જ્યારે અમે નાના હતાં – કેસેટ્સ

* આ પોસ્ટની પ્રેરણા: પાપા કહેતે હૈ – યુવરાજ જાડેજા

જ્યારે સીડી-ડીવીડી કે mp3 નો જમાનો નહોતો ત્યારે પેલી કેસેટ્સની ધૂમ હતી. મને યાદ છે કે મારા મામાએ જાતે અમને કેસેટ પ્લેયર (વત્તા બે સ્પિકર્સ) બનાવીને આપેલા (હું ત્યારે ૧ કે ૨માં હતો), ત્યારથી મને કેસેટ્સ વત્તા સંગીત (આઇ મીન, ગીતો. પેલું શાસ્ત્રીય સંગીત નહી) જોડે લગાવ થઇ ગયેલો. મને કહેવામાં આવેલ કે બેતાબ મુવીનું પેલું ગીત બાદલ યું ગરજતા હૈ જોઇને હું ડરીને સૂઇ જતો અને મૌસમ માસુમના ગીતો મને બહુ ગમતા (લકડી કી કાઠી..). કાળક્રમે સંગીતમાંથી વાંચન તરફ આપણે વળ્યાં અને પેલાં મ્યુઝિક સિસ્ટમ તરફ કોઇએ ધ્યાન ન આપ્યું. તેમાં છતાંય, માઇકલ જેક્શનની એક કેસેટ મને કોઇએ આપેલી તેમાંથી Beat it ગીત હું વારંવાર વગાડ્યા કરતો એ યાદ છે.

તે પછી છેક આઠમા ધોરણમાં આપ્યા પછી બાબા સાયગલના રેપ સોંગ્સથી આપણો સંગીત પ્રેમ પાછો જાગૃત થયો. ઠંડા ઠંડા પાનીની ડુપ્લિકેટ કેસેટ આપણે ખરીદી. ખબર છે, ક્યાંથી? અંબાજીમાંથી. પછી તો જ્યારે પણ અંબાજી જવાનું થાય, કેસેટ ઉપાડતા આવીએ. આવી જ રીતે પાલનપુરમાં પણ બે-ત્રણ કેસેટ સ્ટોર્સ અમારા ફેવરિટ બન્યા. ૨૦ કે ૨૫ રુપિયામાં આવતી કેસેટ અમને બહુ વ્હાલી લાગતી. શરુઆતમાં તો ખરીદી પણ, પછી મોંઘી પડવા લાગી એટલે બ્લેન્ક કેસેટ વડે રેકોર્ડિંગ પણ કરાવવાનું શરુ કર્યું. વિનય અને ધવલ પાસે ડબલ કેસેટ રેકોર્ડર હતું જે અમારા માટે વરદાન રુપ નીવડ્યું. નવમાં ધોરણમાં તો અંગ્રેજી ગીતોનો શોખ ઉપડ્યો (ડૉ. આલ્બન, એસ ઓફ બેઝ, સેવેજ ગાર્ડન (હમણાં જ ખબર પડી કે એની એક બેન્ડ મેમ્બરને અમે છોકરી સમજતાં હતાં તે તો હકીકતમાં છોકરો છે ;)). કેસેટ્સની અદલા-બદલી બહુ ધાર્મિક કામ ગણાતું અને આ કાર્યક્રમ છેક ૧૨મા કે કોલેજ સુધી ચાલ્યો. પછી, જ્યારે સીડીનો જમાનો આવ્યો ત્યારે વિનય પાસે સીડી પ્લેયર આવ્યું ત્યારે અમને એટલી નવાઇ લાગી કે વાત ન પૂછો. નિરવ અમેરિકા ગયેલો ત્યાંથી કોમ્પ્યુટરની કોઇક સીડી લાવેલો તે મેં જોયેલી કદાચ પહેલી કોમ્પ્યુટર સીડી હતી.

હોસ્ટેલમાં ગયા પછી પેલી મ્યુઝિક સિસ્ટમ બગડી (જાતે બનાવેલી સિસ્ટમ કેટલા વર્ષ ચાલી? ૧૪-૧૫ વર્ષ!! અને તેની સાથે અત્યારના પ્લેયર્સની સરખામણી કરીએ તો?) અને કદાચ હજીયે પાલનપુર પડી છે. કેસેટ્સ હજી પણ સાચવી રાખી છે (કદાચ ન પણ હોય). પણ, એકાદ કેસેટ સાચવી રાખવા જેવી ખરી. છેલ્લી વખત પાલનપુર ગયા ત્યારે કવિનને બતાવેલી, પણ તેણે કંઇ ખાસ રસ ન બતાવ્યો :( જનરેશન ગેપ, બીજુ શું? :)

અપડેટ: મૌસમ –> માસુમ. થેન્ક્સ, વિનયભાઇ.

જ્યારે અમે નાના હતાં – ફિલ્મો

* જ્યારે અમે નાના હતાં, ત્યારે પાલનપુરમાં થિએટરમાં ફિલમ જોવા જતાં હતાં. એ વખતે બે થિએટર. એક સીટીલાઇટ અને બીજું કોઝી. ડિક્ષનરીનો ઉપયોગ કરતાં આવડ્યું ત્યારે ખબર પડી કે કોઝી એટલે આરામદાયક થાય. ત્યાર પછી, આરામદાયકની વ્યાખ્યા મનમાં બદલાઇ ગઇ હતી ;)

* મને યાદ છે ત્યાં સુધી, બેતાબરામ તેરી ગંગા મેલીનાગિન – આ ફિલ્મો અમે થિએટરમાં જોઇ હતી. અને, મારી મેમરીને દાદ દેવી પડે કે હજીયે એમાના કેટલાય સીન યાદ છે (ઓકે, મંદાકિની વાળા નહી, વહેતી ગંગા કે પછી બેતાબનો ઘોડો કે પછી નાગિનની શ્રીદેવીનો ડાન્સ વગેરે..).

ટારઝન અને શીબા – ધ જંગલ ક્વિન, પણ થિએટરમાં જોયેલાં. વર્ષો પછી ખબર પડી કે ઓહો, અમે આવી ફિલ્મો થિએટરમાં જોયેલી? ;) બન્ને થિએટરની ફિલ્મોના પોસ્ટર દિલ્હી ગેટ પાસે રુપાલી ચાના થાંભલા આગળ લાગતા એટલે સ્કૂલ જતાં-આવતાં લેટેસ્ટ ફિલ્મોના સમાચાર મળતા રહેતા.

* ચોથા કે પાંચમા ધોરણમાં ઘરે VCP (Video Cassette Player) અને પછી VCR (Video Cassette Recorder) આવ્યું અને એ વખતે વિડિઓ કેસેટ લાઇબ્રેરીઓનો રાફડો ફાટેલો. ત્રણેક કેસેટવાળાઓને ત્યાં અમે મેમ્બરશીપ લીધેલી અને છઠ્ઠાથી મને અંગ્રેજી ફિલ્મોનો શોખ લાગેલો. મારા ફઇનો દીકરો મારાથી છ વર્ષ મોટો હોવાથી તેની પાસેથી સારા-સારા પિક્ચરોનું લિસ્ટ અમે લીધેલું. એલિયન્સ અને ટર્મિનેટર – ૨ (૧૯૯૨), જોયા પછી અમારો સાયન્સ-ફિક્શન પ્રત્યે લગાવ બેવડાઇ ગયો હતો. ખેર, VCR ગયા પછી, ફિલ્મો જોવાનું તદ્ન ઓછું થઇ ગયેલું પણ ત્યાં સુધી કેબલ ટીવી આવી ગયેલા અને ફિલ્મોની જગ્યાએ વાંચનનો સારો (ગણાતો) શોખ લાગ્યો હતો.

અને, એલિયન્સ અને ટર્મિનેટર – ૨ હજી પણ અમારી ફેવરિટ ફિલ્મો છે. એલિયન્સ તો મન થાય તો વારંવાર જોવામાં આવે છે..

હેપ્પી ધુળેટી!

* બધાં બ્લોગવાચકોને “હેપ્પી ધુળેટી”. ‘કોરી ધુળેટી’ની જગ્યાએ તમે ‘ભીની ધુળેટી’ રમો એવી શુભેચ્છાઓ. કવિન આ પોસ્ટ લખાય છે ત્યાં લોકો ઉપર પાણી ઉડાવવામાં વ્યસ્ત છે. અમે આરામથી બેઠા છીએ અને ખજૂર ખાઈએ છીએ..

હેપ્પી ધુળેટી, માર્ચ ૧૯૮૩.

હિન્ટ: હું ડાબેથી પ્રથમ ;)
સમયગાળો: માર્ચ, ૧૯૮૩.

અપડેટ્સ

* ફરી પાલનપુરની એક ઝડપી મુલાકાત અને સામાજીક પ્રસંગ. પણ, બધાં ભેગા થાય એટલે જલ્સા પડે. કવિન આ વખતે પહેલી વખત અમારાથી બે દિવસ એકલો એના દાદી જોડે રહ્યો. સૌથી મોટી વાત એ કે તેને લોકોને બહુ હેરાન ન કર્યા અને મજા કરી.

* બારકેમ્પ ૪ મિસ થયો. પણ, એના રીપોર્ટ સારા આવ્યા છે. સંચાલકો, વોલિયન્ટર્સને અભિનંદન!

* હજી ફેબ્રુઆરી પત્યો નથી અને ગરમી પડવાની સરસ શરુઆત થઈ છે. ક્યાંક વાંચ્યું છે કે આ વખતે અમદાવાદમાં ૫૦ ડિગ્રી સેલ્સિયસ તાપમાન જવાનું છે! તાપમાન વધવાની સૌપ્રથમ  અસર મારા લેપટોપ પર દેખાય છે. કૂલિંગ પેડ લાવવાનું વસૂલ થશે એમ લાગે છે.

* કિન્ડલનો રીવ્યુ કાલે કે પરમ દિવસે પાક્કો. બહુ આશા ન રાખજો કે રીવ્યુ સારો હોય, કારણ કે કિન્ડલ એ ખાસ US માટેનું ઉપકરણ છે. ખાટલે સૌથી મોટી ખોડ એ છે કે ફ્રી એપ્લિકેશન્સ ડાઉનલોડ કરવા માટે પણ તમારે અમેરિકાનું ક્રેડિટ કાર્ડ જોઈએ. એટલે હવે, તેના પર એન્ડ્રોઈડ નાખ્યા વગર ઉધ્ધાર નથી. અત્યારે અક્ષરનાદના ઈ-પુસ્તકો વંચાઈ રહ્યા છે. તમે તેને અહીંથી ડાઉનલોડ કરી શકો છો. ડિઅર, ગુજરાતી પ્રકાશકો, જરા જાગશો?

વાર્ષિક કાર્યક્રમ વત્તા પાલનપુર મુલાકાત

* કવિનને શનિવારે એની શાળાનો વાર્ષિક કાર્યક્રમ હતો. ટાઉન હોલ ખાતે બપોરે ૩.૩૦ થી ૫.૩૦ જેવા બોરિંગ સમયે અને આ દિવસે રાખેલો કાર્યક્રમ હોવાથી અમને બે વાતોનો ડર હતો. ૧. કવિનનો દરરોજનો સૂવાનો સમય ૨.૩૦ થી ૪.૩૦ છે (એટલે કે અમારો સૂવાનો સમય પણ!). ૨. અમારે સાંજે પાલનપુર જવાનું હતું.

કવિનને દેશી બોયસ્ ગીત પર ડાન્સ કરવાનો હતો. ડાન્સ અને મારે જરાય બનતું નથી એમ કવિનને ય ડાન્સમાં કંઈ મેળ પડતો નથી. પણ, કવિને થોડો-થોડો ડાન્સ કર્યો અને અમને સ્ટાન્ડર્ડ પેરન્ટને થાય એવી ખુશી થઈ. કેમેરા વગેરે લઈ જવાની મનાઈ હતી (કારણ કે, સ્કૂલ સીડી-ફોટાના ધરખમ પૈસા પડાવવાની હતી), એટલે કાર્યક્રમ પહેલા તેનો એક સરસ ફોટો લીધો.

અને, ફરી પાછી, પાલનપુરની મુલાકાત.

આ મુલાકાતની હાઈલાઈટ્સ તો મોબાઈલ વડે પાડેલા ક્લિક્સ વડે ફેસબુક, ગુગલ+ પર મૂકી દીધી છે, એટલે વધુમાં કંઈ લખવાનું રહેતું નથી. પણ, લગ્ન પ્રસંગે જમણવાર શિયાળામાં પણ ખતરનાક હોય છે. કવિનની ફેવરિટ મીઠાઈઓ વત્તા પાલનપુરની ઠંડી એટલે તબિયત ખરાબ.

ઘણાં સમયે ભાવેશના ઘરે ગયા અને ટેણિયાંઓએ ભેગા થઈને as usual ધમાલ મચાવી. પાલનપુરની ગલીઓની થોડી મુલાકાત લીધી અને કોકી-કવિનને મારું બાલમંદિર (જે ટાવર તરીકે વધુ ઓળખાય છે) બતાવ્યું.

સંકલ્પ પાલનપુરમાં પણ છે, તો એની મુલાકાત લીધી. આજે સવારે પાછાં અને ઓહ, સોમવાર :)

પાલનપુર મુલાકાત

* આ મહિનામાં બીજી વાર પાલનપુર જવાનું થયું (અને મજા આવી ગઈ). એક લગ્ન પ્રસંગે જવાનું હતું અને આગલીવારની જેમ ફટાફટ નક્કી કરેલું એટલે બીજા કોઈ મિત્રો વગેરેને મળાયું નહી. આ મુલાકાતની હાઈલાઈટ ખાસ તો કવિનને પડેલી મજા અને અચાનક મારા બાયોલોજીના શિક્ષક જે.બી. પ્રજાપતિ જોડે રસ્તામાં થયેલી મુલાકાત કહી શકાય. લગ્ન સ્થળે ચાલતાં જતાં રસ્તામાં જ તેઓ મળી ગયા અને મારી પાલનપુર મુલાકાત સાર્થક થઈ ગઈ. કવિનને તેના દાદા (ie નાના) અને મામા(ઓ) જોડે મજા આવી. તેણે ખૂબ મસ્તી કાઢી અને નિયમ મુજબ કપાળમાં નિશાન લગાવ્યું.

ફોનથી પાડેલા ચુનિંદા ત્રણ-ચાર ફોટાઓ ગુગલ પ્લસ/પિકાસા પર અપલોડ કરવામાં આવ્યા છે.

વિધામંદિર – મહારિયુનિયન વત્તા સંમેલન અહેવાલ

* આ વર્ષે મારી શાળા શ્રી વિવિધલક્ષી વિધામંદિર, પાલનપુર ના ૬૦ વર્ષ પૂરા થયા એ નિમિત્તે અત્યાર સુધી શાળામાં ભણી ગયેલા તમામ વિદ્યાર્થીઓનું મહાસંમેલન શાળાના પ્રાંગણમાં રાખેલું હતું. કાર્યક્રમમાં જવું કે ન જવું તે નક્કી કરેલું નહી, છેવટે ઉત્તરાયણની રાત્રે મોડા નક્કી કર્યું કે ચાલો જઈએ!

રાબેતા મુજબ અમે અમારી અનુકુળતાએ પાલનપુર પહોંચ્યા ત્યારે ૧૧ વાગી ગયા હતા. ભોજન સંભારભ મિસ કર્યો અને વિનયના ઘરે દાળ-બાટી ઝાપટી. ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે જ્યોર્જ ફિફ્થ ક્લબમાં એક્ઝિબિશન જોયું ન જોયું અને અમે મુખ્ય સ્નેહ મિલન સંમેલનમાં ગયા. ૧૯૯૭ની બેચના બહુ ઓછા લોકો આવ્યા એ જાણીને દુ:ખ થયું, પણ મૂક્યું એ દુ:ખ તડકે અને મજા માણી જે આવ્યા હતા તેમની સાથે. આશા, કિરણ, અલ્પા – છોકરીઓમાંથી આ ત્રણ જ જણાં મળ્યા. દેવેન, ભરત, પ્રજ્ઞેશ ચોક્સી – ઘણાં વર્ષે મળ્યા. મારા ગ્રુપના વત્તા કોમર્સ સ્ટ્રીમમાંથી અનેક લોકો મળ્યા. બીજી બેચમાંથી પણ અમુક જણાં દેખાયા, મળ્યા, ઓળખાણ પડી કે ન પડી કે હાય-હેલો થયું. ફોટોગ્રાફી તો ખરી જ (ઓવર ટુ ફેસબુક વગેરે!).

થોડી મજાક-મસ્તી અને છાસ પીધા પછી શાળાની મુલાકાતે નીકળ્યા. કેટલાંય બિલ્ડિંગ તોડીને નવા બનાવવામાં આવ્યા છે, અમુક બિલ્ડિંગ એમને એમ જ છે. હા, અમારી હોટ ફેવરિટ કેન્ટીન એમ જ છે. ૨૫ પૈસાની ભેળ હજી યાદ છે. કચોરી પણ મસ્ત મળતી હતી અને જો ઘરે થી સેવ-મમરા લઈ જઈએ તો ચટણી તમને ફ્રીમાં પણ આપી દેવામાં આવતી હતી. કચોરી શનિવારે ખાવા મળી શકતી કારણ કે એ વખતે પોકેટમની જેવી વસ્તુઓનું ચલણ ખાસ નહોતું. કેન્ટિનની કચોરીની સુગંધ – હજીયે એવી જ તાજી છે. આઈ.જે. મહેતા વિનયમંદિરને તોડીને નવું બિલ્ડિંગ બનાવ્યું છે. વિનયમંદિરના શિક્ષકો – દિલીપભાઈ, ગોવિંદભાઈ પંચાલ, કનુભાઈ પ્રજાપતિ, હસુમતીબેન, પિનાકીનભાઈ જાની, ખોડાભાઈ સાહેબ, ગુલબાનુબહેન – શું દિવસો હતા એ. થોડી વાર આમ-તેમ આંટા માર્યા અને પછી વિનયની ગાડી જહાંનારા બાગ પાસે પાર્ક કરેલી એટલે ત્યાં રસ્તામાં મારી ધોરણ ૨ થી ૪ની શાળા – શિશુશાળા – ની ઉડતી મુલાકાત લીધી. કવિને સ્લાઈડર વગેરે જોયા અને ગાંડો થયો. ક્લાસરુમ જોયા. ક્લાસની બહાર ઊભા રહેવાની સજા, હોમવર્ક ન કર્યું હોવાથી ક્લાસની બહાર બેસવાની સજા, બેગનો પટ્ટો કાઢી ધમાલ કરવાથી દરરોજ મળતી સજા – મજાની સજા હતી એ. જૂનાં શિક્ષકો – પ્રતિમાબેન, રક્ષાબેન, પરથીભાઈ સાહેબ (આચાર્ય), અંગ્રેજીના ટીચર જેમનું નામ હું ભૂલી ગયો છું – યાદ આવી ગયા.

જે કેમ્પસ અમે નાનાં હતા ત્યારે અત્યંત વિશાળ લાગતું હતું, તે નાનું લાગ્યું :) ઊંમર વધવાની સાથે લોજીકલ પાવર વધ્યો એ આવી લાગણીવાળી મુલાકાત માટે સારું ન કહેવાય.

ઓફિસ વત્તા કવિનની સ્કૂલ – એટલે પાંચ વાગે તો બસ પકડી પાછા અમદાવાદ ભેગા. સાંજનો કાર્યક્રમ સારો હતો એવા અહેવાલ મળ્યા છે.

થોડીક (સેલ્ફ)નોટ્સ:

૧. આવો (મહા)કાર્યક્રમ અત્યંત મહેનત, તૈયારી અને ધીરજ માંગી લે છે. આયોજકો, સ્વયંસેવકો, રવિવાર છતાં સ્કૂલે આવેલા બધાંજ વિધ્યાર્થીઓ (અમેય જ્યારે ટ્રસ્ટીઓ મુલાકાત લેતા, ત્યારે પરાણે જતાં..)નો ઊંડા દિલથી આભાર.
૨. ઇન્ટરનેટની મદદ વધુ લઈ શકાત. દા.ત. રજીસ્ટ્રેશન જો વહેલાસર શરુ કરાયું હોત તો એલ્યુમની ડેટાબેઝ જલ્દી તૈયાર થઈ શકત.
૩. ઓવરલેપિંગ કાર્યક્રમને કારણે કેટલીય બિલાડીઓ મરી ગઈ (.. kills kitten નું બેડ ટ્રાન્સલેશન. સોરી). :)
૪. શાળાના શિક્ષકોને મળવાનો અલગથી કાર્યક્રમ જેવું કંઈક રાખ્યું હોત તો વધુ મજા આવત.