સેજલબેન સાથે મુલાકાત

સેજલબેનની ઓળખાય સૌપ્રથમ તો એમના બ્લોગથી થઇ હતી. હોમસ્કૂલિંગ અને ત્યાર પછી આશના-મેઘના સ્વિમિંગ-ડાઇવિંગની રોમાંચક સફરોની જાણકારી ફેસબૂકથી મળતી હતી, પણ ક્યારેય રૂબરૂ મળ્યા નહોતા. થોડા દિવસ પહેલાં તેમની સાથે વાત થઇ અને તેમણે કહ્યું કે તેઓ મુંબઈ આવવાના છે, તો તેમને મળવાની તક ઝડપી લીધી. અમારે તો મૂળે વિલે પાર્લે ડાઇવિંગની ઇનોગ્રલ કોમ્પિટિશન જોવા જવાનું હતું, પરંતુ કવિનની તબિયત, ક્લાસિસ (વેલ, <કફ>!) અને તેના કોઇ મિત્રની પાર્ટીના કાર્યક્રમોએ અમને આશનાની ડાઇવિંગ કોમ્પિટિશન જોવાથી વંચિત રાખ્યા. પણ તેમને મળવા જવાનું તો હતું જ.

હું અને કોકી કવિનને પાર્ટીના સ્થળે મૂકીને બોરિવલી-અંધેરીની લોકલ વત્તા મેટ્રોની સફરો કરી સેજલબેન-આશનાને મળ્યા. મેં તેમને કહ્યું હતું કે આપણે “વાતોના વડા” કરીશું અને સેજલબેન પણ મારા જેવા જ વાતોડિયા નીકળ્યા! વાતોના વિષયોમાં સ્વિમિંગ, રનિંગ, ડાઇવિંગ, શિક્ષણ અને છોકરાઓ પર પડતો ભાર, સાયકલિંગ, સેજલબેનના અનેક અનુભવો અને પ્રવાસો. ખાસ કરીને આશના-મેઘને લઇને તેમણે એકલા કરેલા પ્રવાસોના વર્ણન મને બહુ સરસ લાગ્યા. હા, એક એથ્લેટ માટે ભારતમાં આગળ આવવું કેટલું કઠણ છે અને તેના માટે તેમણે કેટલી મહેનત વત્તા ત્યાગ આપ્યો છે, એ પણ જાણવા મળ્યું. મને અને કોકીને બંનેને બહુ મઝા આવી. જોકે અમારે કવિનને પાછો લેવા પાછું બોરિવલી જવાનું હતું એટલે જલ્દી નીકળવું પડ્યું. હવે ફરીથી સહકુટુંબ અને ખાસ તો કવિનને પ્રેરણા મળે એ માટે મળીશું.

Advertisements

પહેલી (સાયકલ) રેસ

* એક અઠવાડિયા પહેલા ૩૦૦ કિમી બી.આર.એમ. કર્યા પછી બે દિવસ પછી અચાનક પેલો ધ ગ્રેટ પેઇન કહેવાતો પેલો કમરનો દુ:ખાવો ફરી ઉપડ્યો અને ચાર દિવસ આરામ કર્યો પણ તે પહેલા રવિવારે પહેલી સાયકલ રેસ માટે પૈસા ભરી દીધા હતા. લાંબુ વિચારવાની મારી વિચારસરણી મુજબ એમ કરવું હિતાવહ તો નહોતું, પણ એક ટેસ્ટ રાઇડ કર્યા પછી સંપૂર્ણ આરામ પછી રાહત લાગી. જોકે સવારે સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચીને નક્કી કરવાનું હતું કે રેસ કરવી કે રેસ્ટ કરવો.

સમયસર ૧૫ કિમી રાઇડ કરી હોટેલ બાવા ઇન્ટરનેશનલ પહોંચ્યો. સરસ. હાર્ટ રેટ્સ થોડા ઉંચા ગયા પણ કમર ઓકે હતી એટલે નક્કી કર્યું કે રેસ કરીએ. લગભગ સમયસર રેસ ચાલુ થઇ પણ ગોરેગાંવ આગળ મેટ્રોના કામકાજને કારણે બાયપાસે સમય અને ઝડપ બગાડી પણ પછી આરામથી ચલાવ્યું. ૫૦ કિમી સુધી વાંધો ન આવ્યો પણ પછી લગભગ ૧૦ કિમી કમરે દગો દીધો એટલે ફરીથી ઝડપ ઓછી કરવાનું નક્કી કર્યું. લગભગ ફાઉન્ટેન પહોંચ્યો ત્યારે પાણી પૂરુ થઇ ગયું પણ મારા શૂઝના ક્લિટ નીકળવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કર્યા પછી પડવાના દરે પાણી પણ ન લીધું અને ચલાવે રાખ્યું. કાંદિવલી પછી જોરદાર વરસાદ શરૂ થયો અને ફોગટમાં પલળ્યો. ગોરેગાંવમાં રેસ પૂરી થતી હતી. રેસના અંત પર કોકી અને કવિન આવ્યા હતા એટલે રેસ ઇઝ વર્થ.

રેસ પૂરી થયા પછી પણ સાતેક કિમીનો ન્યૂટ્રલ ઝોન હતો એટલે ત્યાંથી રાઇડ કરીને બાવા ઇન્ટરનેશનલ પર જવાનું હતું. બાવા હું ગયો અને બાવાની આગળ નીકળી ગયો ત્યારે પાછો વળવામાં પડ્યો 😀 બાવાને કારણે જમણી બાજુ પડ્યો 😉 ત્યાર પછી બ્રેકફાસ્ટ અને ટી-શર્ટ, મેડલ વગેરે લીધા. હા, એક ફ્રીજ મેગ્નેટ પણ મળ્યું!

મેડલ

હવે, આ પ્રકારની રેસ મારી પહેલી હતી પણ છેલ્લી નથી. ઘણું શીખવાનું બાકી છે.

બે રાઇડ્સ

* શનિવારે અને રવિવારે એમ બંને દિવસ સાયકલિંગના રાખ્યા હતા. શનિવારે ઘરથી લગભગ ૫૫ કિમી દૂર આવેલા વાંદરી તળાવ (હા, આ જ નામ છે!) જવાનું નક્કી કરેલું અને રવિવારે આરે કોલોનીમાં બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી.

શુક્રવારે અલીફ લૈલા જોઇને મોડા-મોડા સૂવામાં આવ્યું એ શનિવારે નડ્યું. એલાર્મ મિસ થયું અને પછી સાયકલ ભગાવી. વરુણ અને અમિત મારી રાહ જોતા ઘોડબંદર રોડ પર ઉભા હતા. ત્યાંથી સીધો જ જાણીતો એનએચ-૮. ત્યાંથી સીધા નાકોડા તીર્થની સામે જમણી બાજુએ વાંદરી તળાવ જવાનો રસ્તો હતો. રોડ ઠીક-ઠીક (હાઇવે જેવો તો ના જ હોય). ત્યાં ગયા પણ તળાવના બંધ પર જવાની પરવાનગી નથી. અમે તળાવમાં બીજા રસ્તે ગયા અને…

વાંદરી તળાવ

.. એટલે કે અદ્ભૂત તળાવ. ત્યાં થોડો સમય પસાર કરી બંધ પર પરવાનગી લઇને આંટો માર્યો. ફોટા અમને પાડવા ન દેવામાં આવ્યા. ત્યાંથી આરામથી ઘરે આવ્યો ત્યારે બપોરે ૧ વાગી ગયા હતો.

સરસ જગ્યા. જોડે નાસ્તો જમવાનું લઇ જવું. હાઇવે પર જોકે પૂરતું પાણી-જમવાનું મળે પણ ત્યાં અડધા દિવસની પિકનિક જેવું કરી શકાય.

* રવિવારે ખાસ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી. બધાંએ પોતાના પાર્ટનર (ie પતિ કે પત્નિ કે જોડે રહેતા હોય તે) વડે બનાવેલો નાસ્તો લઇને આરેમાં જવાનું હતું. લગભગ બધાં જ નવાં લોકો મળ્યા (પુષ્પક જોડે ઘણાં સમયે મુલાકાત થઇ. બે જગ્યાએ અમે મળતાં-મળતાં રહી ગયેલા!) અને મજા પડી ગઇ.

કોકીએ મને સરસ મેથી થેપલાં બનાવીને આપેલા, જે બધાં જ પૂરા થઇ ગયેલા. વળતાં હું બચેલી કેકમાંથી થોડી ઘરે લઇ આવ્યો.

બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ

ભવિષ્યમાં આવી વધુ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ્સ કરવામાં આવશે 🙂

ક્યાંક જો થયું ખોટું…

કોકી: કાર્તિક, ચાલ હવે. બહાર જવામાં મોડું થાય છે.

કાર્તિક: એક મિનિટ. કોઇક અનામી સભ્યે એક પાનાં પર ફેરફાર કર્યો છે.

વિકિપીડિયામાં ક્યાંક…

પાલનપુર‎; ૧૬:૩૪ . . (+૧૮). .KartikMistry (ચર્ચા | યોગદાન)(abc.xx.yy.zz (talk)એ કરેલો ફેરફાર 420976 પાછો વાળ્યો)

🙂

* આ પોસ્ટ xkcd પરથી અને આજે બનેલ સત્ય ઘટના પર આધારિત!

અપડેટ્સ – ૧૭૧

* આ વખતે મુંબઇ અલ્ટ્રાની અપડેટ્સ, મોટાભાગે.

* ગઇવખતની જેમ જ આ વખતે પણ આરામથી દોડ્યો. ૧૨ કલાક, ૭૦ કિમી. વધુમાં આ વખતે ફિનિશ લાઇન પર કવિન-કોકી અને મમ્મી-પપ્પા પણ હાજર હતા એટલે મજા આવી. મારો વિડિઓ લેવામાં આવ્યો, જે હું ક્યાંક પોસ્ટ કરીશ. દોડ્યા પછી, પગ સલામત તો દોડ અનેક. અમદાવાદથી આવેલા એડીઆર મેમ્બર્સ ખાસ કરીને સોહમભાઇને મળીને મજા આવી. એમ થાય કે અમદાવાદમાંથી ઉનાળો નીકળી જાય તો ફરી ત્યાં રહેવા જવું.. 😀

હવે? સાયકલિંગ ઝિંદાબાદ. નવેમ્બર-ડિસેમ્બરમાં ફરી મોટી રેસ કરીશું.

* આજે સવારે પણ આરેમાં જવાનું હતું, પણ સ્વતંત્ર ભારતની સ્વતંત્ર એવી અમારી સોસાયટીમાં ૨૪ કલાક ભજન શરુ થયા છે એટલે મોડા સુધી ઉંઘ ન આવી (થાકેલો હોવા છતાં) અને સવારે ન ઉઠાયું. હવે મારે જોરદાર સ્પીકર ખરીદીને ૨૪ કલાક પિંક ફ્લોઇડના ભજન રાખવા છે.

૩૦૦

* ફાઇનલી, મુંબઇ-નાસિક-મુંબઇ (એટલે કે મુલુંડ-નાસિક-મુલુંડ)ની ૩૦૦ કિમીની સાયકલિંગ BRM પૂરી કરવામાં આવી. આગલા દિવસ સુધી નક્કી નહોતું કે જવું કે ન જવું (એટલે કે બહુ મૂડ નહોતો). તેમ છતાંય, સવારે એલાર્મ પછી કોકીએ દર વખતની જેમ મારા ખભા પર હાથ મૂકીને થોડો જગાડ્યો ત્યારે જ જાગ્યો 🙂 ઘરેથી જયદીપની જોડે જવાનું હતું એટલે બોરિવલી ગયો અને ત્યાંથી મુલુંડ. એકસ્ટ્રા ૨૮ કિલોમીટરનું વાર્મ-અપ.

૬.૧૫ એ સફર શરુ થઇ. પહેલાં ૮૦ કિલોમીટર ૪ કલાક કરતાં ઓછા સમયમાં પૂરા થયા. ત્યાર બાદના ૨૦ કિલોમીટર એ આપણો ફેવરિટ – કસારા ઘાટ. નાસિક ૧૫૩માં માર્ક પર હતું, જ્યાં પહોંચતા બપોરે ૨.૪૧ થઇ ગયા હતા. લસ્સી અને વડા પાઉંનો નાસ્તો કરીને પાછી સવારી શરુ કરી ત્યારે વરસાદ શરુ થઇ ગયો હતો. મને એમ કે ખાલી છાંટા-પાણી થશે એટલે વાંધો નહી આવે. મારી પાસે તો આ વખતે પ્લાસ્ટિકની બેગ પણ બરોબર નહોતી. તો પણ કસારા ઘાટ અમે અજવાળામાં ક્રોસ કરી લીધો. આ પહેલાં પાછલાં ટાયરમાં એક વાર હવા ભરવી પડી હતી.

કસારા ઘાટ પછી એક ધાબા પર જમવા માટે રોકાયા ત્યારે GPS ૨૧૩ કિલોમીટરનું અંતર બતાવતું હતું. સરસ મજાનાં ગરમ જીરા રાઇસ-દાલ ફ્રાય ખાધાં ત્યારે થોડી તાકાત આવી પણ પછી ખબર પડી કે, ટાયર ઇઝ પંકચર. માંડ-માંડ ટ્યુબ બદલી અને શરુઆત કરી. બીજાં ૧૦ કિલોમીટર ગયાં અને ફરી ઘડાકાભેર પંકચર. આ વખતે અંધાર વત્તા થાક વત્તા વરસાદનો ડેડલી કોમ્બો. જયદીપ જોડે ન હોત તો હું કોઇ ટ્રકની લિફ્ટ લઇ લેત (બીજો કોઇ વિકલ્પ જ ન હતો!!). લેસન નંબર ૧: હજી વધુ સારી લાઇટ સ્પેરમાં રાખવી. લેસન નંબર ૨: પંપ સારો લેવો. ફરી ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યાં. હવે જયદીપ થાકી ગયો હતો પણ બે સોફ્ટવેર એન્જિનિયર જોડે હોય ત્યારે કોફી, જાવા, જીવન અને યુનિવર્સની વાતો કરતાં-કરતાં સફર આરામથી થઇ જાય. આસનગાંવ જઇને ગરમ ગરમ કોફી પીધી અને નક્કી કર્યું કે ગમે તે થાય, સમયસર જ પહોંચશું. છેલ્લાં ૨૦ કિલોમીટર જીવ નીકળ્યો, પણ પહોંચ્યા – ૧.૫૭ સવારે (સ્ટાર્વા થોડું મોડું બંધ કર્યું, આ ઓફિશિયલ ટાઇમસ્ટેમ્પ એટલે કે સમયછાપ છે!).

* હવે? ૪૦૦ કિલોમીટર 🙂

રેસ રીપોર્ટ: ૧૨ કલાક

* આ વળી શું? જોકે ફેસબુક વગેરે પરથી ખ્યાલ આવી જ ગયો હશે કે આ માણસે ૧૨ કલાકની દોડ પૂરી કરેલ છે 🙂

રીપોર્ટ/અહેવાલ

૧૪ તારીખે બપોરે ઘરે આવ્યો ત્યારે લેગ જેટ થઇ ગયા હતા અને જેટ લેગ થઇ ગયું હતું. થોડો આરામ કર્યો અને પછી ૧૨ કલાક દોડની તૈયારીઓ. જોકે કપડાંની એક બેગ, શૂઝ સિવાય કંઇ ખાસ લેવાનું હતું નહી કારણ કે દોડવાનું લૂપમાં જ હતું. સવારે રીક્ષા+ટેક્સી દ્વારા દાદર પહોંચ્યા ત્યારે, ત્યાં પહોંચવા વાળા હું અને બાંસુરી સૌથી પહેલાં હતા. બેગ વગેરે જમા કરાવીને, બીબ નંબર લીધો ત્યાં સુધીમાં વીર સાવરકર સ્વિમિંગ પૂલનો બહારનો ભાગ ભરાઇ ગયો હતો. અમદાવાદથી આવેલા સોહમભાઇ, લિહાસભાઇ, રણધીર અંકલ (ઉ.વ. ૭૧!) અને બીજા અનેક લોકો મળ્યાં. અમારા જાણીતાં-ઓળખીતા રનિંગ ચહેરાઓ તો ખરા જ. જેવી દોડ ચાલુ થઇ ત્યાં વરસાદ પડ્યો. અમારે વરલી સી-ફેસના અંત સુધી દોડવાનું હતું અને ત્યાંથી પાછા આવવાનું હતું. લગભગ ૧૨ કિલોમીટરનો એક ચકરાવો. રસ્તામાં ત્રણ જગ્યાએ એનર્જી સપ્લાય એકદમ સરસ. વોલિયન્ટર્સે સરસ રીતે રસ્તામાં ધ્યાન રાખ્યું કે અમને વાહન અડી ન જાય. ખાલી સી-લિંક આગળ લોકોને લાગતું હતું કે તેઓ ફોર્મ્યુલા વનમાં વાહન ચલાવી રહ્યા છે 🙂

પહેલો ચકરાવો સરસ ગયો. બીજો થયો ત્યારે મારા હાર્ટ રેટ થોડા વધુ આવ્યા (કારણ? છેલ્લે થોડું ફાસ્ટ દોડ્યો!), બે મિનિટ આરામ કર્યો અને પછી ત્રીજો, ચોથો ચકરાવો સરસ ગયો. રસ્તામાં ફોટો પડાવતા, વાતો કરતાં-કરતાં, ધીમે-ધીમે દોડવાની મજા આવી. પાંચમો રાઉન્ડ પૂરો થયો ત્યારે મને વધુ એનર્જી મળી હોય તેમ લાગ્યું પણ પછી ચકરાવો ટૂંકો કરવામાં આવ્યો કારણ કે દોઢ કલાક જ બાકી હતાં. એટલાં બાકીના તે સમયમાં લિહાસભાઇ જોડે ૯-૧૦ કિલોમીટર ચાલવા-દોડવામાં આવ્યું. રસ્તામાં લોકોના ચીઅર્સ, રનર્સ જોડે હાઇ-ફાઇવ – મજા પડી જાય.

અને, મારી નવી આદત મુજબ – સેલ્ફિ તો લેવો જ પડે ને 😉

૩ "અલ્ટ્રા" મિત્રો - બાંસુરી, સુશીલ અને કાર્તિક!
૩ “અલ્ટ્રા” મિત્રો – બાંસુરી, સુશીલ અને કાર્તિક!

દોડ પૂરી થયા પછી, મારો (વ્હાલો) મોબાઇલ ખોવાયો, તરત જ પાછો મળ્યો (તૂટેલી સ્ક્રિન સાથે, પણ મારી જેમ જીવતો-જાગતો ;)). કોકી અને કવિન પણ ત્યાં આવ્યા. નાસ્તા પછી સરસ પાસ્તા પણ ખાધા. બધાંને મળ્યાં, વાતો કરી અને હા, મેડલ-સર્ટિફિકેટ પણ મળ્યા. જેનો સંબંધિત ફોટો નીચે પ્રમાણે છે 😉

મેડલ અને પ્રમાણપત્ર
મેડલ અને પ્રમાણપત્ર

શિવાજી પાર્ક મેરેથોન ક્લબનું આયોજન સુપર હતું. એ માટે પ્રણવ મહેતા (જેમની જોડે અમે એક વખત રાત્રે શિવાજી પાર્ક દોડેલા – પોસ્ટ) અને તેમની સમગ્ર ટીમનો આભાર. અલ્ટ્રાનું આયોજન મુંબઇમાં કરવું એ અત્યંત અઘરી વાત છે, એ માત્ર એક રનર જ સમજી શકે છે 🙂

PS: ૧૨ કલાક પછી હવેનું લક્ષ્ય – ૧૦૦ કિલોમીટર.

PS ૨: ફુલ મેરેથોનથી વધુ અંતર દોડે તેને અલ્ટ્રા રનર કહેવાય છે. જોકે આ દિશામાં ઘણી-ઘણી મુસાફરી કરવાની બાકી છે.

PS ૩: જો તમે વડોદરા-અમદાવાદમાં હોવ તો મારા કોચ રાજ વડગામા અત્યારે સુરતથી વડોદરા-અમદાવાદ (૧૦,૦૦૦ કિલોમીટરની દોડના ભાગરૂપે) આવી રહ્યા છે. તેમની સાથે થોડુંક દોડવાનો મોકો ઝડપી લેવા જેવો છે.

ગુડ બાય, બેંગ્લુરુ

* છેવટે¹, સમય આવી ગયો છે ‘ઇડલી-વડા, ફિલ્ટર કોફી’ અને આ બેંગ્લુરુને અલવિદા કહેવાનો! અને મુંબઇના ‘વડા-પાઉં’નો ટેસ્ટ કરવાનો! કોઇકે હમણાં પૂછ્યું હતું કે ‘ભાઇ, તારું ફાઇનલ ડેસ્ટિનેશન ક્યાં છે?’ મેં કહ્યું એતો પેલા ડિરેક્ટર-પ્રોડ્યુસરે² જે નક્કી કર્યું હોય તે. મને કંઇ ખબર નથી 🙂

મને ફિલ્ટર કોફી તો જબરી ‘મિસ’ થશે, કારણ કે હવે એ પ્રકારની કોફી દરરોજ મારે જાતે બનાવવી પડશે 😉 બીજી એક વસ્તુ દરરોજ મિસ થશે – બેંગ્લોરનું હવામાન. એમ તો મને મુંબઇની તાપમાન સેટ થયેલું જ છે, પણ બેંગ્લોરની સરખામણીમાં મુંબઇનું હવામાન ‘ક્વાડકોર પ્રોસેસર’ની સામે ‘પેન્ટિયમ ૪’ જેવું લાગે. રનિંગ પર પણ અસર થશે એવું લાગે છે, પણ ઘરની નજીકમાં નાનકડો જોગર્સ પાર્ક (અંકે પૂરા ૩૦૦ મીટરનો રસ્તો) છે એટલે વીક-એન્ડ સિવાયનું દોડવાનું સાચવી લેવાશે. વીક-એન્ડ રનિંગ માટે મુંબઇની રનિંગ કોમ્યુનિટી જોડે જોડાવું પડશે (અને પેલી NRC ની તપાસ કરવી પડશે). બેંગ્લોરની ટેક-કોમ્યુનિટી અને મિત્રો પણ મિસ થશે. મુંબઇ હજી IT વાળા માટે એટલું બધું ટેક-સેવી નથી, એટલે આજે નહી તો આવતી દસ સાલે, બેંગ્લુરુનો આંટો તો મારવો જ પડશે.

અને કઇ વસ્તુઓ ગુમાવવાનો મને અત્યંત આનંદ થશે?

૧. બેંગ્લોરની ઓપન ગટર્સ! જોકે મુંબઇમાંય છે, તોય ઘરથી દૂર છે. અહીં મારા બેંગ્લોરના વિસ્તારમાં દરેક રોડની પેરેલલ જાય છે! 

૨. બદમાશ  મહાબદમાશ રીક્ષાવાળાઓ.

૩. ક્ષણેક્ષણેવિજગમનઆગમનઘટનાઓ.

૪. ભંગાર લંચ (કર્ટસી, ઓફિસ).

૫. રવિવારે રાત્રે ડિનરમાં શું? એવો યક્ષપ્રશ્ન.

૬. બોરિંગ વીકએન્ડ્સ, રનિંગના કલાકો સિવાય!

ફાયદાઓ કેટલા થશે?

૧. મને ઘરનાં  શુધ્ધ-શાકાહારી-સાત્વિક બ્રેકફાસ્ટ-લંચ-ડિનર સાથે-સાથે કવિનની મસ્તીઓનું ડેઝર્ટ માણવા મળશે.

૨. વડાપાઉં, એમ.એમ.ની બૂંદી, ભેળ, મિલાપનું ફાસ્ટફૂડ (દા.ત. કાર્તિક )વગેરે વગેરે.

૩. લોકલ ટ્રેનની જવલ્લે જ થતી મુસાફરીઓ.

૪. મુંબઇ સમાચાર, અને કોઇપણ ગુજરાતી છાપું. પુસ્તકોની સરળતાથી પ્રાપ્તિ વગેરે.

૫. ચર્ચગેટ અને આપણાં ફેવરિટ મ.કા.બો. (મલાડ-કાંદિવલી-બોરીવલી)!

૬. અને, સૌથી અગત્યનું — વ્હાલી કોકી 🙂

તો આવજો ત્યારે. આવતી પોસ્ટમાં મુંબઇની કે મુંબઇથી અપડેટ લઇને મળીએ?

પગનોંધો

¹ એમ તો ટ્વિટર પર બે અઠવાડિયાં પહેલાં નાનકડી જાહેરાત કરેલી.

² તમે જેમાં માનતા હોવ તે, કુદરત, કિસ્મત, લક, નસીબ, તાવીજ કે પછી મિ. કાનજી.

પ્રોગ્રામિંગનો પ – ભાગ ૧

નોંધ: અહીં ઉપરનો અક્ષર ‘પ’ છે, ‘૫’ નહી.

તમને કદાચ ખ્યાલ હશે કે એક નવું લેપટોપ લેવામાં આવ્યું હતું (વેલ, EMI પર ;)) અને એ લેપટોપનો મૂળ હેતુ એ હતો કે શ્રીમતીજી કે થોડું કોમ્પ્યુટર શીખે અને પ્રોગ્રામિંગ પણ. અમારું લક્ષ્ય એ હતું કે એક વર્ષના સમયગાળામાં નાનકડો પ્રોજેક્ટ કે કોઇ ઓપનસોર્સ પ્રોજેક્ટમાં યોગદાન આપી શકાય એટલું શીખવું. પ પરથી યાદ આવ્યું કે અમે શરુઆત પાયથોનથી કરી. શરુમાં મેં ઘરે Learning Python નામનું પુસ્તક મોકલ્યું, જેનું વજન બહુ હોવાથી તેમાં બે-ત્રણ પ્રકરણથી વધુ આગળ વધી શકાયું નહી (સંદર્ભ માટે સારું, બાકી નવાં-નવાં પ્રોગ્રામરો માટે નહી).

ત્યાર પછી અમે શરુઆત કોડએકેડમી.કોમથી કરી અને શરુઆત સારી ચાલુ રહી છે. હવે, પ્રશ્ન આવ્યો કે કોમ્પ્યુટર અને ડેબિયનમાં નવાં-નવાં લોકોને દૂર બેઠાં સોફ્ટવેર અપડેટ્સ કે કોઇ મુશ્કેલી હોય તો સપોર્ટ કેવી રીતે આપી શકાય કે કંઇ ચર્ચા કરવી હોય તો? અમારી પાસે વિકલ્પો ઘણાં હતાં,

૧. ફોન

૨. સ્કાયપે, ગુગલ હેંગઆઉટ

૩. ચેટિંગ (જીટોક વગેરે)

શરુમાં અમે ફોન અને ચેટિંગથી ચલાવ્યું, પણ છેવટે મારે ssh ની જરુર ઉભી થઇ અને અમારે no-ip.org ની સહાય લેવી પડી. તેમ છતાંય, teamviewer પણ એક સારો અને સરળ ઉપાય છે. વધુમાં ડેબિયન માટે તેનું પેકેજ પણ સરસ છે (તે વાઇનની ઉપર ચાલે છે, એ આખી વાત અલગ છે! અને ઓપનસોર્સ નથી એ બીજી વાત છે).

જો કોઇને ખબર ન હોય તો એક બીજો સરસ ઉપાય ‘ઓપન ઇથરપેડ‘ છે. જેમાં ચેટિંગ વત્તા વ્હાઇટબોર્ડનો સમાવેશ થઇ જાય છે.

અમારા આ સાહસ પર બીજી પોસ્ટ ફરી ક્યારેક!

અપડેટ્સ – ૮૩

* નવું લેપટોપ. એટલે કે વિશલિસ્ટ – ૧ (ઉચ્ચાર: વિશલિસ્ટ માઇનસ વન!). નવું લેપટોપ અમે ખાસ વ્યક્તિ માટે લીધું જેના પર હક્કથી ડેબિયન સ્થાપન કરવામાં આવ્યું અને અત્યારે તેના પર મૂળભૂત સ્થાપનોની પ્રક્રિયા ચાલી રહી છે.

સ્થાપન પ્રક્રિયા..

* છેલ્લાં એક અઠવાડિયાથી તબિયત ઠીક નહોતી. પેલી ટોપી લેવા માટે ફરીથી એમ.જી. રોડ ગયો ત્યારની કંઇક ગરબડ હતી. એકાદ દિવસ તાવ અને શરદી પછી એકાદ દિવસ ભયંકર માથું દુખવા આવ્યું (સામાન્ય રીતે મને ક્યારેય માથું દુખતું નથી. ના, બ્લોગબાબાઓની પોસ્ટ્સ વાંચીને પણ નહી!). ત્યારબાદ શરદી-ખાંસી. બે-ત્રણ દિવસથી વાતાવરણ પણ વિચિત્ર હતું એટલે પછી પેલાં બહુ બધાં આઇસક્રીમની જગ્યાએ બધો દોષ વાતાવરણ પર ઢોળવામાં આવ્યો 😉

કવિનનો પત્ર

* અપડેટ્સ-૭૯માં લખેલું તેમ કવિનનો પત્ર આવી ગયો છે. પત્ર કવિને લખ્યો છે અને એની પાસે લખાવડાવામાં આવ્યો છે. શાળામાં તો આ પત્ર મમ્મીને સંબોધીને લખવા માટે શીખવાડવામાં આવ્યો હતો, પણ એને patch કરીને કવિને મારા માટે લખ્યો છે.

કવિનનો પત્ર

ઓહ, આ પત્ર જોઇને તારી બહુ યાદ આવી ગઇ, કવિન! પહેલાં બે વાક્યો સો ટકા સાચા નથી, પણ થેન્ક્સ 😉

નોંધ: એમ તો આ પત્રની સાથે કવિનની મમ્મીનો પણ પત્ર આવ્યો છે, પણ એ કંઇ થોડો અહીં મૂકાય?!

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૬

* તો, છેલ્લે જોયું તેમ છોકરી કરતાં મને ચોપાટીમાં વધુ રસ હતો (એમ તો છોકરીમાંય રસ હતો, એ વાત તો ખાનગી છે). અમારે બપોરે એક વાસ્તુપૂજામાં જવાનું હતું અને ત્યાં મળવાનું હતું. નિયત સમયે અમે પહોંચ્યા. જમ્યા અને પછી કોઇએ અમારી ઓળખાણ કરાવી. પછી, જેમ થાય છે તેમ અમને બન્નેને એકલા (ઉપ્સ, એની બહેન જોડે હતી!) વાતો કરવા માટે કંઇક દૂર મોકલવામાં આવ્યા. થોડા સવાલ-જવાબ થયા એનાં મેં મોટાભાગે ઉડાઉ જવાબો આપ્યા એવું મને યાદ છે. પછી, જલ્દીથી અમે નીકળી ગયા. હા, ત્યાં પ્રણવ ઘણાં સમયે મળ્યો અને એની જોડે બહુ ગપ્પાં માર્યા. ત્યાંથી સીધા ચોપાટી અને ત્યાં બેસીને લીચી ખાધી. આપણે પાછાં પર્યાવરણ બચાવવા વાળા એટલે ફોતરાં વગેરે થેલીમાં ભરી, એ થેલી બેગમાં મૂકી રાખી. બીજા દિવસે ખબર પડી કે એ થેલીના કારણે ઉંદર મારી સરસ મજાની બેગ કાતરી ગયો છે. વેલ, મને બીજી સરસ બેગ મળી, જે છેક પેલી લિનક્સ બેંગ્લોર ૨૦૦૪ કોન્ફરન્સના આગલા દિવસ સુધી ચાલી એવું મને યાદ છે.

પંદરેક દિવસ સુધી છોકરીવાળાઓનો કંઇ જવાબ ન આવ્યો, એટલે મેં વિચાર્યું, મૂકો પડતું અને લિનક્સ પર ધ્યાન આપો. વચ્ચે હું પાલનપુર પણ જઇ આવ્યો. અને, આવી જ કોઇ સાંજે અમને એમનાં ઘરે મળવા-જમવા માટેનો ફોન આવ્યો. સરપ્રાઇઝ. મેં વિચાર્યું, ઓકે ફરી બરોબર જોઇશું. ત્યાં ગયા, જમ્યા. અને, ઓહ, યે તો બાત પક્કી હો ગઇ. વેલ, ફરીથી અમે વ્યવસ્થિત વાતો કરી. લેડિઝ એન્ડ જેન્ટલમેન, એ જ હતી,  મારી વ્હાલી કોકી! ત્યારથી અત્યાર સુધી જીવનમાં કંઇ સારું મેળવ્યું હોય તો કોકીને પહેલા નંબરે મૂકવી પડે. ઓહ, ના, આ ખોટા વખાણ નથી 🙂 અને, કદાચ મારી એ બોરીંગ બપોરો-સાંજો હવે મસ્ત બની ગઇ. અમે પહેલી વાર એક મંદિરમાં મળવાનું નક્કી કર્યું. એ મંદિર એવા મિલન માટે ફેમસ હતું અને નજીક પણ હતું. સાંજે કંઇક પાંચ વાગ્યાનો સમય નક્કી કર્યો અને પહેલી જ વારના આવા મિલનમાં હું છેક ૫.૪૦ની આસપાસ ગયો. ઓહ. એ લોકો હજીયે મારી રાહ જોઇને બેઠાં હતાં અને આ પ્રસંગ અમને બન્નેને બહુ સારી (?) રીતે યાદ છે!

થોડા જ સમય પછી (મે, ૨૦૦૪), ઇન્ટર્નશિપ જોબમાં પરિવર્તિત થઇ. ઓફિસનો સમયગાળો જોકે એ જ રહ્યો. રાત્રે ૧૧ થી સવારે ૬. કાળક્રમે બધાંને આ સમય ભારે પડવા લાગ્યો અને વચગાળાના ઉપાય તરીકે સમય ૩ થી ૧૨નો બીજી શિફ્ટમાં થયો. દુર્ભાગ્યની વાત એ કે, ૩ વાગે ઓફિસ જવું મને રાત કરતાં પણ ભારે પડવા લાગ્યું. અમારી પેલી સાંજની મુલાકાતો પર પૂર્ણવિરામ મૂકાયું, પણ અમે એક સરસ ૧.૩૦ વાગે બપોરે મળવાનો વિચિત્ર સમય શોધી કાઢ્યો. બસ સ્ટેન્ડ પર એ ગાળેલા કલાકો હજીયે એવાં જ તાજા છે.

foss.in: ઐતહાસિક અહેવાલો ૨

બીજો ભાગ હાજર જ છે.

* ૨૦૦૬:

૨૦૦૬ની મુલાકાત વિશેષ રહી. કારણ? કારણ કે હું અને કોકી – ie સહપરિવાર ગયેલા. થેન્ક્સ ટુ, foss.in ટીમ કે જેમણે મારી સાથે કોકીની હોટલની એરેજમેન્ટ કરી આપેલી (એટલે કે જોડે જ, કેવી વાત કરો છો?). અને, બીજી સરસ વાત કે આ વખતે હું પહેલી વાર ડેબિયન પર ટોક આપવાનો હતો. મારો વિષય હતો: “હાઉ ટુ બીકમ થર્ડ ઇન્ડિયન ડેબિયન ડેવલોપર?” વેલ, હું થર્ડ ડીડી ના બન્યો પણ સાતમો બન્યો ખરો! મારી ટોક સારી રહી અને સારા એવા સવાલો મને પૂછાયા અને મેં સારા એવા જવાબો પણ આપ્યા! આ વખતે પણ ઘણાં લોકોનો પરિચય થયો. કપિલ, જ્હોન (jewel) – આ બે ડેબિયન ડેવલોપર્સ ત્યાં હાજર હતા. બાકી, અમારી રેગ્યુલર કોમ્યુનિટી તો ખરી જ. પ્રૂફ? આ ફોટો 😉

અને, મારો અને કોકીનો અત્યાર સુધીનો બેસ્ટ ફેમિલી ફોટો આ ઇવેન્ટમાં જ લેવાયેલો. મારી ફેસબુક પ્રોફાઇલ પર તે જોવા મળી શકશે.

* ૨૦૦૭:

આ વખતે પણ ઇવેન્ટ હતી ખાસ-મ-ખાસ કારણ કે અમે ડેબિયન-ઉબુન્ટુ પ્રોજેક્ટ ડે નું આયોજન કર્યું હતું, જ્યાં સળંગ આખો દિવસ ડેબિયન પર ટોક-વર્ક શોપ થવાની હતી. ધાર્યા કરતાં ઓછાં લોકો આવ્યા, પણ આ વખતે ડેબિયન પ્રોજેક્ટ લીડર (એ સમયના) – સામ હોસેવર અને ક્રિસ્ટિઅન પેરીઅર (ડેબિયન i18n ગુરુ) ત્યાં આવેલા. એમની જોડે ઘણું નવું શીખવા મળ્યું વત્તા અંકિતની જગ્યાએ ફાયરફોક્સ-મોઝિલા લોકલાઇઝેશનની ટોક પણ આપી. અમારા પ્રોજેક્ટ ડે માં સન માઇક્રોસિસ્ટમનો એક માર્કેટિંગ વાળો ઘુસી ગયેલો જે સોનાની થાળીમાં ગોબા જેવું થયેલું, પણ ઓવરઓલ અમારો પ્રોજેક્ટ ડે સરસ ગયેલો.

આ ખાસ ઇવેન્ટ એટલા માટે પણ હતી કે મારો એક જોબ ઇન્ટરવ્યુ IISC ની સીડીઓ પર બેસીને થયેલો (અને પછી હું બેંગ્લોર ગયેલો.. ડોન્ટ રીમાઇન્ડ મી ધેટ!) તો બીજી બાજુ જૂની જોબમાંથી હેન્ડઓવર કરવાનું ભયંકર પ્રેશર પણ હતું.

PS: ક્રિસ્ટિઅન પેરીઅરનો રીપોર્ટ

* ૨૦૦૮:

વેલ, ૨૦૦૮માં હું foss.in માં નહોતો ગયેલો 😉 કારણ? લૉ હેંગિગ ફ્રુટ્સ.

ધેટ્સ ઓલ. ૨૦૦૯ કંઇ ઐતહાસિક ન કહેવાય એટલે તેના વિશે ખાસ લખતો નથી. ૨૦૧૨ નો અહેવાલ રવિવારે કે સોમવારે આપવામાં આવશે.

અપડેટ્સ – ૫૧

* શુક્રવાર બપોરથી લઈને છેક આજ સવાર સુધી – નેટ બંધ હતું. એટલે કે, અમે બહાર હતા. કોકીના ગામની એક મુલાકાત.

અઢી દિવસમાં આમ તો આરામ કરવાનો જ પ્રોગ્રામ હતો પણ જતી વખતે સરસ મજાનો રસ્તો અને બન્ને બાજુ ખેતરો જોઈને બે દિવસ એવો જ સરસ મજાનો દોડવાનો પ્રોગ્રામ પણ બની ગયો.  એલાર્મ મૂકવાની જરુર જ નહી. મંદિરમાં ૫.૩૦ જેવી આરતી શરુ થાય અને ધાબા પર સરસ ઠંડકમાં સૂતા હોઈએ એટલે આપણે આપમેળે ઉભા થઈ જઈએ. દોડતી વખતે સાથીઓ પણ મળ્યાં. સિંગલ ટ્રેક પર જોકે ગાય-ભેંસ ટ્રાફિક જામ કરતા પણ જોવા મળ્યા ત્યારે થોડી તકલીફ થઈ હતી 🙂 પણ, આ વખતે “ફર્સ્ટ ઈન્ટરવિલેજ રન” કરવામાં આવી 😉

આગલા દિવસે સરસ વરસાદ આવેલો એટલે રાત્રે જાત-જાતનાં જીવ-જંતુઓ જોવા મળ્યા. કેમેરામાં પાડેલા તેના ફોટા બીજે ક્યાંક મૂકીશ. અત્યારે તો અમને આ લાલ જીવડું (કદાચ ડંગ બીટલ છે) બહુ ગમ્યું.

અને, કવિને પણ આટલા દિવસ બહુ જ ધમાલ કાઢી. લાકડી અને ટોર્ચ તેના ખાસ રમકડાં બન્યાં. તેને પણ અમે ખેંચીને ખેતર જોવા લઈ ગયેલા પણ – આ તો જંગલ છે – એમ કહી તેણે સારો એવો કકળાટ કર્યો.

અને હા, દરરોજ ખીચડી-છાસ પેટ માટે અત્યંત સારી. સાથે-સાથે, અડદના વડા અને મીઠાઈઓ પણ ઝાપટવામાં આવી 😉

ગેસ્ટ પોસ્ટ: રૂડું કાઠિયાવાડ

* આજના ગેસ્ટ છે, શ્રીમતી કોકીલા મિસ્ત્રી. કાને સાંભળેલું વર્ણન.

કવિનના મિત્રની બર્થ ડે પાર્ટી વસ્ત્રાપુર લેકની સામે આવેલા ‘રુડું કાઠિયાવાડ’ નામની રેસ્ટોરાંમાં રાખેલી હતી. કાર્તિક વસ્ત્રાપુર લેકમાં તેના સાંજનું દોડવાનું પૂરું કરે ત્યારે અમે ત્યાં મળવાનું નક્કી કરેલું હતું. હું ત્યાંથી નીકળી ત્યારે બર્થ ડે પરિવાર તો હજી તૈયાર થતો હતો, છતાંય સમયસર પહોંચવાની મુંબઈની ટેવ એમ કંઈ જાય? અમે પહોંચ્યા તળાવ અને ત્યાં કવિને ‘બબલ્સ’ લઈને ટાઈમપાસ કર્યો. અડધા તળાવનો આંટો મારી પાર્ટી પ્લેસ પર પહોંચ્યા (હું અને કવિન. કાર્તિક અમને લિફ્ટ સુધી મૂકી ઘરે પાછો આવ્યો (પછી ખબર પડી કે તે ત્યાંથી આઈસક્રીમ ખાવા ગયો હતો..))

કેટલાંક નિરિક્ષણો:

૧. હોટલની ફર્શ ઉબડખાબડ અને તૂટેલી હતી. ટાઈલ્સના ઠેકાણાં નહી. બિચારા છોકરાંઓને બે-ત્રણ વાર પડી જતાં જોયાં.
૨. કાઠિયાવાડ હોય ત્યાં તમને માખણની ના પાડે? એક જણાંએ એક્સ્ટ્રા માખણ માંગ્યું તો ફટ દઈને ના પાડી દેવામાં આવી.
૩. અત્યંત ગરમી અને તદ્ન ઝાંખી લાઈટ્સ એરેન્જમેન્ટ્સ.
૪. કેક કાપ્યા પછી હોટલનો સ્ટાફ સામાન્ય રીતે કેક ડિસ્ટ્રીબ્યુટ કરે છે એની જગ્યાએ કેક ત્યાં જ પડી રહી અને છોકરાઓએ કાગારોળ મચાવી. કેટલાંકે તેમાં આંગળીઓ અડાવીને ઉપરની ચોકલેટ ચીપ્સ ઝાપટી લીધી.
૫. છોકરાંઓને સિસોટી કે પીપૂડાં ન આપવા. હજી સુધી કાનમાં તેના અવાજો સંભળાય છે.

આજ પછી કોઈપણ દેશી હોટલ્સમાં જતા પહેલાં વિચારવામાં આવશે. કાર્તિકને પણ રજવાડું, વિશાલા કે ચોકી ધાનીના અનુભવ સારા નથી. વિલેજ પણ બકવાસ છે. એના કરતાં ઘરનાં બાજરી રોટલા જેવા બને તેવા ખાવા સારા.

🙂