રેસ રિપોર્ટ: રોક એન રોલ સાન ફ્રાન્સિસ્કો હાફ મેરેથોન

મેડલ મળ્યાની મઝા

એમાં થયું એવું કે મારે સાન ફ્રાન્સિસ્કો મિટિંગ (એટલે કે મિટિંગો) માટે જવાનું નક્કી થયું અને આપણી આદત પ્રમાણે જોયું કે વચ્ચે આવતા કે જવાના દિવસ વાળા વીકએન્ડ પર નજીકમાં કોઇ રેસ છે કે નહી. એક મળી. અત્યંત નજીકમાં જ. પણ ત્યાં સુધીમાં તો તેના રજીસ્ટ્રેશન ભાવ વધી ગયા હતા. તો પણ, થયું કે એક ઠંડો અનુભવ લઇએ. રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું અને પછી નક્કી કર્યું કે જોરદાર દોડવું. સા.ફ્રા. ગયા પછી પહેલું અઠવાડિયું તો ટ્રેઇનિંગમાં સારું ગયું પછી રેસ વીકમાં વરસાદ વત્તા પવનની શરૂઆત થઇ ગઇ. સદ્ભાગ્યે શનિ-રવિ વરસાદની આગાહી હતી નહી. દુર્ભાગ્યે શુક્રવારથી જ મને થોડું ઠીક લાગતું નહોતું પણ મન મજબૂત રાખીને હોટેલ પણ બદલી અને સવારે ઉબર-ટેક્સી મળશે કે નહી તેમાં શનિવારે ઉંઘ પણ બરાબર ન આવી.

સવારે ઉબર વાળા ભાઇ સમયસર આવી ગયા અને મને પરફેક્ટ સમયસર રેસ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચાડી દીધો. હવે ત્યાં બધાએ એક સાથે નહોતું દોડવાનું પણ આપેલા બ્રેસલેટમાં તમને આપેલા રંગ પ્રમાણે દોડવાનું હતું. મારો વારો લીલો રંગ થાય ત્યારનો હતો.

આ રંગ વાદળી છે, પણ તે વખતે ટેસ્ટિંગ થતું હતું તેની નોંધ લેવી!

એકદમ સમયસર રેસ શરૂ થઇ. મારો વારો ૬.૨૫એ આવ્યો અને પહેલા કિમી પર જ ઠંડી લાગી અને ઠંડી ઉડી ત્યારે સા.ફ્રા.ની પ્રખ્યાત ઉંચી શેરીઓની શરૂઆત થઇ. અને હા, બધા અંતરના મૂકેલા પાટિયાં માઇલમાં હોય એટલે આપણને પણ અંતર થોડું લાંબુ લાગે. આ અમેરિકનો ક્યારેય નહી સુધરે. મોટાભાગના રસ્તા પર ચીઅર્સ કરવા આવતા લોકોનો અભાવ હતો પણ થયું કે આ ક્યાં વળી પ્રખ્યાત બોસ્ટન-શિકાગો-ન્યૂ યોર્ક મેરેથોન છે. આવી રેસ તો અહીં ઢગલાબંધ હોય છે. એટલે ચીઅર લીડર્સ પરથી ધ્યાન હટાવ્યું. ત્યાં સુધી તો પ્રખ્યાત ગોલ્ડન ગેટ દેખાવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ત્યાંથી વળી પાછો ઢાળ શરૂ થયો અને મારી ઝડપ પણ ઘટવાની શરૂઆત થઇ. ભાઇ, ભારે હતો એ ઢાળ. ગોલ્ડન ગેટ પર ધુમ્મસ હતું પણ એકંદરે દેખાય તેમ હતું. હવે થયું કે અહીં આવ્યા છીએ તો આરામથી બધું જોતા-જોતા દોડીએ એટલે આરામથી બ્રિજ ક્રોસ કર્યો. રીટર્નમાં ખબર પડી કે ઓહ, અહીં તો ટ્રેઇલ છે. વળી વાળો ઉંચો ઢાળ, જે મને એમ કે છેલ્લો હશે. પછીના પાંચ કિમી સારા ગયા પણ મારી ઘડિયાળમાં ભૂલથી ઓટો લેપ બંધ રાખેલું એટલે કેટલી ઝડપ છે એ ખબર જ ન પડે. ભયંકર ભૂલ કહેવાય આ. એટલે, સરવાળે રેસનું સત્યનાશ થયું એમ કહેવાય. છેલ્લા બે કિમી પણ સારો એવો ઢાળ ચડવાનો આવ્યો અને છેલ્લા ૪૦૦ મીટર એકદમ ઊંડા ખાડા જેવો રસ્તો. માંડ માંડ ઝડપ કાબૂમાં રાખી અને રેસ પૂરી કરી.

રેસ પછી ફોટા પડાવ્યા, પછી ખબર કે એ એક ફોટો લેવો હોયતો ૨૪ અમેરિકન ડોલર આપવાના હતા, જે અમે ન આપ્યા. રેસ પછી અમને ચોકલેટ મિલ્ક, પોટેટો કાતળીનું પેકેટ, બે લીપ બામ, એક બીયર અને એક સરસ મેડલ મળ્યો. જે અમને ૧૩૦ વત્તા ૧૫ વત્તા હોટેલનું જે કંઇ બિલ આવે તેટલો પડ્યો છે, જે સર્વે લોકોની જાણ સારું 🙂

મસ્ત મેડલ!

સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/activities/2272559431

ટીપ

કોફી અને બનાના કેક

.. ટીપ ટીપ બરસા પાની વાળી ટીપ નહી પરંતુ ટીપ કલ્ચરની વાત છે.

અહીં સા.ફ્રા. એટલે કે અમેરિકામાં ટીપના બહુ લફડા. તમને ફૂડ કે સર્વિસ ગમે કે ન ગમે, ટીપ આપવી પડે. તે પણ ૧૮ થી ૨૫ ટકા બિલની રકમ જેટલી. આ ભયાનક કલ્ચર મને પસંદ નથી અને હું તેનો આ બ્લોગ પર સખ્ત વિરોધ કરું છે. ભારતમાં સારુ. ૧૦-૨૦ રૂપિયા મૂકી દો એટલે કોઇ કચકચ ન કરે. અહીં તો વેઇટરો રીતસરની બૂમો કે ગાળાગાળી કરવાના કિસ્સા સાંભળ્યા છે. ઘણી વખત આ વિશે ચર્ચા થઇ તો જાણવા મળ્યું કે વેઇટર વગેરેને બહુ ઓછો પગાર મળે. સામે મારી દલીલ છે કે આપણને ક્યાં વધુ પગાર મળે છે! 🙂 વધુ સંશોધન કરતા જણાવ્યું કે એ લોકોને ઘણી વખત ન્યૂનતમ ધારાધોરણ કરતા પણ ઓછો પગાર મળે છે.

હવે, આપણા રા.ગા. કદાચ અમેરિકામાં આવીને આ જોઇ ગયા હશે અને એમને પણ લાગ્યું કે આપણે પણ લોકોને મફતમાં પૈસા આપવા જોઇએ એટલે પોતાના ઢંઢેરામાં લે લાઇ લઇ જા, બે ચાર કરીને મૂકી દીધું છે.

માટે, સમજી વિચારીને ટીપ અને મત આપવા વિનંતી 🙂

એક ખોવાયેલી બિલાડી

શું તમે આ બિલાડી જોઇ છે?

અમે: શું તમે ઉપરોક્ત બિલાડી જોઇ છે? છેલ્લા બે દિવસથી તે અમારા ઘરે આવી નથી. ક્યાંયથી પણ તમને એનો અત્તો-પત્તો મળે તો તુરંત આ બ્લોગ પર જણાવવા વિનંતી છે. ૨૪ કલાક ઇમરજન્સી સેવા ઉપલબ્ધ છે.

બિલાડી: બે દિવસ તેમના ઘરે નહી જઉં એટલે ખબર પડશે. હા, હા હા!

અપડેટ: બિલાડી સહકુશળ પાછી આવી ગઇ છે!! 🙂

૧૩ વર્ષ

  • આજના દિવસે બ્લોગના ૧૩ વર્ષ પૂરા થયા છે. ૧૩ વર્ષમાં બનાસ, સાબરમતી અને મીઠી નદીઓમાં ઘણાં પાણી વહી ગયા છે અને બ્લોગિંગ જગતમાં પૂર , દુષ્કાળ, અતિવર્ષા તેમજ હિમવર્ષા પણ થઇ છે. હાલમાં અહીં દુષ્કાળનું વાતાવરણ છે, પણ આપણો બ્લોગ ટકી રહ્યો છે. આશા રાખીએ કે બીજા ૧૩ વર્ષ સુધી પણ તે ટકી રહે અને હું આવી જ રીતે કંઇ પણ રેન્ડમ લખતો રહું અને લોકોને હેરાન કરતો રહું.
  • આ પણ જુઓ: ૧૨ વર્ષ

વ વિઝાનો વ!

ફરી પાછી મારી વિઝાની વાતો શરૂ થાય પહેલાં આ બે લિંક-કડીઓ જુઓ,

૧. ભારતના નાગરિકો માટે વિઝા જરૂરિયાતો.

૨. બહારના લોકો માટે ભારતની વિઝા નિતી.

હવે બંને તદ્દન વિરોધાભાસી છે, પરંતુ થેન્ક્સ ટુ, ભારત સરકારે ૨૦૧૪ પછી આમાં ધરખમ છૂટ આપી છે એટલે તમને નંબર ૨ એકદમ સરસ લાગે છે. મોટાભાગના દેશોના લોકોને ઇ-વિઝા મળી શકે છે (સ્વાભાવિક હોય કે આપણા પેલા મહાબદમાશ પડોશી દેશને ન મળે). હવે, આ વિઝા પોસ્ટ એટલે આવી કે ડેબકોન્ફ ૧૯ બ્રાઝિલમાં છે અને ડેબકોન્ફ ૨૦ ઇઝરાયેલમાં છે. બંને દેશો સરસ છે, પણ આપણને વિઝાની કડાકૂટ ન ગમે. બંને ડેબકોન્ફમાં સ્પોન્સરશિપ પણ મળશે, એટલે કેનેડા-તાઇવાનની જેમ જ આ પ્રવાસોની પોસ્ટ આવે તો નવાઇ ન પામતાં. ડેબકોન્ફ હંમેશા સરસ હોય છે, અને કેનેડામાં ભલે શરમ વગર ઓપન બાથરૂમમાં નહાવું પડતું હતું કે ઠંડા બેંગલ ખાવા પડતા હતા અને સ્લિપિંગ બેગમાં સૂવું પડતું હતું કે તાઇવાનમાં ભલે બંક બેડ પર સૂતો હતો કે એસી વગર પરસેવો પડતો હતો, પણ જ્યારે દુનિયાભરના લોકોને મળીએ અને તેમની સાથે મઝાથી વાતો કરીએ અને તેમની વિવિધ વાતો સાંભળીએ ત્યારે બધું જ માફ છે!

PS: ડેબકોન્ફ ૧૯માં રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું છે, જોઇએ હવે કેવી રીતે જવું!

ધુળેટી

ક્યારે છે હોળી? ક્યારે છે હોળી?

સોરી!

ધુળેટી. ક્યારે છે ધુળેટી?

તાલીમ

.. એટલે કે ટ્રેઇનિંગ. હવે ગોઆનું હાફ આયર્નમેન રજીસ્ટર કરાવ્યા પછી નવેસરથી પદ્ધતિસરની ટ્રેઇનિંગની શરૂઆત કરવામાં આવશે. ટ્રેઇનિંગ સૌથી મહત્વની વસ્તુ છે કે આપણે એમ થાય કે કોચ આ શું કરાવે છે? આ તો બહુ સરળ છે, મને આવડે છે, હું તો અનુભવી છું, આ તો બચ્ચા જેવું છે – આવા વિચારો મન પર કબ્જો કરે છે અને છેવટે ટ્રેઇનિંગમાં ૧૦૦ ટકા મન અપાતું નથી અને સરવાળે ટ્રેઇનિંગનો કોઇ અર્થ રહેતો નથી. મારા મતે,

૧. ટ્રેઇનર કહે તે જ કરવું.

૨. તમારું બધું શીખેલું ભૂલી જવું. કોરી પાટી થઇને જવું.

૩. પ્રશ્નો પૂછવા, પણ પૂછવા ખાતર ન પૂછવા.

૪. ટ્રેઇનર પર વિશ્વાસ રાખવો.

૫. ૧૦૦ ટકા સર્મપણ કરવું.

હવે થાય છે કે આ બધું થોડા સમય પહેલાં હું શીખ્યો હોત તો કેન્યન્સ જોડે દોડતો હોત 🙂

PS: મારા માટે તરવું (એ પણ દરિયામાં ૧.૯ કિમી) એ સૌથી મોટી ચેલેન્જ છે, અને મને ખાતરી છે કે એ જ મને આગળ રાખશે!

ગુજરાતી વિકિપીડિયા: મારા ૭ વર્ષ!

૩૦ ડિસેમ્બર ૨૦૧૧! આ દિવસે મારું હાલનું સભ્ય ખાતું (ie સભ્ય:KartikMistry) ગુજરાતી વિકિપીડિયા પર ખોલવામાં આવ્યું હતું. એ પહેલાંના સભ્ય ખાતા એટલે યુઝર એકાઉન્ટ વડે થોડાં ફેરફારો-એડિટ્સ કરેલા પરંતુ કાળક્રમે એ ખોવાઇ ગયું અને જ્યારે એક સમયે અંદરથી એમ થયું કે હવે સમય છે, ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં કંઇક યોગદાન કરવાનો ત્યારે નવું ચકાચક ખાતું બનાવ્યું. થોડા દિવસ તો ઉત્સાહ રહ્યો.[૧] વિકિપીડિયા અમદાવાદની ફોટોવોક કરી. એકાદ-બે વિકિમિટિંગોમાં પણ ભાગ લીધો. ૧૦ મહિનામાં ૧૦-૧૫ ફેરફારો પણ કર્યા! પરંતુ પછી, આ ઉત્સાહ ઠંડો પડ્યો અને પછી તો અમદાવાદને ગુડ બાય કહેવાનો સમય આવ્યો. બેંગ્લોરમાં રનિંગ કરવા, સાઉથ ઇન્ડિયન ડોસા-ઇડલી ખાવા અને ફિલ્મો જોવા સિવાય બીજું કંઇ ખાસ કર્યું નહી, પણ થોડું-થોડું યોગદાન શરૂ કર્યું. મુંબઈ આવ્યા પછી, વિકિમિડિયા ફાઉન્ડેશનમાં જોડાયો ત્યારે શરૂઆતમાં તો અમારા ટુલ્સ-સોફ્ટવેરના ટેસ્ટિંગ માટે અને પછી ગુજરાતી વિકિપીડિયાના સભ્યોના પ્રેમ, સહકાર, સહયોગ અને માર્ગદર્શનથી ઢગલાબંધ ફેરફારો કરવાનું શરૂ કર્યું!

૨૦૧૩-૨૦૧૪ સુધી આ ઉત્સાહ જાળવી રાખવામાં આવ્યો. ૨૦૧૩ની હોંગ કોંગ વિકિમેનિયામાં ધવલભાઇ (અને ધવલભાઇ તો ૨૦૧૪ લંડન અને ૨૦૧૫ મેક્સિકો સીટીમાં પણ મળ્યા) અને અર્નવને મળવાનું થયું પછી ઉત્સાહ વધ્યો. ૨૦૧૪ પછી અમારી ટીમે (ie ઓફિસ કામ!) કન્ટેન્ટ ટ્રાન્સલેશન પ્રોજેક્ટ[૨] શરૂ કર્યો એટલે તો નવાં લેખો બનાવવાનું સરળ બન્યું. આ નિમિત્તે ડોગફૂડિંગ વડે નવાં લેખો બનાવ્યા, પણ આ વખતે તે ટેસ્ટિંગ જ નહોતા. વ્યવસ્થિત લેખો હતા! મોટાભાગના લેખો નિઝિલે અંગ્રેજી વિકિપીડિયામાં બનાવેલા ગુજરાત અંગેના લેખો તેમજ મને ગમતા વિષયોના હતા.

૨૦૧૬માં ગુજરાતી વિકિપીડિયાના એક પ્રબંધક અને જૂના અને જાણીતાં સભ્યોમાંના એક એવા અનિકેતભાઇની મુલાકાત મેકરફેસ્ટમાં રાખેલી ગુજરાતી વિકિપીડિયાની મીટ-અપ વખતે થઇ પછી તેમને ફરી ઓગસ્ટ ૨૦૧૬ની વિકિકોન્ફરન્સ ચંદીગઢમાં પણ મળ્યો.

૨૦૧૭માં સુશાંતભાઇ[૩] અને નિઝિલ[૪] ને પહેલી વાર મળ્યો (સુશાંતભાઇ મારા ઘરે આવ્યા અને હું નિઝિલના ઘરે ગયો!) અને ૨૦૧૮માં અનંત[૫]ની મુલાકાત અમદાવાદની વિકિપીડિયા વર્કશોપ વખતે થઇ અને મારા વિકિમિત્રોનો વ્યાપ વધતો ગયો. હજુ અમુક સભ્યોની રૂબરૂ મુલાકાત થઇ જ નથી, પણ વોટ્સએપ અને વિકિ પર વાતચીત ચાલુ જ છે. આશા રાખીશ કે મારું યોગદાન વધતું જ રહે અને જીવનની છેક છેલ્લી ક્ષણ સુધી ગુજરાતી ભાષા અને વિકિપીડિયા માટે કંઇક કરતો રહું!

અસ્તુ!

ઓકે. હવે સમય છે, તાજા ફેરફારો પાનાંને જોવાનો 🙂

[૧] ગુજરાતીઓ આરંભે શૂરા!

[૨] https://www.mediawiki.org/wiki/Content_translation

[૩] વિકિસોર્સના માસ્ટર બ્લાસ્ટર અને મોજીલા સુશાંતભાઇ.

[૪] ડો. નિઝિલ. એક એડિટ્સ કરતાં ૧૦,૦૦૦ એડિટ્સ ઓછી છે એવું મંતવ્ય ધરાવતા ઉત્સાહી સભ્ય!

[૫] ઉર્ફે, ગઝલ વર્લ્ડ.

માનસિકતા ૩

* આવું કેમ? કરોડોનો ફ્લેટ હોય તો પણ જૂની-પુરાણી વસ્તુઓનો મોહ કેમ લોકોને છૂટે નહી? 🙂

PS: ઘર ખાલી કરતાં અને નવાં ઘરમાં જતી વખતે આવેલો વિચાર

PS ૨: કરોડોનો ફ્લેટ મારો નથી, મકાનમાલિકનો છે!

અપડેટ્સ – ૨૨૫

* આ આખું અઠવાડિયું વ્યસ્ત રહ્યું. અને મારે જ્યારે વ્યસ્ત રહેવાનું આવે ત્યારે મગજનો પારો થોડો ઊંચો જાય 🙂 તો પણ, શાંતિથી ભારતીય પ્રાદ્યૌગિક સંસ્થામાં (એટલે કે IIT મુંબઈ!) બે હાફ-મેરેથોન (એક સાંજે, બીજી સવારે) દોડવામાં આવી. તે પછી ઘર બદલ્યું અને ગોઠવ્યું. હજુ પણ કેટલાય કામ બાકી છે. કાલની વસઇ-વિરાર ફૂલ મેરેથોન પડતી મૂકી છે. હાફ હોત તો દોડાઇ જાત પણ ફૂલ મેરેથોનની વાત અલગ છે. ખાસ કરીને વસઇ-વિરાર માટે મુશ્કેલ છે. કારણ કે ૪ કલાક પછી રસ્તા પર કાગડા ઉડતા હોય અને પાણીના પણ ફાંફા પડે છે તેવા લોકોના અનુભવો છે. જોકે છેલ્લાં બે વર્ષથી સ્થિતિમાં સુધારો થયો છે એવું સાંભળ્યું છે, પણ નો રિસ્ક! એટલે કાલે બધાં જોડે ત્યાં જઇશ અને ૧૧ કિમીના રૂટ પર ચાલીશ (અથવા કોઇ જોતું ન હોય તો દોડી નાખીશ!).

* સાયકલ બરોબર ગોઠવાઇ ગઇ છે અને ચાલુ પણ થઇ ગઇ છે. ડિસેમ્બરની ઠંડી અહીં તો લાગતી નથી અને હવે સાયકલનો રૂમ નાનો છે એટલે થોડી તકલીફ પડે છે. અહીં તો ટેબલ ફેન વગર નહી ચાલે.

* ઘર બદલી કરીએ ત્યારે એકસાથે બહુ કચરો સાફ થાય છે. આ વખતે ફરી ભેગા થયેલા સફારીની પસ્તી તેમજ ન વંચાતા અને ભૂલથી ખરીદેલા પુસ્તકોનો વારો છે. જોકે એ પહેલા ઘણાં બધાં પુસ્તકો પપ્પા જોડે નજીકના પુસ્તકાલયમાં પહોંચાડ્યા હતા. હવેના પુસ્તકો બહુ ટેકનિકલ છે અને મને ખ્યાલ નથી કે કોને કામમાં આવશે..