અપડેટ્સ-૨૩૩

  • ઘણાં વખતે અહીં પાછો ફર્યો છું. તો, સાથે મોટી અપડેટ્સ પણ લાવ્યો જ હોઇશ એવી આશા રાખતા હોય તો – માફ કરજો 😉
  • નવેમ્બરમાં ૨૦૦, ૪૦૦ અને ૧૦૦ બી.આર.એમ. કરી. ત્રણેયમાં મજા આવી. એમાંથી ૧૦૦ બી.આર.એમ. ઓર્ગેનાઇઝર તરીકે બે દિવસ પહેલા કિરણ સાથે કરી અને ૧૦૦ ના દિવસે વોલિયન્ટરીંગ કર્યું. હવે ખબર પડી કે કેટલી ધીરજ રાખવી પડે છે અને લોકો કેવી-કેવી માગણીઓ કરે છે. તેમને ખબર નથી કે બી.આર.એમ. એ સેલ્ફ સપોર્ટેડ ઇવેન્ટ છે અને ઓર્ગેનાઇઝર્સને ઠંડું પાણી કેમ નથી અને આટલા બધાં ટેમ્પરેચરમાં મીઠું કેમ નથી રાખ્યું જેવા લેક્ચર્સ ન અપાય. અને હા, આ સાથે બી.આર.એમ.ની કુલ સંખ્યા ૫૦ (અંકે પચાસ રોકડા પૂરા) ને પાર કરી ગઇ. વધુ ૩ બી.આર.એમ. ડિસેમ્બરમાં આવે છે. લા, લા, લા, લા, …
  • રનિંગ ફરી શરુ કર્યું. નવેમ્બરમાં છેલ્લે છેલ્લે સીધું જ ૨૧ કિમી દોડ્યો અને બે દિવસ પગ ટાઇટ થઇ ગયા અને રોબોટની જેમ ચાલ્યો. આજે ફરી ૧૦ કિમી કર્યા પછી થોડી રાહત થઇ છે..
  • ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં અમે એક એડિટોથોન રાખી હતી જે ૧૫ દિવસ ચાલી હતી. તેનો અહેવાલ અહીં જોઇ શકાશે. ગુજરાતી સંસ્કૃતિ વિશેના સરસ લેખો બન્યા છે.
  • દિવાળી વેકેશન આજથી પૂરુ થયું છે અને હવે ક્રિસમસ વેકેશનની રાહ જોવાય છે. છેવટે, જીવન એ બે વેકેશન વચ્ચેનો વધારાનો સમય જ તો છે 😉

મફત

સામાન્ય રીતે અસામાન્ય પ્રમાણમાં લોકોને મફત વસ્તુઓ મળે તો અત્યંત ખુશ થઇ જાય છે. યાદ છે કોંગ્રેસનું “ઘરનું ઘર?”. આ જ રીતે મફતનું રાજકારણ ભારતમાં જેટલું ફૂલ્યું-ફાલ્યું છે જે જોઇએ એમ થાય છે કે હવે સરકાર ક્યારે મફતની સાયકલ આવે. ઓહ, વેઇટ. એ પણ તેમણે આપી હતી – જે થોડા સમય પછી તેમના મા-બાપો વેચી કાઢતા હતા.

આ વાત યાદ આવી છે સ્ટ્રાવાએ કરેલી ગઇકાલની જાહેરાત પરથી. સાયકલિંગ કોમ્યુનિટીએ તેના પર વિવિધ પ્રતિક્રિયાઓ કરી છે, હજુ વધુ આવશે. જોકે સ્ટ્રાવાએ મોટાભાગની થર્ડ પાર્ટી APIs બંધ કરીને શું સારું કર્યું એ મને ખબર નથી પડી.

જીવનમાં કશું જ મફત નથી. જો તમને સારી વસ્તુ જોઇએ તો પૈસા ખર્ચો. સરળ છે!

અપડેટ્સ – ૨૩૩

અપડેટ્સ – ૨૩૨ પછી ઘણા સમયે આવી અપડેટ્સ પોસ્ટ આવી રહી છે..

કોરોના વાયરસે કાળો કેર મચાવ્યો છે. વોટ્સએપ યુનિવર્સિટીના સ્નાતકોએ તેનાથી પણ વધુ કોહરામ મચાવ્યો છે, એટલે સાચવીને રહેવું. સદ્ભાગ્યે, અહીં ટોયલેટ પેપરની કોઇ કમી નથી.

જ્યારે જ્યારે મને એમ લાગે કે માનવતા મરી પરવારી છે, ત્યારે ઇન્ટરનેટ પર આવી પોસ્ટ જોઇને મારી માન્યતા ખોટી પડે છે!

દોડવાનું બંધ છે, કારણ કે ઘણાં ઘણાં સમયે ઢીંચણમાં કંઇક દુખાવો શરૂ થયો છે. કદાચ ગયા અઠવાડિયે પેલી ફાસ્ટ ૩૦૦ કિમી બી.આર.એમ. અથવા તેના પહેલાંના સળંગ રનિંગનું પરિણામ હોઇ શકે છે. અને હા, સાયકલિંગ પણ ઇન્ડોર જ ચાલે છે. હાલમાં તો હું લંડન, ન્યૂ યોર્ક અને વાટોપિયામાં સાયકલિંગ કરી રહ્યો છું – ઝ્વિફ્ટ ઝિંદાબાદ! 😉

PS: કાલે ટુર ઓફ વાટોપિયા રેસનું સ્ટેજ – ૩ છે.

PS II: કવિનને પરીક્ષાઓ રદ્ થઇ છે, પણ ટ્યુશન ક્લાસીસ હજુ ચાલુ છે, જે પણ ટૂંક સમયમાં બંધ થાય તેવું લાગે છે. સદ્ભાગ્યે, તેના હાથમાં કિંડલ આવ્યું છે અને તે હેરી પોટર સીરીઝ ફરી વાંચી રહ્યો છે..

બે રન

બે બી.આર.એમ. પછી આ વીકએન્ડમાં વારો હતો ઉપરાછાપરી બે રન નો!

બીએનપી અલ્ટ્રા ૨૫.૦

ગયા અઠવાડિયે ૬૦૦ બીઆરએમ પછી યાદ આવ્યું કે આવતા અઠવાડિયે તો ૨૫ કિમી અને ૧૦ કિમી રનિંગ રેસ છે. લો, ગયો વીકએન્ડ એમાં. જોકે અઠવાડિયાની મધ્યમાં આવતી રજાઓનો લાભ લઇને નાનું વેકેશન લઇ લીધું હતું. સંપૂર્ણ આરામ કર્યો અને આજે સવારે ૬ વાગે નેશનલ પાર્ક પહોંચ્યો. રીનીત મારો બીબ નંબર લઇને આવ્યો અને થોડું ચાલીને તળાવ પાસે ગયા જ્યાંથી રેસ શરૂ થવાની હતી. મારો પ્લાન હતો, ધીમું દોડવું. શરૂઆત અત્યંત ધીમી કરી પછી થોડી ઝડપ પકડી. રીનીત મારાથી આગળ હતો અને રસ્તામાં બે વખત મળ્યો. બીજા લૂપમાં તેને ક્રેમ્પ આવ્યા એટલે એ ધીમો થઇ ગયો અને હું આગળ નીકળ્યો. છેવટે, ૨ કલાક ૩૭ મિનિટમાં ૨૫ કિમી પૂરા કર્યા. જોકે ગારમિન પ્રમાણે આ અંતર અંદાજે ૨૪ કિમી હતું. પણ, ઓર્ગેનાઇઝર જે કહે તે. આપણે શું? 🙂

કોકી-કવિન અને હિરલ અમને દોડતા જોવા માટે ત્યાં આવ્યા હતા. થોડી વાર રનર્સ મિત્રોને મળ્યાં અને ફેડેક્સનો મેસેજ આવ્યો કે સુરતથી મારી સાયકલનું પાર્સલ આજે આવશે એટલે ફટાફટ નાસ્તો કર્યો, શેરડીનો મસ્ત જ્યુશ પીધો અને ઘરે આવ્યા.

સ્ટાર્વા કડી: https://www.strava.com/activities/3120665141

પરીની જુહુ ૧૦.૦

આ રન કેમ રજિસ્ટર કરાવ્યું તે હજુ યાદ નથી આવતું. સૌ પહેલા તો તેની મૂળ તારીખ ૯ ફેબ્રુઆરી હતી, જે સારું થયું કે બદલાઇને ૨૩ ફેબ્રુઆરી થઇ (કારણ કે ૯ ફેબ્રુઆરીએ હું ૪૦૦ કિમી બીઆરએમ કરતો હતો!) અને પછી એ લોકો કહ્યું કે અમે બીબ ઘરે મોકલીશું. બીબ માટે રાહ જોઇને થાક્યો, કેટલાય મેસેજ કર્યા ત્યારે ૪-૫ દિવસ પહેલાં ઘરે કુરિયર આવ્યું. જોડે મસ્ત જેકેટ આવ્યું જે XXXL માપનું હતું. હવે એમાં તો અમે ૩ જણાં ફીટ થઇ જઇએ. ફરિયાદ કરીતો જાણવા મળ્યું કે મોટાભાગના લોકો સાથે આવું થયું છે અને તેઓ રેસ પછી બદલી આપશે પણ મને આ વિશે સો ટકા શંકા છે 🙂

જે હોય તે, પહેલા અજયભાઇને મળ્યો ત્યાંથી અમે જુહુ ગયા અને ત્યાંથી રીક્ષા પકડીને અમે સમયસર શરૂઆતના સ્થળ જમનાદાસ સ્કૂલના ગ્રાઉન્ડ પર પહોંચ્યા, જે એકદમ સરસ જગ્યા છે.

બીબ ક્રમાંક!

પ્લાન એવો હતો કે ૧ કલાકની અંદર ૧૦ કિમી પૂરા કરવા, પહેલો કિમી આરામથી લોકોની વચ્ચેથી જગ્યા કરવામાં પૂરો થયો અને પછી થોડી ઝડપ પકડી જે છેક ૧૦ કિમી સુધી જાળવી રાખી (૫.૩૦-૫.૩૫ મિનિટ/કિમી) અને અંતે ૫૬ મિનિટમાં ૧૦ કિમી પૂરા કર્યા. નાસ્તો કર્યો અને ત્યાંથી પછી MCCની મેડલ સેરિમનીમાં જવાનું હતું એટલે વિશાલ-મેહુલ-નિમેશ જોડે એક્ટિવા પર ત્યાં જવા નીકળી ગયો.

સ્ટાર્વા કડી વગર પોસ્ટ પૂરી થાય? 🙂 https://www.strava.com/activities/3123645085

આવજો ત્યારે. નેક્સટ રેસ રિપોર્ટ હવે માર્ચમાં આવશે. માર્ચ પણ રેસિંગમાં હર્યો-ભર્યો રહેવાના એંધાણ છે!!

અપડેટ્સ-૨૩૧

બાર્સિલોનાથી પાછા આવ્યાના બીજા જ દિવસથી કમરનો દુખાવો ઉપડ્યો એટલે મોટા ઉપાડે જાહેરાત કરી હતી તે SRT અલ્ટ્રા અને પછી છેલ્લી ઘડીએ રજીસ્ટર કરાવેલી બીઆરએમ ૪૦૦ પડતી મૂકવામાં આવી ૧ થી ૧૫ સુધી લગભગ આરામ જ કર્યો છે અને સાયકલ તો હાથમાં પણ લેવામાં નથી આવી. છેલ્લા બે દિવસથી એલાર્મ-પ્લાન-રાઇડ બધું જ સાઇડમાં છે. હા, થોડી શોપિંગ અને ટ્રેનની મુસાફરીઓ સારી એવી કરી છે. PS: મુંબઈનું સૌથી સરસ સાઉથ ઇન્ડિયન જમવાનું આર્ય ભવન, માટુંગામાં મળે છે!!

ફરજિયાત પણે લેવામાં આવતા વર્ષાંત વેકેશનમાં બે દિવસમાં ૫૦૦ કિમી સાયકલિંગનો પ્લાન છે, જોઇએ હવે, જો એ પણ પડતો ન મૂકવામાં આવે. હવે આવતા વર્ષથી કંટ્રોલ રાખીને જો તૈયારી હોય તો જ ઇવેન્ટમાં રજીસ્ટર કરીશ. તો પણ જાન્યુઆરી-ફેબ્રુઆરીમાં તો દોડવાનું છે જ.

લગભગ ૧૩ વર્ષ પછી ફોર્મલ શૂઝ લેવામાં આવ્યા છે (થોડાંક સારી ક્વોલિટીનાં), હવે મોટી મુશ્કેલીએ કે મોજાં લેવાનાં બાકી છે. મને યાદ નથી કે છેલ્લે સાદાં મોજા પણ ક્યારે લીધા હતા 😀

ફરી પાછું કવિન જોડે દોડવાનું રહી જશે. ફરી પાછી મુંબઈ મેરેથોનની તૈયારી થઇ નથી. ૩૩ વર્ષની જગ્યાએ અમારું આ ચક્ર દર વર્ષે પાછું આવે છે. એવરીથીંગ ઇઝ કનેક્ટેડ! એ પરથી યાદ આવ્યું કે નેટફ્લિક્સ પર કે ક્યાંય પણ જોયેલી વેબ સિરિઝમાં સૌથી મસ્ત હોય તો, ડાર્ક છે. હવે ત્રીજી સીઝનની રાહ જોવામાં આવશે.

ખો(વા)વું

ઘટના ૧: પેરિસમાં કપડાંની બેગ (સાયકલિંગ).

ઘટના ૨: દુબઈમાં પાણીની બોટલ (રનિંગ).

ઘટના ૩: બાર્સિલોનામાં હાર્ટ રેટ મોનિટરનો બેલ્ટ (સાયકલિંગ+રનિંગ)

આ ત્રણેય ઘટનાઓમાં સામ્યતા એ છે કે, ત્રણેય વસ્તુઓ મારી ભૂલોના કારણે જ ખોવાઇ ગઇ છે. તાજેતરમાં થયેલા (કે ન થયેલા) સાયકલિંગ-રનિંગ પર આ ત્રણેયની ભારે અસર પડી હતી અને પડશે.

(લેખક: એક ખોવાયેલો બ્લોગર :))

તા.ક. ઉપરોક્ત પોસ્ટમાંની ભૂલો સુધારવા માટે – બાબા બગીચાનંદની જય!

પંકચર

છેલ્લી બે રાઇડ્સમાં ટ્યુબ પંકચરની બે ઘટનાઓ બની ગઇ છે. પહેલી રાઇડમાં તો ઘરથી ૧૫ કિમી દૂર હતો એટલે ફરજિયાત ટ્યુબ બદલવી પડી અને જોડે અનિરુદ્ધ હતો (એ જોકે હવા ભરતી વખતે થોડી વાર પછી એકદમ યોગ્ય સમયે આવ્યો) એટલે થોડી રાહત થઇ.

પણ બીજી ૧૦૦ કિમી ફાસ્ટ રાઇડનો પ્લાન ૪.૫ કિમીમાં જ ફૂસ થઇ ગયો. થેન્ક્સ ટુ મુંબઈના રોડ અને થેન્ક્સ ટુ લાઇનર વગર રેસિંગ ટાયર વાપરવાની ટેવ. હવે જૂનાં ટાયર પાછાં લગાવવા પડશે. પેરિસના રોડોની યાદોને ટેમ્પરરી માળિયા પર મૂકવી પડશે 😉

હાલમાં શનિવાર સુધી દોડવા પર ધ્યાન આપવામાં આવશે. SRT Ultra આવે છે!

અમદાવાદ એડવેન્ચર્સ

એમાં થયું એવું કે અમે નક્કી કર્યું કે ધાનીના બર્થ ડે પર અમદાવાદ જવું. પેરિસમાં હતો ત્યારે જ અમદાવાદની જવાની અને પાછા આવવાની ટિકિટ્સ કરાવી દીધી હતી. જામ હમસફર નામની સરસ ટ્રેનમાં શનિવારે રાત્રે (એટલે કે રવિવારે સવારે) અમે અમદાવાદ જવા નીકળ્યા. આ વખતે નક્કી કર્યું કે હોટેલમાં રહેવું. અમદાવાદ ઉતરીને સૌ પહેલા તો રીક્ષા-ઉબર-ઓલાની ભેજાફોડી કરી. અમારી આશા પછીથી અપેક્ષામાં પરિવર્તિત થઇ (ના – આશા-અમર જેવું લિંગ પરિવર્તન અહીં ન થયું!). હોટેલ પહોંચ્યા પછી બ્રેકફાસ્ટમાં ખબર પડી કે આજનો બ્રેકફાસ્ટ ફ્રી નથી. ઓકે. સ્વિમિંગ પૂલનું પૂછ્યું તો કહ્યું કે તે ૧૧ વાગ્યા પછી ચાલુ થાય. ઓ તારી. ૧૧ વાગ્યા પછી કોણ સ્વિમિંગ કરે? થોડી વાર પછી પૂલમાં અવાજો સંભળાયા અને અમે કવિનને ન્હાવા મોકલ્યો. કવિને એન્જોય કર્યા પછી અમે ધાની રમાડીને અડાલજની વાવ જોવા ગયા. ઓલા-ઉબર ઝિંદાબાદ!

વાવ મસ્ત છે. આટલા વર્ષો અમદાવાદમાં ગાળ્યા પણ પહેલી વખત જોવાનો મોકો મળ્યો. ત્યાંથી મામાના ઘરે ગયા અને ત્યાંથી ગાંધી આશ્રમ. કવિનને બહુ મજા ન આવી પણ અમે ત્યાંથી થોડા પુસ્તકો ઉપાડ્યા અને એક ફ્રીજ મેગ્નેટ પણ મળ્યું. થોડા સરસ પોસ્ટકાર્ડ પણ લીધા. હકુ શાહના ચિત્રો તેમાં છે. આ પરથી યાદ આવ્યું કે ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં તેમના પર લેખ નથી. તો આજ-કાલમાં બનાવીશ! આશ્રમથી અમે બર્થ ડે પાર્ટીમાં આવ્યા અને કેક ઝાપટી. ધાની જોડે મસ્તી કરી અને રાત્રે પાછાં હોટેલ પર.

બીજા દિવસનો પ્લાન ગણપતિ દર્શન અને પછી જૂનાં શહેરની મુલાકાતનો હતો. ત્રણ દરવાજા થોડું રખડ્યા. એક બેલ્ટ, એક બ્રેસલેટ અને ઢગલાબંધ મુખવાસ લીધા. ઢાલગરવાડની મુલાકાત કરી અને થોડી શોપિંગ કરી. માંડ માંડ બહાર નીકળવાનો રસ્તો શોધ્યો અને ત્યાંથી હોટેલ પહોંચી આરામ કર્યો અને સાંજે વિનયના ઘરે જવાનું નક્કી કર્યું હતું. વિનયના ઘરે ક્ષમાને પણ મળવાનું હતું. લગભગ ૨૦ વર્ષ પછી અમે મળ્યા અને પછી વાતો ના વડા, મસ્ત ડિનર અને પછી સરસ કોફીનો દોર ચાલ્યો. રાત્રે ૧.૩૦ વાગ્યા સુધી અમે ત્યાં બેઠા. ક્ષમાની સરસ ઓફિસ જોઇ.

ત્રીજો દિવસ બેંક કામકાજ ખાતે હતો. મારી બેંક દરવખતે અલગ બિલ્ડિંગમાં જોવા મળે છે, હવે આવતી વખતે તેની મુલાકાત ન થાય એવી આશા (!) સાથે આ વખતે કામ પતાવી આવ્યો છું. એ પહેલા રીવરફ્રંટ પર દોડવા ગયો ત્યાં ADRના વત્સલ જોડે મુલાકાત થઇ હતી. બહુ બધું ચાલીને પાછો હોટેલમાં આવી કામ કર્યું. સાંજે IIMA માં ઇશિતાને મળવાનું હતું. ત્યાં લાઇબ્રેરી અને આજુબાજુના હેરિટેજ બિલ્ડિંગની મુલાકાત લીધી. લાઇબ્રેરી મસ્ત હતી પણ ફોટો લેવાની મનાઇ હતી. એમ પણ હવે મારો ફોન બગડ્યો છે, જે ક્યારેક જ ફોટો લેવા દે છે 🙂

ત્યાંથી ડ્રાઇવ-ઇનમાં મુવી જોવા જવાનો પ્લાન હતો. સાહો મુવી હતું. કવિન-કોકી સુંદરવન ગયેલા ત્યાંથી સીધા આવ્યા અને હું મચ્છર અને વાંદરાઓના ત્રાસ વચ્ચે ટિકિટ લઇને ઉભો હતો. ડ્રાઇવ-ઇન અંદરથી તો સરસ લાગ્યું પણ સાહો એ જે ત્રાસ વર્તાવ્યો કે અમે ઇન્ટરવલમાં જ બહાર નીકળી ગયા અને સામે એક અપસાઉથ કરીને નવી ખૂલેલી રેસ્ટોરાંમાં ગયા. એકદમ મસ્ત ફૂડ. કોકી-કવિનને પણ ગમ્યું. બીજા દિવસે સવારે વહેલા નીકળવાનું હતું અને ખરું એડવેન્ચર હવે શરૂ થવાનું હતું!

સૌ પહેલા તો ચેક-આઉટ માટે ૫ વાગે અમે નીચે આવ્યા તો રીસેપ્શન પર કોઇ માણસ જ નહી. માંડ માંડ વોચમેનને જગાડીને માણસ શોધ્યો. ૧ મિનિટના કામ માટે તેણે ૧૦ મિનિટ બગાડી. સદ્ભાગ્યે ટેક્સી જલ્દી આવી ગઇ અને અમે સમયસર સ્ટેશન પહોંચ્યા. ટ્રેન પણ સમયસર હતી અને છેક વનગાંવ સુધી મસ્ત ચાલ્યું. ઓનલાઇન ફૂડ ઓર્ડરનો અનુભવ સારો રહ્યો. રસ્તામાં સારું એવું ઝાપટ્યું. હવે વનગાંવ ૧૫-૨૦ મિનિટ ટ્રેન પડી રહી અને બોઇસર આવીને ખબર પડી કે મુંબઈમાં ભારે વરસાદ છે અને વસઇ-વિરાર આગળ પાણી ભરાઇ ગયા છે. તો ટ્રેન આગળ નહી જાય!

અમે બોઇસર ઉતરી ગયા. વરસાદ ચાલુ હતો અને અમારી પાસે છત્રી કે રેઇનકોટ નહી (મારો રેઇનકોટ તો ફ્રાંસમાં ક્યાંક રહી ગયો હતો!). ત્યાંથી નક્કી કર્યું કે રીક્ષામાં પાલઘર જઇએ તો ત્યાંથી કંઇ ટેક્સી મળી જાય. મને ખબર નહી કે હાઇવે પર કેવી હાલત છે. ગુગલ મેપ્સમાં ઘોડબંદર સિવાય ક્યાંય ટ્રાફિક દેખાડતું નહોતું. પાલઘર સ્ટેશન પહોંચીને બસમાં અમે મનોર (મસ્તાન નાકા) આવ્યા અને પછી ત્યાં ખબર પડી કે લોકો હાઇવે પર પણ જતા નથી. એક-બે જણને લિફ્ટ માટે પૂછ્યું તો બધાંએ ના પડી પછી તેમાંથી જ એક જણે સામેથી કહ્યું, ચલો તમને ઘોડબંદર સુધી ડ્રોપ કરી દઉં. ગાડીમાં બેઠા ખબર પડી કે તે અમારી જોડે ગાડીમાં બેઠેલા વ્યક્તિના મિત્રનો મિત્ર હતો અને પાલઘરમાં જ રહેતો હતો. નવી નક્કોર ગાડી પાણી ભરાયેલા હોય ત્યારે સાવ અજાણ્યા માણસને એક પણ રૂપિયો લીધા વગર છેક ૭૦ કિમી મૂકવા કોણ આવે? મારી તો આંખો ભરાઇ આવી. ઘોડબંદરથી અમે રીક્ષા કરી અને આરામથી ઘરે પહોંચ્યા.

સાર: ૧. માણસો ભલા હોય છે. ૨. કોકી-કવિન મારા કરતા વધુ હિંમતવાળા છે. આવી સ્થિતિમાં હું એકલો હોઉં તો વધારે ગભરાઇ જાઉં!

૬ વર્ષ!

મુંબઈમાં અસ્થાયી રીતે સ્થાયી થયાને ૬ વર્ષ થયા છે. અને, હજુ તો અહીંના બધાંય રસ્તાઓ રનિંગ-સાયકલિંગથી મપાયા નથી ને મનમાં ક્યાંય એમ પણ થઇ રહ્યું છે કે ગોવા કે ક્યાંક પહાડો પર ચાર પાંચ હજાર મીટરની ઊંચાઇ પર ક્યાંક સારી જોબ મળે તો ત્યાં જઇએ. ત્યાંના ઘાટ-રસ્તાઓને પણ ઘુમેડી કાઢીએ. હજુ એવું બન્યું નથી પણ, બની શકે છે! 🙂

આ ૬ વર્ષમાં ઘણું બધું થઇ ગયું છે. બ્લોગ ફિક્કો પડ્યો છે અને હું પણ હવે અહીં બહુ સક્રિય રહી શકતો નથી. રૂટિન સિવાય બીજું કંઇ લખવું ઘણું અઘરું બનતું જાય છે, છતાંય અહીં મજા આવે છે. નવાં-નવાં બ્લોગ દેખાઇ રહ્યા છે એટલે ક્યારેક ક્યારેક આ રીતે પોસ્ટ કરવાનું મન થઇ જાય છે.

અને હા, વરસાદની રાહ જોવાય છે!

અપડેટ્સ – ૨૨૮

લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ!

વેકેશન આવ્યું, અડધું પતી ગયું અને વેકેશન પતવાના સમયે જ વ્યસ્તતા વધી જવાની છે. સ્કૂલ પણ શરૂ થઇ જશે અને અમે બીજા વેકેશનની રાહ જોઇશું.

વર્ષો પછી છેવટે બોરિવલી નેશનલ પાર્કનો વાર્ષિક પાસ કરાવ્યો છે. એમ તો તેમાં દોડવાની મઝા છે, પણ છેક ત્યાં જવા માટે પણ દોડવું પડે. તો પણ, હવે દોડવાના મોટા-લાંબા ભવ્ય કાર્યક્રમો ત્યાં જ રાખીશું, ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ વગેરે. જૂન-જુલાઇમાં જોશમાં ને જોશમાં સળંગ બે દિવસોમાં બે દોડ સાઇન-અપ કરી છે, એટલે ટાંટિયાની કઢી-દાળ થઇ જવાની છે. હા, સાયકલિંગ તો છે જ. ઓગસ્ટમાં પેરિસ-૧૨૦૦ પણ આવે છે, પણ જોઇએ કે ક્યાં સુધી તેનો સ્ટેમિના રહે છે. નહીતર પછી ૨૦૨૩માં!

કવિને વેકેશનમાં સારું કામ સ્વિમિંગ કરીને કર્યું છે, અને મારું તેનાથી તદ્દન ઉલ્ટું થયું છે.

કવિન બે-ચાર દિવસ એના માસીને ત્યાં ગયો છે, તો ઘરમાં બધું સરખું છે. તો પણ, આ સરખું-સરખું અમને સરખું લાગતું નથી! કંઇક તો અસ્ત-વ્યસ્ત હોવું જોઇએ!

થોડી ફિલસૂફી: ઘણી વખત અનાયાસે એવા વ્યક્તિઓ જીવનમાં મળે છે કે વિશ્વાસ થાય છે, ના – આ દુનિયામાં કોઇક તો છે, જેના પર ભરોસો થાય અને સારાં માણસો છે. તો સામે પક્ષે, એવાં નમૂના ભટકાય છે, કે થાય એમના મા-બાપે લગ્ન નહોતા કરવા જોઇતા 🙂