મારા વિચારો, મારી ભાષામાં!

અમારી બીજી કોઇ ટૅગલાઇન નથી!

Posts Tagged ‘કોકી

ગુડ બાય, બેંગ્લુરુ

with 17 comments

* છેવટે¹, સમય આવી ગયો છે ‘ઇડલી-વડા, ફિલ્ટર કોફી’ અને આ બેંગ્લુરુને અલવિદા કહેવાનો! અને મુંબઇના ‘વડા-પાઉં’નો ટેસ્ટ કરવાનો! કોઇકે હમણાં પૂછ્યું હતું કે ‘ભાઇ, તારું ફાઇનલ ડેસ્ટિનેશન ક્યાં છે?’ મેં કહ્યું એતો પેલા ડિરેક્ટર-પ્રોડ્યુસરે² જે નક્કી કર્યું હોય તે. મને કંઇ ખબર નથી :)

મને ફિલ્ટર કોફી તો જબરી ‘મિસ’ થશે, કારણ કે હવે એ પ્રકારની કોફી દરરોજ મારે જાતે બનાવવી પડશે ;) બીજી એક વસ્તુ દરરોજ મિસ થશે – બેંગ્લોરનું હવામાન. એમ તો મને મુંબઇની તાપમાન સેટ થયેલું જ છે, પણ બેંગ્લોરની સરખામણીમાં મુંબઇનું હવામાન ‘ક્વાડકોર પ્રોસેસર’ની સામે ‘પેન્ટિયમ ૪’ જેવું લાગે. રનિંગ પર પણ અસર થશે એવું લાગે છે, પણ ઘરની નજીકમાં નાનકડો જોગર્સ પાર્ક (અંકે પૂરા ૩૦૦ મીટરનો રસ્તો) છે એટલે વીક-એન્ડ સિવાયનું દોડવાનું સાચવી લેવાશે. વીક-એન્ડ રનિંગ માટે મુંબઇની રનિંગ કોમ્યુનિટી જોડે જોડાવું પડશે (અને પેલી NRC ની તપાસ કરવી પડશે). બેંગ્લોરની ટેક-કોમ્યુનિટી અને મિત્રો પણ મિસ થશે. મુંબઇ હજી IT વાળા માટે એટલું બધું ટેક-સેવી નથી, એટલે આજે નહી તો આવતી દસ સાલે, બેંગ્લુરુનો આંટો તો મારવો જ પડશે.

અને કઇ વસ્તુઓ ગુમાવવાનો મને અત્યંત આનંદ થશે?

૧. બેંગ્લોરની ઓપન ગટર્સ! જોકે મુંબઇમાંય છે, તોય ઘરથી દૂર છે. અહીં મારા બેંગ્લોરના વિસ્તારમાં દરેક રોડની પેરેલલ જાય છે! 

૨. બદમાશ  મહાબદમાશ રીક્ષાવાળાઓ.

૩. ક્ષણેક્ષણેવિજગમનઆગમનઘટનાઓ.

૪. ભંગાર લંચ (કર્ટસી, ઓફિસ).

૫. રવિવારે રાત્રે ડિનરમાં શું? એવો યક્ષપ્રશ્ન.

૬. બોરિંગ વીકએન્ડ્સ, રનિંગના કલાકો સિવાય!

ફાયદાઓ કેટલા થશે?

૧. મને ઘરનાં  શુધ્ધ-શાકાહારી-સાત્વિક બ્રેકફાસ્ટ-લંચ-ડિનર સાથે-સાથે કવિનની મસ્તીઓનું ડેઝર્ટ માણવા મળશે.

૨. વડાપાઉં, એમ.એમ.ની બૂંદી, ભેળ, મિલાપનું ફાસ્ટફૂડ (દા.ત. કાર્તિક )વગેરે વગેરે.

૩. લોકલ ટ્રેનની જવલ્લે જ થતી મુસાફરીઓ.

૪. મુંબઇ સમાચાર, અને કોઇપણ ગુજરાતી છાપું. પુસ્તકોની સરળતાથી પ્રાપ્તિ વગેરે.

૫. ચર્ચગેટ અને આપણાં ફેવરિટ મ.કા.બો. (મલાડ-કાંદિવલી-બોરીવલી)!

૬. અને, સૌથી અગત્યનું — વ્હાલી કોકી :)

તો આવજો ત્યારે. આવતી પોસ્ટમાં મુંબઇની કે મુંબઇથી અપડેટ લઇને મળીએ?

પગનોંધો

¹ એમ તો ટ્વિટર પર બે અઠવાડિયાં પહેલાં નાનકડી જાહેરાત કરેલી.

² તમે જેમાં માનતા હોવ તે, કુદરત, કિસ્મત, લક, નસીબ, તાવીજ કે પછી મિ. કાનજી.

પ્રોગ્રામિંગનો પ – ભાગ ૧

with 7 comments

નોંધ: અહીં ઉપરનો અક્ષર ‘પ’ છે, ‘૫’ નહી.

તમને કદાચ ખ્યાલ હશે કે એક નવું લેપટોપ લેવામાં આવ્યું હતું (વેલ, EMI પર ;)) અને એ લેપટોપનો મૂળ હેતુ એ હતો કે શ્રીમતીજી કે થોડું કોમ્પ્યુટર શીખે અને પ્રોગ્રામિંગ પણ. અમારું લક્ષ્ય એ હતું કે એક વર્ષના સમયગાળામાં નાનકડો પ્રોજેક્ટ કે કોઇ ઓપનસોર્સ પ્રોજેક્ટમાં યોગદાન આપી શકાય એટલું શીખવું. પ પરથી યાદ આવ્યું કે અમે શરુઆત પાયથોનથી કરી. શરુમાં મેં ઘરે Learning Python નામનું પુસ્તક મોકલ્યું, જેનું વજન બહુ હોવાથી તેમાં બે-ત્રણ પ્રકરણથી વધુ આગળ વધી શકાયું નહી (સંદર્ભ માટે સારું, બાકી નવાં-નવાં પ્રોગ્રામરો માટે નહી).

ત્યાર પછી અમે શરુઆત કોડએકેડમી.કોમથી કરી અને શરુઆત સારી ચાલુ રહી છે. હવે, પ્રશ્ન આવ્યો કે કોમ્પ્યુટર અને ડેબિયનમાં નવાં-નવાં લોકોને દૂર બેઠાં સોફ્ટવેર અપડેટ્સ કે કોઇ મુશ્કેલી હોય તો સપોર્ટ કેવી રીતે આપી શકાય કે કંઇ ચર્ચા કરવી હોય તો? અમારી પાસે વિકલ્પો ઘણાં હતાં,

૧. ફોન

૨. સ્કાયપે, ગુગલ હેંગઆઉટ

૩. ચેટિંગ (જીટોક વગેરે)

શરુમાં અમે ફોન અને ચેટિંગથી ચલાવ્યું, પણ છેવટે મારે ssh ની જરુર ઉભી થઇ અને અમારે no-ip.org ની સહાય લેવી પડી. તેમ છતાંય, teamviewer પણ એક સારો અને સરળ ઉપાય છે. વધુમાં ડેબિયન માટે તેનું પેકેજ પણ સરસ છે (તે વાઇનની ઉપર ચાલે છે, એ આખી વાત અલગ છે! અને ઓપનસોર્સ નથી એ બીજી વાત છે).

જો કોઇને ખબર ન હોય તો એક બીજો સરસ ઉપાય ‘ઓપન ઇથરપેડ‘ છે. જેમાં ચેટિંગ વત્તા વ્હાઇટબોર્ડનો સમાવેશ થઇ જાય છે.

અમારા આ સાહસ પર બીજી પોસ્ટ ફરી ક્યારેક!

અપડેટ્સ – ૮૩

with one comment

* નવું લેપટોપ. એટલે કે વિશલિસ્ટ – ૧ (ઉચ્ચાર: વિશલિસ્ટ માઇનસ વન!). નવું લેપટોપ અમે ખાસ વ્યક્તિ માટે લીધું જેના પર હક્કથી ડેબિયન સ્થાપન કરવામાં આવ્યું અને અત્યારે તેના પર મૂળભૂત સ્થાપનોની પ્રક્રિયા ચાલી રહી છે.

સ્થાપન પ્રક્રિયા..

* છેલ્લાં એક અઠવાડિયાથી તબિયત ઠીક નહોતી. પેલી ટોપી લેવા માટે ફરીથી એમ.જી. રોડ ગયો ત્યારની કંઇક ગરબડ હતી. એકાદ દિવસ તાવ અને શરદી પછી એકાદ દિવસ ભયંકર માથું દુખવા આવ્યું (સામાન્ય રીતે મને ક્યારેય માથું દુખતું નથી. ના, બ્લોગબાબાઓની પોસ્ટ્સ વાંચીને પણ નહી!). ત્યારબાદ શરદી-ખાંસી. બે-ત્રણ દિવસથી વાતાવરણ પણ વિચિત્ર હતું એટલે પછી પેલાં બહુ બધાં આઇસક્રીમની જગ્યાએ બધો દોષ વાતાવરણ પર ઢોળવામાં આવ્યો ;)

કવિનનો પત્ર

with 8 comments

* અપડેટ્સ-૭૯માં લખેલું તેમ કવિનનો પત્ર આવી ગયો છે. પત્ર કવિને લખ્યો છે અને એની પાસે લખાવડાવામાં આવ્યો છે. શાળામાં તો આ પત્ર મમ્મીને સંબોધીને લખવા માટે શીખવાડવામાં આવ્યો હતો, પણ એને patch કરીને કવિને મારા માટે લખ્યો છે.

કવિનનો પત્ર

ઓહ, આ પત્ર જોઇને તારી બહુ યાદ આવી ગઇ, કવિન! પહેલાં બે વાક્યો સો ટકા સાચા નથી, પણ થેન્ક્સ ;)

નોંધ: એમ તો આ પત્રની સાથે કવિનની મમ્મીનો પણ પત્ર આવ્યો છે, પણ એ કંઇ થોડો અહીં મૂકાય?!

Written by કાર્તિક

February 19, 2013 at 19:02

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૬

with 7 comments

* તો, છેલ્લે જોયું તેમ છોકરી કરતાં મને ચોપાટીમાં વધુ રસ હતો (એમ તો છોકરીમાંય રસ હતો, એ વાત તો ખાનગી છે). અમારે બપોરે એક વાસ્તુપૂજામાં જવાનું હતું અને ત્યાં મળવાનું હતું. નિયત સમયે અમે પહોંચ્યા. જમ્યા અને પછી કોઇએ અમારી ઓળખાણ કરાવી. પછી, જેમ થાય છે તેમ અમને બન્નેને એકલા (ઉપ્સ, એની બહેન જોડે હતી!) વાતો કરવા માટે કંઇક દૂર મોકલવામાં આવ્યા. થોડા સવાલ-જવાબ થયા એનાં મેં મોટાભાગે ઉડાઉ જવાબો આપ્યા એવું મને યાદ છે. પછી, જલ્દીથી અમે નીકળી ગયા. હા, ત્યાં પ્રણવ ઘણાં સમયે મળ્યો અને એની જોડે બહુ ગપ્પાં માર્યા. ત્યાંથી સીધા ચોપાટી અને ત્યાં બેસીને લીચી ખાધી. આપણે પાછાં પર્યાવરણ બચાવવા વાળા એટલે ફોતરાં વગેરે થેલીમાં ભરી, એ થેલી બેગમાં મૂકી રાખી. બીજા દિવસે ખબર પડી કે એ થેલીના કારણે ઉંદર મારી સરસ મજાની બેગ કાતરી ગયો છે. વેલ, મને બીજી સરસ બેગ મળી, જે છેક પેલી લિનક્સ બેંગ્લોર ૨૦૦૪ કોન્ફરન્સના આગલા દિવસ સુધી ચાલી એવું મને યાદ છે.

પંદરેક દિવસ સુધી છોકરીવાળાઓનો કંઇ જવાબ ન આવ્યો, એટલે મેં વિચાર્યું, મૂકો પડતું અને લિનક્સ પર ધ્યાન આપો. વચ્ચે હું પાલનપુર પણ જઇ આવ્યો. અને, આવી જ કોઇ સાંજે અમને એમનાં ઘરે મળવા-જમવા માટેનો ફોન આવ્યો. સરપ્રાઇઝ. મેં વિચાર્યું, ઓકે ફરી બરોબર જોઇશું. ત્યાં ગયા, જમ્યા. અને, ઓહ, યે તો બાત પક્કી હો ગઇ. વેલ, ફરીથી અમે વ્યવસ્થિત વાતો કરી. લેડિઝ એન્ડ જેન્ટલમેન, એ જ હતી,  મારી વ્હાલી કોકી! ત્યારથી અત્યાર સુધી જીવનમાં કંઇ સારું મેળવ્યું હોય તો કોકીને પહેલા નંબરે મૂકવી પડે. ઓહ, ના, આ ખોટા વખાણ નથી :) અને, કદાચ મારી એ બોરીંગ બપોરો-સાંજો હવે મસ્ત બની ગઇ. અમે પહેલી વાર એક મંદિરમાં મળવાનું નક્કી કર્યું. એ મંદિર એવા મિલન માટે ફેમસ હતું અને નજીક પણ હતું. સાંજે કંઇક પાંચ વાગ્યાનો સમય નક્કી કર્યો અને પહેલી જ વારના આવા મિલનમાં હું છેક ૫.૪૦ની આસપાસ ગયો. ઓહ. એ લોકો હજીયે મારી રાહ જોઇને બેઠાં હતાં અને આ પ્રસંગ અમને બન્નેને બહુ સારી (?) રીતે યાદ છે!

થોડા જ સમય પછી (મે, ૨૦૦૪), ઇન્ટર્નશિપ જોબમાં પરિવર્તિત થઇ. ઓફિસનો સમયગાળો જોકે એ જ રહ્યો. રાત્રે ૧૧ થી સવારે ૬. કાળક્રમે બધાંને આ સમય ભારે પડવા લાગ્યો અને વચગાળાના ઉપાય તરીકે સમય ૩ થી ૧૨નો બીજી શિફ્ટમાં થયો. દુર્ભાગ્યની વાત એ કે, ૩ વાગે ઓફિસ જવું મને રાત કરતાં પણ ભારે પડવા લાગ્યું. અમારી પેલી સાંજની મુલાકાતો પર પૂર્ણવિરામ મૂકાયું, પણ અમે એક સરસ ૧.૩૦ વાગે બપોરે મળવાનો વિચિત્ર સમય શોધી કાઢ્યો. બસ સ્ટેન્ડ પર એ ગાળેલા કલાકો હજીયે એવાં જ તાજા છે.

foss.in: ઐતહાસિક અહેવાલો ૨

leave a comment »

બીજો ભાગ હાજર જ છે.

* ૨૦૦૬:

૨૦૦૬ની મુલાકાત વિશેષ રહી. કારણ? કારણ કે હું અને કોકી – ie સહપરિવાર ગયેલા. થેન્ક્સ ટુ, foss.in ટીમ કે જેમણે મારી સાથે કોકીની હોટલની એરેજમેન્ટ કરી આપેલી (એટલે કે જોડે જ, કેવી વાત કરો છો?). અને, બીજી સરસ વાત કે આ વખતે હું પહેલી વાર ડેબિયન પર ટોક આપવાનો હતો. મારો વિષય હતો: “હાઉ ટુ બીકમ થર્ડ ઇન્ડિયન ડેબિયન ડેવલોપર?” વેલ, હું થર્ડ ડીડી ના બન્યો પણ સાતમો બન્યો ખરો! મારી ટોક સારી રહી અને સારા એવા સવાલો મને પૂછાયા અને મેં સારા એવા જવાબો પણ આપ્યા! આ વખતે પણ ઘણાં લોકોનો પરિચય થયો. કપિલ, જ્હોન (jewel) – આ બે ડેબિયન ડેવલોપર્સ ત્યાં હાજર હતા. બાકી, અમારી રેગ્યુલર કોમ્યુનિટી તો ખરી જ. પ્રૂફ? આ ફોટો ;)

અને, મારો અને કોકીનો અત્યાર સુધીનો બેસ્ટ ફેમિલી ફોટો આ ઇવેન્ટમાં જ લેવાયેલો. મારી ફેસબુક પ્રોફાઇલ પર તે જોવા મળી શકશે.

* ૨૦૦૭:

આ વખતે પણ ઇવેન્ટ હતી ખાસ-મ-ખાસ કારણ કે અમે ડેબિયન-ઉબુન્ટુ પ્રોજેક્ટ ડે નું આયોજન કર્યું હતું, જ્યાં સળંગ આખો દિવસ ડેબિયન પર ટોક-વર્ક શોપ થવાની હતી. ધાર્યા કરતાં ઓછાં લોકો આવ્યા, પણ આ વખતે ડેબિયન પ્રોજેક્ટ લીડર (એ સમયના) – સામ હોસેવર અને ક્રિસ્ટિઅન પેરીઅર (ડેબિયન i18n ગુરુ) ત્યાં આવેલા. એમની જોડે ઘણું નવું શીખવા મળ્યું વત્તા અંકિતની જગ્યાએ ફાયરફોક્સ-મોઝિલા લોકલાઇઝેશનની ટોક પણ આપી. અમારા પ્રોજેક્ટ ડે માં સન માઇક્રોસિસ્ટમનો એક માર્કેટિંગ વાળો ઘુસી ગયેલો જે સોનાની થાળીમાં ગોબા જેવું થયેલું, પણ ઓવરઓલ અમારો પ્રોજેક્ટ ડે સરસ ગયેલો.

આ ખાસ ઇવેન્ટ એટલા માટે પણ હતી કે મારો એક જોબ ઇન્ટરવ્યુ IISC ની સીડીઓ પર બેસીને થયેલો (અને પછી હું બેંગ્લોર ગયેલો.. ડોન્ટ રીમાઇન્ડ મી ધેટ!) તો બીજી બાજુ જૂની જોબમાંથી હેન્ડઓવર કરવાનું ભયંકર પ્રેશર પણ હતું.

PS: ક્રિસ્ટિઅન પેરીઅરનો રીપોર્ટ

* ૨૦૦૮:

વેલ, ૨૦૦૮માં હું foss.in માં નહોતો ગયેલો ;) કારણ? લૉ હેંગિગ ફ્રુટ્સ.

ધેટ્સ ઓલ. ૨૦૦૯ કંઇ ઐતહાસિક ન કહેવાય એટલે તેના વિશે ખાસ લખતો નથી. ૨૦૧૨ નો અહેવાલ રવિવારે કે સોમવારે આપવામાં આવશે.

અપડેટ્સ – ૫૧

with one comment

* શુક્રવાર બપોરથી લઈને છેક આજ સવાર સુધી – નેટ બંધ હતું. એટલે કે, અમે બહાર હતા. કોકીના ગામની એક મુલાકાત.

અઢી દિવસમાં આમ તો આરામ કરવાનો જ પ્રોગ્રામ હતો પણ જતી વખતે સરસ મજાનો રસ્તો અને બન્ને બાજુ ખેતરો જોઈને બે દિવસ એવો જ સરસ મજાનો દોડવાનો પ્રોગ્રામ પણ બની ગયો.  એલાર્મ મૂકવાની જરુર જ નહી. મંદિરમાં ૫.૩૦ જેવી આરતી શરુ થાય અને ધાબા પર સરસ ઠંડકમાં સૂતા હોઈએ એટલે આપણે આપમેળે ઉભા થઈ જઈએ. દોડતી વખતે સાથીઓ પણ મળ્યાં. સિંગલ ટ્રેક પર જોકે ગાય-ભેંસ ટ્રાફિક જામ કરતા પણ જોવા મળ્યા ત્યારે થોડી તકલીફ થઈ હતી :) પણ, આ વખતે “ફર્સ્ટ ઈન્ટરવિલેજ રન” કરવામાં આવી ;)

આગલા દિવસે સરસ વરસાદ આવેલો એટલે રાત્રે જાત-જાતનાં જીવ-જંતુઓ જોવા મળ્યા. કેમેરામાં પાડેલા તેના ફોટા બીજે ક્યાંક મૂકીશ. અત્યારે તો અમને આ લાલ જીવડું (કદાચ ડંગ બીટલ છે) બહુ ગમ્યું.

અને, કવિને પણ આટલા દિવસ બહુ જ ધમાલ કાઢી. લાકડી અને ટોર્ચ તેના ખાસ રમકડાં બન્યાં. તેને પણ અમે ખેંચીને ખેતર જોવા લઈ ગયેલા પણ – આ તો જંગલ છે – એમ કહી તેણે સારો એવો કકળાટ કર્યો.

અને હા, દરરોજ ખીચડી-છાસ પેટ માટે અત્યંત સારી. સાથે-સાથે, અડદના વડા અને મીઠાઈઓ પણ ઝાપટવામાં આવી ;)

ગેસ્ટ પોસ્ટ: રૂડું કાઠિયાવાડ

with 11 comments

* આજના ગેસ્ટ છે, શ્રીમતી કોકીલા મિસ્ત્રી. કાને સાંભળેલું વર્ણન.

કવિનના મિત્રની બર્થ ડે પાર્ટી વસ્ત્રાપુર લેકની સામે આવેલા ‘રુડું કાઠિયાવાડ’ નામની રેસ્ટોરાંમાં રાખેલી હતી. કાર્તિક વસ્ત્રાપુર લેકમાં તેના સાંજનું દોડવાનું પૂરું કરે ત્યારે અમે ત્યાં મળવાનું નક્કી કરેલું હતું. હું ત્યાંથી નીકળી ત્યારે બર્થ ડે પરિવાર તો હજી તૈયાર થતો હતો, છતાંય સમયસર પહોંચવાની મુંબઈની ટેવ એમ કંઈ જાય? અમે પહોંચ્યા તળાવ અને ત્યાં કવિને ‘બબલ્સ’ લઈને ટાઈમપાસ કર્યો. અડધા તળાવનો આંટો મારી પાર્ટી પ્લેસ પર પહોંચ્યા (હું અને કવિન. કાર્તિક અમને લિફ્ટ સુધી મૂકી ઘરે પાછો આવ્યો (પછી ખબર પડી કે તે ત્યાંથી આઈસક્રીમ ખાવા ગયો હતો..))

કેટલાંક નિરિક્ષણો:

૧. હોટલની ફર્શ ઉબડખાબડ અને તૂટેલી હતી. ટાઈલ્સના ઠેકાણાં નહી. બિચારા છોકરાંઓને બે-ત્રણ વાર પડી જતાં જોયાં.
૨. કાઠિયાવાડ હોય ત્યાં તમને માખણની ના પાડે? એક જણાંએ એક્સ્ટ્રા માખણ માંગ્યું તો ફટ દઈને ના પાડી દેવામાં આવી.
૩. અત્યંત ગરમી અને તદ્ન ઝાંખી લાઈટ્સ એરેન્જમેન્ટ્સ.
૪. કેક કાપ્યા પછી હોટલનો સ્ટાફ સામાન્ય રીતે કેક ડિસ્ટ્રીબ્યુટ કરે છે એની જગ્યાએ કેક ત્યાં જ પડી રહી અને છોકરાઓએ કાગારોળ મચાવી. કેટલાંકે તેમાં આંગળીઓ અડાવીને ઉપરની ચોકલેટ ચીપ્સ ઝાપટી લીધી.
૫. છોકરાંઓને સિસોટી કે પીપૂડાં ન આપવા. હજી સુધી કાનમાં તેના અવાજો સંભળાય છે.

આજ પછી કોઈપણ દેશી હોટલ્સમાં જતા પહેલાં વિચારવામાં આવશે. કાર્તિકને પણ રજવાડું, વિશાલા કે ચોકી ધાનીના અનુભવ સારા નથી. વિલેજ પણ બકવાસ છે. એના કરતાં ઘરનાં બાજરી રોટલા જેવા બને તેવા ખાવા સારા.

:)

ચા

with 3 comments

* ઘા પછી ચા.

થયું એવું કે મેડિકલ ચેક-અપ પહેલાં મને સૂચના મળી હતી કે કંઈ ખાધા-પીધા વગર આવજો. મેં સ્ટિકી નોટ પર લખ્યું, એક ટુ-ડુ એપની મદદ લીધી અને લાસ્ટ ઓપ્શન તરીકે કોકીને ય કહી રાખ્યું કે સવારે ચા પીવા બોલાવવા માટે બૂમો ના પાડતી. ફાઈનલી, સવારે યાદ આવી ગયું કે આજે કંઈ ખાવા કે પીવા (ચા)નું નથી. ચેક-અપ પતી ગયું અને ઘરે આવ્યો ત્યારે ચા પીધા પછી લાગતી સ્ફૂર્તિ કરતા વધુ તાજગી લાગતી હતી. જે હોય તે, આજથી થોડા દિવસ માટે સવારની ચા સાઈડ પર. બપોરની ચા તો હજી છોડાય તેમ નથી.

Written by કાર્તિક

March 1, 2012 at 21:36

વેલેન્ટાઈન ડે..

with 2 comments

* આમ તો મને ગુલાબી કે લાલ પદાર્થો આપવા-લેવાના રિવાજ વાળા તહેવારો ઓછા ગમે છે, પણ  આ વખતની કોકીની ગિફ્ટ ગમી ;) થેન્ક્સ, કોકી. ગઈ વખતની જેમ આ વખતે ટેબલ પર નહી પણ ડ્રોઅરમાં મુકવામાં આવી હતી એટલે થોડી વાર સુધી તો મને કંઈ ખબર જ પડી. છેવટે, સસપેન્સ એણે જ ખોલ્યું અને મેં ગુલાબની કળી ખોલી ત્યારે..

(ખોટી) કળીમાંથી નીકળી (સાચી) રીંગ..

અને પછી,

ધ લોર્ડ ઓફ ધ (વેલેન્ટાઈન) રીંગ

સંબંધિત પોસ્ટ્સ: ૨૦૧૧, ૨૦૧૦

Written by કાર્તિક

February 14, 2012 at 11:56

Sixth Sense: હવે, ઓપનસોર્સ !!

with 4 comments

* પ્રણવ મિસ્ત્રીનો લોકપ્રિય પ્રોજેક્ટ હવે તમે Github પર https://github.com/sixthsense/sixthsense પર મેળવી શકશો. એટલે કે, સોર્સ કોડ હવે વધુ વ્યવસ્થિત રીતે સંચાલિત કરી શકાશે. તમારા થીગડાં (ઓહ, patch) તમે ત્યાં મોકલી શકશો. વધુ થીગડાં મોકલશો તો ડેવલોપર તરીકે તમને સમાવી લેવામાં આવશે અને પછી મજા :)

પ્રણવને પરમ દિવસે ઘણાં વર્ષો પછી મળ્યો (છેલ્લે મળ્યો ત્યારનો ફોટો છે, સ્કેન કરાવવાનો બાકી છે. અને એ જ દિવસે હું કોકીને પહેલી વખત મળ્યો હતો :D). ઘણી વાતો કરી, કોલેજમાં હતા ત્યારે એક જગ્યાએ ફ્લેટ ભાડે રાખીને રહેતા હતા તેની યાદો તાજી કરી. મજા આવી ગઈ.

પ્રોજેક્ટ હજી ૦.૧ બીટા સ્ટેજમાં છે. ઘણું કરવાનું હજી બાકી છે. કોડ ઓપન છે, તમને આમંત્રણ છે :)

હેપ્પીવાલા બર્થ ડે

with 3 comments

ખાસ નોંધ: સુરતમાં કોઈની અટક હેપ્પીવાલા હોઈ શકે છે. પાઘડી ન પહેરવી.

તો ગઈકાલે કોકીનો હેપ્પી બર્થ ડે હતો. રવિવારની રજા એટલે મજા અને ઉપરથી પાછો ચકુડી કોકીનો બર્થ ડે એટલે ડબલ મજા. સવારે આરામથી ઉઠ્યો અને લગભગ બપોર સુધી કંઈ કામ ન કર્યુ અને ટેબલ થોડું વ્યવસ્થિત કર્યું. બપોરે મસ્ત મજાની નિદ્રા લીધી અને તૈયાર થઈ અમે થોડી શોપિંગ (બર્થ ડે ગિફ્ટ તો આપવી પડેને..) કરવા ગયા. શનિવારે પણ ભરપૂર શોપિંગ કરવામાં આવી. આર્ટિફિશઅલ ફૂલો પણ લાવવામાં આવ્યા હતા. એમ તો પહેલા પતંગમાં ડિનર માટે જવાનું નક્કી કર્યું, પણ દુર્ભાગ્યે પતંગ પેક હતી. એટલે, અમારી માનીતી જગ્યા – ગ્રીન હાઉસ, લાલ દરવાજા જવામાં નક્કી થયું.

થોડા ફોટાઓ અહીં મૂક્યા છે. બાકી મજા આવી. ખાધુ, પીધુ અને આરામ કર્યો :)

હેપ્પી લગ્નદિવસ

with 8 comments

* હેપ્પી લગ્નદિવસ ટુ અસ^, હેપ્પી લગ્નદિવસ ટુ અસ, હેપ્પી લગ્નદિવસ ટુ કાર્તિક-કોકી, હેપ્પી લગ્નદિવસ ટુ અસ.

આજના દિવસનો કોઈ પ્લાન નથી. સાંજે કદાચ બહાર જઈએ ખરા, પણ શનિ-રવિ પર જાય તેવી શક્યતા છે.

(^અસ એટલે કે અમે. પેલું અસ, મસ ને ઢસ વાળું ન સમજવું.)

[અપડેટ: , , અને વર્ષની પોસ્ટ્સ]

Written by કાર્તિક

February 18, 2011 at 08:22

હેપ્પી વેલેન્ટાઈન ડે

with 5 comments

.. હવે દિવસ તો ગુજરી ગયો. તમારો દિવસ સારો ગયો હશે એવી અપેક્ષા (કે આશા, જે તમને ગમે તે). રાત પણ સારી જશે. ડોન્ટ વરી.

કોકીએ મારા માટે બહુ મહેનત કરીને ગિફ્ટ (રંગ બદલતો ચા પીવાનો મગ, જે મારા અત્યારના મગ કરતાં નાનો છે, એટલે ઓછી ચા-કોફી આવે એ ગણતરી સાથે) શોધી. તેને ખબર છે કે કાર્તિક વિચિત્ર છે. હાર્ટ શેપનાં બલૂન્સમાં તેને રસ નથી. શર્ટ-ટાઈની જરુર નથી અને પેન વડે તે લખતો નથી. આમ તો, ગિફ્ટ એ મહત્વની નથી પણ, કોઈ ગિફ્ટ આપે તો લેવામાં વાંધો નહી ;)

ભરેલો મગ ખાલી મગ

ઓલ ગિફ્ટ્સ આર વેલકમ. અને હા, હેપ્પી વેલેન્ટાઈન ડે. જય સંત વેલેન્ટાઈન!!

Written by કાર્તિક

February 14, 2011 at 20:03

લો ત્યારે ૩૨…

with 32 comments

.. એટલે કે થયા ૩૧ પૂરા અને ૩૨માં વર્ષમાં પ્રવેશ. ખબર નહી પણ હજી એમ થાય છે કે અરે હજી ગઇકાલે તો સ્કૂલમાં જતો હતો. હજી ગઇકાલે તો કોલેજમાં બન્ક મારતો હતો. હજી ગઇકાલે તો કોકીને મળવા જતો હતો અને હજી ગઇકાલે તો કવિનનો જન્મ થયો હતો. સમય છે, વિચિત્ર છે, વિચિત્રતા તેનો ગુણધર્મ છે અને આ બદલાવાનું નથી. ત્રીસીમાં પ્રવેશ્યો છું, દાઢીનાં એકાદ-બે વાળ સફેદ થયા છે (માથાનાં તો ઢગલાબંધ છે) – આ શાણપણની નિશાની તો નથી, પણ કદાચ ઉજાગરા (આ પોસ્ટ રાત્રે મોડા લખાય છે) અને જગત આખાની ચિંતાનો પ્રતાપ છે.

માણસ બદલાતો નથી, હું પણ નહી બદલાઉં, એમ લોકો કહે છે..

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,300 other followers