અપડેટ્સ – ૨૩૩

અપડેટ્સ – ૨૩૨ પછી ઘણા સમયે આવી અપડેટ્સ પોસ્ટ આવી રહી છે..

કોરોના વાયરસે કાળો કેર મચાવ્યો છે. વોટ્સએપ યુનિવર્સિટીના સ્નાતકોએ તેનાથી પણ વધુ કોહરામ મચાવ્યો છે, એટલે સાચવીને રહેવું. સદ્ભાગ્યે, અહીં ટોયલેટ પેપરની કોઇ કમી નથી.

જ્યારે જ્યારે મને એમ લાગે કે માનવતા મરી પરવારી છે, ત્યારે ઇન્ટરનેટ પર આવી પોસ્ટ જોઇને મારી માન્યતા ખોટી પડે છે!

દોડવાનું બંધ છે, કારણ કે ઘણાં ઘણાં સમયે ઢીંચણમાં કંઇક દુખાવો શરૂ થયો છે. કદાચ ગયા અઠવાડિયે પેલી ફાસ્ટ ૩૦૦ કિમી બી.આર.એમ. અથવા તેના પહેલાંના સળંગ રનિંગનું પરિણામ હોઇ શકે છે. અને હા, સાયકલિંગ પણ ઇન્ડોર જ ચાલે છે. હાલમાં તો હું લંડન, ન્યૂ યોર્ક અને વાટોપિયામાં સાયકલિંગ કરી રહ્યો છું – ઝ્વિફ્ટ ઝિંદાબાદ! 😉

PS: કાલે ટુર ઓફ વાટોપિયા રેસનું સ્ટેજ – ૩ છે.

PS II: કવિનને પરીક્ષાઓ રદ્ થઇ છે, પણ ટ્યુશન ક્લાસીસ હજુ ચાલુ છે, જે પણ ટૂંક સમયમાં બંધ થાય તેવું લાગે છે. સદ્ભાગ્યે, તેના હાથમાં કિંડલ આવ્યું છે અને તે હેરી પોટર સીરીઝ ફરી વાંચી રહ્યો છે..

બે રન

બે બી.આર.એમ. પછી આ વીકએન્ડમાં વારો હતો ઉપરાછાપરી બે રન નો!

બીએનપી અલ્ટ્રા ૨૫.૦

ગયા અઠવાડિયે ૬૦૦ બીઆરએમ પછી યાદ આવ્યું કે આવતા અઠવાડિયે તો ૨૫ કિમી અને ૧૦ કિમી રનિંગ રેસ છે. લો, ગયો વીકએન્ડ એમાં. જોકે અઠવાડિયાની મધ્યમાં આવતી રજાઓનો લાભ લઇને નાનું વેકેશન લઇ લીધું હતું. સંપૂર્ણ આરામ કર્યો અને આજે સવારે ૬ વાગે નેશનલ પાર્ક પહોંચ્યો. રીનીત મારો બીબ નંબર લઇને આવ્યો અને થોડું ચાલીને તળાવ પાસે ગયા જ્યાંથી રેસ શરૂ થવાની હતી. મારો પ્લાન હતો, ધીમું દોડવું. શરૂઆત અત્યંત ધીમી કરી પછી થોડી ઝડપ પકડી. રીનીત મારાથી આગળ હતો અને રસ્તામાં બે વખત મળ્યો. બીજા લૂપમાં તેને ક્રેમ્પ આવ્યા એટલે એ ધીમો થઇ ગયો અને હું આગળ નીકળ્યો. છેવટે, ૨ કલાક ૩૭ મિનિટમાં ૨૫ કિમી પૂરા કર્યા. જોકે ગારમિન પ્રમાણે આ અંતર અંદાજે ૨૪ કિમી હતું. પણ, ઓર્ગેનાઇઝર જે કહે તે. આપણે શું? 🙂

કોકી-કવિન અને હિરલ અમને દોડતા જોવા માટે ત્યાં આવ્યા હતા. થોડી વાર રનર્સ મિત્રોને મળ્યાં અને ફેડેક્સનો મેસેજ આવ્યો કે સુરતથી મારી સાયકલનું પાર્સલ આજે આવશે એટલે ફટાફટ નાસ્તો કર્યો, શેરડીનો મસ્ત જ્યુશ પીધો અને ઘરે આવ્યા.

સ્ટાર્વા કડી: https://www.strava.com/activities/3120665141

પરીની જુહુ ૧૦.૦

આ રન કેમ રજિસ્ટર કરાવ્યું તે હજુ યાદ નથી આવતું. સૌ પહેલા તો તેની મૂળ તારીખ ૯ ફેબ્રુઆરી હતી, જે સારું થયું કે બદલાઇને ૨૩ ફેબ્રુઆરી થઇ (કારણ કે ૯ ફેબ્રુઆરીએ હું ૪૦૦ કિમી બીઆરએમ કરતો હતો!) અને પછી એ લોકો કહ્યું કે અમે બીબ ઘરે મોકલીશું. બીબ માટે રાહ જોઇને થાક્યો, કેટલાય મેસેજ કર્યા ત્યારે ૪-૫ દિવસ પહેલાં ઘરે કુરિયર આવ્યું. જોડે મસ્ત જેકેટ આવ્યું જે XXXL માપનું હતું. હવે એમાં તો અમે ૩ જણાં ફીટ થઇ જઇએ. ફરિયાદ કરીતો જાણવા મળ્યું કે મોટાભાગના લોકો સાથે આવું થયું છે અને તેઓ રેસ પછી બદલી આપશે પણ મને આ વિશે સો ટકા શંકા છે 🙂

જે હોય તે, પહેલા અજયભાઇને મળ્યો ત્યાંથી અમે જુહુ ગયા અને ત્યાંથી રીક્ષા પકડીને અમે સમયસર શરૂઆતના સ્થળ જમનાદાસ સ્કૂલના ગ્રાઉન્ડ પર પહોંચ્યા, જે એકદમ સરસ જગ્યા છે.

બીબ ક્રમાંક!

પ્લાન એવો હતો કે ૧ કલાકની અંદર ૧૦ કિમી પૂરા કરવા, પહેલો કિમી આરામથી લોકોની વચ્ચેથી જગ્યા કરવામાં પૂરો થયો અને પછી થોડી ઝડપ પકડી જે છેક ૧૦ કિમી સુધી જાળવી રાખી (૫.૩૦-૫.૩૫ મિનિટ/કિમી) અને અંતે ૫૬ મિનિટમાં ૧૦ કિમી પૂરા કર્યા. નાસ્તો કર્યો અને ત્યાંથી પછી MCCની મેડલ સેરિમનીમાં જવાનું હતું એટલે વિશાલ-મેહુલ-નિમેશ જોડે એક્ટિવા પર ત્યાં જવા નીકળી ગયો.

સ્ટાર્વા કડી વગર પોસ્ટ પૂરી થાય? 🙂 https://www.strava.com/activities/3123645085

આવજો ત્યારે. નેક્સટ રેસ રિપોર્ટ હવે માર્ચમાં આવશે. માર્ચ પણ રેસિંગમાં હર્યો-ભર્યો રહેવાના એંધાણ છે!!

અપડેટ્સ-૨૩૨

નવું વર્ષ, નવા સંકલ્પો (એટલે કે ક્યાં સારી ઇડલી મળે તે શોધવાનું) અને નવી ઇવેન્ટ્સ. આ વર્ષે એટલે કે ૨૦૨૦માં પાંચ ઇવેન્ટ્સ તો હાલથી જ રજીસ્ટર કરાવી છે અને ત્રણ પ્રવાસો પણ પાક્કા કરી લીધા છે. મુંબઈ મેરેથોન, એક ૨૫ કિમી, એક ૧૦ કિમી, એક ૧૨ કલાક. સાયકલિંગ તો ચાલતું જ રહેશે. ૧૨૦૦ કિમીનો પ્લાન હાલ પૂરતો પડતો મૂકાયો છે અને તેની જગ્યાએ મિત્રો સાથે જલ્સા કરવાનો વધુ સારો પ્લાન બનાવવામાં આવ્યો છે.

પ્લાન પરથી યાદ આવ્યું કે જ્યારે સેજલબેનને મળ્યા હતા ત્યારે વાત વાતમાં વાત નીકળી કે તેઓ કેવી રીતે પ્રવાસો કરે છે. તેમની સાથે એક પ્રવાસનો પ્લાન કરવો કે પ્લાન વગર જ ઉપડી જવું એ મુંઝવણ છે 🙂

વેકેશનમાં પાંચ દિવસમાં ૫૩૦ કિમી સાયકલિંગ વત્તા એક નાનકડો પ્રવાસ કર્યો હતો (કેલવે બીચ, ભવાનગઢ કિલ્લો – એમ તો કિલ્લો મજાક છે, તો પણ..) અને નવાં વર્ષની શરૂઆત આમ તો જિમથી કરી છે. જ્યારે બાવડાં દુખશે ત્યારે અમારું મનોબળ કેટલું મજબૂત છે, તે ખબર પડશે. સ્ટે સ્ટ્રોંગ, કાર્તિક!

બાકી, શાંતિ છે. અને હા, પેલાં સીએએ અને એનઆરસી વિશે અમને કંઇ પૂછવું નહી. ક્યાંક કંઇ બોલાઇ જશે તો.. “અરર માડી, છોકરાએ ચીસ પાડી!” થઇ જશે.

અપડેટ્સ-૨૩૧

બાર્સિલોનાથી પાછા આવ્યાના બીજા જ દિવસથી કમરનો દુખાવો ઉપડ્યો એટલે મોટા ઉપાડે જાહેરાત કરી હતી તે SRT અલ્ટ્રા અને પછી છેલ્લી ઘડીએ રજીસ્ટર કરાવેલી બીઆરએમ ૪૦૦ પડતી મૂકવામાં આવી ૧ થી ૧૫ સુધી લગભગ આરામ જ કર્યો છે અને સાયકલ તો હાથમાં પણ લેવામાં નથી આવી. છેલ્લા બે દિવસથી એલાર્મ-પ્લાન-રાઇડ બધું જ સાઇડમાં છે. હા, થોડી શોપિંગ અને ટ્રેનની મુસાફરીઓ સારી એવી કરી છે. PS: મુંબઈનું સૌથી સરસ સાઉથ ઇન્ડિયન જમવાનું આર્ય ભવન, માટુંગામાં મળે છે!!

ફરજિયાત પણે લેવામાં આવતા વર્ષાંત વેકેશનમાં બે દિવસમાં ૫૦૦ કિમી સાયકલિંગનો પ્લાન છે, જોઇએ હવે, જો એ પણ પડતો ન મૂકવામાં આવે. હવે આવતા વર્ષથી કંટ્રોલ રાખીને જો તૈયારી હોય તો જ ઇવેન્ટમાં રજીસ્ટર કરીશ. તો પણ જાન્યુઆરી-ફેબ્રુઆરીમાં તો દોડવાનું છે જ.

લગભગ ૧૩ વર્ષ પછી ફોર્મલ શૂઝ લેવામાં આવ્યા છે (થોડાંક સારી ક્વોલિટીનાં), હવે મોટી મુશ્કેલીએ કે મોજાં લેવાનાં બાકી છે. મને યાદ નથી કે છેલ્લે સાદાં મોજા પણ ક્યારે લીધા હતા 😀

ફરી પાછું કવિન જોડે દોડવાનું રહી જશે. ફરી પાછી મુંબઈ મેરેથોનની તૈયારી થઇ નથી. ૩૩ વર્ષની જગ્યાએ અમારું આ ચક્ર દર વર્ષે પાછું આવે છે. એવરીથીંગ ઇઝ કનેક્ટેડ! એ પરથી યાદ આવ્યું કે નેટફ્લિક્સ પર કે ક્યાંય પણ જોયેલી વેબ સિરિઝમાં સૌથી મસ્ત હોય તો, ડાર્ક છે. હવે ત્રીજી સીઝનની રાહ જોવામાં આવશે.

અમદાવાદ એડવેન્ચર્સ

એમાં થયું એવું કે અમે નક્કી કર્યું કે ધાનીના બર્થ ડે પર અમદાવાદ જવું. પેરિસમાં હતો ત્યારે જ અમદાવાદની જવાની અને પાછા આવવાની ટિકિટ્સ કરાવી દીધી હતી. જામ હમસફર નામની સરસ ટ્રેનમાં શનિવારે રાત્રે (એટલે કે રવિવારે સવારે) અમે અમદાવાદ જવા નીકળ્યા. આ વખતે નક્કી કર્યું કે હોટેલમાં રહેવું. અમદાવાદ ઉતરીને સૌ પહેલા તો રીક્ષા-ઉબર-ઓલાની ભેજાફોડી કરી. અમારી આશા પછીથી અપેક્ષામાં પરિવર્તિત થઇ (ના – આશા-અમર જેવું લિંગ પરિવર્તન અહીં ન થયું!). હોટેલ પહોંચ્યા પછી બ્રેકફાસ્ટમાં ખબર પડી કે આજનો બ્રેકફાસ્ટ ફ્રી નથી. ઓકે. સ્વિમિંગ પૂલનું પૂછ્યું તો કહ્યું કે તે ૧૧ વાગ્યા પછી ચાલુ થાય. ઓ તારી. ૧૧ વાગ્યા પછી કોણ સ્વિમિંગ કરે? થોડી વાર પછી પૂલમાં અવાજો સંભળાયા અને અમે કવિનને ન્હાવા મોકલ્યો. કવિને એન્જોય કર્યા પછી અમે ધાની રમાડીને અડાલજની વાવ જોવા ગયા. ઓલા-ઉબર ઝિંદાબાદ!

વાવ મસ્ત છે. આટલા વર્ષો અમદાવાદમાં ગાળ્યા પણ પહેલી વખત જોવાનો મોકો મળ્યો. ત્યાંથી મામાના ઘરે ગયા અને ત્યાંથી ગાંધી આશ્રમ. કવિનને બહુ મજા ન આવી પણ અમે ત્યાંથી થોડા પુસ્તકો ઉપાડ્યા અને એક ફ્રીજ મેગ્નેટ પણ મળ્યું. થોડા સરસ પોસ્ટકાર્ડ પણ લીધા. હકુ શાહના ચિત્રો તેમાં છે. આ પરથી યાદ આવ્યું કે ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં તેમના પર લેખ નથી. તો આજ-કાલમાં બનાવીશ! આશ્રમથી અમે બર્થ ડે પાર્ટીમાં આવ્યા અને કેક ઝાપટી. ધાની જોડે મસ્તી કરી અને રાત્રે પાછાં હોટેલ પર.

બીજા દિવસનો પ્લાન ગણપતિ દર્શન અને પછી જૂનાં શહેરની મુલાકાતનો હતો. ત્રણ દરવાજા થોડું રખડ્યા. એક બેલ્ટ, એક બ્રેસલેટ અને ઢગલાબંધ મુખવાસ લીધા. ઢાલગરવાડની મુલાકાત કરી અને થોડી શોપિંગ કરી. માંડ માંડ બહાર નીકળવાનો રસ્તો શોધ્યો અને ત્યાંથી હોટેલ પહોંચી આરામ કર્યો અને સાંજે વિનયના ઘરે જવાનું નક્કી કર્યું હતું. વિનયના ઘરે ક્ષમાને પણ મળવાનું હતું. લગભગ ૨૦ વર્ષ પછી અમે મળ્યા અને પછી વાતો ના વડા, મસ્ત ડિનર અને પછી સરસ કોફીનો દોર ચાલ્યો. રાત્રે ૧.૩૦ વાગ્યા સુધી અમે ત્યાં બેઠા. ક્ષમાની સરસ ઓફિસ જોઇ.

ત્રીજો દિવસ બેંક કામકાજ ખાતે હતો. મારી બેંક દરવખતે અલગ બિલ્ડિંગમાં જોવા મળે છે, હવે આવતી વખતે તેની મુલાકાત ન થાય એવી આશા (!) સાથે આ વખતે કામ પતાવી આવ્યો છું. એ પહેલા રીવરફ્રંટ પર દોડવા ગયો ત્યાં ADRના વત્સલ જોડે મુલાકાત થઇ હતી. બહુ બધું ચાલીને પાછો હોટેલમાં આવી કામ કર્યું. સાંજે IIMA માં ઇશિતાને મળવાનું હતું. ત્યાં લાઇબ્રેરી અને આજુબાજુના હેરિટેજ બિલ્ડિંગની મુલાકાત લીધી. લાઇબ્રેરી મસ્ત હતી પણ ફોટો લેવાની મનાઇ હતી. એમ પણ હવે મારો ફોન બગડ્યો છે, જે ક્યારેક જ ફોટો લેવા દે છે 🙂

ત્યાંથી ડ્રાઇવ-ઇનમાં મુવી જોવા જવાનો પ્લાન હતો. સાહો મુવી હતું. કવિન-કોકી સુંદરવન ગયેલા ત્યાંથી સીધા આવ્યા અને હું મચ્છર અને વાંદરાઓના ત્રાસ વચ્ચે ટિકિટ લઇને ઉભો હતો. ડ્રાઇવ-ઇન અંદરથી તો સરસ લાગ્યું પણ સાહો એ જે ત્રાસ વર્તાવ્યો કે અમે ઇન્ટરવલમાં જ બહાર નીકળી ગયા અને સામે એક અપસાઉથ કરીને નવી ખૂલેલી રેસ્ટોરાંમાં ગયા. એકદમ મસ્ત ફૂડ. કોકી-કવિનને પણ ગમ્યું. બીજા દિવસે સવારે વહેલા નીકળવાનું હતું અને ખરું એડવેન્ચર હવે શરૂ થવાનું હતું!

સૌ પહેલા તો ચેક-આઉટ માટે ૫ વાગે અમે નીચે આવ્યા તો રીસેપ્શન પર કોઇ માણસ જ નહી. માંડ માંડ વોચમેનને જગાડીને માણસ શોધ્યો. ૧ મિનિટના કામ માટે તેણે ૧૦ મિનિટ બગાડી. સદ્ભાગ્યે ટેક્સી જલ્દી આવી ગઇ અને અમે સમયસર સ્ટેશન પહોંચ્યા. ટ્રેન પણ સમયસર હતી અને છેક વનગાંવ સુધી મસ્ત ચાલ્યું. ઓનલાઇન ફૂડ ઓર્ડરનો અનુભવ સારો રહ્યો. રસ્તામાં સારું એવું ઝાપટ્યું. હવે વનગાંવ ૧૫-૨૦ મિનિટ ટ્રેન પડી રહી અને બોઇસર આવીને ખબર પડી કે મુંબઈમાં ભારે વરસાદ છે અને વસઇ-વિરાર આગળ પાણી ભરાઇ ગયા છે. તો ટ્રેન આગળ નહી જાય!

અમે બોઇસર ઉતરી ગયા. વરસાદ ચાલુ હતો અને અમારી પાસે છત્રી કે રેઇનકોટ નહી (મારો રેઇનકોટ તો ફ્રાંસમાં ક્યાંક રહી ગયો હતો!). ત્યાંથી નક્કી કર્યું કે રીક્ષામાં પાલઘર જઇએ તો ત્યાંથી કંઇ ટેક્સી મળી જાય. મને ખબર નહી કે હાઇવે પર કેવી હાલત છે. ગુગલ મેપ્સમાં ઘોડબંદર સિવાય ક્યાંય ટ્રાફિક દેખાડતું નહોતું. પાલઘર સ્ટેશન પહોંચીને બસમાં અમે મનોર (મસ્તાન નાકા) આવ્યા અને પછી ત્યાં ખબર પડી કે લોકો હાઇવે પર પણ જતા નથી. એક-બે જણને લિફ્ટ માટે પૂછ્યું તો બધાંએ ના પડી પછી તેમાંથી જ એક જણે સામેથી કહ્યું, ચલો તમને ઘોડબંદર સુધી ડ્રોપ કરી દઉં. ગાડીમાં બેઠા ખબર પડી કે તે અમારી જોડે ગાડીમાં બેઠેલા વ્યક્તિના મિત્રનો મિત્ર હતો અને પાલઘરમાં જ રહેતો હતો. નવી નક્કોર ગાડી પાણી ભરાયેલા હોય ત્યારે સાવ અજાણ્યા માણસને એક પણ રૂપિયો લીધા વગર છેક ૭૦ કિમી મૂકવા કોણ આવે? મારી તો આંખો ભરાઇ આવી. ઘોડબંદરથી અમે રીક્ષા કરી અને આરામથી ઘરે પહોંચ્યા.

સાર: ૧. માણસો ભલા હોય છે. ૨. કોકી-કવિન મારા કરતા વધુ હિંમતવાળા છે. આવી સ્થિતિમાં હું એકલો હોઉં તો વધારે ગભરાઇ જાઉં!

૬ વર્ષ!

મુંબઈમાં અસ્થાયી રીતે સ્થાયી થયાને ૬ વર્ષ થયા છે. અને, હજુ તો અહીંના બધાંય રસ્તાઓ રનિંગ-સાયકલિંગથી મપાયા નથી ને મનમાં ક્યાંય એમ પણ થઇ રહ્યું છે કે ગોવા કે ક્યાંક પહાડો પર ચાર પાંચ હજાર મીટરની ઊંચાઇ પર ક્યાંક સારી જોબ મળે તો ત્યાં જઇએ. ત્યાંના ઘાટ-રસ્તાઓને પણ ઘુમેડી કાઢીએ. હજુ એવું બન્યું નથી પણ, બની શકે છે! 🙂

આ ૬ વર્ષમાં ઘણું બધું થઇ ગયું છે. બ્લોગ ફિક્કો પડ્યો છે અને હું પણ હવે અહીં બહુ સક્રિય રહી શકતો નથી. રૂટિન સિવાય બીજું કંઇ લખવું ઘણું અઘરું બનતું જાય છે, છતાંય અહીં મજા આવે છે. નવાં-નવાં બ્લોગ દેખાઇ રહ્યા છે એટલે ક્યારેક ક્યારેક આ રીતે પોસ્ટ કરવાનું મન થઇ જાય છે.

અને હા, વરસાદની રાહ જોવાય છે!

રિપોર્ટ: મિડ સમર નાઇટ ડ્રીમ ૨૦૦ બીઆરએમ

હવે દર વર્ષની વસઇ-વિરાર કે મુંબઈ મેરેથોનની જેમ આ બીઆરએમ પણ એક રૂટિન બની ગઇ છે. ૨૦૧૬માં સાયકલિંગમાં પાછા ફરવાની શરૂઆત અહીંથી જ થઇ હતી, એટલે તે યાદગાર બની હતી. ૨૦૧૭માં કિરણ-દીપ-ગુંજન જોડે સાયકલ ચલાવવાની મઝા લીધી હતી અને ૨૦૧૮માં શેલ્ટન જોડે રાઇડનું વિડિયો રેકોર્ડિંગ કર્યું હતું અને પછી દીપ જોડે ૧૦ કિમી રનિંગ કર્યું હતું, એ પણ અલગ મઝા હતી. આ વખતનો ક્રુર પ્લાન એવો હતો કે જેટલું બને એટલું જલ્દી રાઇડિંગ પૂરું કરી ૧૦-૧૫ કિમી દોડવું પણ ગરમીનો ખ્યાલ આવતા આ પ્લાન પડતો મૂક્યો અને સન્ની (સ્પષ્ટતા: ફ્રેન્સ) મને પરાણે ન દોડાવે એ માટે રનિંગ શૂઝ જ લઇને ન ગયો 😛

૨૦૦ કિમી સાયકલિંગ કરવા માટે કારમાં જવું પડે, એ વાતથી કંટાળો આવે છે, પણ, જીવન કઠિન છે. એ પહેલાં કિરણ મારા માટે સાયકલની સ્પેર ટ્યુબ લઇને આવ્યો હતો, એટલે શાંતિ થઇ. રાત્રે પંકચર રીપેર કરવાની તાકાત મારામાં નથી!

ત્યાં પહોંચ્યા પછી ૭૦ સાયકિસ્ટોનો મેળો જામ્યો હતો. હું અત્યંત વહેલો પહોંચી ગયો એ વાતનો ફાયદો ઉઠાવી બધાં જોડે વાતોના વડા કર્યા. થોડા ફોટો પાડ્યા પણ, મારો એકેય ફોટો દેખાતો નથી, પણ કંઇ વાંધો નહી 😉

૭ વાગે અમારી નાઇટ રાઇડ શરૂ થઇ. મોટાભાગે પનવેલ પસાર કર્યું ત્યાં સુધી ટ્રાફિક રહ્યો, જે રહેવાનો જ હતો. પનવેલ આગળ કંઇ કામકાજ ચાલે છે એટલે વધુ સમય ત્યાં પસાર કર્યો. ત્યાર પછી છેક ખોપોલી સુધી મઝા આવી અને ખોપોલી પર ત્રણ રાઇડર્સ જોડે ભોરઘાટ શરૂ કર્યો. સૌથી પહેલી વાર છેક લોનાવાલા સુધી સળંગ સાયકલ ચલાવી અને એ સેગમેન્ટમાં પર્સનલ રેકોર્ડ મેળવ્યો. ત્યાં પછી ત્યાંથી કામશેત પણ સળંગ સાયકલ ચલાવીને ૧૦૨ કિમી પર પહોંચ્યો અને ..

.. પછી મેગી જોડે ફોટો પડાવ્યો. ત્યાં થોડી વાર વાતો અને ટાઇમપાસ કરીને નીકળ્યો અને ભોરઘાટ ઉતરતા પહેલાં લાગ્યું કે લાઇટમાં કંઇ લોચા છે. તો ખબર પડીકે લાઇટ ચાર્જ થતી નથી, તો પણ જેમ વાયર આમ-તેમ કરીને ચલાવ્યું અને લાઇટ હજું ૪-૫ કલાક ચાલશે તેમ લાગ્યું. ભોરઘાટ પર મને આશિષની મુલાકાત થઇ જેઓ પોતાનો ખોવાયેલો-પડી ગયેલો ફોન શોધતા હતા. થોડી વાર તેમની મદદ કરી પણ ફોન ન મળ્યો (અને ઢાળ પર મળવો મુશ્કેલ જ નહી, નામુમકિન હતો). હું આગળ વધ્યો અને ધીમે-ધીમે પનવેલ સુધી પહોંચ્યો. ત્યાં થોડી વાર આરામ કર્યો અને ત્યાંથી ફરીથી આશિષ જોડે રાઇડ શરૂ કરી. પછી તો કામ-ચાલુ-આહે વાળા ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર પસાર કરતાં ૧૦ કલાક અને ૨૫ મિનિટે મુલુંડ પહોંચ્યા.

ત્યાં પહોંચીને ચા, વાતો, ફોટા વગેરે વગેરે. ટેક્સી પકડીને ઘરે આવ્યો અને ઓહ, કેરી લેવા જવાનું હતું અને સાંજનું ૧૦ કિમી રન પણ બાકી હતું 🙂

સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટી: https://www.strava.com/activities/2306002705

રેસ રિપોર્ટ: રોક એન રોલ સાન ફ્રાન્સિસ્કો હાફ મેરેથોન

મેડલ મળ્યાની મઝા

એમાં થયું એવું કે મારે સાન ફ્રાન્સિસ્કો મિટિંગ (એટલે કે મિટિંગો) માટે જવાનું નક્કી થયું અને આપણી આદત પ્રમાણે જોયું કે વચ્ચે આવતા કે જવાના દિવસ વાળા વીકએન્ડ પર નજીકમાં કોઇ રેસ છે કે નહી. એક મળી. અત્યંત નજીકમાં જ. પણ ત્યાં સુધીમાં તો તેના રજીસ્ટ્રેશન ભાવ વધી ગયા હતા. તો પણ, થયું કે એક ઠંડો અનુભવ લઇએ. રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું અને પછી નક્કી કર્યું કે જોરદાર દોડવું. સા.ફ્રા. ગયા પછી પહેલું અઠવાડિયું તો ટ્રેઇનિંગમાં સારું ગયું પછી રેસ વીકમાં વરસાદ વત્તા પવનની શરૂઆત થઇ ગઇ. સદ્ભાગ્યે શનિ-રવિ વરસાદની આગાહી હતી નહી. દુર્ભાગ્યે શુક્રવારથી જ મને થોડું ઠીક લાગતું નહોતું પણ મન મજબૂત રાખીને હોટેલ પણ બદલી અને સવારે ઉબર-ટેક્સી મળશે કે નહી તેમાં શનિવારે ઉંઘ પણ બરાબર ન આવી.

સવારે ઉબર વાળા ભાઇ સમયસર આવી ગયા અને મને પરફેક્ટ સમયસર રેસ સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચાડી દીધો. હવે ત્યાં બધાએ એક સાથે નહોતું દોડવાનું પણ આપેલા બ્રેસલેટમાં તમને આપેલા રંગ પ્રમાણે દોડવાનું હતું. મારો વારો લીલો રંગ થાય ત્યારનો હતો.

આ રંગ વાદળી છે, પણ તે વખતે ટેસ્ટિંગ થતું હતું તેની નોંધ લેવી!

એકદમ સમયસર રેસ શરૂ થઇ. મારો વારો ૬.૨૫એ આવ્યો અને પહેલા કિમી પર જ ઠંડી લાગી અને ઠંડી ઉડી ત્યારે સા.ફ્રા.ની પ્રખ્યાત ઉંચી શેરીઓની શરૂઆત થઇ. અને હા, બધા અંતરના મૂકેલા પાટિયાં માઇલમાં હોય એટલે આપણને પણ અંતર થોડું લાંબુ લાગે. આ અમેરિકનો ક્યારેય નહી સુધરે. મોટાભાગના રસ્તા પર ચીઅર્સ કરવા આવતા લોકોનો અભાવ હતો પણ થયું કે આ ક્યાં વળી પ્રખ્યાત બોસ્ટન-શિકાગો-ન્યૂ યોર્ક મેરેથોન છે. આવી રેસ તો અહીં ઢગલાબંધ હોય છે. એટલે ચીઅર લીડર્સ પરથી ધ્યાન હટાવ્યું. ત્યાં સુધી તો પ્રખ્યાત ગોલ્ડન ગેટ દેખાવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ત્યાંથી વળી પાછો ઢાળ શરૂ થયો અને મારી ઝડપ પણ ઘટવાની શરૂઆત થઇ. ભાઇ, ભારે હતો એ ઢાળ. ગોલ્ડન ગેટ પર ધુમ્મસ હતું પણ એકંદરે દેખાય તેમ હતું. હવે થયું કે અહીં આવ્યા છીએ તો આરામથી બધું જોતા-જોતા દોડીએ એટલે આરામથી બ્રિજ ક્રોસ કર્યો. રીટર્નમાં ખબર પડી કે ઓહ, અહીં તો ટ્રેઇલ છે. વળી વાળો ઉંચો ઢાળ, જે મને એમ કે છેલ્લો હશે. પછીના પાંચ કિમી સારા ગયા પણ મારી ઘડિયાળમાં ભૂલથી ઓટો લેપ બંધ રાખેલું એટલે કેટલી ઝડપ છે એ ખબર જ ન પડે. ભયંકર ભૂલ કહેવાય આ. એટલે, સરવાળે રેસનું સત્યનાશ થયું એમ કહેવાય. છેલ્લા બે કિમી પણ સારો એવો ઢાળ ચડવાનો આવ્યો અને છેલ્લા ૪૦૦ મીટર એકદમ ઊંડા ખાડા જેવો રસ્તો. માંડ માંડ ઝડપ કાબૂમાં રાખી અને રેસ પૂરી કરી.

રેસ પછી ફોટા પડાવ્યા, પછી ખબર કે એ એક ફોટો લેવો હોયતો ૨૪ અમેરિકન ડોલર આપવાના હતા, જે અમે ન આપ્યા. રેસ પછી અમને ચોકલેટ મિલ્ક, પોટેટો કાતળીનું પેકેટ, બે લીપ બામ, એક બીયર અને એક સરસ મેડલ મળ્યો. જે અમને ૧૩૦ વત્તા ૧૫ વત્તા હોટેલનું જે કંઇ બિલ આવે તેટલો પડ્યો છે, જે સર્વે લોકોની જાણ સારું 🙂

મસ્ત મેડલ!

સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/activities/2272559431

મેડલ મેડલ મેડલ!

ગયા મહિને ઓફિસમાં ફ્રી ટેબલ (આ ટેબલ પર પડેલી કોઇ પણ વસ્તુ તમે લઇ જઇ શકો. ઘણી વખત પેનડ્રાઇવ્સ, મસ્ત ગેજેટ્સ મળી આવે) પર કોઇકે પોતાના ઢગલાબંધ મેડલ્સ મૂકેલા અને પણ મસ્ત-મસ્ત. એકાદ સેકંડ તો લઇ લેવાનું મન થયું, પણ પછી થયું મેડલ તો જીતવાના હોય છે, મેળવવાના ના હોય. પણ હા, ભારતમાં મેડલના નામે જે કચરો પધરાવાય છે એ જોતા એમ થાય છે કે ૫ કે ૧૦ વર્ષ પછી મારા-અમારા મેડલ્સ ક્યાં મૂકીશું. તો આપણે જોઇએ મેડલ પિંજણ. કોઇપણ મેડલમાં ચાર વસ્તુઓ મહત્વની છે:

૧. ડિઝાઇન: ઘણી વખત એવી ડિઝાઇન હોય કે એમાં ઇવેન્ટ કરતા સ્પોન્સર્સ વધુ હોય. અરે, થોડી સારી ડિઝાઇન તો ઇન્ટરનેટ પર મળી શકે. મારો ટેક્સાસ હાફ મેરેથોનનો મેડલ જુઓ કે પછી BRM ૧૦૦૦નો મેડલ જુઓ.


૨. લખાણ: ઘણી વખત ઇવેન્ટ વાળા માસ પ્રોડક્શનમાં પંચ વર્ષીય યોજના માટે મેડલ બનાવે છે જેમાં ઉપર વર્ષ લખે જ નહી. ૫-૧૦-૨૧ કિમીની રેસ હોય તો પણ બધાંને એક જ મેડલ આપે એટલે એ પણ ખર્ચો બચે. જલ્સા. આ વખતે કવિનને ૩ કિમીમાં મળેલો મેડલ જુઓ. ખબર પડે કે કયું વર્ષ છે કે કેટલા કિમીની રેસ હતી?

૩. પટ્ટી: મેડલ સાથે આવતી પટ્ટી મહત્વની છે. ઘણી ઇવેન્ટમાં તો એવી પટ્ટી આવે કે જાણે ઓર્ગેનાઇઝરના લેંઘાનું નાડું હોય. અરે ભાઇલોગ, કંઇક તો ઢંગનું રાખો.

૪. મટીરિયલ: મહત્વનું. મુંબઈમાં તમે તાંબા મિશ્રિત મેડલ આપો તો છ મહિના પછી ઓળખાય જ નહી કે કઇ ઇવેન્ટનો મેડલ હતો!

અપડેટ્સ – ૨૨૬

છેલ્લી અપડેટ છેક ડિસેમ્બરમાં આવી હતી. અને, આ વર્ષમાં આપણે કંઇ ખાસ ઉકાળેલું ન હોવાથી અપડેટ આપવા જેવું નથી. તેમ છતાંય, ઘણી ઘટનાઓ બની છે.

આ વખતે સા.ફ્રા.ના પ્રવાસ દરમિયાન પહેલી વાર ઓફિસના વિવિધ લોકો જોડે નિખાલસતાથી વાતો કરી. સરળ રીતે. એકંદરે બહુ સારુ લાગ્યું. ૫ મિનિટની લાઇટનિંગ ટોક પણ આપી અને બધાંને ગમી. સ્વાભાવિક રીતે વિષય રનિંગ-સાયકલિંગ જ હોય 🙂 આ વખતે એવા લોકોને મળ્યો જેમને હું ૫ વર્ષથી જોતો હતો, પણ ક્યારેય તેમની જોડે કામ સિવાયની વાતો નહોતી કરી. મઝા આવી. કદાચ મારા સ્વભાવની વિરુદ્ધ પગલું ભરવું એ પણ મારા માટે સાહસ છે અને આજ-કાલ મને સાહસો બહુ ગમે છે. અને હા, પ્રિમાને મળ્યો, બહુ વાતો કરી અને મેક્સિકન ડિનરની મઝા લીધી. આ વખતે ફ્લાઇટ દુબઈથી હતી અને એકંદરે એમિરાત આપણને ગમી. સરસ સર્વિસ.

સાહસની વાત કરીએ તો એક સાહસ કવિને ગયા અઠવાડિયે જ કર્યું છે, એટલે ત્રણ-ચાર અઠવાડિયું એ ઘરે જ રહેશે અને મઝા કરશે અને પછી પરીક્ષાઓ આવશે!

વેકેશનનું આગોતરું પ્લાનિંગ કર્યું છે પણ એ પહેલાં પણ બે પ્રવાસો છે. એક હાફ મેરેથોન અને કેટલીક બી.આર.એમ. પણ વચ્ચે આવશે.

બાકી, શાંતિ છે!