અપડેટ્સ – ૨૨૮

લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ!

વેકેશન આવ્યું, અડધું પતી ગયું અને વેકેશન પતવાના સમયે જ વ્યસ્તતા વધી જવાની છે. સ્કૂલ પણ શરૂ થઇ જશે અને અમે બીજા વેકેશનની રાહ જોઇશું.

વર્ષો પછી છેવટે બોરિવલી નેશનલ પાર્કનો વાર્ષિક પાસ કરાવ્યો છે. એમ તો તેમાં દોડવાની મઝા છે, પણ છેક ત્યાં જવા માટે પણ દોડવું પડે. તો પણ, હવે દોડવાના મોટા-લાંબા ભવ્ય કાર્યક્રમો ત્યાં જ રાખીશું, ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ વગેરે. જૂન-જુલાઇમાં જોશમાં ને જોશમાં સળંગ બે દિવસોમાં બે દોડ સાઇન-અપ કરી છે, એટલે ટાંટિયાની કઢી-દાળ થઇ જવાની છે. હા, સાયકલિંગ તો છે જ. ઓગસ્ટમાં પેરિસ-૧૨૦૦ પણ આવે છે, પણ જોઇએ કે ક્યાં સુધી તેનો સ્ટેમિના રહે છે. નહીતર પછી ૨૦૨૩માં!

કવિને વેકેશનમાં સારું કામ સ્વિમિંગ કરીને કર્યું છે, અને મારું તેનાથી તદ્દન ઉલ્ટું થયું છે.

કવિન બે-ચાર દિવસ એના માસીને ત્યાં ગયો છે, તો ઘરમાં બધું સરખું છે. તો પણ, આ સરખું-સરખું અમને સરખું લાગતું નથી! કંઇક તો અસ્ત-વ્યસ્ત હોવું જોઇએ!

થોડી ફિલસૂફી: ઘણી વખત અનાયાસે એવા વ્યક્તિઓ જીવનમાં મળે છે કે વિશ્વાસ થાય છે, ના – આ દુનિયામાં કોઇક તો છે, જેના પર ભરોસો થાય અને સારાં માણસો છે. તો સામ પક્ષે, એવાં નમૂના ભટકાય છે, કે થાય એમના મા-બાપે લગ્ન નહોતા કરવા જોઇતા 🙂

રિપોર્ટ: મિડ સમર નાઇટ ડ્રીમ ૨૦૦ બીઆરએમ

હવે દર વર્ષની વસઇ-વિરાર કે મુંબઈ મેરેથોનની જેમ આ બીઆરએમ પણ એક રૂટિન બની ગઇ છે. ૨૦૧૬માં સાયકલિંગમાં પાછા ફરવાની શરૂઆત અહીંથી જ થઇ હતી, એટલે તે યાદગાર બની હતી. ૨૦૧૭માં કિરણ-દીપ-ગુંજન જોડે સાયકલ ચલાવવાની મઝા લીધી હતી અને ૨૦૧૮માં શેલ્ટન જોડે રાઇડનું વિડિયો રેકોર્ડિંગ કર્યું હતું અને પછી દીપ જોડે ૧૦ કિમી રનિંગ કર્યું હતું, એ પણ અલગ મઝા હતી. આ વખતનો ક્રુર પ્લાન એવો હતો કે જેટલું બને એટલું જલ્દી રાઇડિંગ પૂરું કરી ૧૦-૧૫ કિમી દોડવું પણ ગરમીનો ખ્યાલ આવતા આ પ્લાન પડતો મૂક્યો અને સન્ની (સ્પષ્ટતા: ફ્રેન્સ) મને પરાણે ન દોડાવે એ માટે રનિંગ શૂઝ જ લઇને ન ગયો 😛

૨૦૦ કિમી સાયકલિંગ કરવા માટે કારમાં જવું પડે, એ વાતથી કંટાળો આવે છે, પણ, જીવન કઠિન છે. એ પહેલાં કિરણ મારા માટે સાયકલની સ્પેર ટ્યુબ લઇને આવ્યો હતો, એટલે શાંતિ થઇ. રાત્રે પંકચર રીપેર કરવાની તાકાત મારામાં નથી!

ત્યાં પહોંચ્યા પછી ૭૦ સાયકિસ્ટોનો મેળો જામ્યો હતો. હું અત્યંત વહેલો પહોંચી ગયો એ વાતનો ફાયદો ઉઠાવી બધાં જોડે વાતોના વડા કર્યા. થોડા ફોટો પાડ્યા પણ, મારો એકેય ફોટો દેખાતો નથી, પણ કંઇ વાંધો નહી 😉

૭ વાગે અમારી નાઇટ રાઇડ શરૂ થઇ. મોટાભાગે પનવેલ પસાર કર્યું ત્યાં સુધી ટ્રાફિક રહ્યો, જે રહેવાનો જ હતો. પનવેલ આગળ કંઇ કામકાજ ચાલે છે એટલે વધુ સમય ત્યાં પસાર કર્યો. ત્યાર પછી છેક ખોપોલી સુધી મઝા આવી અને ખોપોલી પર ત્રણ રાઇડર્સ જોડે ભોરઘાટ શરૂ કર્યો. સૌથી પહેલી વાર છેક લોનાવાલા સુધી સળંગ સાયકલ ચલાવી અને એ સેગમેન્ટમાં પર્સનલ રેકોર્ડ મેળવ્યો. ત્યાં પછી ત્યાંથી કામશેત પણ સળંગ સાયકલ ચલાવીને ૧૦૨ કિમી પર પહોંચ્યો અને ..

.. પછી મેગી જોડે ફોટો પડાવ્યો. ત્યાં થોડી વાર વાતો અને ટાઇમપાસ કરીને નીકળ્યો અને ભોરઘાટ ઉતરતા પહેલાં લાગ્યું કે લાઇટમાં કંઇ લોચા છે. તો ખબર પડીકે લાઇટ ચાર્જ થતી નથી, તો પણ જેમ વાયર આમ-તેમ કરીને ચલાવ્યું અને લાઇટ હજું ૪-૫ કલાક ચાલશે તેમ લાગ્યું. ભોરઘાટ પર મને આશિષની મુલાકાત થઇ જેઓ પોતાનો ખોવાયેલો-પડી ગયેલો ફોન શોધતા હતા. થોડી વાર તેમની મદદ કરી પણ ફોન ન મળ્યો (અને ઢાળ પર મળવો મુશ્કેલ જ નહી, નામુમકિન હતો). હું આગળ વધ્યો અને ધીમે-ધીમે પનવેલ સુધી પહોંચ્યો. ત્યાં થોડી વાર આરામ કર્યો અને ત્યાંથી ફરીથી આશિષ જોડે રાઇડ શરૂ કરી. પછી તો કામ-ચાલુ-આહે વાળા ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર પસાર કરતાં ૧૦ કલાક અને ૨૫ મિનિટે મુલુંડ પહોંચ્યા.

ત્યાં પહોંચીને ચા, વાતો, ફોટા વગેરે વગેરે. ટેક્સી પકડીને ઘરે આવ્યો અને ઓહ, કેરી લેવા જવાનું હતું અને સાંજનું ૧૦ કિમી રન પણ બાકી હતું 🙂

સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટી: https://www.strava.com/activities/2306002705

રેસ રિપોર્ટ: રોક એન રોલ સાન ફ્રાન્સિસ્કો હાફ મેરેથોન

મેડલ મળ્યાની મઝા

એમાં થયું એવું કે મારે સાન ફ્રાન્સિસ્કો મિટિંગ (એટલે કે મિટિંગો) માટે જવાનું નક્કી થયું અને આપણી આદત પ્રમાણે જોયું કે વચ્ચે આવતા કે જવાના દિવસ વાળા વીકએન્ડ પર નજીકમાં કોઇ રેસ છે કે નહી. એક મળી. અત્યંત નજીકમાં જ. પણ ત્યાં સુધીમાં તો તેના રજીસ્ટ્રેશન ભાવ વધી ગયા હતા. તો પણ, થયું કે એક ઠંડો અનુભવ લઇએ. રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું અને પછી નક્કી કર્યું કે જોરદાર દોડવું. સા.ફ્રા. ગયા પછી પહેલું અઠવાડિયું તો ટ્રેઇનિંગમાં સારું ગયું પછી રેસ વીકમાં વરસાદ વત્તા પવનની શરૂઆત થઇ ગઇ. સદ્ભાગ્યે શનિ-રવિ વરસાદની આગાહી હતી નહી. દુર્ભાગ્યે શુક્રવારથી જ મને થોડું ઠીક લાગતું નહોતું પણ મન મજબૂત રાખીને હોટેલ પણ બદલી અને સવારે ઉબર-ટેક્સી મળશે કે નહી તેમાં શનિવારે ઉંઘ પણ બરાબર ન આવી.

સવારે ઉબર વાળા ભાઇ સમયસર આવી ગયા અને મને પરફેક્ટ સમયસર રેસ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચાડી દીધો. હવે ત્યાં બધાએ એક સાથે નહોતું દોડવાનું પણ આપેલા બ્રેસલેટમાં તમને આપેલા રંગ પ્રમાણે દોડવાનું હતું. મારો વારો લીલો રંગ થાય ત્યારનો હતો.

આ રંગ વાદળી છે, પણ તે વખતે ટેસ્ટિંગ થતું હતું તેની નોંધ લેવી!

એકદમ સમયસર રેસ શરૂ થઇ. મારો વારો ૬.૨૫એ આવ્યો અને પહેલા કિમી પર જ ઠંડી લાગી અને ઠંડી ઉડી ત્યારે સા.ફ્રા.ની પ્રખ્યાત ઉંચી શેરીઓની શરૂઆત થઇ. અને હા, બધા અંતરના મૂકેલા પાટિયાં માઇલમાં હોય એટલે આપણને પણ અંતર થોડું લાંબુ લાગે. આ અમેરિકનો ક્યારેય નહી સુધરે. મોટાભાગના રસ્તા પર ચીઅર્સ કરવા આવતા લોકોનો અભાવ હતો પણ થયું કે આ ક્યાં વળી પ્રખ્યાત બોસ્ટન-શિકાગો-ન્યૂ યોર્ક મેરેથોન છે. આવી રેસ તો અહીં ઢગલાબંધ હોય છે. એટલે ચીઅર લીડર્સ પરથી ધ્યાન હટાવ્યું. ત્યાં સુધી તો પ્રખ્યાત ગોલ્ડન ગેટ દેખાવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ત્યાંથી વળી પાછો ઢાળ શરૂ થયો અને મારી ઝડપ પણ ઘટવાની શરૂઆત થઇ. ભાઇ, ભારે હતો એ ઢાળ. ગોલ્ડન ગેટ પર ધુમ્મસ હતું પણ એકંદરે દેખાય તેમ હતું. હવે થયું કે અહીં આવ્યા છીએ તો આરામથી બધું જોતા-જોતા દોડીએ એટલે આરામથી બ્રિજ ક્રોસ કર્યો. રીટર્નમાં ખબર પડી કે ઓહ, અહીં તો ટ્રેઇલ છે. વળી વાળો ઉંચો ઢાળ, જે મને એમ કે છેલ્લો હશે. પછીના પાંચ કિમી સારા ગયા પણ મારી ઘડિયાળમાં ભૂલથી ઓટો લેપ બંધ રાખેલું એટલે કેટલી ઝડપ છે એ ખબર જ ન પડે. ભયંકર ભૂલ કહેવાય આ. એટલે, સરવાળે રેસનું સત્યનાશ થયું એમ કહેવાય. છેલ્લા બે કિમી પણ સારો એવો ઢાળ ચડવાનો આવ્યો અને છેલ્લા ૪૦૦ મીટર એકદમ ઊંડા ખાડા જેવો રસ્તો. માંડ માંડ ઝડપ કાબૂમાં રાખી અને રેસ પૂરી કરી.

રેસ પછી ફોટા પડાવ્યા, પછી ખબર કે એ એક ફોટો લેવો હોયતો ૨૪ અમેરિકન ડોલર આપવાના હતા, જે અમે ન આપ્યા. રેસ પછી અમને ચોકલેટ મિલ્ક, પોટેટો કાતળીનું પેકેટ, બે લીપ બામ, એક બીયર અને એક સરસ મેડલ મળ્યો. જે અમને ૧૩૦ વત્તા ૧૫ વત્તા હોટેલનું જે કંઇ બિલ આવે તેટલો પડ્યો છે, જે સર્વે લોકોની જાણ સારું 🙂

મસ્ત મેડલ!

સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/activities/2272559431

મેડલ મેડલ મેડલ!

ગયા મહિને ઓફિસમાં ફ્રી ટેબલ (આ ટેબલ પર પડેલી કોઇ પણ વસ્તુ તમે લઇ જઇ શકો. ઘણી વખત પેનડ્રાઇવ્સ, મસ્ત ગેજેટ્સ મળી આવે) પર કોઇકે પોતાના ઢગલાબંધ મેડલ્સ મૂકેલા અને પણ મસ્ત-મસ્ત. એકાદ સેકંડ તો લઇ લેવાનું મન થયું, પણ પછી થયું મેડલ તો જીતવાના હોય છે, મેળવવાના ના હોય. પણ હા, ભારતમાં મેડલના નામે જે કચરો પધરાવાય છે એ જોતા એમ થાય છે કે ૫ કે ૧૦ વર્ષ પછી મારા-અમારા મેડલ્સ ક્યાં મૂકીશું. તો આપણે જોઇએ મેડલ પિંજણ. કોઇપણ મેડલમાં ચાર વસ્તુઓ મહત્વની છે:

૧. ડિઝાઇન: ઘણી વખત એવી ડિઝાઇન હોય કે એમાં ઇવેન્ટ કરતા સ્પોન્સર્સ વધુ હોય. અરે, થોડી સારી ડિઝાઇન તો ઇન્ટરનેટ પર મળી શકે. મારો ટેક્સાસ હાફ મેરેથોનનો મેડલ જુઓ કે પછી BRM ૧૦૦૦નો મેડલ જુઓ.


૨. લખાણ: ઘણી વખત ઇવેન્ટ વાળા માસ પ્રોડક્શનમાં પંચ વર્ષીય યોજના માટે મેડલ બનાવે છે જેમાં ઉપર વર્ષ લખે જ નહી. ૫-૧૦-૨૧ કિમીની રેસ હોય તો પણ બધાંને એક જ મેડલ આપે એટલે એ પણ ખર્ચો બચે. જલ્સા. આ વખતે કવિનને ૩ કિમીમાં મળેલો મેડલ જુઓ. ખબર પડે કે કયું વર્ષ છે કે કેટલા કિમીની રેસ હતી?

૩. પટ્ટી: મેડલ સાથે આવતી પટ્ટી મહત્વની છે. ઘણી ઇવેન્ટમાં તો એવી પટ્ટી આવે કે જાણે ઓર્ગેનાઇઝરના લેંઘાનું નાડું હોય. અરે ભાઇલોગ, કંઇક તો ઢંગનું રાખો.

૪. મટીરિયલ: મહત્વનું. મુંબઈમાં તમે તાંબા મિશ્રિત મેડલ આપો તો છ મહિના પછી ઓળખાય જ નહી કે કઇ ઇવેન્ટનો મેડલ હતો!

અપડેટ્સ – ૨૨૬

છેલ્લી અપડેટ છેક ડિસેમ્બરમાં આવી હતી. અને, આ વર્ષમાં આપણે કંઇ ખાસ ઉકાળેલું ન હોવાથી અપડેટ આપવા જેવું નથી. તેમ છતાંય, ઘણી ઘટનાઓ બની છે.

આ વખતે સા.ફ્રા.ના પ્રવાસ દરમિયાન પહેલી વાર ઓફિસના વિવિધ લોકો જોડે નિખાલસતાથી વાતો કરી. સરળ રીતે. એકંદરે બહુ સારુ લાગ્યું. ૫ મિનિટની લાઇટનિંગ ટોક પણ આપી અને બધાંને ગમી. સ્વાભાવિક રીતે વિષય રનિંગ-સાયકલિંગ જ હોય 🙂 આ વખતે એવા લોકોને મળ્યો જેમને હું ૫ વર્ષથી જોતો હતો, પણ ક્યારેય તેમની જોડે કામ સિવાયની વાતો નહોતી કરી. મઝા આવી. કદાચ મારા સ્વભાવની વિરુદ્ધ પગલું ભરવું એ પણ મારા માટે સાહસ છે અને આજ-કાલ મને સાહસો બહુ ગમે છે. અને હા, પ્રિમાને મળ્યો, બહુ વાતો કરી અને મેક્સિકન ડિનરની મઝા લીધી. આ વખતે ફ્લાઇટ દુબઈથી હતી અને એકંદરે એમિરાત આપણને ગમી. સરસ સર્વિસ.

સાહસની વાત કરીએ તો એક સાહસ કવિને ગયા અઠવાડિયે જ કર્યું છે, એટલે ત્રણ-ચાર અઠવાડિયું એ ઘરે જ રહેશે અને મઝા કરશે અને પછી પરીક્ષાઓ આવશે!

વેકેશનનું આગોતરું પ્લાનિંગ કર્યું છે પણ એ પહેલાં પણ બે પ્રવાસો છે. એક હાફ મેરેથોન અને કેટલીક બી.આર.એમ. પણ વચ્ચે આવશે.

બાકી, શાંતિ છે!

તાલીમ

.. એટલે કે ટ્રેઇનિંગ. હવે ગોઆનું હાફ આયર્નમેન રજીસ્ટર કરાવ્યા પછી નવેસરથી પદ્ધતિસરની ટ્રેઇનિંગની શરૂઆત કરવામાં આવશે. ટ્રેઇનિંગ સૌથી મહત્વની વસ્તુ છે કે આપણે એમ થાય કે કોચ આ શું કરાવે છે? આ તો બહુ સરળ છે, મને આવડે છે, હું તો અનુભવી છું, આ તો બચ્ચા જેવું છે – આવા વિચારો મન પર કબ્જો કરે છે અને છેવટે ટ્રેઇનિંગમાં ૧૦૦ ટકા મન અપાતું નથી અને સરવાળે ટ્રેઇનિંગનો કોઇ અર્થ રહેતો નથી. મારા મતે,

૧. ટ્રેઇનર કહે તે જ કરવું.

૨. તમારું બધું શીખેલું ભૂલી જવું. કોરી પાટી થઇને જવું.

૩. પ્રશ્નો પૂછવા, પણ પૂછવા ખાતર ન પૂછવા.

૪. ટ્રેઇનર પર વિશ્વાસ રાખવો.

૫. ૧૦૦ ટકા સર્મપણ કરવું.

હવે થાય છે કે આ બધું થોડા સમય પહેલાં હું શીખ્યો હોત તો કેન્યન્સ જોડે દોડતો હોત 🙂

PS: મારા માટે તરવું (એ પણ દરિયામાં ૧.૯ કિમી) એ સૌથી મોટી ચેલેન્જ છે, અને મને ખાતરી છે કે એ જ મને આગળ રાખશે!

મેડલ મેડલ

મેડલ મેડલ

ગઇકાલે ટાટા મુંબઈ મેરેથોન દોડ્યા પછી મેડલ મળ્યો. ઘરે આવીને જોયું તો બે મેડલ હતા. એક હતો ઇન્સિપરેશન મેડલ. એટલે જેણે તમને દોડવા માટે પ્રેરણા આપી હોય તેને આપવાનો. હવે ખાસ કરીને આ ફુલ મેરેથોન દોડવા માટે પ્રોત્સાહિત કરવા પાછળ એક જ જણનો હાથ હતો – કોકીનો! એટલે તેને જ આપી દીધો!

કોકી અને હું - બંનેના મેડલો સાથે

ડિસેમ્બરથી મારું રનિંગ કથળેલું હતું એટલે વસઈ-વિરાર ફુલ મેરેથોન જવા દીધી હતી. મને એમ કે પછી થોડું દોડીશ પણ અનેક બહાનાંઓના કારણે કંઇ એવું થયું નહી અને પછી કફ-શરદી-આળસ નડી. કોકીએ કહ્યું કે દોડ, જેટલું દોડાય એટલું દોડ. ધીમે-ધીમે દોડ. તો આપણે દોડ્યા અને પ કલાક ૧૩ મિનિટ અને ૨૫ સેકંડમાં મેરેથોન આરામથી પૂરી કરી. હા, વચ્ચે ગુંજનની વોટ્સએપ-કોલ પર આપેલી પ્રેરણાએ પણ મદદ કરી હતી, તેનો પણ આભાર!

ફિરંગીઓ

* થોડા સમય પહેલા મુંબઈ સાયકલિંગ એન્થુઆસ્ટિક (MCE) ગ્રૂપનું ૨૦૧૯નું કેલેન્ડર મળ્યું. સરસ ડેસ્ક કેલેન્ડર. દરેક પાનાં પર સાયકલ સંબંધિત ફોટો, કેલેન્ડર અને તેની પાછળ કંઇક સાયકલિંગ ટીપ્સ-ટ્રીક્સ અને અન્ય માહિતીનો ભંડાર. ખાટલે એક જ ખોડ – એક પણ ફોટો મુંબઈના સાયકલિસ્ટનો નહી. બધાં જ ફિરંગીઓના ફોટાઓ. હું અહીં આ કેલેન્ડરનો ખાસ વાંક કાઢતો નથી, પણ આવું હવે દરેક રનિંગ-સાયકલિંગ ઇવેન્ટ કે જીમ-બોડીબિલ્ડિંગમાં વધતું જતું જોવા મળે છે. લોકો હજુ પણ ધોળી ચામડીથી અંજાઇ-આકર્ષી જાય છે!!

અપડેટ્સ – ૨૨૫

* આ આખું અઠવાડિયું વ્યસ્ત રહ્યું. અને મારે જ્યારે વ્યસ્ત રહેવાનું આવે ત્યારે મગજનો પારો થોડો ઊંચો જાય 🙂 તો પણ, શાંતિથી ભારતીય પ્રાદ્યૌગિક સંસ્થામાં (એટલે કે IIT મુંબઈ!) બે હાફ-મેરેથોન (એક સાંજે, બીજી સવારે) દોડવામાં આવી. તે પછી ઘર બદલ્યું અને ગોઠવ્યું. હજુ પણ કેટલાય કામ બાકી છે. કાલની વસઇ-વિરાર ફૂલ મેરેથોન પડતી મૂકી છે. હાફ હોત તો દોડાઇ જાત પણ ફૂલ મેરેથોનની વાત અલગ છે. ખાસ કરીને વસઇ-વિરાર માટે મુશ્કેલ છે. કારણ કે ૪ કલાક પછી રસ્તા પર કાગડા ઉડતા હોય અને પાણીના પણ ફાંફા પડે છે તેવા લોકોના અનુભવો છે. જોકે છેલ્લાં બે વર્ષથી સ્થિતિમાં સુધારો થયો છે એવું સાંભળ્યું છે, પણ નો રિસ્ક! એટલે કાલે બધાં જોડે ત્યાં જઇશ અને ૧૧ કિમીના રૂટ પર ચાલીશ (અથવા કોઇ જોતું ન હોય તો દોડી નાખીશ!).

* સાયકલ બરોબર ગોઠવાઇ ગઇ છે અને ચાલુ પણ થઇ ગઇ છે. ડિસેમ્બરની ઠંડી અહીં તો લાગતી નથી અને હવે સાયકલનો રૂમ નાનો છે એટલે થોડી તકલીફ પડે છે. અહીં તો ટેબલ ફેન વગર નહી ચાલે.

* ઘર બદલી કરીએ ત્યારે એકસાથે બહુ કચરો સાફ થાય છે. આ વખતે ફરી ભેગા થયેલા સફારીની પસ્તી તેમજ ન વંચાતા અને ભૂલથી ખરીદેલા પુસ્તકોનો વારો છે. જોકે એ પહેલા ઘણાં બધાં પુસ્તકો પપ્પા જોડે નજીકના પુસ્તકાલયમાં પહોંચાડ્યા હતા. હવેના પુસ્તકો બહુ ટેકનિકલ છે અને મને ખ્યાલ નથી કે કોને કામમાં આવશે..

અપડેટ્સ – ૨૨૩: ખરાબ રાઉટર અને ખરાબ રોડ!

* એમાં થયું એવું કે થોડા દિવસ (ie ગુરૂવારે) વીજળીનો કડાકો થયો અને તેની અસર અમારા રાઉટર પર થઇ. વાઇ-ફાઇ બંધ. અમે પાછાં હાઇ-ફાઇ એટલે વાઇ-ફાઇ વગર ન ચાલે. તરત નવા રાઉટરનો ઓર્ડર કર્યો પણ તે છેક સોમવારે (આજે) આવવાનું હતું અને મારે શનિ-રવિ બહાર (એ વિશે આગલા ફકરામાં) જવાનું હતું. એ પહેલાં કવિનને સમજાવી ગયો કે રાઉટર આવે ત્યારે શું કરવાનું. કયો વાયર ક્યાં લગાવવાનો અને વાઇ-ફાઇ કેવી રીતે એપ વડે સેટઅપ કરવાનું વગેરે. હું પાછો આવ્યો ત્યારે વાઇ-ફાઇ પાસવર્ડ સહિત ચાલુ હતું અને નેટફ્લિક્સ-પ્રાઇમ રેગ્યુલર વપરાતા હતા 😉

હવે, શનિ-રવિ અમારા ફેવરિટ ૬૦૦ બીઆરએમ હતી. છેક વાઇ સુધી બરોબર સાયકલ ચલાવી પણ પછી ખરાબ રસ્તો શરૂ થયો. પંચગની પહોંચ્યો ત્યાં સુધી થાકી ગયો પણ મહાબળેશ્વર ૯ વાગ્યાની આસપાસ પહોંચી ગયો. મને થયું કે એકાદ કલાક આરામ કરું પણ હજુ બીજું કોઇ નહોતું આવ્યું અને રાત્રે બીજું કોઇ સાથે હોય તો સારું એ વાત મનમાં રાખી ફરી સૂઇ ગયો અને નોએલની જોડે ૩૨૫ કિમી પર જવા નીકળ્યા ત્યારે ખબર પડીકે રસ્તો હજુ વધુ ખરાબ છે. ઘાટ ઉપર ચડવા કરતાં નીચે ઉતારાવામાં વધુ વાર લાગી! રસ્તામાં નોએલ એકાદ વાર પડ્યો પણ ખરો. રસ્તાના કૂતરાં, શિયાળ અને ઘુવડોને પાર કરતા જ્યારે ૧૦ કિમી બાકી હતા અને સાતારા કે સતારા આવ્યું ત્યારે થયું કે હવે બસ. અને ખરેખર બસ પકડીને મુંબઈ આવ્યા. સાયકલ માટે બસ કન્ડકટરે એક સાયકલના ૨૨ રૂપિયા લીધા!

હવે મારી પાસે નવેમ્બર, ડિસેમ્બર અને જાન્યુઆરીમાં બે ફૂલ મેરેથોન (વસઇ-વિરાર અને મુંબઈ), ત્રણ બીઆરએમ, સ્વિમિંગ અને ટ્રેનર છે. પણ શરીર એક જ છે! એટલે સાચવવું પડશે, પણ મોટાભાગે વાંધો નહી આવે. હા, એકાદ-બે પ્રવાસો પણ છે અને અમારી ફેવરિટ એવી રજાઓ પણ છે 😛