સહ્યાદ્રિ ક્લાસિક ૨૦૨૧ – ૩જી આવૃત્તિ!

  • છેલ્લી સહ્યાદ્રિ ક્લાસિક ૨૦૨૧ રેસમાં લખ્યું હતું તેમ, આ રેસ નવેમ્બર-ડિસેમ્બરમાં થાય છે. કોરોનાને કારણે તે જાન્યુઆરીમાં થઇ અને સેકન્ડ વેવ પછી હવે આ વર્ષે રેસ ફરીથી આ જ વર્ષે થવાનું પ્લાનિંગ હતું. આ વખતે રજીસ્ટ્રેશન સમૂહમાં કરાવ્યું અને ૧૦ ટકા ફાયદો મેળવ્યો.
  • શુક્રવારે અહીંથી ગાડીમાં થોડા મોડા નીકળ્યા અને લંચ વગેરે કરીને વાઇ પહોંચ્યા ત્યારે બપોર થઇ ગઇ હતી. ફટાફટ ફોર્માલિટી પૂરી કરી, બીબ નંબર લીધો અને હોટેલ પર આરામ કર્યો. રેસ પહેલા અમારું સ્ટાન્ડર્ડ ડિનર એટલે દાળ-ખિચડી! સદ્ભાગ્યે, દાળ-ખિચડી સારી હતી. નહીંતર આ બાજુ, મરચું એટલે દે દામોદર દાળમાં પાણી રીતે નાંખવામાં આવે છે!
  • આ વખતે અમારો ફેવરિટ આમ્બરનેલી ઘાટ નહોતો એટલે તેની કમી પૂરી કરવા માટે આ રીતે રેસ યોજવામાં આવી હતી: ૧. પરસની (વાઇથી પંચગની), ૨. ત્યાંથી ડાબી બાજુ ભિલાર તરફ જવાનું, ૩. ભિલારથી મેઢા ગામની તળેટીમાં, ૪. ત્યાંથી પાછા ભિલાર ઘાટ ચડીને આવવાનું. ૫. ફરી પાછું નીચે ઉતરવાનું, ૬. ત્યાંથી ૧૦ કિમી દૂર મેઢા ઘાટની તળેટીમાં (કેલઘર ગામ) જવાનું અને ઘાટ ચડવાનો, ૭. ત્યાંથી મહાબળેશ્વર થી તપોલા નીચે જવાનું, ૮. તપોલા ઘાટ ચડીને પાછા મહાબળેશ્વર, ૯. ત્યાંથી મેઢા ઘાટની તળેટીમાં કેલઘર સુધી અને છેલ્લે, ૧૦. મેઢા ઘાટ ફરીથી ચડીને પાછા મહાબળેશ્વર! એટલે કે આ વખતે તપોલા બે વારની જગ્યાએ એક વાર હતો. તપોલાનો રસ્તો ખરાબ હતો એવું અમને એડવાન્સમાં કહેવામાં આવ્યું હતું. અને આમ્બરનેલીનો રસ્તો તો સંપૂર્ણ તૂટી જવાથી તેના પર સાયકલ ચલાવી શકાય તેમ હતું જ નહી!
  • રેસ સવારે ૫.૦૫ વાગે શરૂ થઇ અને પસરની ઘાટ આરામથી પૂરો કર્યો. આ ઘાટ ૧૦ કિમીનો છે પણ, એકંદરે સરસ રસ્તો અને થોડો મુશ્કેલ છે. ત્યાંથી ભિલાર તરફનો રસ્તો ખાડા અને કૂતરાઓથી ભરેલો હતો! પણ, એકદમ સરસ! તેમાં નીચે જવામાં પણ ચડાણ આવે છે. ત્યાં હબ પર થોડો નાસ્તો કર્યા પછી ભિલારનો રસ્તો એકદમ સરસ, સિવાય કે વચ્ચે-વચ્ચે થોડા ખાડા-ખરાબા. તળેટીમાં જઇ થોડો ટાઇમપાસ કર્યા પછી ઘાટ ચડવાનો શરૂ કર્યો. મજા આવી. ત્યાંથી હબ પર બહુ સમય ન વેડફ્યો અને પાછા નીચે આવ્યા. મારી જોડે ગોઆમાં ઓળખાણ થયેલો રાઇડર સતિષ પાટીલ હતો. ત્યાંથી કેલઘર જવાનો રસ્તો પણ સારો છે. બાંધકામ પ્રવૃત્તિઓ ચાલતી હતી એટલે આશા રાખીએ કે હજુ વધુ સારો રસ્તો બને. કેલઘરથી પણ ઘાટ ચડવામાં જરાય વાંધો ન આવ્યો અને આરામથી મહાબળેશ્વર હબ પહોંચ્યા. હવે બે ઘાટ બાકી હતા. અહીં થોડો વધુ પડતો ટાઇમપાસ થયો જે અમને પછી ભારે પડવાનો હતો.
  • તપોલાનો રસ્તો શરુથી ખરાબ હતો પણ સદ્ભાગ્યે થોડા-થોડા અંતરે સારો રસ્તો મળી જતો હતો. તપોલા મારો સૌથી પ્રિય ઘાટ છે. કારણ? ૨૫ કિમી લાંબો ઘાટ! તેને મહારાષ્ટ્રનું કાશ્મીર કહેવાય છે (જે થોડું વધું પડતું છે, પણ સરસ જગ્યા છે!).
  • તપોલા નીચે પહોંચ્યા ત્યારે અમારી પાસે પૂરતો સમય હતો અને બે ઘાટ બાકી હતા. તો, થોડો નાસ્તો કર્યો અને આરામથી ઘાટ ચડવાનું શરુ કર્યું. પાંચ કિમી ગયા પછી મને ખબર પડી કે હેલ્મેટ તો પહેર્યું જ નથી અને તે હું કદાચ કંટ્રોલની બાજુ વાળી હોટેલમાં ભૂલી ગયો છું :/ :/ :/ મને તો ઠીક, મારી જોડે રાઇડ કરતા કે સામેથી નીચે આવતા લોકોએ પણ મને કંઇ ન કહ્યું! કદાચ બધાં રેસિંગ માઇન્ડ ઝોનમાં હશે? 🙂 જે હોય તે, પાંચ કિમી નીચે આવવામાં પણ ચડાણ હતું અને પાંચ કિમી ફરીથી વધારાનું અંતર ચડાવવું પડ્યું. આ ૩૦ મિનીટ અમને પડવાના હતા ભારે!
  • તપોલા પાછા આવ્યા પછી હેલ્મેટ લીધું અને સાયકલ ભગાવી, હા ખરેખર જોશથી ભગાવી. તપોલા ઘાટમાં આજુ-બાજુ ક્યાંય જોયા વગર! લા મેરેડિયન હોટલ કંટ્રોલ પર પહોંચ્યો ત્યારે મારે પાસે મેઢા ઘાટ નીચે ઉતરવા અને ફરી ચડવા માટે ૨ કલાક હતા. કારણ કે, આ રેસમાં રેકિંગ તમારા ઘાટના ક્લામ્બિંગ સમય પર આવે તો પણ આખી રેસ ૧૪ કલાકમાં તો પૂરી કરવી જ પડે એટલે કે સાંજે ૭ વાગ્યા પહેલા!
  • હવે, પાણીની બોટલ ભરીને સાયકલ ભગાવી મેઢા ઘાટ ઉતારવા માટે. સદ્ભાગ્યે સરસ રસ્તો હતો (આ એજ ઘાટ હતો, જ્યાં ૬૦૦ બીઆરએમમાં અમારી વાટ લાગતી હતી!). એટલે લગભગ ૩૯ મિનિટમાં ૧૭ કિમીનો ઘાટ (+ ન્યૂટ્રલ ઝોનનું અંતર, તેના પહેલા) ઉતાર્યો. રસ્તામાં જેમનાથી હું ક્યાંય આગળ હતો એ લોકો મળતા જતા હતા અને તેમને ઉત્સાહિત કરતો હું નીચે પહોંચ્યો ત્યારે મારી પાસે ૧ કલાક ૧૫ મિનિટનો સમય બાકી હતો – ૧૭ કિમીનો ઘાટ પૂરો કરવા માટે!
  • આ વખતે હું ખરેખર જાન હથેલી પર રાખીને સાયકલ ચલાવતો હતો. એક બાજુ વધુ પડતો પ્રયત્ન ન કરાય (કારણ કે તેનાથી મસલ્સ પુલ થઇ જવાની શક્યતા હતી) અને બીજી તરફ ધીમા પણ ન પડાય. સંપૂર્ણ બેલેન્સ રાખીને સાયકલ ચલાવી અને છેલ્લા ૫ કિમીનું માર્ક જોયું ત્યારે અંધારુ તો ઘોર થઇ ગયું હતું. રસ્તામાં કેટલાય સાપ, દેડકાં અને અન્ય નાના પ્રાણીઓ જોતો-જોતો છેલ્લા બે કિમીનું અંતર મારામાં હતી એટલી તાકાતથી ફિનીશ લાઇન પાર કરી ત્યારે મારી પાસે ૧ મિનિટ બાકી હતી!!
  • જીવ આવ્યો અને હજુ બીજા ૨ કિમી હબ તરફ જવાના હતા. એ પહેલાં પાણી પીધું અને મારા હ્દ્યને “આભાર” કહ્યું. એક સરસ રેસ પૂરી થઇ. મળીશું મેઢા ઘાટ આવતા વર્ષે કે એ પહેલાં પણ કદાચ!!

અને હા, આ પણ જુઓ:

અપડેટ્સ – ૨૪૦

સાબુદાણાના વડા

છેવટે, વેક્સિનનો બીજો ડોઝ મળી ગયો! આ વખતે બુકિંગ વત્તા વેક્સિનની પ્રક્રિયા સરળ રહી.

વરસાદ હજુ સરસ આવે છે, એટલે સાયકલિંગ મોટાભાગે ઇન્ડોર જ થાય છે, એટલે સારું છે. બહાર નીકળી પડવાની ઇચ્છા થાય ત્યારે જ વરસાદ આવે – તેવો મર્ફીનો નિયમ મારા માટે છે, જે અકબંધ છે.

લાડવા

સૌ કોઇને ગણેશ ચતુર્થીની શુભકામનાઓ!

અપડેટ્સ – ૨૩૯

  • લો ત્યારે, સપ્ટેમ્બર પણ આવી ગયો! અને આપણે કંઇ કોફી સિવાય કંઇ ખાસ ઉકાળ્યું નથી.
  • ગયા વીક-એન્ડ પર નાનકડી ટ્રીપમાં (પણ ગાડી બગડવાના એડવેન્ચર સાથેની) માલ્સેજ જઇ આવ્યા. સ્ટાન્ડર્ડ ગામના વાતાવરણમાં થોડી મસ્તી કરી. કવિને થોડી ફોટોગ્રાફી કરી, નદી અને સ્વિમિંગ પુલમાં પગ પલાળ્યા અને ખાઇ-પીને પાછા આવ્યા. ઉબર સંકટ સમયે કામ આવી અને કલ્યાણ-થાણેના ટ્રાફિકનો લ્હાવો જે માત્ર હું જ લેતો હતો, તે ઘરમાં બધાંને આપ્યો!
  • અન્ય વસ્તુઓમાં જોઇએ તો, ૧૪-૧૫ ઓગસ્ટ પછી માત્ર ઇન્ડોર સાયકલિંગ જ કરી રહ્યો છું. વધુ એક ઇન્ડોર રેસ શનિવારે છે, જોઇએ કેવું થાય છે. આઉટડોર સાયકલિંગ આવતા અઠવાડિયે જ થશે એમ લાગે છે, કારણ કે વરસાદ હજુ પણ મસ્ત આવી રહ્યો છે!
  • અને, પેલા અત્યંત સ્માઇલ કરતા ક્યુટ ધોળિયા છોકરા એટલે કે પ્લેસહોલ્ડરની જગ્યાએ સાયકલિંગ કરતો મારો ગંભીર ફોટો ISRTની વેબસાઇટ પર મૂકવામાં આવ્યો છે 🙂

અપડેટ્સ – ૨૩૮

  • સૌ પ્રથમ તો, બક્ષીબાબુને હેપ્પી બર્થ ડે!
  • વીસમી સદીની પોસ્ટ લખ્યા પછી મારા બ્લોગની સ્થિતિ પણ એવી જ થવા લાગી હતી, પરંતુ રે સમયનો અભાવ અને હવે આ આળસ. છેવટે આજે આળખ ખંખેરીને થોડું લખી રહ્યો છું.
  • છેલ્લી અપડેટ પછી મીઠી નદીમાં ઘણાં પાણી આવીને જતા રહ્યા છે (એટલે કે વરસાદ બઉ પડ્યો, બા!) અને અમેરિકા અફઘાનિસ્તાનમાંથી ખસી ગયું અને તાલિબાનનું પૂંછડું દુનિયાને ફરીથી પકડાવીને પોતાના હાથ ઉપર કરી દીધા છે. ભારત પર હવે તેની શું અસર પડશે એ તો શી ખબર પણ લોકોને તાલિબાન પત્રકાર પરિષદ કરે છે, એ બહુ ગમ્યું. ભલે ગમતું. જેમ એક-બે રાજ્યોમાં ખેડૂતોના રાજકારણ પાવર્ડ આંદોલનો થયા ત્યારે બાલ્કનીમાં કોથમીર ઉગાડતા લોકો પણ ‘હું પણ ખેડૂત’ એવો ઝંડો ફરકાવતા હતા એ લોકો ‘હું પણ પત્રકાર’ બનીને કૂદી પડ્યા છે. તેમને તાલિબાનોની પત્રકાર પરિષદમાં જવું છે, પણ જતા નથી! જાવને બાપા, અમે વિઝા આપીશું. બસ ખાલી, પાછા ન આવતા 😉
  • ઓનલાઇન કોન્ફરન્સોનો રાફડો ફાટ્યો છે. વિકિમેનિયા (૧૪-૧૭ ઓગસ્ટ) અને ડેફકોન્ફ (૨૨-૨૯ ઓગસ્ટ) બંને ઓનલાઇન! ડેબકોન્ફે આ વખતે સરસ ટી-શર્ટ પણ મોકલી છે.

ટી-શર્ટ પરથી યાદ આવ્યું કે, રિનિત-હિરલે પણ એક સરસ ટી-શર્ટ આપી છે.. પરરરરફેક્ટ વન!

  • અને, ડેબિયનની નવી આવૃત્તિ Bullseye બહાર પડી છે. છેલ્લા બે-ત્રણ મહિનાથી ડેબિયનમાં કંઇ ખાસ કામ કર્યું નથી, પણ હવે પાછું ધ્યાન તેના પર મૂકવામાં આવશે.
  • રનિંગ બે-ત્રણ દિવસથી ફરી શરુ કર્યું છે. આઉટડોર સાયકલિંગમાં ગયા અઠવાડિયે ૧૫૦૧૦૦ બી.આર.એમ. કરવામાં આવી, અને એ વખતે જ જબરજસ્ત વરસાદ પડ્યો અને અમે ધોવાઇ ગયા. હવે ૧૨ સપ્ટેમ્બર ના રોજ બી.આર.એમ.ના ૧૦૦ વર્ષ (૧૯૨૧-૨૦૨૧) પૂરા થાય છે, તેની ખાસ ૨૦૦ કિમી બી.આર.એમ. છે તે કરવામાં આવશે. વધુ અંતરની બી.આર.એમ. હજુ અહીં શરુ નથી થઇ, પણ ઓક્ટોબરમાં પ્લાન ચાલી રહ્યો છે.

પુઅરમેન્સ ટુર દી ફ્રાન્સ

હવે ટુર દી ફ્રાન્સ જેવી સ્પર્ધામાં ભાગ લેવાની આપણી લાયકાત તો છે નહી એટલે અમે નક્કી કર્યું કે કંઇ નહી તો ગરીબ માણસોની ટુર દી ફ્રાન્સ તો કરીએ. અને, અત્યારે ફ્રાન્સ જવાનો સમય (અને પૈસા!) પણ નથી એટલે નક્કી કર્યું કે આપણે ઘરે બેઠા જ ઝ્વિફ્ટ અને RGTમાં સાયકલ ચલાવીને આ કામ કરીએ. આગળ કહ્યું તેમ ગરીબ માણસ એટલે થોડું નમતું જોખવું પડે. સામાન્ય રીતે ટુર દી ફ્રાન્સમાં સાયકલિસ્ટ ૨૧ દિવસમાં ૩૫૦૦ કિમી જેટલું અંતર, ૫૦૦૦૦ મીટર જેટલી ઊંચાઇ પ્રાપ્ત કરવાની સાથે ૯૦ કલાક જેટલો સમયમાં પૂરી કરે છે (આ વખતે પહેલા ક્રમે આવેલા સ્લોવેકિયાના તાદેજ પોગાચરે ૮૨:૫૬:૩૬ કલાકમાં સ્પર્ધા પૂરી કરી!) પણ આપણે તેનાથી ચોથા (૧/૪) ભાગ જેટલું જ અંતર-ઊંચાઇનું લક્ષ્ય રાખ્યું. ૨૧ દિવસમાં વચ્ચે બે રજાના દિવસો પણ આવે. જોકે વચ્ચે ગ્રૂપ રાઇડ્સ કરી, એક દિવસ બહાર પણ સાયકલ ચલાવી આવ્યો એટલે ટેકનિકલી મને એક પણ રજા ન મળી :/

મારી ટુરના આંકડાઓ:
* અંતર: ૭૬૪.૩૬ કિમી
* ઊંચાઇ: ૮૫૭૦ મીટર
* કુલ સમય: ૨૭:૩૯:૦૯ કલાક
* પાવર (સરેરાશ): ૧૫૮.૯૫ વોટ્સ
* હાર્ટ રેટ (સરેરાશ): ૧૬૦.૩૬ bpm

ટુરના સ્ટેજ, અંતરની સાથે અને મારી રેસ, પરિણામ, અંતર, સમય, હાર્ટ રેટ, પાવર વગેરે વગેરે રસપ્રદ ડેટા અહીંથી જોવા મળશે!: https://docs.google.com/spreadsheets/d/1llQx5MB37NkC62VTxg-fNMkiZs0f1TiRm1xh-zH9yLg/edit?usp=sharing

હવે પછી શું? સપ્ટેમ્બરમાં સ્પેન! મજાક બાજુ પર મૂકીએ તો કોરોના કાળ હજુ હાજર જ છે અને હવે તો બે મહિના વરસાદ છે (એટલે કે અહીં તો બહુ જ છે!) એટલે ૧૪ ઓગસ્ટ-૧૫ ઓગસ્ટની અમારી બી.આર.એમ. પહેલા તો ક્યાંય નીકળાય તેમ લાગતુ નથી! જોકે ઝ્વિફ્ટ તો ચાલુ જ રહેશે. ઘરમાં રહો, સલામત રહો!

આજની કડી: ટુ (હો)બી ઑર નોટ ટુ (હો)બી?

It’s Okay: To Not Have a Hobby — સામાન્ય રીતે આપણે કોઇને મળીએ (ખાસ કરીને આજના ટીન એજર્સ માટે આ ફેશન છે) ત્યારે વાત-વાતમાં આ પ્રશ્ન તો આવે જ કે તમારી હોબી/શોખ શું? ડાન્સ, ચિત્ર કલા, સ્પોર્ટ્સ, એક્સરસાઇઝ (યોગ – તો એમાં હોય જ!) કે ખાવાનું બનાવવાનો શોખ. જો તમે આ ન કરતા હોય તો મોટાભાગે નિરસ માણસ ગણાવ. પણ જરુરી નથી કે દરેકને ડાન્સ આવડે કે ગમે. જરુરી નથી કે દરેક માણસને સાયકલ ચલાવવાનું ગમે કે દોડવાનું ગમે. જરૂરી નથી કે દરેકને નેટફ્લિક્સ કે એમેઝોન પર ફિલ્મો જોવાનો સમય પણ મળતો હોય કે દરેકેને પુસ્તકનો શોખ હોય. નોર્મલ છે કે આ બધાં શોખ ન હોય અને તમે તમારું જીવન તો પણ સરસ જીવતા હોવ.

ઇટ્સ ઓકે – શોખ હોય તો ઠીક – ના હોય તો પણ ઠીક!

અપડેટ્સ – ૨૩૬

કીપ કામ અને કામથી કામ રાખો. કશું જ સારું નથી.
  • અપડેટ્સમાં આપવા જેવું તો ઘણું છે, પણ સાચું કહું તો બ્લોગ પર આવવાનું હવે બહુ મન થતું નથી. કોવિડ-૧૯ હજુ છે અને આ વખતે કોવિડે ખરો પરચો બતાવ્યો. કોઇકે ક્યાંય લખ્યું હતું કે “જ્યાં સુધી જંગલની આગ ઘર સુધી ન આવે ત્યાં સુધી તે અફવા જ લાગે”. એવું જ થયું જ્યારે મારા મોટા મામાનું કોવિડમાં અવસાન થયું. ખરી પરિસ્થિતિનો ખ્યાલ આવે ત્યાં સુધી બહુ મોડું થઇ જાય છે.
  • થોડા સમયથી વિકિપીડિયામાં પાછો સક્રિય થયો છું (એમ તો હું ક્યાં નિષ્ક્રિય હતો?) પણ હવે મોટાભાગનો સમય ક્ષતિઓ સુધારવામાં કાઢ્યો છે.
  • સાયકલિંગ પણ ફૂલ્યું-ફાલ્યુ છે. ગયા વર્ષનું બાકીનું કામ એવરેસ્ટિંગ પૂરુ કર્યું. ૨૦ કલાક ઇન્ડોર ટ્રેઇનર પર, ૨૨૯ કિમી અને ૮૯૦૦ મીટર જેટલું એલિવેશન. વધુમાં મારા જીવનનો સૌ પ્રથમ યુટ્યુબ ઇન્ટરવ્યુ પણ આપ્યો, જે નીચેના વિડિયોમાં જોઇ શકાશે. જો કોઇ કારણોસર એમ્બેડેડ કરેલો વિડિયો ન દેખાય તો vEveresters of India : Grinshina & Kartik પર તમે તેને જોઇ શકશો. મારો અવાજ રોબોટિક લાગે છે. વધુ પડતા સાયન્સ ફિક્શન મુવીઝ જોવાનું પરિણામ હશે?
  • લોકડાઉન ચાલુ છે, અને લાગે છે કે ચાલુ જ રહેશે. ત્યાં સુધી – ઘરમાં રહો, સલામત રહો!

અપડેટ્સ – ૨૩૫

  • લો, ફરી પાછું લોકડાઉન અને કોરોના સંકટ આવ્યું છે. પેલા એન્ટિ માસ્ક અને એન્ટિ-વેક્સિન મૂર્ખાઓ હજુ પણ આજુ-બાજુ હાજર છે જ. વધુમાં, માસ્ક વગર કે માસ્ક સાથે પણ કારણ વગર રખડવા વાળા લોકોનો ત્રાસ પણ ઓછો નથી.
તરબૂચ લેમોનેડ અને ફેન મોડ ઓન!
  • એટલે, હવે ઇન્ડોર રાઇડિંગ (જ) છેલ્લા અઠવાડિયાથી શરુ કરવામાં આવ્યું છે. ગઇકાલે ૬ કલાકની ઇન્ડોર રેસ (ITT) હતી, પણ મુંબઈની ગરમી વત્તા ભેજ (૭૯%!)ના કારણે બહુ મજા ન આવી – ખાસ કરીને રાત્રે ૭ થી ૯ દરમિયાન.
  • હાલમાં રસ્ટ પ્રોગ્રામિગ લેંગ્વેજ પર હાથ અજમાવી રહ્યો છું. સરસ ડોક્યુમેન્ટેશન અને સરસ લેંગ્વેજ.
  • અને હા, ઘરમાં રહો – સલામત રહો!

અપડેટ્સ – ૨૩૪

  • હાલમાં અમારી પુસ્તક પાવરી ચાલી રહી છે:
    • સત્યજીત રાયની વિજ્ઞાનકથાઓ
    • સત્યજીત રાયની રહસ્યકથાઓ ભાગ ૧ – ૪
    • સોનાનો કિલ્લો – સત્યજીત રાય
    • ગંગટોકમાં ગરબડ – સત્યજીત રાય
    • કાઠમંડુમાં હાહાકાર – સત્યજીત રાય
    • આગન્તુક – ધીરુબહેન પટેલ
    • વેર વૈભવ – સૌરભ શાહ
    • ક્ષણ-પ્રતિક્ષણ – શિશિર રામાવત
    • ઇકિગાઇ – ગુજરાતી આવૃત્તિ
    • સેપિયન્સ – યુવલ નોઆ હરારી.
  • વચ્ચે-વચ્ચે થોડું સાયકલિંગ-રનિંગ આવી જાય છે.
    • ફેબ્રુઆરીમાં ૬૦૦ પછી ૧૫૦+૧૦૦ કિમીની સરસ કોમ્બો બી.આર.એમ. કરી જેનો વિગતે રીપોર્ટ લખવાનો રહી જ ગયો પણ ત્યાં મજા આવી ગઇ. ત્યાર પછી કંઇ ખાસ સાયકલિંગ કર્યું નથી. હવે માર્ચ-એપ્રિલમાં બે નાઇટ બી.આર.એમ. (જો રદ ન થાય તો!) કરવામાં આવશે. પછી, જૂન પછી ફરી વ્યવસ્થિત સાયકલિંગ શરુ કરીશ.
    • સાયકલિંગ ગ્રૂપો નવાં-નવાં સાયકલિસ્ટોથી ઉભરાતા જાય છે. જોકે આ સોડાઓનો ઉભરો શમતા બહુ વાર નહી લાગે!
    • રનિંગ ચેલેન્જ ખાતર કરી રહ્યો છું, પગ હજુ બરાબર દોડતા નથી 🙂
    • હા, બે દિવસ પહેલાં સિલ્વર બીચ પર સ્વિમાથોનમાં વોલિયન્ટર તરીકે કામ કર્યું. મઝા આવી. હવે, સ્વિમિંગ ક્યારે શરુ કરવું એ નક્કી કરવાનું બાકી છે.
  • હેથ-વેનું ઇન્ટરનેટ વાર-તહેવારે ડચકાં ખાય છે એટલે નવા પ્રોવાઇડરની શોધ કરવી પડશે તેમ લાગે છે.
  • બાકી, શાંતિ છે!!

બીઆરએમ ૬૦૦: માઉન્ટેન 🐐

આ વખતે વળી પાછા જઇશું આપણા ફેવરિટ પસરણી ઘાટ પર. જ્યારે નવી મુંબઈ-કલ્યાણ સાયકલિંગ ક્લબે પ્રથમ વખત ૬૦૦ રાખી વત્તા પંચગીની જઇને એજ રસ્તે પાછાં આવવાનો માર્ગ નક્કી કર્યો ત્યારથી જ આ ૬૦૦ કરવાનું નક્કી કરેલું. અઠવાડિયા પહેલાં રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું. જોડે શિરિષ અને અનિરુદ્ધ પણ આવવાના હતા, પણ અનિરુદ્ધે મોડા રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું એટલે હું અને શિરિષ સાથે નવી મુંબઈ ગયા. સમય કરતાં વહેલાં પહોંચી જવામાં અલગ મજા છે – ખાસ કરીને જ્યારે કોઇ ઇવેન્ટ-રેસ હોય ત્યારે. મગજ કુલ રાખવાની પહેલી ટીપ. ખાસ મારા કિસ્સામાં બહુ ઉપયોગી છે 🙂

સમયસર બીઆરએમ શરુ થઇ અને ૮ વાગે પિયુષને બર્થ ડે વિશ કરવા માટે ખોપોલી પહેલાં રોકાયો અને ઝુમ કોલ કરીને વિશ કર્યું. ૧૦ મિનિટના આ બ્રેક પછી ખોપોલી રોકાયો નહી અને ભોર ઘાટ આરામથી પસાર કરીને ખંડાલા બ્રેક લીધો. આમ તો હું સીધો લોનાવાલા પછી જ સ્ટોપ કરું છું પણ પછી થયું જવા દો – આપણે ક્યાં રેસિંગ કરીએ છીએ. (ભોર ઘાટ પર સિદ્ધાર્થ અને સચીને ફોટા પાડ્યા છે – જે ટૂંક સમયમાં મળશે ત્યારે અહીં અપડેટ કરીશ) અત્યાર સુધી તાપમાન સહન થાય તેવું હતું એટલે મજા આવી. પછી લગભગ તાલેગાંવ સુધી નોન-સ્ટોપ સાયકલ ચલાવી. ત્યાં પેલું લોકપ્રિય મિશળ ખાધું અને થોડો આરામ કરીને પુને જવા રવાના થયો. પુને પસાર કરીને કાત્રજ ટનલ પહોંચ્યો પણ ટનલમાં ભેજ અને ગરમીને કારણે થોડું અનઇઝી જેવું લાગ્યું એટલે પછી બીજા ૫૦ કિમી ફરીથી આરામથી ચલાવીને બીજા ઘાટ કામબાટ્ખી પર પહોંચ્યો. કામબાટ્ખી ઘાટ દેખાવમાં મોટો લાગે પરંતુ એટલો બધો મુશ્કેલ નથી. તેના પછી વાઇ આગળ શેરડીનો રસ પીવા ઉભો રહ્યો, એકદમ તાજો રસ! ત્યાંથી પસરણી પહેલાં વાઇ પર નાનો બ્રેક – જ્યાં રાજીવ અને અપૂર્વ જોડે ઓળખાણ થઇ. ઘાટ પર નોન-સ્ટોપ પણ આરામથી ચલાવી પંચગની પહોંચ્યો, જ્યાં સિદ્ધાર્થ અને સચિન મારી રાહ જોતા હતા. ઉપરનો સૂર્યાસ્ત ફોટો લઇને તરત સાતારા-કરાડ તરફ જવા રવાના થયો ત્યારે રસ્તામાં બધા રાઇડર્સ મળતા ગયા. ત્યાંથી જોશી વિહિરનો રસ્તો થોડો નવો હતો (છેલ્લે ત્યાં ૨૦૧૭માં ગયેલો). એકદમ અંધારું. માંડમાંડ હાઇવે પર પહોંચ્યો ત્યારે જીવ આવ્યો.

ત્યાંથી ફરીથી રોલિંગ રસ્તો અને ૨૮૬ પર સંપૂર્ણ ડિનરનો બ્રેક. બટર રોટી-પનીર ભુરજી-ફ્રેશ લાઇમ સોડાની પાર્ટી. ૩૨૫ પર પહોંચવા માટેની ગણતરી કરી ત્યારે ખબર પડીકે કંટ્રોલ પોઇન્ટનું અંતર વધારે છે. ના ચાલે. સિદ્ધાર્થ જોડે વાત કરી ત્યારે તેણે કંટ્રોલ થોડી સરખી જગ્યા પર ગોઠવ્યો અને હોટેલ પણ બદલી. આને કહેવાય ત્વરિત નિર્ણયશક્તિ! નાઇટ સ્ટોપ પર નક્કી કરેલું કે ૪ કલાક સૂવું પણ થોડું મોડું થયું હતું એટલે ફટાફટ સૂઇ જઇને ૩.૨૫ જેવા જાગી ગયા અને ૩.૪૫એ નાહ્યા વગર નીકળ્યો. સવાર પડતા પહેલાં ચા પીવા ઉભા રહ્યા પણ મને ફરી પાછી ઉંઘ આવી એટલે ૪૫ મિનિટ ચા પીધા પછી ઉંધ્યો. સિદ્ધાર્થ ત્યાં ગાડીમાં આવ્યો એટલે તેને જોઇને ઉંઘ ઉડી ગઇ અને ફટાફટ સાયકલ ચલાવી. ત્યાંથી સીધો કામબાટ્ખી બેઝ પર. જ્યાં મને ચાની દુકાન પર કેરાલાથી કાશ્મીર જતા ૩-૪ લોકો મળ્યા. થોડી વાતો કરીને આગળ જવા નીકળ્યો. વચ્ચે એક સ્ટોપ લઇને પછી છેક પૂને શહેરમાં ચીઝ સેન્ડવિચ ખાવાની ઇચ્છા પૂરી કરી. હાઇવે પરની હોટેલ ખાલી બહારથી જ સારી લાગે. ખાસ કરીને પુને-સાતારા વચ્ચેના ભાગમાં મિશળ સિવાય લોકો બીજું કંઇ ખાય છે કે નહી તે પ્રશ્ન છે. પુને પછીનો કંટ્રોલ તાલેગાંવ હતો જ્યાં નિહાર-વિધી મારી રાહ જોતા હતા. થોડા ગપ્પાં અને થાલી પેઠ-કોલ્ડ કોફી પછી છેલ્લા પડાવ તરફ રવાના થયો..

૬ વાગ્યાને ફરી ઉંઘ આવવાની શરુ થઇ. એક રાઇડર મળ્યો જેણે મને તરબૂચનો જ્યુશ પીવડાવ્યો. બહુ કંઇ એનર્જી ન આવી પણ એટલિસ્ટ મોઢાના સ્વાદમાં થોડો ફેરફાર આવ્યો અેટલે સારું લાગ્યું. જેએનપીટી બાયપાસ પસાર કર્યો પછી ખરો બોરિંગ ટ્રાફિક શરુ થવાનો હતો. અને, આ વખતે રસ્તો ભૂલ્યા વગર – ગારમિનની મદદ લઇને અંત સુધી પહોંચ્યો ત્યારે ૩૮ કલાક ૧૦ મિનિટ થઇ હતી. ૨ મિનિટ એટીએમ સ્લીપ લેવામાં થઇ એટલે ઓફિશિયલ સમય કદાચ ૩૮ કલાક ૧૨ મિનિટ આવશે. અમારા બધાંનું અભિવાદન ફૂલનો હાર પહેરાવીને કરવામાં આવ્યું, જેનાથી અમને સેલિબ્રિટી હોવાની ક્ષણિક લાગણી પણ થઇ આવી, પછી થયું કે આપણી ટ્વિટર પોસ્ટ ક્યાં લોકો વાંચે છે.. 😉