એક નવો અનુભવ

થોડા મહિના પહેલા સાયકલિસ્ટ ફ્રેન્ડ દેવયાનીએ પૂછ્યું કે તેની કોલેજમાં વેબ ડિઝાઇન માટે વિઝિટિંગ ફેકલ્ટીની જરુર છે અને પૂછ્યું કે તું શીખવાડી શકે કે? પહેલાં તો તેનો અભ્યાસક્રમ કેવો છે પૂછ્યું અને એ જોયા પછી લાગ્યું કે આ કામ કરી શકાય તેવું છે.

ઓનલાઇન અને સમય પણ આપણો પ્રિય એવો બપોરનો. એટલે કે અઠવાડિયામાં બે દિવસ મને ૨ થી ૪ ઊંઘવામાંથી મક્તિ! સપ્ટેમ્બરથી જાન્યુઆરી સુધી ભણાવવાનું હતું અને કોલેજ જવાનું નહોતું એટલે કંઇ વાંધો નહોતો. ધાર્યા કરતા શરુઆત સારી થઇ. શરુઆતમાં તો મોટા ભાગની મુશ્કેલીઓ મારા ઝૂમે કરી. લિનક્સ અને ઝૂમને ઝૂમ બરાબર ઝૂમ જેવો સંબંધ. ખાસ કરીને મારું માઇક તો જાણે ફુલ ટાઇટ! વિદ્યાર્થીઓ બિચારા કંઇ બોલે નહી, પણ તેમને ઘણી વખત મારો અવાજ બરોબર સંભળાતો જ નહોતો (હવે ખબર પડીકે લોકો ઓનલાઇન એજ્યુકેશનની મજાક કેમ ઉડાવે છે!). સપ્ટેમ્બર-ઓક્ટોબર અને નવેમ્બર તો ઝૂમ પર ખેંચી કાઢ્યા અને છેવટે દિવાળી પછી જ્યારે ખરેખર કોલેજમાં જવાનો સમય આવ્યો ત્યારે ખરી મુશ્કેલીની શરુઆત થઇ.

એક તો કોલેજ ૯ કિમી દૂર અને બપોરે જમ્યા પછી જવાનું. ઓફલાઇન ક્લાસનો સમય પણ થોડો વધારે હતો, તો ઓફિસનું કામ-કાજ પણ વચ્ચે ન આવે તે રીતે સેટિંગ કરવું શરુઆતમાં થોડું મુશ્કેલ લાગ્યું પણ પછી રીક્ષામાં ત્યાં જવાનું ધાર્યા કરતા આરામદાયક નીવડ્યું અને મુંબઈની સૌથી મોટી સમસ્યા – ટ્રાફિક – અમને ન નડી. એકાદ વખત થયું કે સાઈકલ લઇને જઉં પણ કવિનની સાઈકલ તે સમય દરમિયાન વ્યસ્ત હતી (તેની પણ સ્કૂલ-ક્લાસ વગેરે શરૂ થઇ ગયા હતા). ગીતો સાંભળતા રીક્ષામાં જવાનું અને પાછા આવવાનું. લેક્ચર એકંદરે સારા ગયા પણ સેમિસ્ટર પદ્ધતિમાં સમય ઓછો અને સિલેબસ વધુ – એ તો રહેવાનું જ હતું.

હવે કદાચ પેપર ચેક કરવા જવું પડશે ત્યારે સાઈકલ લઇને જવાની છેલ્લી ઇચ્છા પૂરી થશે અને ફિલ્મ સીટીમાં સાઈકલ ચલાવવાનો કદાચ મોકો પણ મળે 🙂

પર્સેન્ટેજ v/s પર્સેન્ટાઇલ

* છેલ્લાં કેટલાંક વર્ષથી બોર્ડના પરિણામોમાં ટકા (એટલે કે પર્સેન્ટેજ)ની જગ્યાએ પર્સેન્ટાઇલ લખવામાં આવે છે. આ વર્ષે આવાં જ પરિણામો મારા નજરે ચડ્યા અને પછી ખબર પડી કે જે લોકો કહેતા હતાં કે મને ૯૦% આવ્યા, એ તો ખરેખર પર્સેન્ટાઇલ હતા.

.. અને બોર્ડ પર અમારો વિશ્વાસ સુદ્રઢ થયો 🙂

વિરોધ, વિરોધ, વિરોધ!

 

* ૧૩ તારીખે બીજો શનિવાર અને કાચી ઉત્તરાયણ (ઉત્તરાયણ પછીનો દિવસ વાસી ઉત્તરાયણ તો પહેલાનો દિવસ કાચી ઉત્તરાયણ ન ગણાય?) હોવા છતાં કવિનની સ્કૂલે રજા ન આપી એ માટે આ બ્લોગ પર આ ઘોર કૃત્યનો વિરોધ કરવામાં આવે છે. વધુમાં, પાછું કવિનને મળેલી નોટિસમાં લખ્યું છે કે “હાજરી ફરજિયાત છે” :/

અપડેટ્સ – ૨૧૦: ચૂંટણી વિશેષ

ડિસેમ્બર મહિનો આવવાની સાથે હવે કેટલી રજાઓ બાકી છે એની ગણતરી પણ ચાલુ થઇ જાય છે. એકંદરે આખો મહિનો રજાઓ લઇ શકાય તેમ હતું પણ, એવું તો શક્ય નહોતું એટલે પછી ચૂંટણી જોડે બાકી રહેલું બેંકનું કામ પણ પૂરુ કરવા માટે બે દિવસ માટે (૧૪ અને ૧૫) રજાઓ લીધી અને સદ્ભાગ્યે ટિકિટ્સ મળી ગઇ એટલે નાનકડાં પ્રવાસનું આયોજન થઇ ગયું.

બુધવારે રાત્રે લોકશક્તિમાં અમદાવાદ જવા માટે નીકળ્યો ત્યારે ધાર્યું હતું તેમ અપ-ડાઉનિયાનો ત્રાસ નડ્યો. તેઓ તો જાણે વિરાર-પાલઘર ઉતરી ગયા પણ પછી નીચેના પાંચ પંચાતિયાઓ બહુ નડ્યા. એમનો સમાજ, એમણે કરેલી બેંક/NEFT ટ્રાન્સફરમાં ભૂલો, સમાજ કેટલો મહાન છે, સમાજમાં કેવું હોવું જોઇએ, કયા મહારાજ કેવા છે અને આખા જગતની ચર્ચા તેઓ મોડા સુધી કરતા રહ્યા અને છેવટે એ મહાન સમાજ વાળા લોકોને મારે નાછૂટકે કડવી વાણી સંભળાવવી પડી પછી તેઓએ મૌનવ્રત ધારણ કર્યું. અમદાવાદ ઉતર્યા પછી નવાં બનેલા બસ સ્ટેશન પર મસ્કા બન ખાઇને આપણી માનીતી ગુજરાત એસ.ટી. બસ પકડીને પાલનપુર પહોંચ્યો.

પાલનપુર એવું જ – દર શિયાળામાં હોય તેવું સુસ્ત હતું અને ચૂંટણીની ગરમી હજુ દેખાતી નહોતી. ઘરે પહોંચી ફટાફટ તૈયાર થઇને વોટ આપવા માટે ગયા. હા, એ પહેલા હરસિદ્ધ માતાના મંદિરમાં જઇ આવ્યા, જેનું સમારકામ થોડા સમય પહેલાં જ કરવામાં આવ્યું છે. વોટ આપવા ગયા ત્યાં અમારા વોર્ડની કતાર ખાલી જ હતી એટલે બે મિનિટમાં વોટનું કામકાજ પૂરુ કર્યું. પેલા બહુ જાણીતા EVMનાં બ્લૂટૂથના કોઇ પુરાવા ન મળ્યા અને VVPAT પણ જોયું. બધું બરોબર હતું!

ત્યાંથી સુધિરની દુકાને પહોંચ્યો ત્યારે ત્યાં હેમંત અને ગૌરાંગ મળ્યા. વાતોના વડા અને કિટલીની ચા હોય એટલે મઝા આવે જ. બપોરે ક્યાંક જમવા જવાનું નક્કી કર્યું. થોડી વાર ઘરે જઇ આવ્યો અને ફરી પાછો એક જગ્યાએ ભેગા થયા અને ચાર-પાંચ શાળા મિત્રોને ઝંઝોળવામાં આવ્યા તેમાંથી જેટલા આવવાના હોય તે સૌ કોઇને હાઇ-વે પર કારગીલ ધાબા પર મળવાનું નક્કી કર્યું.

IMG_20171214_130104

ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે ધીમે-ધીમે બધાં મિત્રો આવવા લાગ્યા અને પછી જમવાની મઝા આવી. મને તો આ ધાબાઓનું જમવાનું બહુ ફાવતું નથી, એટલે પ્રમાણમાં ઓછું ખાધું અને વાતો વધુ. તો પણ લીલા લસણનું શાક ટેસ્ટી હતું. જમીને થોડી વાર વધુ ગપ્પા માર્યા અને ત્યાંથી ઘરે આવીને સૂઇ ગયો. પાલનપુરની સાંજ એકદમ કંટાળાજનક હોય છે એટલે ફરી પાછો શહેરમાં રખડવા નીકળ્યો. વિદ્યામંદિરના રોડ પર જઇને ફરી જૂની યાદો તાજી કરી અને બે-ત્રણ વિકિપીડિયા લાયક છબીઓ લઇને ચારેક કિમી ચાલીને ઘરે આવ્યો ત્યારે નાનાં હતા ત્યારે શિયાળો કેવો હતો તે યાદ આવી ગયું. પાંચેક વર્ષમાં પહેલી વખત રજાઇ ઓઢવી પડી. બીજા દિવસે જેમ બને એમ જલ્દી અમદાવાદ પહોંચવું પડે તેમ હતું, કારણકે મારે બેંકમાં કામ-કાજ હતું અને ગુગલ મેપ્સમાં મને બેંક મળતી નહોતી :/

બાકીની અપડેટ્સ, નવી પોસ્ટમાં!

સેજલબેન સાથે મુલાકાત

સેજલબેનની ઓળખાય સૌપ્રથમ તો એમના બ્લોગથી થઇ હતી. હોમસ્કૂલિંગ અને ત્યાર પછી આશના-મેઘના સ્વિમિંગ-ડાઇવિંગની રોમાંચક સફરોની જાણકારી ફેસબૂકથી મળતી હતી, પણ ક્યારેય રૂબરૂ મળ્યા નહોતા. થોડા દિવસ પહેલાં તેમની સાથે વાત થઇ અને તેમણે કહ્યું કે તેઓ મુંબઈ આવવાના છે, તો તેમને મળવાની તક ઝડપી લીધી. અમારે તો મૂળે વિલે પાર્લે ડાઇવિંગની ઇનોગ્રલ કોમ્પિટિશન જોવા જવાનું હતું, પરંતુ કવિનની તબિયત, ક્લાસિસ (વેલ, <કફ>!) અને તેના કોઇ મિત્રની પાર્ટીના કાર્યક્રમોએ અમને આશનાની ડાઇવિંગ કોમ્પિટિશન જોવાથી વંચિત રાખ્યા. પણ તેમને મળવા જવાનું તો હતું જ.

હું અને કોકી કવિનને પાર્ટીના સ્થળે મૂકીને બોરિવલી-અંધેરીની લોકલ વત્તા મેટ્રોની સફરો કરી સેજલબેન-આશનાને મળ્યા. મેં તેમને કહ્યું હતું કે આપણે “વાતોના વડા” કરીશું અને સેજલબેન પણ મારા જેવા જ વાતોડિયા નીકળ્યા! વાતોના વિષયોમાં સ્વિમિંગ, રનિંગ, ડાઇવિંગ, શિક્ષણ અને છોકરાઓ પર પડતો ભાર, સાયકલિંગ, સેજલબેનના અનેક અનુભવો અને પ્રવાસો. ખાસ કરીને આશના-મેઘને લઇને તેમણે એકલા કરેલા પ્રવાસોના વર્ણન મને બહુ સરસ લાગ્યા. હા, એક એથ્લેટ માટે ભારતમાં આગળ આવવું કેટલું કઠણ છે અને તેના માટે તેમણે કેટલી મહેનત વત્તા ત્યાગ આપ્યો છે, એ પણ જાણવા મળ્યું. મને અને કોકીને બંનેને બહુ મઝા આવી. જોકે અમારે કવિનને પાછો લેવા પાછું બોરિવલી જવાનું હતું એટલે જલ્દી નીકળવું પડ્યું. હવે ફરીથી સહકુટુંબ અને ખાસ તો કવિનને પ્રેરણા મળે એ માટે મળીશું.

કમ સપ્ટેમ્બર

* ખબર નહી કેમ પણ સપ્ટેમ્બર મહિનો આવે ત્યારે મને કંઇક થવા લાગે છે (સામાન્ય રીતે મારું ગરમ રહેતું મગજ વધુ ગરમ થાય!). થોડો વિચાર કરતાં લાગ્યું કે આવું સામાન્ય રીતે નવરાત્રી અને દિવાળી વચ્ચે થાય. હવે આ સમય દરમિયાન અમારે પરીક્ષાઓ રહેતી અને આપણને પરીક્ષાઓ ગમતી નહી. આ સાયકોલોજીકલ અસર હજુ છે, એટલે મગજ ગરમ થવું સામાન્ય છે.

અને હા, હેપ્પી ટીચર્સ ડે.

ભણતર વિનાનો ભાર

એમાં થયું એવું કે ગઇકાલે કવિનને હિંદીમાં હોમવર્ક મળ્યું. હોમવર્ક તો ભલે આપ્યું પણ તે શું હતું? હિંદીની ચોપડીમાંથી ચાર પાનાઓ કોપી કરીને બેઠ્ઠા લખવા. હવે મને યાદ છે ત્યાં સુધી મારી શાળામાં આવું કોપી-પેસ્ટ હોમવર્ક તો નહોતું જ મળતું (અને મળતું હશે તો હું પૂરું નહીં કરતો હોઉં!). પણ, હવે ૨૦૧૭માં ICSE શાળાના શિક્ષકો ૧૯૧૭ પ્રકારનું હોમવર્ક આપે ત્યારે થોડું લાગી આવે અને ભાર વિનાનું ભણતર, ભણતર વિનાનો ભાર બની જાય :/

સી.બી.એસ.ઇ

* નો ઓફેન્સ, પણ આ સી.બી.એસ.ઇ ઉર્ફે CBSE વાળા બાળકો પર મને દયા આવે છે. માંડ વર્ષ પત્યું હોય અને સ્કૂલ ચાલુ. એ પણ કાળઝાળ ગરમી ધરાવતા એપ્રિલમાં. મે મહિનામાં પાછું વેકેશન અને ફરી પાછી જૂનમાં સ્કૂલ ચાલુ. ક્યાંક બે મહિના છોકરાઓને હિમાલયમાં ટ્રેકિંગ કે પછી કાશ્મીર-કન્યાકુમારીની સાયકલ રાઇડ પર મોકલવા હોય તોય ન મોકલાય 😉

મજાક જવા દઇએ તો પણ, આ પાછળનો તર્ક મને કોઇ સમજાવશે?

PS: એવું જ મારી બાજુની મરાઠી માધ્યમની શાળાએ કર્યું લાગે છે. હજુય સ્કૂલ ચાલુ છે!

૨૦૧૭

ઇ.સ. ૨૦૧૭ કે વિક્રમ સંવત ૨૦૭૩ હોવા છતાંય અમુક વ્યક્તિઓ..

* સોસાયટીમાં જ્યાં-ત્યાં થૂંકે છે અને કચરો રસ્તા પર ફેંકે છે!
* નજર ઉતારે છે!
* ફોર્વડ ઇમેલ મોકલાવે છે.
* ઇમેલના જવાબમાં ટોપ-પોસ્ટિંગ કરે છે.
* ફેસબુકમાં કારણ વગર ટેગ કરે છે.
* વોટ્સએપમાં ગુડ મોર્નિગ, આફ્ટરનૂન, ઇવનિંગ અને નાઇટનો ધોધ વહેવડાવે છે.
* સોસાયટીના સભ્યો મેઇન્ટનન્સ ન ભરે તો ચાલે, પણ ભાડેથી રહેતા લોકો પાસેથી પૈસા પડાવે છે!
* ફોન કે મેસેજ કર્યા વગર બપોરે ઘરે ટપકી પડે છે.

તા.ક. ૧ – આ બધાં વ્યક્તિઓ અલગ-અલગ છે.
તા.ક. ૨ – બંધ બેસતી ચડ્ડી પહેરવી નહી.

હોમવર્ક

* આજનો પ્રશ્ન: જો હું શાળાજીવન(!) દરમિયાન હોમવર્ક કરવામાં ધાંધિયા કરતો હતો, તો મારો છોકરો શું કામ એવું ન કરે? 🙂