એવરેસ્ટિંગ

એવરેસ્ટની ઊંચાઇ ૮૮૪૮ મીટર છે. એટલે, સાયકલિંગમાં જો એક જ રાઇડમાં આટલી ઊંચાઇ મેળવીએ (એટલે કે elevation gain), તો તેને એવરેસ્ટિંગ કહે છે. તે માટે everesting.cc નામની વેબસાઇટે ખાસ નિયમો નક્કી કર્યા છે:

૧. એક જ રાઇડ, એક જ ચઢાણ (તમે ગમે તેટલી વખત ઉપર-નીચે રાઇડ કરી શકો). દા.ત. ભોર ઘાટ પર એવરેસ્ટિંગ કરવું હોય તો ૧૦ વખત કરવું પડે (અંદાજીત).

૨. સમયની મર્યાદા નથી.

૩. વચ્ચે બ્રેક લઇ શકાય, પણ સૂવાનું નહી.

૪. જે રસ્તે ચઢાણ, ત્યાંથી ઉતરાણ કરવું પડે.

હવે થોડા સમય પહેલાં ટ્રેનર પર પણ એવરેસ્ટિંગ કરાય તેવી જાણકારી મળી તો, ગઇકાલે આપણે ચેલેન્જ લીધી અને ઝ્વિફ્ટના આલ્પ દુ ઝ્વિફ્ટ નામના મસ્ત મઝાના પર્વતના ૪.૨૫ આંટાઓ પૂરા કરીને એવરેસ્ટિંગ બેઝ કેમ્પ (૪૪૨૪ મીટર ઊંચાઇ) નો પડાવ પૂર્ણ કર્યો. વેબસાઇટ પ્રમાણે ટ્રેનર પર આ પ્રકારની રાઇડ કરવા વાળો હું પ્રથમ ભારતીય છું!

  • વેબસાઇટની સીધી અને પરમેનન્ટ લિંક, હવે જ્યારે પણ હું એવરેસ્ટિંગ કરીશ ત્યારે અહીં અપડેટ થશે: https://everesting.cc/hall-of-fame/#/hill/3383721075

હવે લોકડાઉન પછી નવા પંખા(ઓ) આવે ત્યારે ફૂલ એવરેસ્ટિંગ કરવામાં આવશે. ત્યાં સુધી, વાટોપિયામાં મળીએ!

આજનું એક્સટેન્શન

ના. આ લોકડાઉનના એક્સટેન્શનની વાત નથી!

એમાં થયું એવું કે ટ્રેઇનર પર રાઇડ કરતી વખતે ઘણી વખત બહુ કંટાળો આવે ત્યારે સંગીત સાંભળવું ગમે. તો પણ, એકાદ વર્ષ પછી હવે મને એમાં પણ કંટાળો આવ્યો છે, એટલે થયું કે ચાલો યુટ્યુબ પર વિડિયો જોઇએ. મોબાઇલ તો ઝ્વિફ્ટ કે ટ્રેઇનરરોડ પર હોય, મોનિટર પર વિડિયો ચલાવીએ પણ પાછું ૫ મિનિટમાં તો તે પાવર સેવિંગ પર જતું રહે. હવે, દર વખતે ડિસ્પ્લેના સેટિંગમાં જઇને પાવર સેટિંગ બદલવું પણ તકલીફવાળું ખરૂં. તો હાજર છે, આ મુશ્કેલીનો ઉપાય, ગુગલ ક્રોમ માટેનું કીપ અવેક એક્સટેન્શન! તેમાં ડિફોલ્ટ, સ્ક્રિન અવેક કે પછી સિસ્ટમ અવેક એમ ત્રણ વિકલ્પો હોય છે. જ્યારે સાયકલિંગ કરવાનું હોય ત્યારે સ્ક્રિન અવેક પર અથવા સામાન્ય સ્થિતિમાં ડિફોલ્ટમાં રાખવાનું.

તો, આજ-કાલમાં શરૂ કરીએ મુવીઓ જોવાનું? 😉

મારા લોકડાઉન અપડેટ્સ – ૨

હવે લોકડાઉન લંબાયું છે એટલે પહેલાં અપડેટ્સ પછી આવ્યો છે આ પ્રકારના અપડેટ્સનો ભાગ ૨! આ ભાગમાં કંઇ ખાસ નથી, છતાં જાહેર જનતાને જણાવવાનું કે અમે ઘરમાં જ છીએ અને સલામત છીએ. સાયકલ ચલાવીએ છીએ, કામ કરીએ છીએ અને મસ્ત વાનગીઓ ઝાપટી રહ્યા છીએ.

રસોઇઘરમાં ડોકિયા કરવાનાં થોડા વધુ પ્રયત્નો કર્યા છે, પણ મને ધાર્યા કરતા આ કામ બહુ અઘરું લાગે છે. ખાસ કરીને મારા જેવા અનફોકસ્ડ વ્યક્તિ માટે! છતાં પણ, ત્રણ દિવસ સુધી અલગ-અલગ વસ્તુઓ બનાવી શકું એટલું તો શીખવું છે જ. હા, રસોડાનું પ્લેટફોર્મ સાફ કરવામાં અને પોતું કરવામાં માસ્ટરી આવી રહી છે.

સાયકલિંગ સારું ચાલે છે. દર અઠવાડિયે ૨૦૦ થી ૨૫૦ કિમીની સાથે સારું એવું ક્લાઇમ્બિંગ વત્તા FTPમાં સુધારો-વધારો થયો છે. બીજી કસરતો માત્ર સ્ટ્રાવાની ચેલેન્જીસ પૂરી કરવા કરી રહ્યો છું, પણ તે પણ થોડો ફાયદો તો કરાવે છે જ. અને હા, માર્ચ ૧૩ થી અત્યાર સુધી લગભગ ૧૧૦૦ કિમીનું સાયકલિંગ થયું છે, એટલે મજા તો છે જ! વધુમાં જો તમે ઝ્વિફ્ટ વાપરતા હોવ તો રાઇડના પૃથ્થકરણ (એનાલિસિસ!) માટે ઝ્વિફ્ટપાવર.કોમ સરસ ફોરમ-વેબસાઇટ છે. મોટાભાગની રેસ તેમાં આવેલા પરિણામને જ ફાઇનલ ગણે છે.

લોકડાઉનમાં વસ્તુઓ બગડવાની પરંપરા ચાલુ રહી છે. ડ્રોઇંગ રૂમનું ટેબલ, રસોડાનો માઇક્રો ફેન, પડદાની પાઇપનું સ્ટેન્ડ, કાંસકા મૂકવાનું બોક્સ. હજુ આટલું જ છે. આમાંથી ટેબલ ફેવિકોલ વડે ટેમ્પરરી ફિક્સ કર્યું છે. ફેવિક્વિક વડે કાંસકાનું સ્ટેન્ડ મજબૂત રીતે ચોંટાડ્યું છે અને સેલોટેપથી પડદાની પાઇપ લગાવી છે. હવે ફરીથી રાત્રે બે વાગે પડદો ન પડે તો સારું છે 😉 અમેરિકાની જેમ હવે ડુ-ઇટ-યોરસેલ્ફ અહીં પણ પ્રચલિત થશે.

મિત્રો સાથે હેંગઆઉટ-ઝૂમ-ડ્યુઓ-વોટ્સએપ કોલ્સની મઝા લીધી છે, પણ ઓફિસની મિટિંગોની જેમ હું જરૂર હોય ત્યારે જ મિટિંગમાં બોલું – એવી આદતને લીધે આ બધું હજુ ફાવતું નથી 😀

વોટ્સએપ યુનિવર્સિટીના સ્નાતકોની જેમ ટ્વિટર યુનિવર્સિટીના માસ્ટરોનો કાળો કેર છે. આપણે તો સ્ટ્રાવાના પીએચ.ડી. વાળા વિદ્યાર્થી છીએ એટલે વાંધો નથી આવ્યો 🙂

મારા લોકડાઉન અપડેટ્સ

આમ તો ઘરમાં રહેવું એ મારા માટે એટલે કે વર્ક ફ્રોમ હોમ વાળા લોકો માટે કંઇ નવું નથી. છતાં પણ, થોડું પણ બહાર ન જવાના ફાયદા ઘણાં થયા છે:

૧. ઓનલાઇન શોપિંગ બંધ થવાથી ઘણી બચત થઇ છે અથવા તો હાલ પૂરતું લાગે છે, જ્યાં સુધી એમેઝોન વગેરે બંધ છે. પછી તેના પર તૂટી ન પડાય તો સારું!

૨. સાયકલિંગ સારું થાય છે, પણ હવે ઝ્વિફ્ટનો ટેમ્પો ક્યાં સુધી દોડે છે, તે પણ જોવામાં આવશે. આવતા અઠવાડિયા પછી, કોઇ સારો પ્લાન શરૂ કરીશ. જેથી આ દરરોજની રેસમાંથી મુક્તિ મળે. હાલ તો કંટાળો અને તણાવ દૂર કરવા માટે સાયકલિંગ કરી-કરીને થાકી જવું એ જ ઉપાય છે!

૩. જમવાનું બનાવવાનું શીખવાનું શરૂ કર્યું છે, પણ બહુ અઘરી વસ્તુ છે. લાગે છે કે બે-ત્રણ વસ્તુઓ વારંવાર બનાવીશ તો આવડી તો જશે જ.

૪. પોતું કરવામાં મજા આવે છે. ફ્રોગ પોઝિશનમાં જરૂરી સ્ટ્રેચિંગ થઇ જાય છે 😉 અમારો ખાસ “પોતાં” ઓર્ડર એમેઝોનમાં અટકી ગયો છે, એટલે થોડી તકલીફ પડે છે, પણ ચાલી જશે. ત્યાં સુધીમાં હું નિષ્ણાત થઇ જઇશ.

૫. વાળ કપાવવાના રહી ગયા. જાતે કાપવાનો થોડો પ્રયત્ન કર્યો છે, પણ હજુ વધુ હિંમત થતી નથી અને સારી કાતર-કાંસકાઓ-ટ્રીમરની કમી વર્તાય છે. હવે, આવતા બજેટમાં આ વસ્તુઓને મૂકવામાં આવશે.

૫. ગઇકાલે અમારી ચા પરની ચર્ચા જે સામાન્ય રીતે બોરીવલી-કાંદિવલીમાં થતી હતી તે ઓનલાઇન થઇ અને દોઢ કલાક ક્યાં જતો રહ્યો તેની ખબર જ ન પડી!

૬. લોકો મૂર્ખ છે, પણ એ લોકોને છાવરતાં લોકો તો મહામૂર્ખ છે! લાગતા-વળગતાંઓએ પાઘડી પહેરવાંની છૂટ છે.

નાની સ્ક્રિન અને ઝ્વિફ્ટ

હવે, ઝ્વિફ્ટ ચાલુ કર્યા પછી નાની સ્ક્રિનમાં મઝા ન આવી એટલે શોધ કરીને નવી વસ્તુ શોધી કાઢી છે. હવે, ટીવીમાં તો સ્ક્રિનશેરિંગ કરવું સરળ છે, પણ લિનક્સ ડેસ્કટોપમાં આ કામ ભારે છે. તો, આ કામ કેવી રીતે કરવું?

૧. પહેલાં તો લિનક્સમાં srccpy નામનું પેકેજ ઇન્સ્ટોલ કરો:

sudo apt install scrcpy

જો ન હોય તો, github પરથી તમે ડાઉનલોડ કરી શકો છો.

૨. સાથે-સાથે adb પણ ઇન્સ્ટોલ કરો:

sudo apt install adb

૩. હવે, ફોન પર USB Debugging ચાલુ કરો. અને, adb વડે ફોન સાથે જોડાણ નીચે મુજબ કરી શકાય છે.

adb kill-server
adb tcpip 5556
adb connect <ફોનનું IP એડ્રેસ>:5556

ફોનનું IP એડ્રેસ About Phone->Status માંથી મળી શકે છે. ઘણાં ફોનમાં આ અલગ હોઇ શકે છે, પણ મોટાભાગે ત્યાં જ હોવાની શક્યતા છે! 🙂

એક વખત જોડાણ થયા પછી, Wireless Debugging શરૂ કરો અને USB કેબલ કાઢી નાખો.

૪. હવે કમાન્ડ લાઇન (ટર્મિનલ પર),

scrcpy

અને, તમારો ફોન તમારી સ્ક્રિન પર! તમે માઉસ વડે સંપૂર્ણ ફોનને ઓપરેટ કરી શકો છો. apk ફાઇલ ડ્રેગ અને ડ્રોપ કરી ઇન્સ્ટોલ પણ કરી શકો છો. મારી માટે તો અગત્યની વસ્તુ છે કે ઝ્વિફ્ટ ફુલ સ્ક્રિન જોવા મળે છે. જોકે હજી રૂમમાં સાયકલ સરખી ગોઠવવી પડે તેમ છે.

ઝ્વિફ્ટ

હવે નાછૂટકે જ્યારે સાયકલિસ્ટને ઘરે બેસવાનું આવે ત્યારે સાયકલ સાફ કર્યા સિવાય તો ઇન્ડોર રાઇડિંગનો જ વિકલ્પ બાકી રહે છે. અમારા ફેવરિટ ટ્રેઇનરરોડ પછી અમે પ્રયત્ન કર્યો કે નવા ફોનમાં ઝ્વિફ્ટ ચાલે છે કે નહી. અને, ચાલ્યું! સાત દિવસના ટ્રાયલ પછી તેને એક મહિના માટે સબસ્ક્રાઇબ કરવામાં આવ્યું છે.

તો જોઇએ, આ ઝ્વિફ્ટ શું છે. સૌ પહેલા તો, નીચેની છબી જુઓ. મારી સાયકલ જોડે લગાવેલું સાધન છે તે ઇન્ડોર ટ્રેઇનર છે. તે સાયકલના પાછલા વ્હીલનું કામ કરે છે, સિવાય કે તેમાં બ્રેક કામ નથી કરતી. આ પ્રકારના ટ્રેઇનરને ડાયરેક્ટ ડ્રાઇવ કહે છે.

સાયકલ વત્તા ટ્રેઇનર

આ ટ્રેઇનરમાં પાવર (શરીર કેટલી ઊર્જા ઉત્પન્ન કરે છે, તે Wattsમાં બતાવે), કેડેન્સ (RPM) જેવા સેન્સર્સ હોય છે. ટ્રેઇનર ઝ્વિફ્ટ જેવી ઍપ વડે મોબાઇલ સાથે જોડાય છે (બ્લ્યુટૂથ કે પછી ANT+ વડે). હવે, ઝ્વિફ્ટમાં મઝાની વાત છે કે..

કોબલસ્ટોન પર સાયકલિંગ!

.. તેમાં ખરેખર જે પ્રકારનો રોડ હોય તેવી ફિલિંગ આવે. જો પર્વત આવે તો, સાયકલિંગ કરવું મુશ્કેલ પણ બને (ટૂંકમાં, વાટ લગાવે!) હવે, જોકે આ ફિલિંગ તો મારા ટ્રેઇનરને આભારી છે, પણ ઝ્વિફ્ટ તેમાં વધારાનો રસ ઉમેરે છે. વિવિધ દેશોમાં સાયકલિંગ કરવાની મઝા આવે છે. તે પણ, ઘરની બહાર ગયા વગર. તેમાં લીડરબોર્ડ હોય, ટાઇમ ટ્રાયલ કે પછી ટુર ઓફ વાટોપિયા જેવી વિવિધ તબક્કા ધરાવતું રેસિંગ હોય. હજુ સુધી ઘણી સુવિધાઓનો દેખી નથી, પણ ૩૫૦ કિમી તેમાં ચલાવ્યા પછી કહી શકાય કે મહિને ૧૫ ડોલર આપવા એ ખોટા નથી.

તેના ટ્રેઇનિંગ પ્લાન પણ સારા છે, પણ ત્યાં સુધી હજુ પહોંચ્યો નથી. જોઇએ ક્યાં સુધી આ ગાડું ચાલે છે.

PS: ગુજરાતીઓ આરંભે શૂરા!

PS II: વાટોપિયા જેવો ખરેખર કોઇ ટાપુ નથી, પણ ઓસ્ટ્રેલિયાની ઉત્તરે આવેલા કોઇ ટાપુ પર હું રાઇડ કરતો દેખાઉં છું. ત્યાં બધુ જ છે. જ્વાળામુખી, પર્વતો, દરિયો, રણ, ડાઉનટાઉન, દરિયાની નીચે રસ્તો, ડાયનોસોર, રીંછ, બરફ ધરાવતા પહાડો, જંગલ, ટ્રેઇલ. ઓલ ઇન વન!!

અપડેટ્સ – ૨૩૩

અપડેટ્સ – ૨૩૨ પછી ઘણા સમયે આવી અપડેટ્સ પોસ્ટ આવી રહી છે..

કોરોના વાયરસે કાળો કેર મચાવ્યો છે. વોટ્સએપ યુનિવર્સિટીના સ્નાતકોએ તેનાથી પણ વધુ કોહરામ મચાવ્યો છે, એટલે સાચવીને રહેવું. સદ્ભાગ્યે, અહીં ટોયલેટ પેપરની કોઇ કમી નથી.

જ્યારે જ્યારે મને એમ લાગે કે માનવતા મરી પરવારી છે, ત્યારે ઇન્ટરનેટ પર આવી પોસ્ટ જોઇને મારી માન્યતા ખોટી પડે છે!

દોડવાનું બંધ છે, કારણ કે ઘણાં ઘણાં સમયે ઢીંચણમાં કંઇક દુખાવો શરૂ થયો છે. કદાચ ગયા અઠવાડિયે પેલી ફાસ્ટ ૩૦૦ કિમી બી.આર.એમ. અથવા તેના પહેલાંના સળંગ રનિંગનું પરિણામ હોઇ શકે છે. અને હા, સાયકલિંગ પણ ઇન્ડોર જ ચાલે છે. હાલમાં તો હું લંડન, ન્યૂ યોર્ક અને વાટોપિયામાં સાયકલિંગ કરી રહ્યો છું – ઝ્વિફ્ટ ઝિંદાબાદ! 😉

PS: કાલે ટુર ઓફ વાટોપિયા રેસનું સ્ટેજ – ૩ છે.

PS II: કવિનને પરીક્ષાઓ રદ્ થઇ છે, પણ ટ્યુશન ક્લાસીસ હજુ ચાલુ છે, જે પણ ટૂંક સમયમાં બંધ થાય તેવું લાગે છે. સદ્ભાગ્યે, તેના હાથમાં કિંડલ આવ્યું છે અને તે હેરી પોટર સીરીઝ ફરી વાંચી રહ્યો છે..

સોનાની સાયકલ રે મારી સોનાની સાયકલ..

સોનાની સાયકલ રે, મારી સોનાની સાયકલ!
જૂની સોનેરી, નવી કાળી-લાલ..

પેલી બે બી.આર.એમ. વાળી પોસ્ટમાં લખવાનું રહી ગયું હતું કે સુરત તરફ આવતી વખતે કોઇ ગામ પાસેથી હું જતો હતો અને થાકેલો હતો ત્યારે ગામમાંથી બે નાનાં છોકરાઓએ બૂમ પાડી, “સોનાની સાયકલ રે, મારી સોનાની સાયકલ..” આ સાંભળીને મારો બધો થાક ઉતરી ગયો અને હું હસી પડ્યો (જે જવલ્લે જ બનતી ઘટના છે ;)) અને પછી યાદ આવ્યું કે મારી સાયકલની ચેઇન ખરેખર સોનેરી રંગની છે. જોકે હવે, કાળા-લાલ રંગની નવી ચેઇન લીધી છે. જે ખરેખર મોંઘી છે 😀

તો હવે કહી શકાય કે, “સોનાની સાયકલ રે, મારી સોનાની સાયકલ” 😉

૧૦૦

ઘણાં સમયથી થોડી ઝડપ વાળી ૧૦૦ કિમીની રાઇડ કરવાની ઇચ્છા હતી, જે આજની બ્રેવે પોપ્યુરલી દરમિયાન પૂરી કરવામાં આવી. કુલ ૩ કલાક ૨૨ મિનિટમાં ૧૦૦ (ઓહ, એમ તો ૯૭.૯૭ – મારા ગારમિન પ્રમાણે) પૂરા થયા થયાં. તેમાં ૪ મિનિટના બ્રેકનો સમાવેશ થાય છે, જે ૫૦ કિમીના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર લેવાયો હતો. અને હા, ઘણાં વખત પછી મારો રાઇડ કરતો ફોટો આવ્યો 🙂

ફોટો: કિરણ પટેલ વડે.

સાયકલિંગ ફોર ઓલની આ સિઝનની છેલ્લી રાઇડ હતી. હવે નવી સિઝન નવેમ્બરથી શરૂ થશે અને પછી આશા રાખીએ કે મોટી રાઇડ્સ નજીકમાંથી શરૂ થશે. અત્યારે બીઆરએમ કરવા માટે ૨૩ કિમી દૂર જવું પડે છે. જવામાં વાંધો નથી, પણ આવવામાં વાંધો છે 😉

બે બી.આર.એમ.

એમાં થયું એવું કે ૮ ફેબ્રુઆરીએ ૪૦૦ અને ૧૫ ફેબ્રુઆરીએ અમારી ૪૦૦ અને ૬૦૦ કિમી બી.આર.એમ. હતી. સોરી ફોર મોડો રીપોર્ટ. એના પહેલાંનો સા.ફ્રા. રિપોર્ટ હજુ ડ્રાફ્ટમાં છે અને આશા રાખું છું કે આ મહિનામાં નવી ટ્રીપ આવે એના પહેલાં એ જન્મ પામશે 😉

૦૦

સૌથી પહેલાં ૪૦૦નો રિપોર્ટ. એકદમ સરળ છે. ૪૦૦ કિમી સાયકલ ચલાવવાની. જોકે આ સરળ કામમાં આડખીલી હતી ગયા મે મહિનાની ૪૦૦, જેમાં અમે અમારા મિત્ર નોએલને ગુમાવ્યો હતો. એટલે જ્યારે ૪૦૦નો માર્ગ નક્કી થયો ત્યારે નક્કી કર્યું કે આ બીઆરએમ નોએલને સમર્પિત કરવી અને એકદમ સરસ રીતે પૂરી કરવી. ઘરેથી હું ૨૩ કિમી રાઇડ કરીને ગયો જેથી સવાર-સવારમાં ટેક્સી વાળા જોડે માથાકૂટ ન કરવી પડે અને મગજ શાંત રહે. સમયસર પહોંચી ગયો અને શરૂઆતમાં તો આરામથી અને પછી થોડી સ્પિડ પકડી. માલસેજ ઘાટ પહેલાં મસ્ત ઠંડકની મજા લેતો ૧૦૦ કિમી પર પહોંચ્યો ત્યારે મારી જોડે બીજાં ત્રણ જણાં હતા. નિહાર, શશી અને સુધીર. ત્રણેય અનુભવી રાઇડર્સ એટલે મને બહુ રાહત થઇ. નક્કી કરેલું કે જરા પણ થાક લાગે તો ઘાટ પર જરાય શરમાયા વગર ઉભા રહીને આરામ કરવો. પ્રથમ તબક્કાના ઘાટ પર પહોંચીને લીંબુ-પાણી પીધું અને પર્વતોને માણ્યા.

ત્યારપછી ઘાટનો બીજો તબક્કો રોકાયા વગર પાર કર્યો અને ઓતુર આગળ જમવા માટે રોકાયો ત્યારે નિહાર-શશી-સુધીરથી આગળ નીકળી ગયો હતો અને પછી લગભગ સાંજ પડી ત્યાં સુધી એકલો જ હતો. રસ્તામાં બે-ત્રણ ક્લિક કર્યા પણ મારો ઇરાદો તકલીફ વાળા રસ્તાઓને બને ત્યાં સુધી દિવસ દરમિયાન જ પાર કરવાનો હતો. જે એકંદરે સફળ થયો એમ કહેવાય. પછી પડી લાંબી રાત અને અમારે વેશ પણ ઝાઝાં હતા.

હવે હું થોડી-થોડી વારે રોકાતો હતો અને છેવટે નિ.શ.સુ. ગેંગ મળી અને અમે નક્કી કર્યું કે જોડે જ રાઇડ કરી. નાસિક અમે ૧૦ વાગ્યા જેવા પહોંચ્યા અને ત્યાં રોકાયા વગર નીકળી ગયા. મારો પ્લાન તો બે કલાક ઉંઘ લેવાનો હતો પણ, પછી થયું જવા દો. ત્યાંથી પછી ઇગતપુરી સુધી પહોંચ્યા પછી મને ઠંડી ચડી. સુધીરે મને તેની ટી-શર્ટ આપી એટલે રાહત થઇ. કસારા ઘાટ પર આ વખતે સૌપ્રથમ ઉતરતી વખતે પેડલ મારવા પડ્યો એટલો બધો સામો પવન (એટલે કે – હેડવિન્ડ) હતો. એક સમયે તો એવું લાગ્યું કે હું પડી જઇશ એટલે થોડી વાર સાઇડમાં ઉભો રહી ગયો. પછીના ૫૦ કિમી આરામથી કર્યા પછી સૌથી પહેલા કોણ પહોંચે તેની રેસ લગાવી જેમાં છેલ્લે-છેલ્લે ૫ કિમીમાં બરોબર સાયકલ ભગાવીને હું કલ્યાણ પહોંચ્યો.

૪૦૦!

ત્યાંથી પાછું ઘર ૫૦ કિમી હતું. પહેલાં તો વિચાર આવ્યો, ચાલો રાઇડ કરીએ. પછી થયું. મૂકો તડકે અને પકડો ટેક્સી 🙂

૬૦૦

૬૦૦ માટેનો રિપોર્ટ પણ સરળ છે. ૩૦૦ વત્તા ૩૦૦! પણ આ ૬૦૦ હતી, સુરત-અમદાવાદ-સુરત એટલે સુરત જવું પડે. સૌ પહેલાં મારો શેતાની પ્લાન હતો ૧૪ તારીખે અહીંથી સુરત રાઇડ કરીને જવું. પણ સંત વેલેન્ટાઇન તરફ જોયા પછી આ શેતાની પ્લાન પડતો મૂકવામાં આવ્યો હતો. અનિરુદ્ધ અને મયૂરની જોડે ગાડી (કાર)માં જવાનું નક્કી થયું.

શરૂઆતમાં બિલાડીના શુકન થયા એટલે થયું કે હવે તો આ બીઆરએમ મસ્ત જ જશે. જોડે શરૂઆત મોડી થઇ અને અમારા અનુમાન મુજબ ૪ વાગે સુરત પહોંચવાની જગ્યાએ અમે ૮ વાગે પહોંચ્યા. ત્યાં હોટેલ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ આગળ જ હતી. પહેલાં સાયકલ સરખી કરી. ડિનર કર્યું અને પિયુષ અમને મળવા આવ્યો. એ પહેલાં કોકો પીધો (એના વગર ચાલે?). પિયુષે અમને અલગ પ્રકારના આઇસક્રીમનો ટેસ્ટ કરાવ્યો.

હવે રાઇડ પર આવીએ. અખિલેશભાઇનું કામકાજ એકદમ પરફેક્ટ. સમયસર રાઇડ શરૂ થઇ અને ૨ કિમી પછી સ્પિડ પકડી અને છેક ૩૪ કિમી સુધી નોન-સ્ટોપ ચલાવી. ૩૪ કિમીએ ઘરે અપડેટ આપી. પછી, લગભગ ૧૫૦ કિમી સુધી પાણીના બ્રેક સિવાય ક્યાંય ઉભો ન રહ્યો. પ્રથમ કંટ્રોલ પર ૫.૪૦ કલાકમાં પહોંચ્યો ત્યારે યાદ આવ્યું કે આ જ કંટ્રોલ પર ૧૦૦૦ બી.આર.એમ.માં હું છેલ્લે પહોંચ્યો હતો 😉 ત્યાં સીસીડીમાં ગયો અને થોડો ઠંડો થયો. હવે ગરમીની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી એટલે નક્કી કર્યું કે હવે આરામથી જવું.

૧૫૦ થી ૩૦૦ લગભગ આરામથી ચલાવી. રોંગ રાઇડમાં આવતા વ્હીકલ્સથી બચતો-બચતો અસલાલી (અમદાવાદ) પહોંચ્યો ત્યારે રાત પડી ગઇ હતી. રીટર્ન પર પહોંચ્યો એ પહેલાં ગારમિન અચાનક બંધ થઇ ગયું એટલે હોટેલ પર પહોંચીને ૩૦૦ કિમીની રાઇડ સાચવી લીધી અને પછી ત્યાં લગભગ ૨ કલાક જેવો સૂઇ ગયો, શાવર લીધો અને પછી ૧૧.૧૫ જેવો નીકળ્યો ત્યારે ખબર પડી કે ૪ રાઇડર્સ નીકળી ગયા છે. ૫૦ કિમી જેવા અંતરે એ લોકો મળ્યા ત્યારે ઠંડી શરૂ થઇ ગઇ હતી. પીબીપીના ઠંડા-કડવા અનુભવ પછી મોઢું-કાન ઢાંકી રાખું છું એટલે સારું રહે છે. તો પણ, જ્યારે એકલા અને રાત્રે સાયકલ ચલાવો ત્યારે ઠંડી વધુ લાગે. ચાર રાઇડર્સ (શશી, મેહુલ, ..) આણંદ પર રાતે રોકાવાના હતા અને મને તો પૂરતી ઉંઘ મળી ગઇ હતી એટલે હું આગળ વધ્યો. તો પણ, વડોદરા પહેલાં હાઇવે પર એક રેન્ડમ બસ સ્ટેશન પર ૧૦ મિનિટનું ઝોકું ખાવું પડ્યું!!

કરજણ ટોલ નાકા (૪૫૦ આસપાસ) પહોંચ્યો ત્યારે હું પહેલો જ પહોંચવા વાળો હતો. ત્યાં ફરી સીસીડીની કોફીનો લાભ લીધો અને ધીમે-ધીમે સુરત તરફ નીકળ્યો. ૨ કલાક સળંગ રાઇડ કર્યા પછી હવે ગરમીનો લાભ શરૂ થઇ ગયો હતો. આશ્ચર્યની વાત હતી કે ગઇકાલ કરતાં ગરમી વધુ હતી અને હવે સાયલિસ્ટના દુશ્મન હેડવિન્ડે પણ પરચો દેખાડવાનો શરૂ કર્યો હતો, એટલે બ્રેકની સંખ્યા વધતી ગઇ હતી..

હવે છેલ્લાં ૮૦ કિમી તકલીફ વાળા હતા. ગરમી, સામો તડકો, ૧૦૦ કિમીની ઝડપે સામેથી-રોંગ સાઇડમાં આવતા આત્મવિશ્વાસથી ભરપૂર ટુ-થ્રી-ફોર-વ્હીલર્સ! આઇસક્રીમ, લીંબુ પાણી, શેરડીનો રસ અને છેલ્લે ૩૦ કિમીએ રેડબુલ! આટલું પીધા પછી કોઇના હોશ ન રહે, તો પણ હું સુરત એમ.ટી.બી. કોલેજ પહોંચ્યો.

ફરી કોકો અને સોસિયો પીધો 😉 ત્યાં નિમેશભાઇ મળ્યા, જે મારા બ્લોગના વાચક નીકળ્યા (આ પોસ્ટ એટલે જ ફટાફટ લખવાનો વિચાર આવ્યો!). ત્યાં થોડો સમય વીતાવ્યા પછી ૭ કિમી બીજી રાઇડ કરીને માસ્ટરમાઇન્ડ જવા નીકળ્યો. સાયકલ ત્યાં સર્વિસમાં આપી અને ત્યાં પિયુષના ઘરે ગયો. ફ્રેશ થયો. મસ્ત સુરતી નાસ્તો અને પછી વાતોના વડાં. ઉંઘ હજુ ચડી નહોતી. પિયુષ જોડે ફરી કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર ગયા અને અનિરુદ્ધ અને મયૂર આવ્યા ત્યાં સુધી રોકાયા. સુરતી ઘારીની ખરીદી કરી અને પછી તેના ઘરે પાછાં જઇને ‘ભાઇ-ભાઇ’ ખાતે મસ્ત ડિનર કર્યું. પિયુષ જોડે હોય એટલે ખાવાનું મસ્ત જ હોય, એ કહેવું પડે?

હવે, ખરી કઠણાઇ હતી કે અમારે પાછાં મુંબઈ આવવાનું હતું. સાયકલ હતી એટલે ગાડી ધીમી ચલાવવાની હતી પણ બધાંને ઉંઘ આવતી હતી એટલે એટલી ધીમી ગાડી ચલાવવામાં આવી કે છેક સોમવારે સવારે ૧૦ વાગે હું ઘરે પહોંચ્યો. પણ, સહી સલામત પહોંચ્યો – એ મહત્વનું હતું! 🙂