પાલનપુર મુલાકાત

* આ મહિનામાં બીજી વાર પાલનપુર જવાનું થયું (અને મજા આવી ગઈ). એક લગ્ન પ્રસંગે જવાનું હતું અને આગલીવારની જેમ ફટાફટ નક્કી કરેલું એટલે બીજા કોઈ મિત્રો વગેરેને મળાયું નહી. આ મુલાકાતની હાઈલાઈટ ખાસ તો કવિનને પડેલી મજા અને અચાનક મારા બાયોલોજીના શિક્ષક જે.બી. પ્રજાપતિ જોડે રસ્તામાં થયેલી મુલાકાત કહી શકાય. લગ્ન સ્થળે ચાલતાં જતાં રસ્તામાં જ તેઓ મળી ગયા અને મારી પાલનપુર મુલાકાત સાર્થક થઈ ગઈ. કવિનને તેના દાદા (ie નાના) અને મામા(ઓ) જોડે મજા આવી. તેણે ખૂબ મસ્તી કાઢી અને નિયમ મુજબ કપાળમાં નિશાન લગાવ્યું.

ફોનથી પાડેલા ચુનિંદા ત્રણ-ચાર ફોટાઓ ગુગલ પ્લસ/પિકાસા પર અપલોડ કરવામાં આવ્યા છે.

વિધામંદિર – મહારિયુનિયન વત્તા સંમેલન અહેવાલ

* આ વર્ષે મારી શાળા શ્રી વિવિધલક્ષી વિધામંદિર, પાલનપુર ના ૬૦ વર્ષ પૂરા થયા એ નિમિત્તે અત્યાર સુધી શાળામાં ભણી ગયેલા તમામ વિદ્યાર્થીઓનું મહાસંમેલન શાળાના પ્રાંગણમાં રાખેલું હતું. કાર્યક્રમમાં જવું કે ન જવું તે નક્કી કરેલું નહી, છેવટે ઉત્તરાયણની રાત્રે મોડા નક્કી કર્યું કે ચાલો જઈએ!

રાબેતા મુજબ અમે અમારી અનુકુળતાએ પાલનપુર પહોંચ્યા ત્યારે ૧૧ વાગી ગયા હતા. ભોજન સંભારભ મિસ કર્યો અને વિનયના ઘરે દાળ-બાટી ઝાપટી. ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે જ્યોર્જ ફિફ્થ ક્લબમાં એક્ઝિબિશન જોયું ન જોયું અને અમે મુખ્ય સ્નેહ મિલન સંમેલનમાં ગયા. ૧૯૯૭ની બેચના બહુ ઓછા લોકો આવ્યા એ જાણીને દુ:ખ થયું, પણ મૂક્યું એ દુ:ખ તડકે અને મજા માણી જે આવ્યા હતા તેમની સાથે. આશા, કિરણ, અલ્પા – છોકરીઓમાંથી આ ત્રણ જ જણાં મળ્યા. દેવેન, ભરત, પ્રજ્ઞેશ ચોક્સી – ઘણાં વર્ષે મળ્યા. મારા ગ્રુપના વત્તા કોમર્સ સ્ટ્રીમમાંથી અનેક લોકો મળ્યા. બીજી બેચમાંથી પણ અમુક જણાં દેખાયા, મળ્યા, ઓળખાણ પડી કે ન પડી કે હાય-હેલો થયું. ફોટોગ્રાફી તો ખરી જ (ઓવર ટુ ફેસબુક વગેરે!).

થોડી મજાક-મસ્તી અને છાસ પીધા પછી શાળાની મુલાકાતે નીકળ્યા. કેટલાંય બિલ્ડિંગ તોડીને નવા બનાવવામાં આવ્યા છે, અમુક બિલ્ડિંગ એમને એમ જ છે. હા, અમારી હોટ ફેવરિટ કેન્ટીન એમ જ છે. ૨૫ પૈસાની ભેળ હજી યાદ છે. કચોરી પણ મસ્ત મળતી હતી અને જો ઘરે થી સેવ-મમરા લઈ જઈએ તો ચટણી તમને ફ્રીમાં પણ આપી દેવામાં આવતી હતી. કચોરી શનિવારે ખાવા મળી શકતી કારણ કે એ વખતે પોકેટમની જેવી વસ્તુઓનું ચલણ ખાસ નહોતું. કેન્ટિનની કચોરીની સુગંધ – હજીયે એવી જ તાજી છે. આઈ.જે. મહેતા વિનયમંદિરને તોડીને નવું બિલ્ડિંગ બનાવ્યું છે. વિનયમંદિરના શિક્ષકો – દિલીપભાઈ, ગોવિંદભાઈ પંચાલ, કનુભાઈ પ્રજાપતિ, હસુમતીબેન, પિનાકીનભાઈ જાની, ખોડાભાઈ સાહેબ, ગુલબાનુબહેન – શું દિવસો હતા એ. થોડી વાર આમ-તેમ આંટા માર્યા અને પછી વિનયની ગાડી જહાંનારા બાગ પાસે પાર્ક કરેલી એટલે ત્યાં રસ્તામાં મારી ધોરણ ૨ થી ૪ની શાળા – શિશુશાળા – ની ઉડતી મુલાકાત લીધી. કવિને સ્લાઈડર વગેરે જોયા અને ગાંડો થયો. ક્લાસરુમ જોયા. ક્લાસની બહાર ઊભા રહેવાની સજા, હોમવર્ક ન કર્યું હોવાથી ક્લાસની બહાર બેસવાની સજા, બેગનો પટ્ટો કાઢી ધમાલ કરવાથી દરરોજ મળતી સજા – મજાની સજા હતી એ. જૂનાં શિક્ષકો – પ્રતિમાબેન, રક્ષાબેન, પરથીભાઈ સાહેબ (આચાર્ય), અંગ્રેજીના ટીચર જેમનું નામ હું ભૂલી ગયો છું – યાદ આવી ગયા.

જે કેમ્પસ અમે નાનાં હતા ત્યારે અત્યંત વિશાળ લાગતું હતું, તે નાનું લાગ્યું🙂 ઊંમર વધવાની સાથે લોજીકલ પાવર વધ્યો એ આવી લાગણીવાળી મુલાકાત માટે સારું ન કહેવાય.

ઓફિસ વત્તા કવિનની સ્કૂલ – એટલે પાંચ વાગે તો બસ પકડી પાછા અમદાવાદ ભેગા. સાંજનો કાર્યક્રમ સારો હતો એવા અહેવાલ મળ્યા છે.

થોડીક (સેલ્ફ)નોટ્સ:

૧. આવો (મહા)કાર્યક્રમ અત્યંત મહેનત, તૈયારી અને ધીરજ માંગી લે છે. આયોજકો, સ્વયંસેવકો, રવિવાર છતાં સ્કૂલે આવેલા બધાંજ વિધ્યાર્થીઓ (અમેય જ્યારે ટ્રસ્ટીઓ મુલાકાત લેતા, ત્યારે પરાણે જતાં..)નો ઊંડા દિલથી આભાર.
૨. ઇન્ટરનેટની મદદ વધુ લઈ શકાત. દા.ત. રજીસ્ટ્રેશન જો વહેલાસર શરુ કરાયું હોત તો એલ્યુમની ડેટાબેઝ જલ્દી તૈયાર થઈ શકત.
૩. ઓવરલેપિંગ કાર્યક્રમને કારણે કેટલીય બિલાડીઓ મરી ગઈ (.. kills kitten નું બેડ ટ્રાન્સલેશન. સોરી).🙂
૪. શાળાના શિક્ષકોને મળવાનો અલગથી કાર્યક્રમ જેવું કંઈક રાખ્યું હોત તો વધુ મજા આવત.

સ્કૂલ રીયુનિયન, મીનીડેબકોન્ફ – ૧

* ૨૫ તારીખે અમારી સ્કૂલ બેચ ૧૯૯૭ના વિદ્યાર્થીઓનું સંમેલન રાખેલું હતું. આ માટે આયોજન ક્યારનું ચાલતું હતું. ફેસબુક વગેરે પર ટકી રહેવાનો જુસ્સો મને આના કારણે જ આવતો હતો🙂 છેવટે ૨૫ તારીખે અમે જીજ્ઞેશની ગાડીમાં (વેલ, ઘણી રાહ જોવડાવી આ આર્કિટેકે :P) પાલનપુર આવ્યા. ઘરે આવી, થોડી સાફ-સફાઈ કરી, આરામ કર્યો અને પછી વિનયના ઘરે ગયા. પરેશ ત્યાં આવ્યો, પણ ત્યાં સુધીમાં ૪ વાગી ગયા હતા (કાર્યક્રમ ૧ વાગે શરુ થતો હતો. અમે પરિચય અને થોડી ગેમ્સ વગેરે મિસ કરી). ત્યાં ગયા ત્યારે કંઈક ગેમ્સ ચાલતી હતી. ઘણાં મિત્રો સ્કૂલ છોડ્યા પછી પહેલી વખત મળ્યાં. ઘણાં બધાંની ઓળખાણ ન પડી અને ઘણાં બધાં એવાં જ લાગતાં હતાં🙂 કવિનને પણ મજા આવી ગઈ. સ્પાઈડરમેનનું માસ્ક પહેરી તેણે ઘણી ધમાલ મચાવી. બાલારામ રિસોર્ટ મારી ફેવરિટ જગ્યા છે (જોકે બહુ વખત જવા મળતું નથી). ક્યારેક વળી ત્યાં રાત્રે રોકાશું અને તારાઓ અને આગિયાઓના ફોટાઓ પાડીશું. ફરી ક્યારેક. ફોટા વગેરે ફેસબુક પર મૂક્યા છે.

ટૂંકમાં  – મજા આવી.

બીજા દિવસે સવારે મહેનત કરી વેસા પહોંચ્યા. વેસા મોટાભાગે આરામ જ કરવાનો હતો અને સાંજે મારે છાપીથી અરાવલી ટ્રેનમાં અમદાવાદ પાછા આવવાનું હતું. સદ્ભાગ્યે ટીકીટ કન્ફર્મ થઈ ગઈ અને સીટ મળી ગઈ. બાજુમાં એક ઘરડાં કાકા બેઠા હતા. કોકીને ફોન કરવા મારો ફોન કાઢ્યો અને વાત કર્યા પછી મૂક્યો ત્યારે પેલા કાકાએ વાતો શરુ કરી. એમની પાસે સેમસંગ ગેલેક્સી S1 હતો અને થોડી વાત-ચીત પછી ખબર પડી કે તેઓ ફોનનો સરસ ઉપયોગ કરે છે. જમીનના સોદામાં તેઓ જાત-જાતની એપ્સ ઉંચાઈ, અંતર અને માપ લેવા વાપરે છે. ઈદનો ચાંદ કે પછી નમાઝનો સમય જાણવાની એપ્સ પણ તેમણે બતાવી. અરે, અવાજનું પ્રદૂષણ માપવાની એપ્સ હોય એ મને ત્યારે જ ખબર પડી. એમની જોડે જાત-જાતની વાતો કરી. રહેવા માટે કયું શહેર સારું એ વાત પર ચર્ચા કરવાની મજા આવી. મહેસાણાથી એક બીજા ભાઈ ડબ્બામાં આવ્યા એ પણ મુંબઈના ઓળખીતા નીકળ્યા અને બોરિંગ મુસાફરી રસપ્રદ બની. ફોનનો ખરેખર પ્રેક્ટિકલ ઉપયોગ ઘણાં સમય પછી જોયો. મોંઘો ફોન લાવવો અને માત્ર કોલ માટે વાપરવો એ બોઈંગને અમદાવાદથી ગાંધીનગર જવા જેવું છે. ધન્યવાદ એ અનામી કાકા અને એમનાં વિચારોને.

ઘરે પહોંચ્યો. સવારની ટેક્સી બૂક કરાવેલી હતી જે અત્યંત મોંઘી પડી અને સમય કરતાં વહેલી આવી એટલે ઉતાવળમાં શેવિંગ ક્રીમ, કાંસકો, તેલ અને એક જોડી મોંજાં ભૂલી ગયો. ઉતાવળમાં લગેજની ચાવી ક્યાં મૂકી એય ભૂલી ગયો અને નક્કી કર્યું કે ત્યાં જઈને લોક તોડી નાખીશ. એરપોર્ટ પર હેન્ડબેગ ચકાસી તો ચાવી મળી એટલે હાશ થઈ. આજ-કાલ કદાચ કનેક્ટિંગ ફ્લાઈટ્સના બોર્ડિંગ પાસ જોડે જ આપી દે છે અને લગેજ સીધો જ છેલ્લાં એરપોર્ટ પર આવે છે. નવાઈ લાગી. વધુ નવાઈ લાગી જ્યારે આ વખતે પ્લેનમાં સરસ જમવાનું મળ્યું🙂 મેંગ્લોર પહોંચ્યો ત્યારે બાજપે એરપોર્ટ પર વાસુદેવ અને ભૂષણ લેવા માટે આવ્યા હતા. બન્નેને પહેલી વાર મળ્યો અને પછી શરુ થઈ ૧.૩૦ કલાકની મુસાફરી. રસ્તા ભયંકર વાંકાચૂકા અને એનાથી વધુ ભયંકર હતા સામે આવતાં વ્હીકલ્સ.

મીની ડેબકોન્ફનો રીપોર્ટ પછીની પોસ્ટમાં..

PS: બેક ટુ ઓફિસ વર્ક.

દિવાળી, નવું વર્ષ અને વરસાદ

* હા. કાળી ચૌદશે ઘોર રાત્રે બાલારામના ગાઢ અંધારામાં – અરર, રિસોર્ટમાં – અમે સ્કૂલના ગેટ-ટુગેધરમાં મજા કરી. આ વિશે ફોટા અને વિગતે પોસ્ટ થોડા દિવસ પછી ક્યારેક લખીશ, કારણ કે ફોટા હજી કેમેરામાં જ પડ્યા છે. દિવાળી આરામથી વેસા ખાતે મનાવી ના મનાવી અને અત્યારે વરસાદની મજા વત્તા વાઈ-ફાઈનો આનંદ લેવામાં આવે છે. વરસાદ ક્યાં છે? IXE થી થોડે દૂર. આનાં વિશે પોસ્ટ વત્તા ફોટા થોડા સમય પછી જ મળશે.

હા. બધાંને હેપ્પી ન્યૂ યર, સાલ મુબારક અને નૂતન વર્ષાભિનંદન.

PS: કોઈ કહે તો છત્રી લઈ જવી.

PS 2: ક્યાંય જવાનું હોય તો, સામાન રાત્રે જ પેક કરવો. વહેલી સવારમાં નહી.

૭ વર્ષ..

.. થયા અમારી સગાઈ ઉર્ફે એન્ગેજમેન્ટના. આજે કોઈ ખાસ કાર્યક્રમ નથી, કારણ કે આ ખુશીમાં મેં તો એક લેન્સ લાવી દીધો છે એટલે બજેટ પોપા થઈ ગયું છે અને ચીજ-વસ્તુઓના ભાવ રાતે ન વધે એટલા દિવસે વધે અને દિવસે ના વધે એટલા રાતે વધે (અહીં દિવસ-રાત માત્ર અલંકાર તરીકે સમજવું) છે. એટલે, આવતે મહિને વાત.

અમારા એન્ગેજમેન્ટની વાત રસપ્રદ છે (એટલિસ્ટ, મારા માટે :P). અમે (હું અને કે) પહેલી વાર મળ્યા ત્યારે મમ્મી પાલનપુર હતી અને એક-બીજાને પસંદ કર્યા ત્યારે પણ મમ્મીએ કોકીને જોઈ નહોતી. મમ્મી અને કોકી પહેલીવાર સીધા સગાઈના દિવસે જ મળ્યા. અત્યારે તો જોકે આ કંઈ આશ્ચર્યની વાત ન ગણાય. પણ, ઘણાં લોકોને એ વખતે નવાઈ લાગેલી. મને પણ નવાઈ લાગી હતી કે કોકીએ મને હા કેવી રીતે પાડી?😉

વરસાદ, વોટરપાર્ક અને વીક-એન્ડ

* વરસાદ સરસ છે, આપણને બીજું શું જોઈએ?

* શનિવારે વિનયનો મેસેજ (એ પહેલા મિસકોલ, કારણ કે અમે આરામથી ઊંઘ્યા હતા) આવ્યો કે વોટરપાર્ક (શંકુસ, મહેસાણા હાઈવે) આવવું છે? અમે ક્યારેય સપરિવાર કોઈ જ વોટરપાર્કમાં ગયેલા નહી એટલે આ મોકો ઝડપ્યો અને વિનયની નવી કારમાં બેસવાનો મોકો પણ મળી ગયો🙂 સવારે ૯.૩૦ જેવા નીકળ્યા. પાલનપુરથી અનિલ-પરેશ અને રાજુ પણ આવવાના હતા એટલે બધી બચ્ચાંપાર્ટીઓ ભેગી થઈને બરાબર મસ્તી કાઢે તે શક્યતા હતી જે સાચી નીવડી અને બધાંએ મન મૂકીને પાણી અને વરસાદનો ફાયદો ઉઠાવ્યો. કેમેરા લઈ ગયેલો, પણ ત્યાં બહારના કેમેરાની મનાઈ હતી એટલે બિચારો ગાડીમાં જ પડ્યો રહ્યો. જોકે ત્યાં ૨ ફોટા પડાવ્યા ખરા, જે પછી ક્યારેક સ્કેન કરીને મૂકીશ. પાછાં આવતા લગભગ ૬ વાગી ગયા અને જ્યારે મોબાઈલ લોકરમાંથી બહાર કાઢ્યો ત્યારે કુલ મળીને લોકોના ૨૫ મિસકોલ હતાં! હું કેટલો અગત્યનો છું એ આજે જ ખબર પડી…

* આજ-કાલ નક્કી કર્યું છે કે વીક-એન્ડમાં ઓફિસનું કંઈ કામ ન કરવું. પણ, મોટાભાગે ઘરેથી કામ કરવાની વસ્તુ એવી વિચિત્ર હોય કે તમે ન ઈચ્છતા હોવા છતાં આખું અઠવાડિયું ઓફિસ ચાલુ હોય એમ લાગે (ફાયદો એ કે આખું અઠવાડિયું રવિવાર છે એવું પણ લાગે!!). એટલિસ્ટ, IRC માં તો લોગ-ઈન થવાનું થઈ જ જાય અને ઓફિસનું કોઈ કામ યાદ આવી જાય. છેવટે આ માટે, એક સ્ક્રિપ્ટ બનાવી જે ક્રોનજોબ વડે નક્કી કરે કે આજે કયો વાર છે અને તે પ્રમાણે જે ઓફિસ સિવાયની ચેનલ્સમાં લોગ-ઈન કરે. આવું જ હવે, બ્રાઉઝર (ફાયરફોક્સ) માટે બનાવવાનો વિચાર છે.

અમદાવાદ-પાલનપુર-અમદાવાદ વાયા મેળોજ, વેસા

* ના. આ કોઈ નવી બસ નથી, પણ છે અમારી નાનકડી બે દિવસની નાનકડી ટ્રીપ. શનિવારે સવારે અમે પાલનપુર જવા માટે નીકળ્યા અને થોડીવાર પછી બસ મળી અને બસ ડ્રાઈવર ખબર નહી શું ખાઈને આવ્યો હતો, તેણે ત્રણ કલાકની મુસાફરી ચાર કલાકમાં પૂરી કરી. જે પ્રસંગમાં જવાનું હતું તે પૂરો થઈ ગયો હતો😀 પણ બીજા દિવસે મુખ્ય પ્રસંગ હતો એટલે વાંધો ન આવ્યો. પાલનપુરની હાલત ખરાબ હતી. લગભગ દરેક જગ્યાએ કશાક માટે ખાડા ખોદેલા હતા અને તેના પર ફરીથી રોડ કરવાની જગ્યાએ દર વખતની જેમ પથ્થરના થીગડાં મારી દેવામાં આવ્યા હતા. શનિવાર હતો એટલે મને એમ કે કોઈ મિત્રની મુલાકાત થશે પણ બધા સાંજ સુધી બીઝી હતા. સદ્ભાગ્યે, ભાવેશ અમને દિલ્હીગેટ મળી ગયો અને ઘણાં વખતે મળ્યા એટલે બન્નેની પાસે આપવા-કહેવા જેવા ઘણાં સમાચારો હતા. એ પહેલા પથ્થરસડક પર જઈને જનતાની મેન્ડેટરી કચોરી ખાધી. આટલી મોંધવારી હોવા છતાં તેની કચોરી અમે જ્યારે ખાતા હતા ત્યારે ત્રણ રુપિયામાં મળતી હતી અને આજે આઠ રુપિયામાં મળે છે. સ્વાદ એવો જ છે, જોકે.

રાત્રે આરામ કર્યો. રાસ-ગરબા હતા પણ પાઉંભાજી એ પેટમાં રાસ રમ્યો એ બહુ જ હતો. બીજા દિવસે અમારે જાનમાં જવાનું હતું. દરેક જાનની જેમ આ જાન પણ એક કલાક લેટ પડી પણ છેવટે પહોંચી ખરી. અમે પહોંચ્યા સિધ્ધપુર નજીકના મેળોજ ગામે.

મેળોજ ગ્રામ પંચાયત - સિધ્ધપુર કે સિધ્ધપુ

ભયંકર ગરમી અને લગ્ન અને ભોજન સહન કરી અમે વળતી જાનમાં છાપી ઉતરી ગયા અને ત્યાં કોકીના પપ્પા ઉર્ફે સસરાજી લેવા આવ્યા હતા. ત્યાંથી જીપડામાં પહોંચ્યા વેસા. થોડો આરામ કરીને વેસાની ફોટોવોક લેવા નીકળ્યા પણ મોડું થઈ ગયું હોવાથી કંઈ ખાસ ફોટા ન આવ્યા. પછી, મસ્ત ખીચડી-છાસ ખાઈને ગપ્પા માર્યા. કવિનને ધૂળમાં રમવાની મજા આવી અને પછી તેણે હિંચકામાં બે વાર માથું ફોડ્યું. સવારે ઉઠ્યા તો વાંદરાઓ અમને જોતા હતાં અને અમે વાંદરાઓને. ફટાફટ તૈયાર થઈને નીકળ્યા. ત્યાંથી છાપી ગામ, ત્યાંથી છાપી હાઈવે અને ત્યાંથી બસ ન મળવાથી સિધ્ધપુરને ત્યાંથી અમદાવાદ. બસની મુસાફરી ભયંકર હોય છે એ ફરી સાબિત થયું. આપણેને તો લાલુજીની (સોરી, મમતાદીદીની) રેલ ગમે.

અને, સવારે જે માટે દોડાદોડી કરી નીકળ્યા એ મારી મિટિંગ તો કેન્સલ થઈ છે એવો ઈમેલ ઘરે આવ્યા ત્યારે રાહ જોતો હતો…

મુંબઈ ડાયરી

ના. નો ધોબી ઘાટ.

એ તો મુંબઈ પડેલી મારી પર્સનલ ડાયરીઓ હવે બ્લોગ પર એડિટ-કટ કરીને પોસ્ટ કરવાનો વિચાર આવ્યો છે. મેં લગભગ ૧૨મા ના વેકેશનથી ડાયરી લખવાની ચાલુ કરેલી. કોલેજનાં ત્રણ વર્ષ અને હોસ્ટેલમાં સારી એવી ડાયરી લખાઈ. અરે, એન્ગેજમેન્ટ અને મેરેજ પછી પણ લખાઈ, પણ બ્લોગ આવ્યા પછી ડાયરીઓ પડતી મૂકાઈ. છેલ્લી મુંબઈ મુલાકાત વખતે એ ડાયરીઓ પાછી લાવવાનો વિચાર હતો, પણ ઓવરલોડેડ સામાનના કારણે વિચારની સાથે ડાયરીઓ પડતી મૂકાઈ.

ફરી ક્યારેક.

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૨

* T.Y.B.Sc. પૂરુ થયું એટલે નક્કી નહોતું કે આગળ શું કરવું? ત્રણ જ વિકલ્પ હતાં – M.Sc., M.B.A., M.C.A. અને આ એમ.સી.એ.માં મને ખરેખર નહોતો ખ્યાલ કે શું ભણવાનું આવે છે. મારો ધ્યેય તો એમ.એસસી. કરીને વૈજ્ઞાનિક બનવાનો હતો. પણ, વેકેશનમાં એરિથમેટિક અને લોજીકલ રીઝનિંગ ઉપર બહુ મહેનત કરી. બે-ત્રણ પરીક્ષાઓ આપી. પણ, પરિણામ આવવાની ઘણી વાર હતીને કોઈ આશા નહોતી કે એડમિશન મળશે અને મળશે તો પેમેન્ટ સીટ પર મળશે તો ના જ પાડવાની હતી. છેવટે, વિદ્યાનગરનાં ડિપાર્ટમેન્ટ ઓફ ફિઝીક્સમાં અમે એડમિશન લીધું. પહેલાં અમે ગુરુકુળમાં રહેવાનું નક્કી કર્યું, પણ ૫ વાગે ઉઠવાની વાત સાંભળી એટલે કોલેજની જરી-પુરાણી હોસ્ટેલમાં જતા રહ્યા. કોઈ નિયમ નહી, રેક્ટર મહિને એકાદ વખત આંટો મારે છે તેવું સાંભળ્યું હતું.

વિદ્યાનગર લગભગ એક મહિનો રહ્યો. કોલેજ સરસ રીતે ચાલી રહી હતી ને સમાચાર મળ્યા કે બીજા દિવસે એમ.બી.એ અને એમ.સી.એનું પરિણામ છે, રીનીતે રીઝલ્ટ જોઈ કહ્યું કે તું બન્નેમાં પાસ થઈ ગયો છે. મેં નક્કી કર્યું કે પહેલા એમ.બી.એ.માં પ્રયત્ન કરવો. સારી કોલેજ મળે તો ઠીક છે. એડમિશન માટે ગયા તો ખબર પડી કે છેલ્લી કોલેજનું એન.ઓ.સી (નો ઓબ્જેક્શન સર્ટીફિકેટ) જોઈએ જ. અને, એ પણ અત્યારે જ. હવે પાલનપુર કેવી રીતે જવાય? જય ગુ.યુ. બધો પ્લાન પડતો મૂક્યો. પાછો વિદ્યાનગર ગયો અને ભણવામાં ધ્યાન આપ્યું. વિદ્યાનગર જીજ્ઞેશ હતો એટલે થોડો સમય ફર્યો. હોસ્ટેલની ફીની લાઈનમાં ઉભો હતો ત્યારે દર્શનની ઓળખાણ થઈ અને હજી સુધી અમારી મિત્રતા ચાલુ છે. ફરી પાછો એમ.સી.એ. માટે આવ્યો. સદ્ભાગ્યે, ફ્રી સીટ પર એલ.ડી.માં એડમિશન મળ્યું. ફી માત્ર ૫૦૦ રુપિયા પર સેમિસ્ટર (છોકરીઓને તો એનાથીય ઓછી).

વિદ્યાનગરથી પોટલાં સંકેલી અમદાવાદ આવ્યો. થોડા સમયની વાર હતી અને છેલ્લાં અઢી મહિનાથી ઘરે ગયો નહોતો એટલે પાલનપુર ખૂબ રખડ્યો અને પછી, કોમર્સ છ રસ્તા પર આવેલી મેવાડા હોસ્ટેલમાં અમારા ધામા થયા. હોસ્ટેલની લાઈફ અદ્ભૂત હતી. એમાંય મેવાડા હોસ્ટેલની વાતો જ ન્યારી છે. એ માટે આગલી પોસ્ટની રાહ જોવી પડશે.

પાલનપુરની મુલાકાત..

* ગઈકાલે ઘણાં સમય પછી પાલનપુર જઈ આવ્યો. દુર્ભાગ્યે, જવું પડ્યું એ પ્રસંગ સારો નહોતો. (અ)મારા ખાસ મિત્ર મનીષનાં પિતાજીનું અવસાન થયું. તારાચંદ કાકા એટલે એકદમ મજાકી, હસમુખા માણસ. હજીય માની શકતો કે આમ બની શકે છે.

દરેક મધ્યમ કદનાં શહેરની જેમ પાલનપુર પર ઘણું બદલાઈ ગયેલ છે. યુ.એસ. પીઝા દેખાયા અને મિત્રોની નવી દુકાનો બની ગઈ છે. માથામાં ધોળા વાળ દેખાય છે, અને દરેક મિત્રને એકાદ-બે ટેણિયાં છે. બધા મોટાભાગે સેટ થઈ ગયા છે. હવે દર ૧૦૦ મીટરે એક ઓળખીતું મળતું નથી. અને, મળે તો ઓળખાતું નથી.

અને, આ જ તો જીવન છે.

 

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૧

* હવે વાત કરીએ કોલેજનાં ત્રીજા વર્ષની – એટલે કે ટી.વાય. બી.એસ.સી.ની. બીજું વર્ષ પૂરું થયું અને ફોર્મ ભરવાનાં દિવસે હું અમદાવાદથી વેકેશન માણીને પાછો આવ્યો. ફોર્મ ભરવા ગયો ત્યારે ખબર પડીકે કયો વિષય લેવો તે મારા નિર્ણય પર બીજાં ત્રણ-ચાર જણાં રાહ જોઈને બેઠા છે. અમારી કોલેજમાં ટી.વાય.માં માત્ર કેમેસ્ટ્રી અને ફિઝીક્સ (ગયા વર્ષમાં ફિઝીક્સમાં બે જણાં જ હતાં, કેમેસ્ટ્રીમાં ૧૦૦ જણાં હતા – એટલે ફિઝીક્સનાં છોકરાંઓ પરીક્ષા આપવા પિલવાઈ કે ક્યાંક બીજે જતાં હતાં) જ આપવામાં આપતું હતું. પણ, હું કેમેસ્ટ્રીમાં રસાયણ સૂંઘીને કંટાળ્યો હતોને ફિઝીક્સ આપણને સારું આવડતું એટલે બીજા વર્ષને અંતે જ મેં જાહેર કરેલું કે મારે ફિઝીક્સ લેવું છે. મને શી ખબર હતી કે આ વર્ષે રેકોર્ડ બ્રેક ૨૧ જણાં ફિઝીક્સમાં આવી જશે.

ટૂંકમાં એક ક્લાસ સારો બન્યો અને એકંદરે ભણવાની મજા આવી. અમારા હેડ ઓફ ડિપાર્ટમેન્ટ – પાઠક સાહેબ બહુ સારા. પોતે પીએચ.ડી. કરવા વિદ્યાનગર ગયેલા અને તેમને ક્લાસ નહોતા લેવાના છતાંય શનિવારે પાલનપુર આવીને ભણાવે.

હું અને કાનન – બન્ને શરુઆતમાં અંગ્રેજી પુસ્તકોનું ભાષાંતર કરી કંટાળ્યા એટલે અમે બન્નેએ અંગ્રેજી માધ્યમમાં પરીક્ષા આપવાનો નિર્ણય કર્યો. આખી કોલેજમાં માત્ર બે જણાં અંગ્રેજીમાં. પરિણામ કંઈ સારું ન આવ્યું (કદાચ કોઈ પ્રોફેસરે પેપર જોવામાં દાટ વાળ્યો હતો?). તો પણ, ૭૦ જેટલા ટકા લાવી શક્યો. આ એક જ વર્ષ થોડું વ્યવસ્થિત ગયું. હું આખો દિવસ લેબમાં જ રહેતો અને કારણ વગરનાં પ્રેક્ટિકલ કર્યા કરતો. ફાયદો એ થયો કે પ્રેક્ટિકલમાં મારે કદાચ સૌથી સારા માર્ક્સ હતા. એની વે, પછી, એમ.એસસી.માં એડમિશન લેવાનું નક્કી જ હતું અને તે માટે અમદાવાદમાં ક્યાંય એડમિશન મળવું મુશ્કેલ હતું એટલે અમે વિદ્યાનગર પર પસંદગી ઉતારી. ફરી પાછા અમારા ક્લાસનાં ૧૦-૧૨ જણાં એક જ સાથે. વિદ્યાનગર એકાદ મહિનો રહ્યો પણ મજા આવી ગઈ. હવે, ત્યાં પ્રોફેસર્સ પણ સારા. એડમિશન લેવામાં સ.પ. યુનિ. જેવા નખરાં કદાચ કોઈ યુનિ. એ કરેલા નહી હોય. એ વાત ક્યારેક પછી. સ.પ. યુનિ. અને બહારનાં યુનિ. ના વિદ્યાર્થી વચ્ચેનો ભેદભાવ ક્લાર્કથી માંડીને એચ.ઓ.ડી. ના વર્તનમાં દેખાઈ આવતો હતો એ વાત મને બહુ ખટકતી. (પછી જાણવા મળ્યું કે બીજા વર્ષથી બહારનાં ૧૦-૨૦ ટકા વિદ્યાર્થીઓ જ લેવા એવો નિયમ આવી ગયો હતો.)

કોલેજમાં ત્રીજા વર્ષમાં યાદગાર પ્રોફેસર હોય તો તે હતા – ડિ.એસ. ખિલારે. કોઈપણ પ્રશ્નને કેવી-રીતે ભૌતિકશાસ્ત્રના નિયમથી સમજવો તે વાત તેમની પાસેથી શીખી. તો બીજી બાજુ, એવા પણ પ્રોફેસર હતા જેઓએ કોલેજની લાઈબ્રેરીની પ્લાઝમા ફિઝીક્સનું એકમાત્ર પુસ્તક પચાવી પાડ્યું હતું. (પણ, અમે લાઈબ્રેરીઅનની મદદથી એ પુસ્તક કોની પાસે છે, તે શોધી, તેમના ઘરે જઈને પુસ્તક બધાની વચ્ચે માંગી, ઝેરોક્ષ કઢાવીને ક્લાસમાં વહેંચતી કરી હતી એ વાત અલગ છે.) પ્રિન્સીપાલ ડો. હાથી કડક હતાં પણ કોલેજ એટલે જલ્સા-પાણી એ ખ્યાલી-પુલાવોમાં રખડવા આવતા લોકો માટે એ બરાબર હતું.

છેવટે અમે એમ.એસસી. ભૌતિક શાસ્ત્રની જગ્યા એ એમ.સી.એ.માં એડમિશન કેમ લીધું અને પછી કેવાં-કેવાં અનુભવો (જે જીવનભર યાદ રહેશે) થયા તેની વાત ક્યારેક. કોણ ખરેખર સગાં છે અને સગાં-વ્હાલા વચ્ચે લીટી કેમ મૂકવામાં આવે છે તે અમને ત્યારે જ ખબર પડી.

પછી ક્યારેક..

વેસા મુલાકાત…

* આજે ચાર દિવસ પછી ઓનલાઈન થવાથી કંઈ ખાટું-મોળું કે ઉંધુ-ચત્તુ થઈ ગયેલ નથી એવું જ્ઞાન લાધેલ છે. એ રીતે જોતા આવા ટૂંકા-મોટાં વેકેશન લઈ શકાય. તો, હું ગયેલ મારા સંબંધીઓ (એટલે કે સાળીજી અને પછી સાળાજી) નાં લગ્ન પ્રસંગોમાં. વેસા. નાનકડું ગામ. હજી સુધી મોબાઈલનું નેટવર્ક ધાબા પર જઈએ ત્યાં સુધી આવતું નથી. એ સારું જ છે. કોઈ ત્યાં ફોન પર ચોંટતું નથી કે વિષ ભરેલ ઈમેલ કે નવી રચનાની માહીતી આપતો ઈમેલ મોકલતું નથી. રાત્રે ધાબા પર ઉંઘવાની મજા આવી. ઉનાળામાં ઓઢવું પડે એવો પવન આવતો હોય ત્યારે મજા જ આવે ને? જોકે, ગામમાં મોટાભાગની વસ્તી આજુ-બાજુનાં મોટાં શહેરો-ગામોમાં સ્થળાંતર કરી ગઈ છે. ઉનાળા-દિવાળી સિવાય જઈએ તો ભેંકાર લાગે. ભવિષ્યમાં ત્યાં ઘર કે ફાર્મહાઉસ લેવાનો વિચાર આવી રહ્યો છે…

થોડાક ફોટાઓ ફેસબુક (ઉહ!) પર મૂકેલ છે. મોટાભાગનાં વાચકોને જોવા મળી ગયા હશે અને ન જોયા હોય તો ખાસ ગુમાવવાનું નથી. હા, કવિનની મસ્તીઓ એમાં કેદ છે. કવિનને વધુ મજા પડી કારણકે એ ત્યાં ૧૦ દિવસો જેવો રહ્યો. આખું ગામ કવિનને ન ઓળખે તો નવાઈ કહેવાય. કવિનને ઘણાં-બધાં નવાં મિત્રો મળ્યાં અને મારી ઘણાં દૂર-દૂરનાં સંબંધીઓ જોડે ઓળખાણ પણ થઈ. એક દિવસ પાલનપુર ગયેલો પણ, ખાસ સમય ન મળ્યો.

અને હા. ઓહ, મિઠાઈઓ અને કેરીનો રસ. ગળું હજુ ટાઈટ છે.

બીજું બોલો, બ્લોગ-જગતમાં શાંતિ છે ને?😉

બક્ષીનામા અને મારા ખતરનાક વિચારો..

વિચારવું એ ખતરનાક ક્રિયા છે – બક્ષીનામા, ૨૩૪

બોર થઈ જવા માટે કોઈ કારણની જરુર નથી, કારણ કે એકલાં-એકલાં પણ બોર થઈ જવાય છે (ચણી બોર નહી, પેલું અંગ્રેજી વાળું બોર). આ બોરને ખંખેરવા માટે શું કરવાનું? આજ-કાલ હવે પાછું વાંચન શરુ કર્યું છે, અને સૌથી પહેલાં હાથમાં આવે છે, સત્તર વખત વાંચેલી, એવરગ્રિન, અમેઝિંગ – બક્ષીનામા. અડધે પહોંચ્યા પછી લાગે છે પાલનપુરી હોવા સિવાય મારા અને બક્ષીજી વચ્ચે શું સામ્ય છે?

૧. ૧૦ જુનનાં રોજ તેમને કોલેજમાંથી ટર્મિનેશનનો લેટર મળેલ, મને પણ ૧૦ જુને (૨૦૦૯) ધકેલી દેવાયો હતો! કેસ કરવાનો સવાલ જ નહોતો, કારણ કે, સોફ્ટવેરનો ધંધો એવો જ છે😛

૨. કોલેજનાં છેલ્લાં વર્ષોમાં અમે કંટાળી ગયેલ.

૩. બન્નેને અમદાવાદ પહેલી નજરે ન ગમ્યું.

ઓકે. હવે, બીજી કોઈ સામ્યતા નથી. મેં થોડા વર્ષ ડાયરી લખી પછી લખવાનું છોડી દીધું. પણ મારી ડાયરીઓ, મોટાભાગે લોકો વિરુધ્ધ આક્રોશ ઠાલવવા કે અંગત નોંધ રાખવા વધુ લખાતી. લેખક બનવાની ઈચ્છા ત્યારેય પણ ન હતી, આજે પણ નથી🙂

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૦

* હવે, અમે કોલેજનાં બીજાં વર્ષમાં આવ્યા. ફર્સ્ટ ક્લાસ પાસ પણ થયા. હવે, કોલેજમાં ચાર જ દિવસ પ્રેક્ટિકલ હતા. પેલા ફાલતુ NIIT ક્લાસિસમાં જવાનું હતું નહી. મિત્રો-મિત્રાણીઓ બીજી કોલેજમાં જતાં રહ્યા હતા. જે મિત્રોને એન્જિનિયરીંગ વગેરેમાં મોડેથી એડમિશન મળ્યું તેઓ પણ જતા રહ્યા હતા અને પોતાનાં ભણતરમાં વ્યસ્ત હતા. તો, આપણી પાસે બહુ જ સમય હતો.

અમદાવાદની ‘સારી’ કોલેજમાં એડમિશન લેવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એ વખતે કોલેજોનો રાફડો ફાટ્યો ન હોવાથી એડમિશન આપવામાં ન આવ્યું. એની વે, હવે અમે અમારુ ધ્યાન સંપૂર્ણ રીતે આરામ કરવામાં અને થોડું ઘણું ભણવામાં લગાવ્યું.

થોડો સમય અમને દર ગુરુવારે સાંઈબાબાના મંદિરે ચાલતા જવાની ટેવ પડી પણ થોડા સમય પછી એ પણ ભૂલાઈ ગઈ (બાય ધ વે, મંદિર સારું છે).

મને ખરેખર યાદ નથી કે બીજાં વર્ષમાં મેં શું કર્યું! એટલે આ પોસ્ટનો અહીં અકાળે અંત આવે છે😛

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૯

* હવે, હાજર છે – ભાગ ૯.

કોલેજનું પ્રથમ વર્ષ. ખબર નહી પણ કેમ અમે બાયોલોજી નામનો વિષય પસંદ કર્યો (પાછળથી બહુ મોડા ખબર પડી કે બાયોલોજી વિષયમાં સારી છોકરીઓ હતી). મોટાભાગે હું, ભાવેશ અને ઈમરાન જોડે જતાં. ઈમરાન એ પાર્ટ ટાઈમમાં સવારે ન્યૂઝ-પેપર વેચવા જતો અને સમય મળે ત્યારે તેનાં પપ્પાની રીક્ષા પણ ચલાવતો. આ જોઈને અમને પણ ન્યૂઝ-પેપર વેચવા જવાની ઈચ્છા થઈ, પણ જ્યારે તેણે કહ્યું કે સવારે ૪ વાગ્યે ઉઠવું પડે – આ વાતથી અમારી બધી ઈચ્છાઓ મરી પરવારી.

એ વખતે નવું-નવું NIIT શરુ થયેલું અને હું ત્યાં ટેસ્ટ આપવા ગયો. ડિસ્કાઉન્ટનો લાભ લઈ પહેલી બેચમાં હું જોડાયો – અને પછી જે પસ્તાયો તેની વાત ના પૂછો. NIIT સેન્ટરમાં મજા ખાલી કોમ્પ્યુટરનાં શિક્ષકો સારા હતાં એ વાતે આવતી. બાકી, નિયમો, સિલેબસ – બોરીંગ લાગતું. છતાં, કોમ્પ્યુટર પ્રત્યે જોડાણ ચાલુ રહ્યું એ ફાયદો થયો. (અપડેટ: તે વખતે પાલનપુરમાં ખાલી એકાદ જગ્યાએ ઈન્ટરનેટ હતું. અમને હવે, ઈન્ટરનેટ નામનો વિષય આવતો. તો ભણાવવો કઈ રીતે? સરસ આઈડ્યા. અમુલ, બોઈંગ અને બીજી સાઈટ્સને આખી ડાઉનલોડ કરી ઓફલાઈન બતાવવામાં આવતી હતી. જે હોય તે, અમને મજા આવતી..)

અને, કોલેજનાં પ્રિન્સીપાલ ડો. કાદરી – નિવૃત્ત થવાનાં છેલ્લે વર્ષે તેમને પ્રિન્સીપાલ બનાવવામાં આવ્યા હતા. એટલે, ચાલુ ક્લાસે છોકરાઓ બહાર નીકળે તો પણ કંઈ ન બોલે. કોઈકે અમને ભરમાવ્યા હતા કે કોલેજમાં તો લેકચર્સ ન ગમે તો બન્ક મારી શકાય, શરુઆતમાં બહુ બન્ક માર્યા અને પ્રથમ પરીક્ષામાં બન્કની અસર દેખાઈ.

હવે, નવાં મિત્રો પણ બન્યા – નસીમ, શબાના, ઉમેશ અને વર્ષા, નમિતા. બહુ મસ્તી કરી. મજા કરી અને લગભગ આખું વર્ષ ક્યાં પસાર થઈ ગયું તે ખબર ન પડી. કોલેજમાં વિચિત્ર પ્રકારનું વેકેશન – મિડ ટર્મ વેકેશન પડતું હતું. ત્રણ વર્ષ દરમિયાન મને આ વેકેશનનો કોઈ હેતુ ન સમજાયો. અને, જીવનમાં પહેલી વાર વેકેશન બોરીંગ લાગતું હતું. પહેલી વાર એમ થતું કે વેકેશન ન પડે તો સારું. કોલેજનો સમય હતો ૧૧ થી ૫. અને જો પ્રેક્ટિકલ ન હોય તો ૨ વાગે તો ઘરે! આ દરમિયાન મારી બપોરની શિતનિદ્રાની ટેવ પડવાની શરુઆત થઈ.