧૨થી લગભગ..). હવે જ્ઞાન જ્યોતના ઇતિહાસ વિભાગમાં સમયરેખા આવતી, તેમાં એક જગ્યાએ બાળકોના યુદ્ધનો ઉલ્લેખ હતો. દર વખતે તે જોતા મનમાં તલવાર અને બંદુકો લઇને લડતા બાળકોનું જે ચિત્ર ઉભું થતું! વાહ, શું અદ્ભુત હતું એ. જોકે વિકિપીડિયાએ આ ભ્રમ હમણાં જ તોડ્યો :/

જુઓ: https://en.wikipedia.org/wiki/Anglo-Mughal_War

આવા સરસ ભ્રમ તોડવા માટે હવે એકાદ એડિટ તો કરવું જ પડશે! 🙂

અપડેટ્સ – ૨૩૯

  • લો ત્યારે, સપ્ટેમ્બર પણ આવી ગયો! અને આપણે કંઇ કોફી સિવાય કંઇ ખાસ ઉકાળ્યું નથી.
  • ગયા વીક-એન્ડ પર નાનકડી ટ્રીપમાં (પણ ગાડી બગડવાના એડવેન્ચર સાથેની) માલ્સેજ જઇ આવ્યા. સ્ટાન્ડર્ડ ગામના વાતાવરણમાં થોડી મસ્તી કરી. કવિને થોડી ફોટોગ્રાફી કરી, નદી અને સ્વિમિંગ પુલમાં પગ પલાળ્યા અને ખાઇ-પીને પાછા આવ્યા. ઉબર સંકટ સમયે કામ આવી અને કલ્યાણ-થાણેના ટ્રાફિકનો લ્હાવો જે માત્ર હું જ લેતો હતો, તે ઘરમાં બધાંને આપ્યો!
  • અન્ય વસ્તુઓમાં જોઇએ તો, ૧૪-૧૫ ઓગસ્ટ પછી માત્ર ઇન્ડોર સાયકલિંગ જ કરી રહ્યો છું. વધુ એક ઇન્ડોર રેસ શનિવારે છે, જોઇએ કેવું થાય છે. આઉટડોર સાયકલિંગ આવતા અઠવાડિયે જ થશે એમ લાગે છે, કારણ કે વરસાદ હજુ પણ મસ્ત આવી રહ્યો છે!
  • અને, પેલા અત્યંત સ્માઇલ કરતા ક્યુટ ધોળિયા છોકરા એટલે કે પ્લેસહોલ્ડરની જગ્યાએ સાયકલિંગ કરતો મારો ગંભીર ફોટો ISRTની વેબસાઇટ પર મૂકવામાં આવ્યો છે 🙂

અપડેટ્સ – ૨૩૪

  • હાલમાં અમારી પુસ્તક પાવરી ચાલી રહી છે:
    • સત્યજીત રાયની વિજ્ઞાનકથાઓ
    • સત્યજીત રાયની રહસ્યકથાઓ ભાગ ૧ – ૪
    • સોનાનો કિલ્લો – સત્યજીત રાય
    • ગંગટોકમાં ગરબડ – સત્યજીત રાય
    • કાઠમંડુમાં હાહાકાર – સત્યજીત રાય
    • આગન્તુક – ધીરુબહેન પટેલ
    • વેર વૈભવ – સૌરભ શાહ
    • ક્ષણ-પ્રતિક્ષણ – શિશિર રામાવત
    • ઇકિગાઇ – ગુજરાતી આવૃત્તિ
    • સેપિયન્સ – યુવલ નોઆ હરારી.
  • વચ્ચે-વચ્ચે થોડું સાયકલિંગ-રનિંગ આવી જાય છે.
    • ફેબ્રુઆરીમાં ૬૦૦ પછી ૧૫૦+૧૦૦ કિમીની સરસ કોમ્બો બી.આર.એમ. કરી જેનો વિગતે રીપોર્ટ લખવાનો રહી જ ગયો પણ ત્યાં મજા આવી ગઇ. ત્યાર પછી કંઇ ખાસ સાયકલિંગ કર્યું નથી. હવે માર્ચ-એપ્રિલમાં બે નાઇટ બી.આર.એમ. (જો રદ ન થાય તો!) કરવામાં આવશે. પછી, જૂન પછી ફરી વ્યવસ્થિત સાયકલિંગ શરુ કરીશ.
    • સાયકલિંગ ગ્રૂપો નવાં-નવાં સાયકલિસ્ટોથી ઉભરાતા જાય છે. જોકે આ સોડાઓનો ઉભરો શમતા બહુ વાર નહી લાગે!
    • રનિંગ ચેલેન્જ ખાતર કરી રહ્યો છું, પગ હજુ બરાબર દોડતા નથી 🙂
    • હા, બે દિવસ પહેલાં સિલ્વર બીચ પર સ્વિમાથોનમાં વોલિયન્ટર તરીકે કામ કર્યું. મઝા આવી. હવે, સ્વિમિંગ ક્યારે શરુ કરવું એ નક્કી કરવાનું બાકી છે.
  • હેથ-વેનું ઇન્ટરનેટ વાર-તહેવારે ડચકાં ખાય છે એટલે નવા પ્રોવાઇડરની શોધ કરવી પડશે તેમ લાગે છે.
  • બાકી, શાંતિ છે!!

બીઆરએમ ૬૦૦: માઉન્ટેન 🐐

આ વખતે વળી પાછા જઇશું આપણા ફેવરિટ પસરણી ઘાટ પર. જ્યારે નવી મુંબઈ-કલ્યાણ સાયકલિંગ ક્લબે પ્રથમ વખત ૬૦૦ રાખી વત્તા પંચગીની જઇને એજ રસ્તે પાછાં આવવાનો માર્ગ નક્કી કર્યો ત્યારથી જ આ ૬૦૦ કરવાનું નક્કી કરેલું. અઠવાડિયા પહેલાં રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું. જોડે શિરિષ અને અનિરુદ્ધ પણ આવવાના હતા, પણ અનિરુદ્ધે મોડા રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું એટલે હું અને શિરિષ સાથે નવી મુંબઈ ગયા. સમય કરતાં વહેલાં પહોંચી જવામાં અલગ મજા છે – ખાસ કરીને જ્યારે કોઇ ઇવેન્ટ-રેસ હોય ત્યારે. મગજ કુલ રાખવાની પહેલી ટીપ. ખાસ મારા કિસ્સામાં બહુ ઉપયોગી છે 🙂

સમયસર બીઆરએમ શરુ થઇ અને ૮ વાગે પિયુષને બર્થ ડે વિશ કરવા માટે ખોપોલી પહેલાં રોકાયો અને ઝુમ કોલ કરીને વિશ કર્યું. ૧૦ મિનિટના આ બ્રેક પછી ખોપોલી રોકાયો નહી અને ભોર ઘાટ આરામથી પસાર કરીને ખંડાલા બ્રેક લીધો. આમ તો હું સીધો લોનાવાલા પછી જ સ્ટોપ કરું છું પણ પછી થયું જવા દો – આપણે ક્યાં રેસિંગ કરીએ છીએ. (ભોર ઘાટ પર સિદ્ધાર્થ અને સચીને ફોટા પાડ્યા છે – જે ટૂંક સમયમાં મળશે ત્યારે અહીં અપડેટ કરીશ) અત્યાર સુધી તાપમાન સહન થાય તેવું હતું એટલે મજા આવી. પછી લગભગ તાલેગાંવ સુધી નોન-સ્ટોપ સાયકલ ચલાવી. ત્યાં પેલું લોકપ્રિય મિશળ ખાધું અને થોડો આરામ કરીને પુને જવા રવાના થયો. પુને પસાર કરીને કાત્રજ ટનલ પહોંચ્યો પણ ટનલમાં ભેજ અને ગરમીને કારણે થોડું અનઇઝી જેવું લાગ્યું એટલે પછી બીજા ૫૦ કિમી ફરીથી આરામથી ચલાવીને બીજા ઘાટ કામબાટ્ખી પર પહોંચ્યો. કામબાટ્ખી ઘાટ દેખાવમાં મોટો લાગે પરંતુ એટલો બધો મુશ્કેલ નથી. તેના પછી વાઇ આગળ શેરડીનો રસ પીવા ઉભો રહ્યો, એકદમ તાજો રસ! ત્યાંથી પસરણી પહેલાં વાઇ પર નાનો બ્રેક – જ્યાં રાજીવ અને અપૂર્વ જોડે ઓળખાણ થઇ. ઘાટ પર નોન-સ્ટોપ પણ આરામથી ચલાવી પંચગની પહોંચ્યો, જ્યાં સિદ્ધાર્થ અને સચિન મારી રાહ જોતા હતા. ઉપરનો સૂર્યાસ્ત ફોટો લઇને તરત સાતારા-કરાડ તરફ જવા રવાના થયો ત્યારે રસ્તામાં બધા રાઇડર્સ મળતા ગયા. ત્યાંથી જોશી વિહિરનો રસ્તો થોડો નવો હતો (છેલ્લે ત્યાં ૨૦૧૭માં ગયેલો). એકદમ અંધારું. માંડમાંડ હાઇવે પર પહોંચ્યો ત્યારે જીવ આવ્યો.

ત્યાંથી ફરીથી રોલિંગ રસ્તો અને ૨૮૬ પર સંપૂર્ણ ડિનરનો બ્રેક. બટર રોટી-પનીર ભુરજી-ફ્રેશ લાઇમ સોડાની પાર્ટી. ૩૨૫ પર પહોંચવા માટેની ગણતરી કરી ત્યારે ખબર પડીકે કંટ્રોલ પોઇન્ટનું અંતર વધારે છે. ના ચાલે. સિદ્ધાર્થ જોડે વાત કરી ત્યારે તેણે કંટ્રોલ થોડી સરખી જગ્યા પર ગોઠવ્યો અને હોટેલ પણ બદલી. આને કહેવાય ત્વરિત નિર્ણયશક્તિ! નાઇટ સ્ટોપ પર નક્કી કરેલું કે ૪ કલાક સૂવું પણ થોડું મોડું થયું હતું એટલે ફટાફટ સૂઇ જઇને ૩.૨૫ જેવા જાગી ગયા અને ૩.૪૫એ નાહ્યા વગર નીકળ્યો. સવાર પડતા પહેલાં ચા પીવા ઉભા રહ્યા પણ મને ફરી પાછી ઉંઘ આવી એટલે ૪૫ મિનિટ ચા પીધા પછી ઉંધ્યો. સિદ્ધાર્થ ત્યાં ગાડીમાં આવ્યો એટલે તેને જોઇને ઉંઘ ઉડી ગઇ અને ફટાફટ સાયકલ ચલાવી. ત્યાંથી સીધો કામબાટ્ખી બેઝ પર. જ્યાં મને ચાની દુકાન પર કેરાલાથી કાશ્મીર જતા ૩-૪ લોકો મળ્યા. થોડી વાતો કરીને આગળ જવા નીકળ્યો. વચ્ચે એક સ્ટોપ લઇને પછી છેક પૂને શહેરમાં ચીઝ સેન્ડવિચ ખાવાની ઇચ્છા પૂરી કરી. હાઇવે પરની હોટેલ ખાલી બહારથી જ સારી લાગે. ખાસ કરીને પુને-સાતારા વચ્ચેના ભાગમાં મિશળ સિવાય લોકો બીજું કંઇ ખાય છે કે નહી તે પ્રશ્ન છે. પુને પછીનો કંટ્રોલ તાલેગાંવ હતો જ્યાં નિહાર-વિધી મારી રાહ જોતા હતા. થોડા ગપ્પાં અને થાલી પેઠ-કોલ્ડ કોફી પછી છેલ્લા પડાવ તરફ રવાના થયો..

૬ વાગ્યાને ફરી ઉંઘ આવવાની શરુ થઇ. એક રાઇડર મળ્યો જેણે મને તરબૂચનો જ્યુશ પીવડાવ્યો. બહુ કંઇ એનર્જી ન આવી પણ એટલિસ્ટ મોઢાના સ્વાદમાં થોડો ફેરફાર આવ્યો અેટલે સારું લાગ્યું. જેએનપીટી બાયપાસ પસાર કર્યો પછી ખરો બોરિંગ ટ્રાફિક શરુ થવાનો હતો. અને, આ વખતે રસ્તો ભૂલ્યા વગર – ગારમિનની મદદ લઇને અંત સુધી પહોંચ્યો ત્યારે ૩૮ કલાક ૧૦ મિનિટ થઇ હતી. ૨ મિનિટ એટીએમ સ્લીપ લેવામાં થઇ એટલે ઓફિશિયલ સમય કદાચ ૩૮ કલાક ૧૨ મિનિટ આવશે. અમારા બધાંનું અભિવાદન ફૂલનો હાર પહેરાવીને કરવામાં આવ્યું, જેનાથી અમને સેલિબ્રિટી હોવાની ક્ષણિક લાગણી પણ થઇ આવી, પછી થયું કે આપણી ટ્વિટર પોસ્ટ ક્યાં લોકો વાંચે છે.. 😉

વેલકમ ૨૦૨૦૧

  • જૂના અને સડેલા ૨૦૨૦માં છેલ્લે-છેલ્લે એટલો બધો વ્યસ્ત થઇ ગયો કે ૧ ડિસેમ્બર પછી કંઇ પણ લખવાનો સમય જ ન મળ્યો. ડિસેમ્બર મહિનો એકંદરે ૧૧ મહિનાઓ કરતા સારો ગયો.
  • ડિસેમ્બર અંતમાં વેકેશનની સાથે સાથે વર્ષોથી પેન્ડિંગ મહાબળેશ્વરનો નાનકડો પ્રવાસ પણ કરી દીધો. ત્યાં વાસ્તવમાં ૨૦૦૪ પછી ગયો, ૨૦૦૪ થી ૨૦૧૯ વચ્ચે પાંચ-છ વખત માત્ર સાયકલિંગ કારણોસર જ જવાનું થયું હતું! આ વખતે તો બહુ સ્ટ્રોબેરી ખાધી, રખડ્યા અને મઝા કરી – અને હા, સાયકલ પણ ચલાવી! સાયકલિંગના ફોટાઓ સ્ટ્રોબેરી 🍓 આલ્બમમાં જોવા મળી શકશે.
  • અને હવે એક વધુ સાયકલિંગ રેસ – સહ્યાદ્રી ક્લાસિક જાન્યુઆરીના અંતમાં આવે છે. તે પણ, મહાબળેશ્વરમાં જ છે. ત્યાં ઘર લઇને નાનકડું કાફે અને સ્ટ્રોબેરીનું ફાર્મ ખોલવા જેવું ખરું!
  • કવિનની હાઇટ હવે મને ઓળંગી ગઇ છે અને અમારો અનઓફિશયલ પાલતુ બિલાડો હવે થોડો જાડો થયો છે 😀

મારા લોકડાઉન અપડેટ્સ – ૯

સક્કરપારા, જે બે દિવસમાં પૂરા થયા.

હવે લોકડાઉન જેવું કંઇ રહ્યું નથી, છતાં અમે લોકડાઉન જેવા નિયમો પાળીએ છીએ તેમ છતાં પણ અપવાદરૂપે ગયા અઠવાડિયે કવિન જોડે સાયકલ ચલાવવા ગયા અને કોફી પીધી. સ્વાભાવિક રીતે, ત્યાં અમને એક બિલાડી પણ મળી (ફોટો પાડ્યો હતો, જો કોઇને જોઇએ તો DM કરવો.)

રસ્તામાં.. (ફોટો: વિનોદકુમાર નામ્બિયાર)

વધુ અપવાદરુપે ગઇકાલે એક બી.આર.એમ. ૨૦૦ કરી (જે એમ તો ૨૭/૦૯ એ હતી, પણ રદ થઇને ગઇકાલે ફરી ગોઠવાઇ હતી). અને, દર બી.આર.એમ. વખતે થાય છે તેમ જ થયું, જ્યારે આગાહી ન હોય ત્યારે જ વરસાદ આવ્યો. સવારે ઘરેથી નીકળ્યો ત્યારે ૧ કિમી પછી ભયંકર વરસાદ શરુ થયો, જે રાઇડ શરુ થયાના ૧.૫ કલાક સુધી ચાલ્યો (એટલે કે વિરાર ટોલનાકું પસાર કર્યું ત્યાં સુધી). ત્યાર પછી, વાદળછાયાં અને ઉકળાટ ભર્યા વાતાવરણમાં રાઇડ પૂરી કરી. આમ તો, પ્લાન એવો હતો કે ૭ કલાકમાં ઝડપથી રાઇડ કરીશું પણ શું થાય? ચશ્મા વાળા લોકોને, અંધારામાં, ભયંકર વરસાદ અને ગંદા-ખાડા વાળા રોડ પર – કેવી રીતે ઝડપી ચલાવી શકાય? (અને, થાણેમાં રહેતા લોકો કે ત્યાં સાયકલ ચલાવતા લોકો – તમે લોકો એમ.ટી.બી. જ વાપરજો, હોં!) અને વળી પાછું, ૫૪-૫૫ કિમીની આસપાસ ગારમિન અચાનક બંધ થઇ ગયું. થોડો ટાઇમપાસ ત્યાં પણ થયો. પછી, તેને પડતું (એટલે કે સાઇડમાં, ફેંકી ન દીધું!) ઘડિયાળ વાપરી. આરામથી રાઇડ પૂરી કરી. સાયકલ રીક્ષામાં મૂકીને ઘરે આવ્યો. બીજા દિવસે તેના કરતાં પણ મોટું કામ – કપડાં ધોવાનું કર્યું. ૨૦૦ કિમી સાયકલ કે તેમાં વાપરેલા કપડાં ધોઇએ – સરખો જ થાક લાગે!!

ઓક્ટોબર આવી ગયો છે અને નવરાત્રિ આવે છે, એટલે હવે મને ઊંઘ જલ્દી આવે છે 😉

મારા લોકડાઉન અપડેટ્સ – ૮

હાજર છે, વધુ એક લોકડાઉન અપડેટ!

ઉપરોક્ત ત્રણ છબીઓ છેલ્લા અપડેટ વચ્ચે બનેલી ઘટનાઓનો સચિત્ર સારાંશ છે. નવું કેકટ્સ, કભી ખુશી-કભી ગમ અને દર વર્ષે ઉંમર વધારતો અને વાળ ઘટાડતો (સફેદ) હું વત્તા મસ્ત કેક!

સાયકલિંગમાં જોઇએ તો બહુ બધું (અથવા કોકીના મતે – વધારે પડતું ;)) ઇન્ડોર સાયકલિંગ કર્યા પછી આજે પહેલી વખત હું અને કવિન સાયકલ ચલાવવા માટે બહાર ગયા. કવિનની હાલત ખરાબ થઇ પણ, એકંદરે તેને મજા આવી. ગઇકાલે તેની સાયકલ ૬ મહિના પછી પહેલી વખત સાફ કરી. તેની મજા મારા માટે એકસ્ટ્રા ગણવામાં આવશે. નવા (ચાઇનિઝ) પંપનો ટેસ્ટ કર્યો અને તે ટેસ્ટ સફળ રહ્યો.

નવા લેપટોપમાં હજુ માઇક્રોફોનના લોચા છે. રે ૨૦૨૦, આમાં પણ તું નિષ્ફળ નિવડ્યું 😉

આવતી પોસ્ટમાં મિહિર પાઠકના પુસ્તક વિશે લખવાનું છે, જે ક્યારનુંય રહી જાય છે!

PS: આ કડી સ્ટ્રાવા iFrameનો એક નિષ્ફળ ટેસ્ટ છે!

PS II: બિલાડો મજામાં છે.