અપડેટ્સ – ૨૨૮

લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ!

વેકેશન આવ્યું, અડધું પતી ગયું અને વેકેશન પતવાના સમયે જ વ્યસ્તતા વધી જવાની છે. સ્કૂલ પણ શરૂ થઇ જશે અને અમે બીજા વેકેશનની રાહ જોઇશું.

વર્ષો પછી છેવટે બોરિવલી નેશનલ પાર્કનો વાર્ષિક પાસ કરાવ્યો છે. એમ તો તેમાં દોડવાની મઝા છે, પણ છેક ત્યાં જવા માટે પણ દોડવું પડે. તો પણ, હવે દોડવાના મોટા-લાંબા ભવ્ય કાર્યક્રમો ત્યાં જ રાખીશું, ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ વગેરે. જૂન-જુલાઇમાં જોશમાં ને જોશમાં સળંગ બે દિવસોમાં બે દોડ સાઇન-અપ કરી છે, એટલે ટાંટિયાની કઢી-દાળ થઇ જવાની છે. હા, સાયકલિંગ તો છે જ. ઓગસ્ટમાં પેરિસ-૧૨૦૦ પણ આવે છે, પણ જોઇએ કે ક્યાં સુધી તેનો સ્ટેમિના રહે છે. નહીતર પછી ૨૦૨૩માં!

કવિને વેકેશનમાં સારું કામ સ્વિમિંગ કરીને કર્યું છે, અને મારું તેનાથી તદ્દન ઉલ્ટું થયું છે.

કવિન બે-ચાર દિવસ એના માસીને ત્યાં ગયો છે, તો ઘરમાં બધું સરખું છે. તો પણ, આ સરખું-સરખું અમને સરખું લાગતું નથી! કંઇક તો અસ્ત-વ્યસ્ત હોવું જોઇએ!

થોડી ફિલસૂફી: ઘણી વખત અનાયાસે એવા વ્યક્તિઓ જીવનમાં મળે છે કે વિશ્વાસ થાય છે, ના – આ દુનિયામાં કોઇક તો છે, જેના પર ભરોસો થાય અને સારાં માણસો છે. તો સામ પક્ષે, એવાં નમૂના ભટકાય છે, કે થાય એમના મા-બાપે લગ્ન નહોતા કરવા જોઇતા 🙂

રિપોર્ટ: મિડ સમર નાઇટ ડ્રીમ ૨૦૦ બીઆરએમ

હવે દર વર્ષની વસઇ-વિરાર કે મુંબઈ મેરેથોનની જેમ આ બીઆરએમ પણ એક રૂટિન બની ગઇ છે. ૨૦૧૬માં સાયકલિંગમાં પાછા ફરવાની શરૂઆત અહીંથી જ થઇ હતી, એટલે તે યાદગાર બની હતી. ૨૦૧૭માં કિરણ-દીપ-ગુંજન જોડે સાયકલ ચલાવવાની મઝા લીધી હતી અને ૨૦૧૮માં શેલ્ટન જોડે રાઇડનું વિડિયો રેકોર્ડિંગ કર્યું હતું અને પછી દીપ જોડે ૧૦ કિમી રનિંગ કર્યું હતું, એ પણ અલગ મઝા હતી. આ વખતનો ક્રુર પ્લાન એવો હતો કે જેટલું બને એટલું જલ્દી રાઇડિંગ પૂરું કરી ૧૦-૧૫ કિમી દોડવું પણ ગરમીનો ખ્યાલ આવતા આ પ્લાન પડતો મૂક્યો અને સન્ની (સ્પષ્ટતા: ફ્રેન્સ) મને પરાણે ન દોડાવે એ માટે રનિંગ શૂઝ જ લઇને ન ગયો 😛

૨૦૦ કિમી સાયકલિંગ કરવા માટે કારમાં જવું પડે, એ વાતથી કંટાળો આવે છે, પણ, જીવન કઠિન છે. એ પહેલાં કિરણ મારા માટે સાયકલની સ્પેર ટ્યુબ લઇને આવ્યો હતો, એટલે શાંતિ થઇ. રાત્રે પંકચર રીપેર કરવાની તાકાત મારામાં નથી!

ત્યાં પહોંચ્યા પછી ૭૦ સાયકિસ્ટોનો મેળો જામ્યો હતો. હું અત્યંત વહેલો પહોંચી ગયો એ વાતનો ફાયદો ઉઠાવી બધાં જોડે વાતોના વડા કર્યા. થોડા ફોટો પાડ્યા પણ, મારો એકેય ફોટો દેખાતો નથી, પણ કંઇ વાંધો નહી 😉

૭ વાગે અમારી નાઇટ રાઇડ શરૂ થઇ. મોટાભાગે પનવેલ પસાર કર્યું ત્યાં સુધી ટ્રાફિક રહ્યો, જે રહેવાનો જ હતો. પનવેલ આગળ કંઇ કામકાજ ચાલે છે એટલે વધુ સમય ત્યાં પસાર કર્યો. ત્યાર પછી છેક ખોપોલી સુધી મઝા આવી અને ખોપોલી પર ત્રણ રાઇડર્સ જોડે ભોરઘાટ શરૂ કર્યો. સૌથી પહેલી વાર છેક લોનાવાલા સુધી સળંગ સાયકલ ચલાવી અને એ સેગમેન્ટમાં પર્સનલ રેકોર્ડ મેળવ્યો. ત્યાં પછી ત્યાંથી કામશેત પણ સળંગ સાયકલ ચલાવીને ૧૦૨ કિમી પર પહોંચ્યો અને ..

.. પછી મેગી જોડે ફોટો પડાવ્યો. ત્યાં થોડી વાર વાતો અને ટાઇમપાસ કરીને નીકળ્યો અને ભોરઘાટ ઉતરતા પહેલાં લાગ્યું કે લાઇટમાં કંઇ લોચા છે. તો ખબર પડીકે લાઇટ ચાર્જ થતી નથી, તો પણ જેમ વાયર આમ-તેમ કરીને ચલાવ્યું અને લાઇટ હજું ૪-૫ કલાક ચાલશે તેમ લાગ્યું. ભોરઘાટ પર મને આશિષની મુલાકાત થઇ જેઓ પોતાનો ખોવાયેલો-પડી ગયેલો ફોન શોધતા હતા. થોડી વાર તેમની મદદ કરી પણ ફોન ન મળ્યો (અને ઢાળ પર મળવો મુશ્કેલ જ નહી, નામુમકિન હતો). હું આગળ વધ્યો અને ધીમે-ધીમે પનવેલ સુધી પહોંચ્યો. ત્યાં થોડી વાર આરામ કર્યો અને ત્યાંથી ફરીથી આશિષ જોડે રાઇડ શરૂ કરી. પછી તો કામ-ચાલુ-આહે વાળા ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર પસાર કરતાં ૧૦ કલાક અને ૨૫ મિનિટે મુલુંડ પહોંચ્યા.

ત્યાં પહોંચીને ચા, વાતો, ફોટા વગેરે વગેરે. ટેક્સી પકડીને ઘરે આવ્યો અને ઓહ, કેરી લેવા જવાનું હતું અને સાંજનું ૧૦ કિમી રન પણ બાકી હતું 🙂

સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટી: https://www.strava.com/activities/2306002705

રેસ રિપોર્ટ: રોક એન રોલ સાન ફ્રાન્સિસ્કો હાફ મેરેથોન

મેડલ મળ્યાની મઝા

એમાં થયું એવું કે મારે સાન ફ્રાન્સિસ્કો મિટિંગ (એટલે કે મિટિંગો) માટે જવાનું નક્કી થયું અને આપણી આદત પ્રમાણે જોયું કે વચ્ચે આવતા કે જવાના દિવસ વાળા વીકએન્ડ પર નજીકમાં કોઇ રેસ છે કે નહી. એક મળી. અત્યંત નજીકમાં જ. પણ ત્યાં સુધીમાં તો તેના રજીસ્ટ્રેશન ભાવ વધી ગયા હતા. તો પણ, થયું કે એક ઠંડો અનુભવ લઇએ. રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું અને પછી નક્કી કર્યું કે જોરદાર દોડવું. સા.ફ્રા. ગયા પછી પહેલું અઠવાડિયું તો ટ્રેઇનિંગમાં સારું ગયું પછી રેસ વીકમાં વરસાદ વત્તા પવનની શરૂઆત થઇ ગઇ. સદ્ભાગ્યે શનિ-રવિ વરસાદની આગાહી હતી નહી. દુર્ભાગ્યે શુક્રવારથી જ મને થોડું ઠીક લાગતું નહોતું પણ મન મજબૂત રાખીને હોટેલ પણ બદલી અને સવારે ઉબર-ટેક્સી મળશે કે નહી તેમાં શનિવારે ઉંઘ પણ બરાબર ન આવી.

સવારે ઉબર વાળા ભાઇ સમયસર આવી ગયા અને મને પરફેક્ટ સમયસર રેસ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચાડી દીધો. હવે ત્યાં બધાએ એક સાથે નહોતું દોડવાનું પણ આપેલા બ્રેસલેટમાં તમને આપેલા રંગ પ્રમાણે દોડવાનું હતું. મારો વારો લીલો રંગ થાય ત્યારનો હતો.

આ રંગ વાદળી છે, પણ તે વખતે ટેસ્ટિંગ થતું હતું તેની નોંધ લેવી!

એકદમ સમયસર રેસ શરૂ થઇ. મારો વારો ૬.૨૫એ આવ્યો અને પહેલા કિમી પર જ ઠંડી લાગી અને ઠંડી ઉડી ત્યારે સા.ફ્રા.ની પ્રખ્યાત ઉંચી શેરીઓની શરૂઆત થઇ. અને હા, બધા અંતરના મૂકેલા પાટિયાં માઇલમાં હોય એટલે આપણને પણ અંતર થોડું લાંબુ લાગે. આ અમેરિકનો ક્યારેય નહી સુધરે. મોટાભાગના રસ્તા પર ચીઅર્સ કરવા આવતા લોકોનો અભાવ હતો પણ થયું કે આ ક્યાં વળી પ્રખ્યાત બોસ્ટન-શિકાગો-ન્યૂ યોર્ક મેરેથોન છે. આવી રેસ તો અહીં ઢગલાબંધ હોય છે. એટલે ચીઅર લીડર્સ પરથી ધ્યાન હટાવ્યું. ત્યાં સુધી તો પ્રખ્યાત ગોલ્ડન ગેટ દેખાવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ત્યાંથી વળી પાછો ઢાળ શરૂ થયો અને મારી ઝડપ પણ ઘટવાની શરૂઆત થઇ. ભાઇ, ભારે હતો એ ઢાળ. ગોલ્ડન ગેટ પર ધુમ્મસ હતું પણ એકંદરે દેખાય તેમ હતું. હવે થયું કે અહીં આવ્યા છીએ તો આરામથી બધું જોતા-જોતા દોડીએ એટલે આરામથી બ્રિજ ક્રોસ કર્યો. રીટર્નમાં ખબર પડી કે ઓહ, અહીં તો ટ્રેઇલ છે. વળી વાળો ઉંચો ઢાળ, જે મને એમ કે છેલ્લો હશે. પછીના પાંચ કિમી સારા ગયા પણ મારી ઘડિયાળમાં ભૂલથી ઓટો લેપ બંધ રાખેલું એટલે કેટલી ઝડપ છે એ ખબર જ ન પડે. ભયંકર ભૂલ કહેવાય આ. એટલે, સરવાળે રેસનું સત્યનાશ થયું એમ કહેવાય. છેલ્લા બે કિમી પણ સારો એવો ઢાળ ચડવાનો આવ્યો અને છેલ્લા ૪૦૦ મીટર એકદમ ઊંડા ખાડા જેવો રસ્તો. માંડ માંડ ઝડપ કાબૂમાં રાખી અને રેસ પૂરી કરી.

રેસ પછી ફોટા પડાવ્યા, પછી ખબર કે એ એક ફોટો લેવો હોયતો ૨૪ અમેરિકન ડોલર આપવાના હતા, જે અમે ન આપ્યા. રેસ પછી અમને ચોકલેટ મિલ્ક, પોટેટો કાતળીનું પેકેટ, બે લીપ બામ, એક બીયર અને એક સરસ મેડલ મળ્યો. જે અમને ૧૩૦ વત્તા ૧૫ વત્તા હોટેલનું જે કંઇ બિલ આવે તેટલો પડ્યો છે, જે સર્વે લોકોની જાણ સારું 🙂

મસ્ત મેડલ!

સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/activities/2272559431

અપડેટ્સ – ૨૨૭

  • કવિનની પરીક્ષાઓ આવી રહી છે અને મહેનત કોકીને છે. કવિન એક મહિના પછી સ્કૂલે ગયો છે, એટલે હવે તકલીફ તો થવાની છે. સ્પોર્ટસ્ બંધ છે પણ વેકેશનમાં સ્વિમિંગ ફરીથી સાથે કરીશું એટલે મઝા આવશે. હોળી-ધૂળેટી પણ આરામથી જશે એવું લાગે છે. બાજુના આંબા પરથી એક કેરી તોડવામાં આવી છે, એટલે સમર ઇઝ કમિંગ!
  • ફરીથી લાંબો પ્રવાસ આવી રહ્યો છે, જેમાં કપડા ધોવા પડશે. એટલે, મઝા આવશે. ટેકનિકલી, એક અઠવાડિયાના જ કપડા લેવાના. ઉપાડવા કરતા ધોવામાં વધુ મઝા છે 😉
  • ગયા અઠવાડિયે સાયકલની મરમ્મત કરાવી. સપ્ટેમ્બરથી પાછલા ગિયરમાં કંઇક લોચા હતા એમ લાગતું હતું, છેવટે ખબર પડી કે જોકી વ્હિલ્સ ઉલ્ટા-સુલ્ટા થઇ ગયા છે. હવે કંઇક સારું લાગે છે. એ બહાને સહકુટુંબ માસ્ટરમાઇન્ડ અને મુલુંડની મુલાકાત પર લેવાઇ ગઇ.
  • કેપ્ટન માર્વેલ જોયું. સરસ મુવી. ખાસ કરીને જે મુવીમાં બિલાડી હોય એ અમને ન ગમે એવું બને? હવે એવેન્જર: એન્ડ ગેમ જોવામાં આવશે.

Flèche

એમ તો ફ્લેચે જેવું દેખાય પણ, બોલાય ફ્લેશ. આ ફ્રેંચ ભાષા પણ. જે હોય તે, Flèche એટલે ૨૪ કલાકની રાઇડ. જેમાં ઓછામાં ઓછું ૩૬૦ કિમી અંતર પૂરુ કરવાનું અને એ પણ ૫ જણાંની ટીમ બનાવીને. એમાંથી ૩ જણાંએ ફરજિયાત પૂરુ કરવાનું. માર્ગ તમારે જાતે નક્કી કરી પહેલાં આપી દેવાનો હોય છે. અમારી ટ્રેડિશનલ બીઆરએમ કરતા કંઇક અલગ અને એક વર્ષમાં એક જ વાર એક જ સમયે આ ગોઠવાય એટલે થયું કે ચાલો આપણે જઇએ.

અમે નાસિક વાળા ગ્રૂપ સાથે જવાનું નક્કી કર્યું. એ લોકોનો એન્ડ-પોઇન્ટ મહાબળેશ્વરમાં હતો એટલે અમને થયું કે અમારે રાઇડ ફરજિયાત મહાબળેશ્વર જ પૂરી કરવાની છે. પહેલી ભૂલ કરી. એવું ન હોય! તમે થોડા આગળ પાછળ પણ કરી શકો. બીજી ભૂલ, એમાં લૂપ બનાવવાનું ન હોય અને એક રસ્તા પર બીજી વાર ન જવાય. અમને એમ કે એક જ રસ્તા પર સામ-સામે પણ ન જવાય. એટલે અમે રાઇડ વિરારથી શરૂ કરવાનું વિચાર્યું. પણ જો, બોરિવલીથી વિરાર ગયા હોત અને પાછાં આવ્યા હોત તો પણ ચાલી જાત. એટલે સવારના ૨ કલાક એમાં જ બગડ્યા. અમારા કેપ્ટન કિરણને છેલ્લી ઘડીએ ઓફિસમાં કામ આવ્યું એટલે અમે કેપ્ટન વિહોણા થયા અને દરેક કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર સેલ્ફી અને સમય નોંધવાની જવાબદારી મારે માથે બાય ડિફોલ્ટ આવી. હવે, આમ પણ જવાબદારીમાંથી હું આમ પણ છટકતો હોઉં છું તો આ તો અચાનક આવી પડેલી જવાબદારી હતી. પણ, જે હોય તે. બહુ સેલ્ફીઓ પાડ્યા!

રાઇડની શરૂઆત સારી રહી. બોરિવલી ચા પીવા પણ ઉભા રહ્યા અને ફોટોસ પાડ્યા.

ચા અને હું.

ત્યાંથી પાર્લે પર અમારો પહેલો કંટ્રોલ પોઇન્ટ હતો. ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે ખબર પડી કે પંકચર. પરફેક્ટ ટાઇમે જોયું. ટ્યુબ બદલી અને ફોટો લીધો.

કંટ્રોલ પોઇન્ટ ૧.

ત્યાંથી સો.બો. સુધી રાઇડ અને પછી બોરિંગ ટ્રાફિકમાં ફરતા-ફરતા વાશી ઓળંગીને પનવેલ પહોંચતા પહેલા મેકડોનાલ્ડમાં ખાધું.

જંક ફૂડ.

પનવેલ પછી દીપની સાયકલમાં પંકચર!! અને, ત્યાં સુધીમાં તો બહુ ગરમી થઇ ગઇ હતી. ગરમીમાં ભોરઘાટ ચડાવવાનો હતો એટલે ખોપોલી પર થોડાં રિફ્રેશ થયા. ગરમી એટલી વધી કે છેવટે મારે ગોગલ્સ વાપરવા પડ્યા. થેન્ક્સ ટુ કોકીએ આપેલા ગોગલ્સ, મઝા આવી.

મારી પાસે પણ ગોગલ્સ છે, નંબર વાળા!!

ભોરઘાટ પૂરો કરીને પછી અમારે સીધા જવાનું હતું, પૂણે. ત્યાં પછી કાત્રજ પહેલાં ડિનર માટે રોકાયા. રસ્તામાં પૂછાતી ક્વેરીઓના જવાબો ક્વોરા ક્વોરા કરતા અમે આગળ વધ્યા અને છેવટે પહોંચ્યા, ખેડ-શિવપુર ટોલ નાકા પર.

મોઢા હસતાં છે, પણ મનમાં મરતા છીએ.. 😉

ત્યાંથી કામબાટ્કી ઘાટ અને પછી કોબલસ્ટોન વાળો વાઇ સુધીનો રસ્તો વટાવી પહોંચ્યા. હવે ૪ વાગ્યાથી ૬ વાગ્યા સુધી ૨ કલાકમાં અમારે ૨૫ કિમી કાપવાના હતા. બધાંની હાલત ખરાબ હતી પણ હજુ સ્ટેમિના હતો. ખાટલે મોટી ખોડ એ મહાબળેશ્વરનો ઘાટ હતો. રેકોર્ડ જોતાં દીપ, ચિરાગ, હું અને હિરેન ચારેય જણાં આ ઘાટ પૂરો કરી ચૂક્યા હતા પણ મને તો પંકચર અને ખરાબ રસ્તાનો બહુ ડર હતો. છેવટે, નક્કી કર્યું કે હવે બીજો કોઇ છૂટકો નથી.

૨૫ કિમી પહેલાં તો અમારા બધાંના GPS ખોટા હતા. એટલે, હવે આ રાઇડ ઓર્ગેનાઇઝર સ્વિકારશે કે નહી તે પણ ટેન્શન હતું. પછી થયું કે જે હોય તે, માર્ગ પ્રમાણે આપણે ૩૬૩ પૂરા કરશું જ. મહાબળેશ્વર પહોંચતા પહેલાં હું, દીપ અને ચિરાગ જોડે હતા, પણ હિરેન અમારી જોડે ન રહી શક્યો. રસ્તામાં ચિરાગના વ્હીલના બે સ્પોક (સળિયા) પણ તૂટી ગયા (સરસ રસ્તો, યુ નો!) તો પણ તેણે સરસ ચલાવી અને છેવટે અમારી જોડે ૨૪ કલાક પૂરા કર્યા.

ખોટું GPS અને અમે.

બોધપાઠ: કોઇ પણ રેસ-રાઇડ પહેલાં રુલ્સ સમજી લેવો અને પૂછવામાં શરમ ન રાખવી.

મેડલ મેડલ મેડલ!

ગયા મહિને ઓફિસમાં ફ્રી ટેબલ (આ ટેબલ પર પડેલી કોઇ પણ વસ્તુ તમે લઇ જઇ શકો. ઘણી વખત પેનડ્રાઇવ્સ, મસ્ત ગેજેટ્સ મળી આવે) પર કોઇકે પોતાના ઢગલાબંધ મેડલ્સ મૂકેલા અને પણ મસ્ત-મસ્ત. એકાદ સેકંડ તો લઇ લેવાનું મન થયું, પણ પછી થયું મેડલ તો જીતવાના હોય છે, મેળવવાના ના હોય. પણ હા, ભારતમાં મેડલના નામે જે કચરો પધરાવાય છે એ જોતા એમ થાય છે કે ૫ કે ૧૦ વર્ષ પછી મારા-અમારા મેડલ્સ ક્યાં મૂકીશું. તો આપણે જોઇએ મેડલ પિંજણ. કોઇપણ મેડલમાં ચાર વસ્તુઓ મહત્વની છે:

૧. ડિઝાઇન: ઘણી વખત એવી ડિઝાઇન હોય કે એમાં ઇવેન્ટ કરતા સ્પોન્સર્સ વધુ હોય. અરે, થોડી સારી ડિઝાઇન તો ઇન્ટરનેટ પર મળી શકે. મારો ટેક્સાસ હાફ મેરેથોનનો મેડલ જુઓ કે પછી BRM ૧૦૦૦નો મેડલ જુઓ.


૨. લખાણ: ઘણી વખત ઇવેન્ટ વાળા માસ પ્રોડક્શનમાં પંચ વર્ષીય યોજના માટે મેડલ બનાવે છે જેમાં ઉપર વર્ષ લખે જ નહી. ૫-૧૦-૨૧ કિમીની રેસ હોય તો પણ બધાંને એક જ મેડલ આપે એટલે એ પણ ખર્ચો બચે. જલ્સા. આ વખતે કવિનને ૩ કિમીમાં મળેલો મેડલ જુઓ. ખબર પડે કે કયું વર્ષ છે કે કેટલા કિમીની રેસ હતી?

૩. પટ્ટી: મેડલ સાથે આવતી પટ્ટી મહત્વની છે. ઘણી ઇવેન્ટમાં તો એવી પટ્ટી આવે કે જાણે ઓર્ગેનાઇઝરના લેંઘાનું નાડું હોય. અરે ભાઇલોગ, કંઇક તો ઢંગનું રાખો.

૪. મટીરિયલ: મહત્વનું. મુંબઈમાં તમે તાંબા મિશ્રિત મેડલ આપો તો છ મહિના પછી ઓળખાય જ નહી કે કઇ ઇવેન્ટનો મેડલ હતો!

સબટાઇટલ્સ

thud thud

નેટફ્લિક્સ અને પ્રાઇમમાં સબટાઇટલ્સને કારણે હવે અંગ્રેજી સાંભળવાનું કાચું થતું હોય એમ લાગે છે. દા.ત. ફિલમમાં કંઇક અવાજ આવતો હોય તો, સબટાઇટલ્સ આવે, thud, thud. પછી રીયલ લાઇફમાં પણ કોઇ બારણા પર ટકોરા મારે ત્યારે મનમાંથી સબટાઇટલ્સ ઉદ્ભવે, thud thud. કોઇ હળવું હસે ત્યારે giggle લખેલું આંખની સામે આવે. અને હા, સેન્સર્ડ સબટાઇટલ્સ તો અહીં લખતો જ નથી 😉

અપડેટ્સ – ૨૨૬

છેલ્લી અપડેટ છેક ડિસેમ્બરમાં આવી હતી. અને, આ વર્ષમાં આપણે કંઇ ખાસ ઉકાળેલું ન હોવાથી અપડેટ આપવા જેવું નથી. તેમ છતાંય, ઘણી ઘટનાઓ બની છે.

આ વખતે સા.ફ્રા.ના પ્રવાસ દરમિયાન પહેલી વાર ઓફિસના વિવિધ લોકો જોડે નિખાલસતાથી વાતો કરી. સરળ રીતે. એકંદરે બહુ સારુ લાગ્યું. ૫ મિનિટની લાઇટનિંગ ટોક પણ આપી અને બધાંને ગમી. સ્વાભાવિક રીતે વિષય રનિંગ-સાયકલિંગ જ હોય 🙂 આ વખતે એવા લોકોને મળ્યો જેમને હું ૫ વર્ષથી જોતો હતો, પણ ક્યારેય તેમની જોડે કામ સિવાયની વાતો નહોતી કરી. મઝા આવી. કદાચ મારા સ્વભાવની વિરુદ્ધ પગલું ભરવું એ પણ મારા માટે સાહસ છે અને આજ-કાલ મને સાહસો બહુ ગમે છે. અને હા, પ્રિમાને મળ્યો, બહુ વાતો કરી અને મેક્સિકન ડિનરની મઝા લીધી. આ વખતે ફ્લાઇટ દુબઈથી હતી અને એકંદરે એમિરાત આપણને ગમી. સરસ સર્વિસ.

સાહસની વાત કરીએ તો એક સાહસ કવિને ગયા અઠવાડિયે જ કર્યું છે, એટલે ત્રણ-ચાર અઠવાડિયું એ ઘરે જ રહેશે અને મઝા કરશે અને પછી પરીક્ષાઓ આવશે!

વેકેશનનું આગોતરું પ્લાનિંગ કર્યું છે પણ એ પહેલાં પણ બે પ્રવાસો છે. એક હાફ મેરેથોન અને કેટલીક બી.આર.એમ. પણ વચ્ચે આવશે.

બાકી, શાંતિ છે!

ફ્લાઇટની ફિલમો

આ વખતે સા.ફ્રા.ના ટૂંકા પ્રવાસ દરમિયાન એમિરાતમાં બહુ ફિલમો ડાઝોરવામાં આવી. તેમાં ગુજરાતી ફિલમો જોઇ નવાઇ લાગી.


  1. મિસિંગ. સરસ મુવી. જોકે એક બે ઘડી પર ડિરેક્ટરે થાપ ખાધી હોય તેમ લાગે છે. તબુનો અભિનય સરસ. મોરિશિયસની ભૂગોળ ખબર ન હોય તો થોડું અતડું લાગે.
  2. દો અંજાને. બચ્ચન-રેખાની જૂની ફિલમ. શરૂઆત સરસ. છેલ્લી બે મિનિટમાં જે અંત બતાવ્યો છે એ કદાચ 70ના દાયકાની સામાજિક પરિસ્થતિના દબાણ હેઠળ મૂક્યો હોય એમ મને લાગ્યું.
  3. એજન્ટ વિનોદ. જૂનું. અત્યાર સુધીમાં જોયેલી સૌથી ભંગાર ફિલમ!
  4. અજનબી. હોસ્ટેલના જીવન કાળનું. જે જોવાનું વર્ષોથી બાકી રહી ગયેલું. ઓકે. ઓકે.
  5. Bad times at the El Royale. અલ રોયેલમાં ખરાબ સમય. સરસ લોહિયાળ. સસપેન્સ. અમેરિકન હોટેલ પ્રકારની, પણ વધુ સારી. અભિનય પણ મસ્ત.
  6. જિંદગી ના મિલેગી દોબારા. ધાર્યા કરતા સારા નીકળેલી ફિલમ.
  7. જિવન મૃત્યુ. ધર્મેન્દ્ર. મન અડગ રાખીને જોયેલી અને સારી નીકળેલી ફિલમ.
  8. બાકી રહી ગયેલી ફિલમો: ભાવેશ જોશી સુપરહીરો, થોર, કેશ ઓન ડિલિવરી

તાલીમ

.. એટલે કે ટ્રેઇનિંગ. હવે ગોઆનું હાફ આયર્નમેન રજીસ્ટર કરાવ્યા પછી નવેસરથી પદ્ધતિસરની ટ્રેઇનિંગની શરૂઆત કરવામાં આવશે. ટ્રેઇનિંગ સૌથી મહત્વની વસ્તુ છે કે આપણે એમ થાય કે કોચ આ શું કરાવે છે? આ તો બહુ સરળ છે, મને આવડે છે, હું તો અનુભવી છું, આ તો બચ્ચા જેવું છે – આવા વિચારો મન પર કબ્જો કરે છે અને છેવટે ટ્રેઇનિંગમાં ૧૦૦ ટકા મન અપાતું નથી અને સરવાળે ટ્રેઇનિંગનો કોઇ અર્થ રહેતો નથી. મારા મતે,

૧. ટ્રેઇનર કહે તે જ કરવું.

૨. તમારું બધું શીખેલું ભૂલી જવું. કોરી પાટી થઇને જવું.

૩. પ્રશ્નો પૂછવા, પણ પૂછવા ખાતર ન પૂછવા.

૪. ટ્રેઇનર પર વિશ્વાસ રાખવો.

૫. ૧૦૦ ટકા સર્મપણ કરવું.

હવે થાય છે કે આ બધું થોડા સમય પહેલાં હું શીખ્યો હોત તો કેન્યન્સ જોડે દોડતો હોત 🙂

PS: મારા માટે તરવું (એ પણ દરિયામાં ૧.૯ કિમી) એ સૌથી મોટી ચેલેન્જ છે, અને મને ખાતરી છે કે એ જ મને આગળ રાખશે!