પુસ્તક: જાતકકથા

છેલ્લી અપડેટમાં લખ્યું હતું તેમ ક્રોસવર્ડમાંથી બક્ષીબાબુની નોવેલ જાતકકથા મળી ગઇ. બે દિવસમાં લગભગ બે બેઠકે આ પુસ્તક પુરુ કર્યું અને હવે તેનો નાનકડો રીવ્યુ!

IMG_20171216_112816.jpg
થિંક બક્ષી!

સૌપ્રથમ તો આ પુસ્તકનું પુન:મુદ્રણ પ્રવિણ પ્રકાશને કર્યું તે માટે તેમનો આભાર. હવે જાતકકથાનું આવરણ સરસ છે. પ્રથમ પાનું ઉઘાડીને જોયું તો અન્ય નવલકથા-પુસ્તકોના આવરણો હોરિબલ છે. યસ, હોરિબલ. તેનો ફોટો મૂકવાની પણ ઇચ્છા થતી નથી.

જાતકકથા વાંચવાની શરૂઆત કરી એ પહેલાં જાતકકથા એટલે શું? એ વિષય પર ઇન્ટરનેટ પર બહુ બધું વાંચી કાઢ્યું. બક્ષીબાબુએ પણ સરસ રીતે સમજાવ્યું છે. ૧૯૬૯ની આ નવલ બક્ષીબાબુના એ સમયના મિજાજને યોગ્ય રીતે વર્ણવે છે. નવલને ત્રણ ભાગોમાં વહેંચી છે, પણ આપણો રસ જરાય ભંગ થતો નથી. હવે તેમાંથી થોડાક અવતરણો!

‘કોઈ પણ માણસ સાથે હોય તો મજા આવે જ’ આમ્રપાલીએ અંધારામાં કહ્યું.
‘માણસ નહીં, પુરુષ. માણસમાં તો સ્ત્રીઓ પણ આવી જાય.’
‘મારું ગુજરાતી એટલું બધું સારું નથી.’

‘હિંદુ ધર્મ પોતાના કિનારાઓ પર સૌના ઇશ્વરોને જીવવા દે છે.’

‘ગુજરાતીઓમાં બે જ જાતો છે, એક સારા અને એક ખરાબ. એક દારૂ પીનારા, બીજા ન પીનારા. સારા ગુજરાતીઓ પીએ છે, ખરાબ નથી પીતા.’

 

અને, મને બરાબર બંધ બેસતું અવતરણ!

‘.. અને રાત્રે ભયંકર ઊંઘ આવે છે. પથારીમાં પડતાંની સાથે જ, પાંચ મિનિટમાં ઊંઘ્યા પછી કોઈ મને હલાલ કરી નાંખે તોપણ ખબર ન પડે.’

હવે? બે દિવસમાં નવલ વાંચી લીધા પછી ૬ મહિના પછી ફરીથી વાંચીશ ત્યારે વધુ અવતરણો સાથે. બક્ષીબાબુની નવલકથાઓની મઝા એ જ છે કે જ્યારે પણ વાંચો ત્યારે તાજી જ લાગે.

Advertisements

અપડેટ્સ – ૨૧૧: અમદાવાદ!

સવારે વહેલી ફરી પાછો એસ.ટી. પકડીને અમદાવાદમાં ઇન્કમ ટેક્સ પર ઉતર્યો ત્યારે મેટ્રોનું કામકાજ જોઇને આનંદ થયો. હવે ત્યાંથી મારે પેલી ગુમ થયેલી બેંકની તપાસ કરવાની હતી. મારી ૨૦૦૯-૧૨ની યાદશક્તિ ઢંઢોળી અને પાસબૂક પરથી હું સાચા સ્થળે પહોંચ્યો પણ ત્યાં તો “જગ્યા ભાડે આપવાની છે” એવું પાટિયું લટકતું હતું. મને થયું SBI જેવી બેંક બંધ થઇ જાય એવા સમાચાર મેં કેવી રીતે મિસ કર્યા? પછી એક ટ્રાય સામેની બ્રાંચમાં કરીએ એવો વિચાર આવ્યો અને ત્યાં પહોંચીને ખબર પડીકે એ બ્રાંચ તો ક્યાંક નજીકમાં જ ખસેડાઇ છે. ઓકે. ગુડ. ત્યાં પહોંચી ગયો. ચૂંટણીને કારણે લગભગ અડધા કર્મચારીઓ નિષ્ક્રિય લાગ્યા પણ મારું ૧૦ ટકા કામ થયું. કોઇ અજ્ઞાત મેડમ રજા પર છે એવો સ્ટાન્ડર્ડ જવાબ સાંભળવા મળ્યો અને પછી હું ત્યાંથી આગળ શું કરવું તે વિચારતો બહાર નીકળ્યો.

પહેલું કામ તો જેકેટ બેગમાં મૂક્યું. વેલકમ ટુ અમદાવાદ! પછી અમારા સાયકલ મિત્ર નિસર્ગભાઇને ફોન કર્યો અને તેમની ઓફિસ નજીકમાં જ હોવાથી ક્રોસવર્ડ મીઠાખળીમાં મળવાનું નક્કી કર્યું. આ ક્રોસવર્ડ આપણી ફેવરિટ. ત્યાં પેલી કોફી શોપ પણ સારી. નિસર્ગભાઇ જોડે કરેલી ૪૦૦ બી.આર.એમ.નો એમનો મેડલ મારી જોડે હતો તે તેમને સુપરત કર્યો અને પછી થોડી પેટ-પૂજા કરવામાં આવી.

નિસર્ગભાઇ જોડે સાયકલિંગ અને ગુજરાતમાં સાયકલિંગ પર બહુ વાતો કરી. હું તો નવરો હતો પણ તેઓ વ્યસ્ત હતા એટલે તેમને વિદાય આપી હું ક્રોસવર્ડમાં ગયો અને ત્યાં જઇને જોઉં તો ગુજરાતી વિભાગ થોડો મોટો બન્યો હતો અને ત્યાં કાઝલ ઓઝા વૈદ્યનું એકચક્રી સામ્રાજ્ય હોય એમ લાગ્યું. વચ્ચે વચ્ચે બીજા લેખકો ઝળકી રહ્યા હતા અને ત્યાં નજરે ચડ્યા – બક્ષી!

IMG_20171215_140116

પ્રવીણ પ્રકાશને બક્ષીબાબુના થોડા પુસ્તકો ફરી પ્રકાશિત કર્યા છે. એ માટે તેમનો ધન્યવાદ. મને જાતકકથા નવલ મળી ગઇ (અને હાલમાં તે વાંચી રહ્યો છું, તેનો રીવ્યુ પછીની પોસ્ટમાં!). ક્રોસવર્ડમાં હવે પુસ્તકો પછી સ્ટેશનરીનો માહોલ છે. તેમાં કંઇ લેવા જેવું ન લાગ્યું એટલે થોડો ટાઇમપાસ કરીને નીકળી ગયો. હા, ક્રોસવર્ડમાં “ચન્દ્રકાંત” જેવો જોડણીદોષ ખૂંચ્યો અને જેમ દર વખતે હોય છે તેમ ગુજરાત વિરોધી પુસ્તકો ડિસપ્લે પર ખાસ દેખાય તેમ મૂકવામાં આવ્યા હતા. નોર્મલ છે!

ત્યાંથી નીકળીને ઇશિતાને મળવા માટે પકવાન ચાર રસ્તા જવાનું હતું. ત્યાં ફાલાસિન કે ફાલાસી જેવું નામ ધરાવતા જ્યુશ કાફેમાં બેઠાં-બેઠાં ગપ્પાં માર્યા. જગ્યા સરસ છે. તેની ત્રણ સ્તર વાળી સેન્ડવિચ પણ સરસ હતી.

ત્યાંથી ઉપરના નકશામાં બતાવ્યું તેમ પકવાનથી પાન ખાઇને નક્કી કર્યું કે સંદિપનો જો ફોન ન આવે તો ચાલીને કાલુપુર સ્ટેશન જવું. કુલ અંતર લગભગ ૯.૫ કિમી હતું જે ૨ કલાક જેવું લાગે તેમ હતું. બરોબર. ૩.૫ કિમી ચાલ્યો ત્યારે સંદિપ મિટિંગમાંથી ફ્રી થયો અને અમે સહજાનંદ આગળ મળવાનું નક્કી કર્યું અને મળ્યા. છેવટે એક સરસ ચીઝ વડાપાંવ અને સેન્ડવિચ ખાધી. ત્યાંથી તેના ઘરે થઇને તેના દીકરા રીષિને લઇને તે મને કાલુપુર મૂકવા આવ્યો. દુર્ભાગ્યે ટ્રાફિક વધુ હતો એટલે કવિન માટે દોરી-ફીરકી લઇ શકાઇ નહી. આ વખતે લોકશક્તિમાં લોકોનો ત્રાસ હતો નહી અને થર્ડ એસીના કારણે ઠંડી-પવન પણ લાગવાના ન હતા એટલે આરામથી સૂઇ ગયો. સવારે ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે એકસાથે બે દિવસનો થાક દેખાયો જે પછી રવિવારની રાઇડ પર પડવાનો હતો એમ લાગ્યું.

તો આ પોસ્ટ પૂરી. અને હા, કાલે ૧૮ ડિસેમ્બર – યાદ છે? ચૂંટણી પરિણામો 😀

ડોન્ટ બી હીરો

* આનાંથી વધુ સારું શીર્ષક મને ગુજરાતીમાં મળ્યું નહી એટલે અંગ્રેજીમાં જ રાખ્યું. કેમ? કારણ છે, નાનકડી ઘટના કે દુર્ઘટના.

ગયા વર્ષે લગભગ આ જ સમયે મને સાયકલ પર એક્સિડેન્ટ થયેલો. લગભગ ત્રણ મહિના સાયકલ વગર જેમ-તેમ ચલાવ્યું પણ પછી આરામથી સાયકલ ચલાવી. ૪૦૦ કિમી સાયકલ ચલાવી અને બીજા દિવસે ૭૨ કિમી દોડ્યો. કચ્છ જઇ આવ્યો (એટલે કચ્છ જઇ આવ્યા). ઓક્ટોબર-નવેમ્બરમાં બહુ દોડ્યો. ડિસેમ્બરમાં પ્લાન હતો અમદાવાદ થી માઉન્ટ આબુ દોડવાનો. થયું એવું કે ગઇકાલે સ્ટ્રેચિંગ કરતી વખતે થોડો આગળ નમ્યો અને અચાનક મારી કમરમાં દુખાવો ઉપડ્યો. સામાન્ય રીતે હું ચિંટુ-પિંટુ દુખાવાને અવગણું છું પરંતુ આતો ચિંટુ-પિંટુના કાકા જેવો દુખાવો હતો (સૌ કોઇ ચિંટુ-પિંટુ અને તેમના કાકાઓની ક્ષમાપના સાથે, નામ માત્ર ઉદાહરણ માટે લેવાયું છે!). હવે બપોર સુધી રાહ જોઇ પણ પછી રહેવાયું નહી. દીપ-કિરણની મદદથી ફિજીયોથેરાપિસ્ટ શોધી કઢાયો અને મુલાકાત લેવાઇ. થોડો ફરક પડ્યો પણ આજે સવારે ફરીથી પરિસ્થિતિ એવી જ હતી. ફરી મુલાકાત લીધી અને સાંજે ૫ કિમી ટેસ્ટ રનિંગ પણ કર્યું, ફિજીયો જોડે ચર્ચા કરી અને નક્કી કર્યું કે હવે ૨૨૦ કિમી દોડવું આ સંજોગોમાં શક્ય નથી.

મને લાગે છે કે આ નિર્ણય સાચો છે. હીરો બનવા જતાં કાંકરામય થવું પડે એના કરતાં તો સાચો જ છે.

મદદ અને પૃચ્છા કરનાર સૌ મિત્રોનો આભાર. કોકી, કવિન, ઇશિતા, દીપ, કિરણ, ગુંજન અને વિમલભાઇનો ખાસ આભાર.

અપડેટ્સ – ૧૯૬

* ડિસેમ્બર મહિનો આવી ગયો પણ ઠંડી હજુ આવી નથી. હવે જોઇએ ડિસેમ્બરમાં દોડતી વખતે કેટલી ઠંડી લાગે છે, ખાસ કરીને આપણા ફેવરિટ અમદાવાદ, પાલનપુર અને આબુમાં. હા, માઉન્ટ આબુમાં ઠંડી લાગવાનો સમય થાય એ પહેલાં હું પાછો આવી જઇશ એવો પ્લાન છે! ના. બીજો કોઇ પ્લાન એટલે કે પ્લાન બી નથી!

* ગયા અઠવાડિયે બ્લોગ મિત્ર પ્રિમાએ અમારા ઘરની મુલાકાત લીધી અને ઘણાં વખતે ગપ્પાં મારવાની મજા આવી. સ્વાભાવિક રીતે વાતોનો વિષય પુસ્તકો અને પ્રવાસ જ હતો. એ જ દિવસે બીજા મિત્ર ભાવેશને મળવા બી.કે.સી. ગયો અને ત્યાં પણ વાતોના વડાં ખાધાં અને મજાની જૂની યાદો તાજી કરી દીધી.

* ખરાબ સમાચારમાં, મારા વર્ડપ્રેસના ખાતામાં કંઇક ગરબડ થઇ છે, જેથી કોઇના વર્ડપ્રેસના બ્લોગ પર લાઇક થઇ શકતું નથી. હજુ તે ઉકેલવાનો સમય મળ્યો નથી, પરંતુ બ્લોગ મિત્રો! અમને તમારા પોસ્ટ્સ ગમે જ છે! 🙂

* ઘરમાં છુટ્ટા પૈસાની કોઇજ રામાયણ નથી. હજુ હમણાં સવારે જ દૂઘ વાળાએ નવી ૨૦૦૦ની સામે છૂટા આપતાં નવી ૫૦૦ રુપિયાની નોટ આપીને અમને ધન્ય કરી દીધા. હવે એક કામવાળી બાઇને પૈસા કેવીરીતે આપવા એ તકલીફ બાકી રહી છે. બાકી ઉબેર કે ઉબર, પેટીએમ, ઓનલાઇન શોપિંગ, ક્રેડિટ કાર્ડ વગેરેથી જીવન સુખમય છે. હજુ સુધી બેંકમાં ગયો નથી, પણ આજ-કાલમાં જવું પડશે એવું લાગે છે.

* કવિન આજે પિકનિક ગયો છે. ઘરમાં સંપૂર્ણ શાંતિ છે.

વિકિમીડિયા કોમન્સમાં કેવી રીતે ફાળો આપશો?

* વિકિપીડિયા પર ફોટાઓ (અને અન્ય મિડિઆ) અપલોડ કરવા માટે ‘કોમન્સ‘ નામની વેબસાઇટનો ઉપયોગ થાય છે. કોઇપણ વિકિપીડિયા આ કોમન્સમાંથી ચિત્રો, વિડિઓ વગેરે વાપરી શકે છે એટલે એને કોમન્સ કહે છે. બાકી, આ સરસ વસ્તુ છે. ૨૦૧૧માં જ્યારે અમે વિકિપીડિયા ટેક્સ અમદાવાદમાં ભાગ લીધો ત્યારે અમદાવાદ શહેરના ઘણાં ફોટાઓ પાડેલા, અપલોડ કરેલા અને તે અસંખ્ય લેખોમાં વપરાયા છે.

આ ઉપરાંત, એક ઉદાહરણ મારું પોતાનું. ૨૦૦૬માં એટલે કે ૧૦ વર્ષ પહેલાં અમારા બજેટ મુજબ અમે હનીમૂન માટે માઉન્ટ આબુ ગયેલા ત્યારે ત્યાંથી વળતા અંબાજી અને ત્યાંથી કોટેશ્વર ગયેલા. ગઇકાલે જૂનાં ફોટાઓ ફંફોસતો હતો ત્યારે કોટેશ્વરનો ફોટો જોવા મળ્યો અને વિકિપીડિયામાં તેના લેખ અને અન્ય જગ્યાઓ પર જોયું તો કોટેશ્વરનો કોઇ ફોટો નહોતો. તરત જ અપલોડ કરવામાં આવ્યો.

તે ફોટો તે . તો તમે હનીમૂન પર ગયા હોવ અથવા જાવ તો.. 🙂

અપડેટ્સ – ૧૮૦

* અપડેટ ટાઇમ!

* ગઇકાલે સવારે મુંબઈ પાછો આવ્યો. તો શું કર્યું અમદાવાદમાં? અમદાવાદ જવાના મુખ્ય બે (કે ત્રણ) હેતુઓ હતા. ૧. વિકિપીડિયા મીટઅપ ૭, ૨. મેકરફેસ્ટ ૨૦૧૬ અને ૩. હિડન એજન્ડા હતો, દોડવાનો (જે સફળ ન થયો).

* શુક્રવારે રાત્રે અમદાવાદ પહોંચ્યો ત્યારે કર્ણાવતી એક્સપ્રેસના પ્રવાસને કારણે થાકી ગયો હતો. અમદાવાદના રીક્ષાવાળાનો ફરી અનુભવ અને ડિનરમાં ઓનેસ્ટ પાઉંભાજી. શનિવારે પહેલાં તો “ગુજરાતમાં કલાના પગરણ – રવિશંકર રાવળ” લેવા માટે આર્ચર આર્ટ ગેલેરીની મુલાકાત લીધી. પછી, BRTS ઝિંદાબાદ અને અડધું અમદાવાદ દેખ્યું. નિશિથ, મિનલ-ઝિયુસને મળ્યો. સાંજે ફરી પાછા અમદાવાદના ટ્રાફિક (સેન્સ)ની ઝલક. સાંજે અનિકેતભાઇને મળવાનું હતું અને અમદાવાદમાં સાયકલ શેરિંગની દુકાનો દેખીને અત્યંત નવાઇ લાગી પણ ચલાવવાનો સમય કે હેલ્મેટ હતા નહી. અનિકેતભાઇ જોડે ગામ-પરગામની વાતો કરી, સેવ-ઉસળ ખાધા અને વધુ વાતો કરી. મજા આવી. તેમણે ભાવનગરી ગાંઠિયાની ગિફ્ટ આપી. રાત્રે મામાના ઘરની ઉડતી મુલાકાત.

* રવિવારે સવારે દોડવાનો કાર્યક્રમ હતો પણ મારું પેટ કંઇ બીજું બોલતું હતું, એટલે આરામ કર્યો. સવારે મેકરફેસ્ટમાં ગયો અને બધાં લોકોને મળ્યો. રજનીકાંત (જોશી) જોડે મુલાકાત થઇ. સોહિલ મળ્યો અને સારી એવી વાતો થઇ. સ્ટોલ વગેરે સરસ હતા. ગુજરાતમાં આ કોમ્યુનિટીને વધતી જોઇ આનંદ થયો. હા. ૫ કિમી ચાલીને ત્યાં પહોંચેલો એટલે થાક વત્તા ગરમી લાગ્યા હતા એટલે બપોરે ફરી સૂઇ ગયો અને પાછો સાંજે વિકિપીડિયા મીટઅપ માટે પહોંચ્યો.

* ધાર્યુ હતું તેમ મીટઅપમાં ચાર લોકો હતા – જે ચારેય વિકિપીડિયા વિશે જાણતા હતા – હવે અહીં હસવું કે રડવું એ તમે જ નક્કી કરજો. નિષ્કર્ષ એ નીકળ્યો કે ગમે તેટલો પ્રયત્ન કરો પણ જો મનમાં કંઇ યોગદાન આપવાની ઇચ્છા ન હોય તો કંઇ ન થાય. યશને પહેલી વાર મળ્યો. તે મેડિકલ સાયન્સનો વિદ્યાર્થી છે અને અંગ્રેજી વિકિપીડિયામાં અઢળક યોગદાન આપે છે. કોનારકને ઘણાં સમય પછી મળ્યો. અનિકેતભાઇને આપણે હવે ઓળખીએ જ છીએ 🙂 મીટઅપનો અંત કોફીથી આવ્યો. રાત્રે વિનયના ઘરે ગયો. તે ઘુડખર જોઇને આવ્યો હતો એટલે થાકી ગયો હતો એટલે અમે વહેલા સૂઇ ગયા. પણ, એ વાત હું ભૂલી ગયો કે સવારે જો કર્ણાવતી એક્સપ્રેસમાં જવાનું હોય તો બે કે ત્રણ એલાર્મ મૂકવા પડે. મેં એક જ મૂક્યું. પરિણામ? દોડા-દોડી. ૪.૨૦ જેવો વિનયે મને જગાડ્યો અને હું ભાગ્યો. સદ્ભાગ્યે ટ્રેન ઉપડી નહોતી એટલે.. ઓલ ઇઝ વેલ.

મુંબઈ-પાલનપુર વાયા વેસા

* વર્ડપ્રેસે ફરી પાછું એડિટિંગ સોફ્ટવેર બદલ્યું એટલે આ પોસ્ટમાં કંઇ ગરબડ થાય તો પહેલેથી હાથ જોડ્યા છે 🙂

* થયું એવું કે મુંબઈથી સાયકલ લઇને પાલનપુર જવાનું મારા વિશલિસ્ટમાં ક્યારનુંય હતું. આમેય, ૫૦૦ કિમી કરતાં વધુ મોટી સાયકલિંગ સફરનો લ્હાવો આ સિવાય નજીકના ભવિષ્યમાં મળે તેમ નહોતું અને કોકી-કવિન ત્યાં હોય તો મારી સાયકલિંગ સ્પિડ વધે એ ફાયદો પણ ખરો.

સૌથી પહેલાં તો એકલા જવાનું નક્કી કરેલું. જયદિપે એમાં દમણ સુધી જોડાવાનું નક્કી કર્યું. દમણમાં હોટલ નક્કી કરી અને પછી બરોડા માટે મદદ પોકારો નાખવામાં આવ્યા – છેવટે જીજ્ઞેશ દિવાળીમાં ત્યાં હતો એટલે નાઇટ હોલ્ટ એને ત્યાં એમ નક્કી થયું. મને એમ કે બરોડાથી સીધી સાયકલ વેસા લઇ જઇશું, પણ વિધિને કંઇક અલગ મંજૂર હતું.

* ભાઇ બીજના દિવસે (એટલે કે વહેલી સવારે ૨ વાગે) અમે નીકળ્યાં. હજુ ૧૦ કિમી પહોંચ્યા ત્યાં સાયકલની ટેઇલ લાઇટનું કવર નીકળી ગયું. સાથે લીધેલા રબર બેન્ડ્સ કામમાં આવ્યા અને અમે આગળ ચાલ્યા. અમારે નેશનલ હાઇવે ૮ પરથી સફાલે રોડ પર વળાંક લેવાનો હતો. ધાર્યા કરતાં અમે જલ્દી પહોંચ્યા અને ત્યાં ગયા તો ઘોર અંધારું. અજાણ્યો જંગલ વાળો રસ્તો એટલે થોડી બીક લાગી ખરી પણ હવે હિંમત રાખી આગળ વધ્યા. નો ડોગ્સ, એટલે અમે રોક્સ. સફાલે પર નાનકડો ઘાટ છે અને તે પછી રસ્તો ખરાબ છે. કેલવા બીચ પર પહોંચી આરામ કર્યો, નાસ્તો-બાસ્તો ખાધો અને પછી આગળ વધ્યા. વળી પાછો રસ્તો ખરાબ. લંચ જોકે સારુ મળ્યું અને એ પહેલાં જયદીપની સાયકલને પંકચર થયું એ ઠીક કરીને આગળ વધ્યા. નાગરોલ પહેલાં ખાડી હોડીમાં બેસી પસાર કરી અને મજા આવી (પછી ખબર પડી કે બ્રિજ પણ છે). ત્યાંથી દમણ પહોંચતા જીવ નીકળી ગયો, કારણ કે તે બોરિંગ રસ્તો છે.

દમણ પહોંચી હોટલમાં ચેક-ઇન કરી આરામથી બીચ પર બેઠાં. સૂર્યાસ્ત જોયો, માણ્યો અને ડિનર પહેલાં અને પછી સારી એવી ઊંઘ ખેંચી. સવારે ૫ વાગે ઉઠવાનો પ્લાન પડતો મૂક્યો અને આરામથી તૈયાર થઇ રિસેપ્શન પર ગયો તો માણસ ગાયબ. મહત્વની વાત એ હતી કે અમારી સાયકલ્સ લોકમાં હતી અને તે રુમની ચાવી તેની પાસે હતી. અડધા કરતાં વધારે કલાક ત્યાં બગડ્યો. સાયકલ લીધી તો ખબર પડી કે પંકચર છે. ટ્યુબ બદલી તો ખબર પડી કે મારો પંપ કામ કરતો નથી. એટલે જયદીપની મદદ લઇ પંકચર રીપેર કર્યું. સરસ. ૮.૩૦ જેવો વડોદરા જવા નીકળ્યો. હવે ખબર હતી કે આગળ શું થવાનું છે.

* આગળ એ થવાનું હતું કે મને એમ કે દમણથી બરોડાનું અંતર આરામથી કપાશે પણ હાઇવે બોરિંગ હોય છે. ફાયદો એ કે ખાવા-પીવા માટે અઢળક તકો મળે. નવસારી આગળ એક જગ્યાએ શેરડીનો જ્યુશ મને ફ્રીમાં ઓફર કરવામાં આવ્યો એ આ વડોદરા સુધીની રાઇડનો પ્લસ પોઇન્ટ. બાકી રસ્તો ફ્લેટ છે અને બોરિંગ છે. ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર્સ. સ્વાભાવિક છે. હવે મોડો નીકળ્યો હતો એટલે મોડું થવાનું હતું જ. જીજ્ઞેશને ફોન કરીને કહી દીધું કે દોસ્ત, મારી રાહ ન જોતો અને આરામથી સુઇ જજે. રાત્રે પણ રાઇડ સારી રહી પણ રોંગ સાઇડથી આવતા વ્હીકલ્સથી સાચવવું જરુરી હતું. સાચવ્યું. કોઇએ અમને અડાવ્યું નહી. ડિનરમાં ફ્રેન્ચ ફ્રાઇસ અને મસાલા સોડા. બરોડા લગભગ પહોંચી ગયો અને રાત્રે ૧.૩૦ વાગે અજાણ્યા વિસ્તારમાં ખોવાઇ ગયો. થેન્ક્સ ટુ ગુગલ મેપ્સનું શોર્ટેસ્ટ ડિસ્ટન્સ અલગોરિથમ. જોકે મારી જ ભૂલ. ખોટો વળાંક. જીજ્ઞેશના ઘરે પહોંચી તરત સૂઇ ગયો. સ્ટાર્વા બંધ કર્યું (મહત્વનું).

* સવારે અહીં પણ વહેલો નીકળવાનો પ્લાન પડતો મૂકી બધાં જોડે આરામથી વાતો કરી, મિષ્ટી જોડે સેલ્ફી પડાવ્યો અને ગુંજને બનાવેલ સરસ બ્રેકફાસ્ટ ખાઇને અમદાવાદ જવા નીકળ્યો. સરસ રસ્તો. એટલે કે હાઇ વે. કદાચ આણંદ સુધી મજા આવી પછી ફરી બોરિંગ ફિલિંગ. બારેજા-કરજણ સુધીતો હાંફી ગયો અને સીધા વેસા જવાનો પ્લાન પડતો મૂકીને અમદાવાદમાં રોકાવાનું નક્કી કર્યું. હિરલના ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે રિનિત આવી ગયો હતો. ખાસ નોંધ. ચંડોળા તળાવથી અમદાવાદ પશ્ચિમમાં જવાનો રસ્તો ક્યારેય ન લેવો. આરામથી નાહી-ધોઇને હિરેનને મળવા ગયો અને એક વર્ષ પછી મળ્યાં એટલે ખૂબ વાતો કરી. રાત્રે સરસ થાક લાગ્યો હતો એટલે ૫ વાગે રાઇડ શરુ કરવાની જગ્યાએ ૬ વાગે નીકળવાનું નક્કી કર્યું.

* બીજા દિવસે ૬ વાગે વસ્ત્રાપુરથી નીકળીને એસ.જી. હાઇવે થઇને અડાલજ પહોંચ્યો ત્યાં સુધી સરસ ઠંડી હતી. પછી પણ લગભગ ૯ વાગ્યા સુધી ઠંડક રહી. ૧૦ વાગે મહેસાણા પહોંચ્યો ત્યારે બળી રહ્યો હતો. સહયોગમાં સરસ દૂધ પીધું પણ લોકોને સાયકલને ટચ કરવાની ઉત્સુકતાએ શાંતિથી બેસીને દૂધ માણવાની તક ન આપી.

એક જણ : ચેટલાની શે?
હું : ૨ ની.

આગળ જવાબ મળે એ પહેલાં હું નીકળી ગયો હતો 🙂

* મહેસાણાથી છાપી સુધી ફરી આરામથી આવ્યો. ખાસ નોંધ: ઊંઝામાં થ્રેસર સહેલાઇથી મળે છે એટલી સહેલાઇથી પાણીની બોટલ નથી મળતી. છાપી પહોંચ્યો ત્યાર પહેલાં કોકીના બે-ત્રણ ફોન આવી ગયા હતા અને પછીના ૭ કિમી મહેનત પડી. ધ્યાન રાખવાનું હતું કે ગામના કૂતરાંઓ જાગે છે કે ઊંઘે છે. સદ્ભાગ્યે ઊંઘતા હતા. વેસા નજીક આવ્યું ત્યારે દૂરથી કવિન, કોકી, અતુલ, નિશાંત, હેમા, લેખના, દિયા વગેરે ઊભા હતા અને તેમણે મારું મેડલ આપી સ્વાગત કર્યું. કુલ કિલોમીટર ૭૦૦ પ્લસ. પણ હજુ સફર બાકી હતી. બાકીનો સમય આરામ કરવામાં વીતાવ્યો.

* મમ્મીને ફોન કર્યો અને એ દિવસે પાલનપુર જવાનો કાર્યક્રમ પડતો મૂક્યો અને બીજા દિવસે વડગામ થઇને પાલનપુર જવા નીકળ્યો. વેસાથી વડગામનો રસ્તો સરસ છે. મજા આવી. પાલનપુર પહોંચી મમ્મી, પપ્પા અને અન્ય લોકોને મળ્યો. થાક તો બહુ નહોતો લાગ્યો. દિલ્હી ગેટ એક આંટો માર્યો ત્યાં વિરેન અને કિરણ (દેસાઇ) મળ્યા. સાંજે પાલનપુરના સાયકલપ્રેમી ફરમાનઅલીને મળ્યો અને સાયકલિસ્ટના સુખ-દુ:ખની વાતો કરી.

સાયકલને સાંજે વેસા રીક્ષામાં લઇ જવામાં આવી કારણ કે કવિન-કોકી સાથે હતા. એટલે, આ લાંબી મુસાફરી અને કદાચ કાર્તિકના બ્લોગ ઈતિહાસમાંની લાંબી પોસ્ટમાંની એકનો પણ અંત આવ્યો!

ક્યાં જવું?

* જીવનનો સૌથી મોટો પ્રશ્ન. ક્યાં સેટલ થવું? કે પેલાં વન પ્લસ વનની જેમ, never settle? (જોકે કોઇ અમેરિકન ટેલિફોન કંપનીએ આ સૂત્ર ઉઠાવ્યું છે એટલે એ લોકો અહીં પણ નજર નાખી શકે છે :D) અમદાવાદ-ગુજરાતમાં અશાંતિ અને ગરમી. મુંબઇ મોંઘું (અને અહીંનું સ્થાનિક રાજકારણ સરવાળે વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ જેવું છે). બેંગ્લોર-બેંગ્લુરુ અમને ન ગમ્યું (તા.ક. બે વખત પ્રયત્ન કર્યો). ગોઆ સારું પણ અમને માછલી ન ગમે. ચેન્નાઇ, ના બાબા ના.

બીજું કોઇ સજેશન? 🙂

બહાર ક્યાંક જવું? એ પણ ટ્રાય કરી લઇએ હવે!

અપડેટ્સ – ૧૫૬

* ઓલોલો. ડિસેમ્બર મહિનો આવી ગયો, ૧૦ દિવસ થઇ ગયા અને એકપણ પોસ્ટ નહી? નાઇન્સાફી છે આ તો (એટલે જે કોઇ આને વાંચે છે એના માટે તો ઇન્સાફ જ છે).

* નવેમ્બર મહિનાનો અંત આવ્યો ૧૦૦ વત્તા ૨૮ કિલોમીટરના સાયકલિંગથી. રિલેક્સ મોડમાં સાયકલિંગ કરવાની મજા જ અલગ છે. આ વખતે તો વળી મેડલ વત્તા સાયકલિંગનો મોમેન્ટો પણ મળ્યો. સાયકલિંગમાં મારી ફેવરિટ પાણીની બોટલ ખોવાઇ પણ પછી તે મળી ગઇ છે (હજી હાથમાં આવી નથી, પણ સબ સલામત છે).

* ત્યારબાદ અમદાવાદનો નાનકડો પ્રવાસ કરવામાં આવ્યો. મામાના ઘરે પ્રસંગ હોવા છતાં અમે એકંદરે એકાદ દિવસ મોડા અને એક દિવસ વહેલાં નીકળ્યા. તેમ છતાંય, ઘણાં સમયે મારે લેપટોપ લેવું પડ્યું (હા, લેપટોપનું ટ્રાવેલ એડપ્ટર ભૂલી ગયો).

ઉપરોક્ત ભૂલી જવાના બે પ્રસંગો જોતાં, મારી મેમરીમાં પણ એકાદ જીબીનો ઘટાડો થયો હોય એમ લાગે છે.

* હવે આવતાં અઠવાડિયાંથી મેરેથોન-હાફ મેરેથોનની સીઝન શરુ થાય છે એટલે એવાં ડોઝ માટે તૈયાર રહેજો.

* અને હા, હજી સુધી ગુગલ રીડરને મીસ કરાય છે. એટલે વર્ડપ્રેસમાં જઇને ઢગલાબંધ બ્લોગ્સ-વેબસાઇટ્સને સબસ્ક્રાઇબ કર્યા છે. જો તમે મારા લાઇક્સ-કોમેન્ટ્સ મીસ કરતા હતાં તો તે હવે આવશે 🙂

ફિલમ: બે યાર

* હવે અગાઉ નક્કી કર્યા મુજબ અમે બે યારની બે ટિકિટ્સ લીધી હતી (કારણ કે કવિનને દાદાને ત્યાં જવાનો કાર્યક્રમ હતો), પણ રાત્રે અચાનક ગણપતિ વિસર્જનની ડીજે પાર્ટીનો અવાજ જોઇને તેનો કાર્યક્રમ બદલાયો અને અમને ટેન્શન થઇ ગયું કે જોડે ટિકિટ મળશે? છેવટે, કોર્નરની ટિકિટ લીધી હોવા છતાં યોગ્ય રીતે ટિકિટ મળી ગઇ. તો, એક નાનકડો રીવ્યુ.

કેવી રીતે જઇશ જોયા પછી મને હતું કે અભિષેક જૈન સો ટકા આવી જ બીજી ચકાચક ફિલમ બનાવશે જ અને જ્યારે બે યારનું ટ્રેલર જોયું ત્યારે થઇ ગયું કે હવે આને તો થિએટરમાં જ જોવાય. ફિલમની વાર્તા તો મોટાભાગે તમને ખબર જ હશે તેમ છતાંય,

૧. અમદાવાદની પોળનું બેક ગ્રાઉન્ડ.

૨. ચાની દુકાન.

૩. (થોડા રખેડેલ પણ) ઊંચી મહત્વકાંક્ષા ધરાવતા મધ્યવર્ગનાં યુવાન મિત્રો.

૪. ધુતારા ઢોંગી બાબા.

૫. લોભી પૈસાદાર આર્ટ ડિલર.

૬. મિત્રો માટે મરી મીટવા તૈયાર મિત્રો.

આ બધાંને ભેગા કરીને યોગ્ય રીતે ગોઠવો એટલે બે યાર તૈયાર? ના, એમાં અભિનય નાખવો પડેને ગુજરાતી ફિલમોનું સ્ટાન્ડર્ડ બીબું હટાવવું પડે. એમાં રીસ્ક, ગુજરાતી લોકોનું માનસ અને એકપણ તાળી ન સાંભળવાની તૈયારી રાખવી પડે. બે યાર બધાંને ગમી એનું કારણ છે કે એમાં આ બધું સચવાયું છે. રોજ-બરોજની અમદાવાદી ભાષા (અને ગાળો પણ) છે – એ અભિષેક જૈનનાં દિર્ગદર્શનનો પ્લસ પોઇન્ટ છે જ.

હેટ્સ ઓફ – બે યારનાં બધાં કલાકારો અને પડદા પાછળની વ્યક્તિઓને.

PS: બે યાર વખતે લીધેલો અમારો બે ડિગ્રી ટિલ્ટ કરેલો સેલ્ફી 🙂

અપડેટ્સ-૧૩૯

* એમ તો અમે ક્યારનાય પાછાં આવી ગયા પણ કામ-કાજ અને પછી આપણા આ મહાન ઇન્ટરનેટ રીલાયન્સે બધું બગાડ્યું. આજે સવારે ધમકી આપી કે અનિલ મારી જોડે દોડવા આવે છે, તેને વાત કરું? ચમત્કાર. ઇન્ટરનેટ ચાલુ!

* ચાર દિવસનું વેકેશન ક્યાં આવ્યું ને ક્યાં ગયું તે ખબર ન પડી.

* વેકેશન અહેવાલ:

રાત્રે અરાવલી એક્સપ્રેસમાં જવા નીકળ્યા. કવિનને એક સીટ ઉપરથી બીજી સીટ પર કૂદકાંઓ મારવાની મજા આવી અને અમને તેને જોઇને મજા આવી.

ડોકિયાં અને જીભડાં કરતો કવિન IMG_20140517_063407

બીજાં દિવસે આરામ હી રામ. પણ, સાંજે બાજુમાં આવેલા ગામે ચાલતાં ગયા. મજા આવી.

આરામ

ત્રીજા દિવસે ગબ્બર-અંબાજી જવાનું ગોઠવવામાં આવ્યું. પ્લાન હતો કે ગબ્બર ચડીને જવું અને રોપ-વેમાં ઉતરવું પણ, કવિનને પગથિયાંની મજા લેવી હતી એટલે એની જોડે નીચે મજાથી ઉતરવામાં આવ્યું. રોપ-વેમાંથી મારો અને કવિનનો ફોટો સરસ આવ્યો છે, જે થોડા દિવસ પછી મને મળશે (કેમેરા અત્યારે કોકી-કવિન પાસે છે).

પગથિયાં ઉતરતો કવિન.. પહાડી કાચિંડો

અંબાજી પછી નજીકમાં આવેલાં મોકેશ્વર ડેમ પર ગયા. બપોર થઇ ગઇ હોવાથી કંઇ ખાસ મજા ન આવી. ચોમાસાંમાં મજા આવી જાય એવી જગ્યા છે (એવું અનુમાન કરું છું).

મોકેશ્વર ડેમ મોકેશ્વર તળાવ

રસ્તામાં મારા ફેવરિટ (એક સમયે?) ગુંદા ખાધાં.

ગુંદા

PS: અમારી યાત્રા અધુરી રહી!!

PS: અમારી યાત્રા અધુરી રહી.

ચોથો દિવસ અમદાવાદ ખાતે. સૌથી પહેલા ફાલસાનો જ્યુશ પીધો.

ફાલસાનો જ્યુશ

નયનામાસીને મળવા માટે ચંદ્રપુરી ગયો (અમદાવાદમાં જ છે :)), અને ત્યાંથી ઇશિતા જોડે “ડીકાથલોન” (સાચો ઉચ્ચાર)માં જવાનો પ્લાન બનાવેલો. પણ, મારી પાસે હજી સમય હતો એટલે નક્કી કર્યું કે ટાઇમપાસ કરવા (અને ગરમીથી બચવા) માટે કોઇ મુવી જોવા જઇ શકાય એટલે પછી મિલિયન ડોલર આર્મ જોવામાં આવ્યું. જે સરસ મુવી છે. ત્યારબાદ પેલાં ડીકાથલોનમાં ગયા. દુર્ભાગ્યે, ત્યાં દરેક વસ્તુઓ પર ભયંકર ધૂળ લાગેલી હતી. કવિન માટે સાયકલ લાઇટ, એક ધૂળ વાળી ટી-શર્ટ લીધી. બિલ્ડિંગ બનાવવું હોય તો જે તે પ્રદેશનું વાતાવરણ જોઇને બનાવાય એ વાત ડીકાથલોન વાળાને સમજાઇ લાગતી નથી! (અને અમદાવાદમાં બિલ્ડિંગ ઉપર કાચ લગાવવાવાળાઓને પણ) ત્યાંથી મારે કોનારકને મળવાનું હતું. GSoC વિશે થોડી ચર્ચા કરી. લાઇમ સોડા પીધો અને ત્યાંથી આપણા ફેવરિટ દર્શિતભાઇની મુલાકાત કરવાની હતી (મારોબગીચો.કોમ વાળા!). તેમને HL આગળ મળ્યો. નક્કી થયું કે ટોમેટોસ્ માં જઇને બેસીએ પણ, અલાસ, એ તો બંધ હતી એટલે પછી પાછાં આવી કોલ્ડ કોકો પીધો અને ત્યાંથી મારે મણીનગર જવાનું હતું એટલે વાત-ચીતનો દોર ગાડીની ૪૫ મિનિટમાં જમાવ્યો. તેમનાં વિશે વધુ જાણ્યું. મારા વિશે તો કંઇ ખાસ વાત કરવાની હતી જ નહી.

કોલ્ડ કોકો

મણિનગર પહોંચીને ખબર પડીકે મોદી ત્યાં આવવાના છે. થોડીવાર ટીવી પર મોદીને સાંભળ્યા અને પછી ધવલ જોડે ડિનર પતાવી ત્યાંથી કાલુપુર સ્ટેશન. સરસ વેકેશનનો અંત! 🙂

અપડેટ્સ – ૧૨૩

* કવિન બે દિવસથી એના કાકાના ઘરે ગયેલો એટલે ઘર જાણે એકદમ ખાલી-ખાલી લાગતું હતું. સમય પસાર જ ન થાય. વળી પાછું, દોડવાનો કોઇ કાર્યક્રમ હતો નહી અને ક્યાંય બહાર જવાનું હતું નહી એટલે વધારે તકલીફ પડી. સવારે મોડા ઉઠીને મારી તાજેતરમાં ‘રીપેર’ કરવામાં આવેલી સાયકલ પર એકાદ નાનકડી રાઇડ કરીને અમદાવાદ સાયકલોથોન ગુમાવવાનો રંજ દૂર કર્યો. કવિન હવે આવી ગયો છે, એટલે ઘર પાછું ઘર લાગે છે.

* સમય આવી ગયો છે, ફોનને ‘root’ કરવાનો. એકાદ-બે દિવસમાં તેના પર અખતરા કરીને અહીં અપડેટ્સ આપવામાં આવશે. ગુજરાતી ફોન્ટ વગરનો ફોન શું કામનો?

* વોટ્સએપ બાકી હતું તે હવે ટેલિગ્રામ આવ્યું છે! (બ્લોગબાબા જેવાં જૂનાં જમાનાનાં લોકોએ આને પેલું ટેલિગ્રામ સમજવું નહી!) જોકે ટેલિગ્રામનો મુખ્ય ધ્યેય પ્રાયવસી છે, જેથી વોટ્સએપ કરતાં તો સારું જ ગણાય. જોઇએ હવે, લોકો ફ્રીમાં મેસેન્જર તરીકે વાપરે છે કે પછી પ્રાયવસીના પોઇન્ટ તરીકે (અત્યારે તો લાગતું નથી!). અને, આ કોન્ટેસ્ટ મસ્ત છે! અને, તેની કમાન્ડ લાઇન એપ્લિકેશનનો ઉપયોગ શરુ કરવામાં આવ્યો છે 🙂

* આજનો બ્લોગ: બ્લોગના ઝરુખેથી દુર્ભાગ્યે, કોમેન્ટની કોઇ સુવિધા નથી 😦

અપડેટ્સ: ૧૧૯: મેકરફેસ્ટ અને સાબરમતી હાફ મેરેથોન

* આ મોટ્ટી પોસ્ટ છે!

* શનિવારે લોકશક્તિમાં અમદાવાદ પહોંચ્યો ત્યારે ખબર પડી કે અહીં તો ઠંડી પડે છે 😉 મારી પાસે પેલું KDE નું જેકેટ હતું એટલે વાંધો ન આવ્યો. સવારે થોડો ટાઇમ-પાસ કરીને NID પહોંચ્યો. NID માં મેકરફેસ્ટમાં જવાનું હતું. ત્યાં સમ્યક, હર્ષ વગેરે મળ્યા. અમે જે વર્કશોપમાં જવાનું પ્લાન કર્યું હતું, તે ૨ વાગે હતી એટલે અહીં-તહીં ફર્યા અને વિવિધ ઓપન-સ્ટોલની મુલાકાત લીધી. ૧૧.૩૦ જેવો હું ત્યાંથી નીકળી ગયો અને મને એમ કે સાંજે ત્યાં પાછો આવીશ.

મેકરફેસ્ટનાં ફોટાઓ અહીં છે.

મેરેથોન એક્સપોમાં પહોંચ્યો ત્યારે મારા ફેવરિટ ADRians ત્યાં હતા. બધાંની જોડે મજાની વાતો કરી. થોડી વાર પછી મુંબઇથી બીજા રનર્સ રાજ, ભાસ્કર વગેરે ત્યાં આવી પહોંચ્યા એટલે વળી નવી ઓળખાણો અને મજાકનો દોર ચાલ્યો. ત્યાંથી ટોમેટોસ માં લંચ માટે ગયા. નોન-આલ્કોહોલિક બીયર પીધો અને એકદમ મસ્ત રોટી-પાલક પનીરનું શાક ખાધું. થોડી વાર પછી એક્સપોમાં પાછો આવ્યો અને ઇશિતાને મળ્યો. ટૂંકમાં, આ દિવસ મિત્રોને સમર્પિત હતો. કીટલી પર ચા પીને વિશલિસ્ટમાંથી એક આઇટમ ઓછી કરી અને સાંજે વળી પાછો મામાનાં ઘરે આંટો માર્યો. યાદ આવ્યું કે ચિરાગભાઇ આટલામાં જ ક્યાંય રહે છે. તેમને ફોન કર્યો અને અમે મળ્યા. મારે બીજા દિવસે મેરેથોન હોવાથી ઝાઝો સમય નહોતો પણ, થોડીવારની મુલાકાત યાદગાર બની ગઇ. તેમણે મને પ્રેમથી તેમનું અનુવાદિત કરેલું પુસ્તક (શેઠજી) આપ્યું. ચાણક્ય મંત્ર તો મારી પાસે ઘરે આવી જ ગયું હતું. બ્લોગ પર ઓળખાણ હોવાને લીધે અમને લાગ્યું નહી કે અમે પહેલી વાર મળ્યા છીએ! રાત્રે તેઓ મને મારા સ્થાન સુધી મૂકી ગયા અને બીજા દિવસની રાહ જોતો હું મોડા સુધી પડ્યો રહ્યો. શાળામાં કાલે પરીક્ષા હોય તેવી પેટમાં પતંગિયા ઉડે તેવી લાગણી થતી હતી (દરેક રનરને થાય છે ;)) છેવટે ઊંઘ આવી ત્યારે એલાર્મ વાગ્યું. ઇશિતા પણ ડ્રીમ રન દોડવાની હતી એટલે અમે અને બીજા મિત્રો જોડે જવાના હતા, પણ તેઓ ૫.૩૫ સુધી દેખાયા નહી એટલે જે મળી તે રીક્ષા લીધી અને સમય સર પહોંચી ગયો, ત્યારે વાતાવરણ રનમય બની ગયું હતું. ત્યાં ડીજે લોકોના ઉત્સાહ જગાડવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કરતા દેખાયા. જ્યાં સુધી મોદીજી આવ્યા નહી ત્યાં સુધી લોકો ઉત્સાહમાં આવ્યા નહી એવું લાગ્યું.

૬.૨૫ – રેસ શરુ થઇ. મારો ટારગેટ હતો કે ૨ કલાકની આસપાસ ફિનિશ કરી દેવું. પહેલાં બે કિલોમીટર ઠીક રહ્યા પણ ૨ થી ૧૦ કિલોમીટરમાં મજા આવી ગઇ. ૧૦-૧૧ કિલોમીટર વચ્ચે માર્કિંગના અને વોલિયન્ટરની સમજના ભયંકર લોચા હતા, અને એનાં કારણે જેટલાં પણ લોકો < ર કલાકમાં દોડ્યા તેમણે ૫૦૦ મીટર જેટલું ઓછું દોડ્યા. ૧૯-૧૮ કિલોમીટરના માર્કિંગ પણ ખોટાં હતાં. ટેરિબલ કહેવાય. છેલ્લાં બે કિલોમીટરમાં મારા પગ થાક્યા પણ એકંદરે મજા આવી ગઇ. અત્યાર સુધીની મારી સૌથી ઝડપી રેસ. હવે? મુંબઇ મેરેથોનમાં પણ આ જ ઝડપ રાખવાની છે!

અપડેટ: ઓફિશીઅલ સમય: ૧.૫૬.૪૯

રેસ પછી ભાસ્કર વગેરેની રાહ જોઇ. અમારા ગ્રુપમાંથી ત્રણ જણાં ઇનામ લઇ ગયા (મુંબઇ વાળાઓ) અને મોટાભાગનાં લોકોએ પોતાનું પર્સનલ બેસ્ટ પરિણામ મેળવ્યું. રેસનાં + અને – નીચે પ્રમાણે રહ્યાં.

+ મસ્ત ઠંડક.
+ લગભગ સીધો-સપાટ ઝડપી રસ્તો.
+ લગભગ આખા રસ્તા પર પાણી અને એનર્જી ડ્રિંક્સની વ્યવસ્થા.
+ પહોળા રસ્તા. અથડાવાનો ડર નહી.
+ મસ્ત ડીજે-મ્યુઝિક.
+ ટ્રાફિક બ્લોકની સરસ વ્યવસ્થા.
+ મોદીજીને દેખવાનો લ્હાવો.

– વોલિયન્ટર કે પછી જેની પણ ભૂલ હોય, ખોટું માર્કિંગ, ખોટું રસ્તાનું માર્ગદર્શન.
– ચીઅર અપ – અમદાવાદીઓ એકદમ ઠંડા!
– રસ્તાની બંધ સ્ટ્રીટલાઈટ (આશ્રમ રોડ!).
– ફિનિશલાઇન પર પાણીની અવ્યવસ્થા.
– ફિનિશ પછી – નો ફૂડ. માત્ર ચા.
– મગજ લોકઅપમાં મૂકીને દોડવા આવેલાં પોલીસ કર્મચારીઓ અને તેમની ફાલતૂ કોમેન્ટ્સ.

નેગેટિવ પોઇન્ટ્સ ઘણાં હોવા છતાં, આવતી સાલ ત્યાં ફરી દોડવામાં આવશે 🙂

અને હા, કોને મળવાનું રહી ગયું? સચીન, અર્નવ, પ્રણવભાઇ, નયનામાસી, દર્શિતભાઇ (બગીચાનો માળી ફેમ), બીજાં બ્લોગર્સ અને સગાં-સંબંધીઓ. ફરી ક્યારેક!

સાબરમતી મેરેથોનનાં ફોટાઓ અહીં છે.

અપડેટ્સ – ૧૧૭

* અને, પછી અમે બધાં નેશનલ પાર્કમાં જઇ આવ્યા. કવિનને મજા આવી ગઇ. ત્યાં જઇને, કાચી કેરી, સ્ટાર ફ્રુટ અને બોર ખાવાની મજા આવી. કાન્હેરી કેવ્સ કે બીજે ક્યાંય જવાયું નહી, પણ કવિને બહુ મસ્તી કાઢી. ફોટાઓ અહીં છે.

* એજ દિવસે સાંજે કોમિકકોનની મુલાકાત લેવામાં આવી. વોલેટ લીધું અને વોલેટ હળવું કર્યું 🙂

* રવિવારે, પાછી લોંગ-લોંગ રન. માનનીય મુખ્યમંત્રીને કારણે NCPA<–>શિવાજી પાર્કનો કાર્યક્રમ પડતો મૂકીને આરે કોલોનીમાં દોડવામાં આવ્યું. ખરેખર, શિયાળો ત્યાં જ છે. દોડ્યા પછીનો બ્રેકફાસ્ટ અત્યંત મજાનો રહ્યો, પણ થોડો થાક લાગ્યો એટલે લિનક્સ યુઝર ગ્રુપનો કાર્યક્રમ પડતો મૂકવો પડ્યો, જે અત્યંત દુ:ખદ વાત ગણાવી શકાય કારણ કે હું ત્યાં ડેબિયન ઉપર ટોક આપવાનો હતો.

* અમદાવાદ ખાતે, મેકરફેસ્ટમાં જવાનું છે.

વૉક ફોર બ્લોગબાબા!

* બ્લોગબાબા સીરીઝ ઇઝ બેક!

મને ક્યાંક કહેવામાં આવ્યું કે ‘ટેક અ વૉક’ તો, પછી અમે કેમ ન ચાલીએ? કેમ ન દોડીએ? કેમ ન ઉડીએ? તો હવે, અમદાવાદ-સાબરમતી મેરેથોન સુધી દરરોજ એક કિલોમીટર હું ચાલીશ (રનિંગ અને સાયકલિંગની સાથે-સાથે) અને જેટલા કિલોમીટર થાય એટલા પૈસા (હા, રુપિયા નહી) બ્લોગબાબાના ખાતામાં જમા કરાવીશ. તમે પણ આ નેક-ઉમદા કાર્યમાં મદદ કરીને તમારો યથાશક્તિ ફાળો શકો છો. કેવી રીતે? તમે ચાલેલા કિલોમીટરના પૈસા પણ હું આપીશ તેવી ખાતરી આપું છું.

તમે આ ફોર્મમાં તમારી વિગતો ભરી અપડેટ કરતાં રહેજો. યાદ રાખજો, છેલ્લી તારીખ છે – ૦૫ જાન્યુઆરી, ૨૦૧૪!

આભાર.

PS: બાબાજી કી જય હો!