કમ સપ્ટેમ્બર

* ખબર નહી કેમ પણ સપ્ટેમ્બર મહિનો આવે ત્યારે મને કંઇક થવા લાગે છે (સામાન્ય રીતે મારું ગરમ રહેતું મગજ વધુ ગરમ થાય!). થોડો વિચાર કરતાં લાગ્યું કે આવું સામાન્ય રીતે નવરાત્રી અને દિવાળી વચ્ચે થાય. હવે આ સમય દરમિયાન અમારે પરીક્ષાઓ રહેતી અને આપણને પરીક્ષાઓ ગમતી નહી. આ સાયકોલોજીકલ અસર હજુ છે, એટલે મગજ ગરમ થવું સામાન્ય છે.

અને હા, હેપ્પી ટીચર્સ ડે.

Advertisements

અપડેટ્સ – ૨૦૩

* આ વખતના અપડેટ્સમાં કંઇ ખાસ નથી, પણ સુરતમાં ૩૦૦ કિમીની બીઆરએમ પૂરી કરવાની સાથે પહેલી વખત SR બન્યો. હવે આ વર્ષે ત્રણ SRનું લક્ષ્ય છે. તેમાંથી બીજા SR માટે ખાલી ૩૦૦, ૪૦૦ અને ૬૦૦ જ બાકી છે 😉 જોકે, એપ્રિલની રાત્રિ ૨૦૦ કિમી બીઆરએમ અનિવાર્ય સંજોગોને કારણે નહી કરી શકાય 🙂

સુરતની બીઆરએમ સરસ રહી. પહેલી વખત આટલી ઝડપી રાઇડ કરવામાં આવી અને મઝા આવી! બાકી હું તો આરામથી છેલ્લે-છેલ્લે રાઇડ પૂરી કરવાવાળો માણસ છું.

* વીકએન્ડ એક ૧૦ કિમી જવા દીધી. છેક માટુંગા કોણ બીબ લેવા જાય? (જોકે સવારે રાઇડ કરતી વખતે વળતી વખતે માટુંગામાં અયપ્પા મંદિર આગળ ઢોંસા (ડોસા)-ઇડલી ઝાપટ્યા એ વાત અલગ છે. ટ્રેનમાં સેન્ટ્રલ લાઇન પર જતાં ડર લાગે છે :))

* હવે આવતા અઠવાડિયે વળી એક ૧૦ કિમી રેસ છે, પણ તેનો બીબ આવી ગયો છે, એટલે શાંતિ છે. ત્યાં આરામથી સાઇકલ લઇને જવાનું (લગભગ ૨૫ કિમી), ૧૦ કિમી દોડવાનું અને ફરતાં-ફરતાં ૨૫ કિમી સાઇકલ ચલાવી ઘરે પાછાં.

* અને હા, કવિનની પરીક્ષાઓ શરૂ થઇ છે અને ગરમીનો પારો વધી રહ્યો છે. બંને ઘટનાઓને કોઇ સંબંધ નથી. સારા સમાચારમાં કેરીઓ આવી ગઇ છે!!

જ્યારે અમે નાના હતાં – પીટી

* આજે સવારે પીટી (ફિઝિકલ એજ્યુકેશન) વિશેકંઇક વાત નીકળી ત્યારે થયું કે આના પર એકાદ પોસ્ટ લખી શકાય.

* પીટી એટલે કે ફિઝિકલ એજ્યુકેશન એમ તો અમારો પ્રિય વિષય. કારણ કે, એમાં વર્ગખંડની બહાર અધિકૃત રીતે પગ મૂકવા મળે (અન્ય રીતે પગ મૂકવામાં તો, ૧. જ્યારે શાળા પૂરી થાય, ૨. જ્યારે શિક્ષક વર્ગખંડની બહાર સજારુપે ઉભા રાખેનો સમાવેશ થતો હતો) અને રમવા મળે. ૨ થી ૪માં તો આ વિષયમાં શું કર્યું એ યાદ નથી. પણ, ધોરણ ૫ પછી તેનો ટાઇમટેબલમાં સમાવેશ થતો હતો. દુર્ભાગ્યે, પીટી શિક્ષકોને ફિઝિકલ શબ્દ બહુ ગમતો હોય એમ લાગે છે. તેઓ સીધાં ફિઝિકલ સજા જ કરતાં. એમનું કામ વાસ્તવમાં તો એજ્યુકેશન આપવાનું હતું, પણ તેઓ મોટાભાગે વિદ્યાર્થીઓને મારઝૂડ કરવામાં અગ્રેસર રહેતા. અન્ય કામોમાં, એમ.ડી. (માસ ડ્રીલ) કરાવવી, ખો-ખો રમાડવી, પરીક્ષા લેવી વગેરેનો સમાવેશ થતો હતો.

હજુ યાદ છે કે ૧૦મા (કે ૯મા) ધોરણની પ્રાયોગિક પરીક્ષા માટે ૨૦ સેકંડમાં ૧૦૦ મીટર દોડવાનું હતું, જે હું દોડી શક્યો નહોતો. કાશ, એ વખતે દોડવાનું માત્ર પરીક્ષા વખતે હોવાની જગ્યાએ દરરોજ કરાવાતું હોત તો? જે હોય તે, પીટીની યાદો કડવી છે. હું તો બહુ માર ખાવામાંથી બચતો, પણ અન્ય કમનશીબ વિદ્યાર્થીઓને ભાગે હંમેશા માર ખાવાનો આવતો.

પીટીના સર્વ શિક્ષકોની યાદ સાથે. અસ્તુ.

અપડેટ્સ – ૧૬૫

* ગઇકાલે ડિકાથલોનમાં BRM મેડલ વિતરણ કાર્યક્રમ હતો. ત્યાં પણ સાયકલ લઇને ગયો અને બે મેડલ (નવેમ્બર-ડિસેમ્બર) અને ખરીદીમાં એક ફ્રિસ્બી લઇને આવ્યો. બીજાં સાયકલિસ્ટ્સને સાયકલ રાઇડ સિવાય મળવાની મજા આવી.

* સાયકલિંગમાં જોઇએ તો હવે પછીની રાઇડ ૬૦૦ કિમી છે. સાહસ છે, પણ થઇ જશે! (આ વખતે વધુ સાવધાની સાથે ચલાવવામાં આવશે. રેડ બુલ નહી પીવાનું, અને જ્યુશ પીવાનો. મજાની રાઇડ.)

* કવિનને અત્યારે પરીક્ષાઓ ચાલી રહી છે; પરીક્ષા પછી અમારી પરીક્ષા(ઓ) છે 🙂

* ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં કન્ટેન્ટ ટ્રાન્સલેશન આજે સક્રિય કરવામાં આવશે!

* વેકેશનનું પ્લાનિંગ થઇ ગયું છે. PS: અમે હવે ક્લિઅરટ્રીપનાં લોયલ કસ્ટમર રહ્યા નથી! પેલી IRCTC ઝિંદાબાદ.

છેલ્લી પરીક્ષા

* મારી આદત-ટેવ કવિનને વારસાગત મળી હોય એમ લાગે છે. અમને બન્નેને છેલ્લી પરીક્ષા બાકી હોય ત્યારે રમવાનુ, રખડવાનું અને ન વાંચવાની અદમ્ય ઇચ્છા થાય છે. મને તો છેક કોલેજ સુધી આવી લાગણીઓ થતી હતી અને સરવાળે તેનું ફળ આપણા રીઝલ્ટમાં દેખાતું હતું. વેલ, હવે કવિનની પરીક્ષાઓ પતી ગઇ છે અને વેકેશન ચાલુ થઇ ગયું છે…

બીજાં કોઇને આવી ટેવ-સુટેવ હોય તો વિગતે લખવા વિનંતી. હાલમાં, હું કવિનની પાર્ટીમાં બીઝી છું 😉

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૪

* છેક ફેબ્રુઆરી ૨૦૧૧માં આ સીરીઝનો તેરમો ભાગ લખાયા પછી હાજર છે સનસનાટી ભરી પોસ્ટ!!

વેલ, કંઇ ખાસ સનસનાટી નથી. આ પોસ્ટ બે-ત્રણ વર્ષ કવર કરી લેશે કારણ કે MCA ના છેલ્લાં બે વર્ષ મારા માટે અત્યંત દર્દદાયક નીવડ્યા. આપણે અટક્યા એટલે કે જીંદગીમાં પહેલીવાર કોઇ પરીક્ષામાં મને ATKT આવી. જ્યારે આવી ત્યારે ખબર પડી કે આ તો બહુ ભારે વસ્તુ છે. મને ક્યાં ખબર પડી કે આ વસ્તુ જીવનના કેટલાય વર્ષો સુધી હેરાન કરશે (અથવા તો નહી પણ કરે!). ખાસ કરીને જ્યારે કોલેજના પ્લેસમેન્ટમાં એક કંપનીએ બે જણાંને ટેસ્ટમાં આવેલા ઉંચા માર્ક્સ વડે પસંદ કર્યા. એકને ૮૨ ટકા હતા, મારે ૫૨. મને પૂછ્યું આને ૮૨ કેમ અને તારે ૫૨ કેમ? મેં કહ્યું એને ૮૨ કેમ આવ્યા એ ખબર નથી પણ મને ૫૨ કેમ આવ્યા તે મને ખબર છે. સ્વાભાવિક રીતે હું પસંદ ન થયો 😉

કોલેજ દરમિયાન GPSC-IAS વગેરે પરીક્ષાઓ આપવાનો નિષ્ફળ પ્રયત્ન કર્યો. જોકે GPSCમાં મેઇન એક્ઝામ સુધી વગર તૈયારીએ પહોંચ્યો, થેન્ક્સ ટુ મારું સારું એવું જનરલ નોલેજ. હજીયે આ વસ્તુ મને ઘણી જગ્યાએ કામમાં આવી છે તેનો ગર્વ છે. કોલેજ દરમિયાન સારા એવા મિત્રો મળ્યા તેનો પણ ગર્વ છે અને અમે હજી પણ વાર તહેવારે એટલીસ્ટ ફોન પર તો સંપર્કમાં રહીએ છીએ (ફેસબુક વગેરે તો છે જ). કોલેજની એક બીજી સારી વાત ગણી શકાય કે હું એકદમ સસ્તામાં ભણ્યો. મારો કોલેજનો ત્રણ વર્ષનો ટોટલ ખર્ચો કદાચ કવિનની સ્કૂલની એક વર્ષની ફી કરતાં ઓછો હોઇ શકે છે.

અને, છેલ્લા સેમિસ્ટરમાં નિરવે મને મુંબઇ પ્રોજેક્ટ કરવા માટે એની કંપનીમાં આમંત્રણ આપ્યું. પપ્પા મુંબઇ હતા એટલે ત્યાં વાંધો નહોતો. મુંબઇ જઇને અદ્ભૂત અનુભવો થયા એની વાત પછી ક્યારેક.

અપડેટ્સ – ૪૦

* આવતા શનિવારે ૧૦ કિ.મી. ની ADR દ્વારા આયોજીત મિડનાઈટ રેસ છે. વધુ વિગતો ડેઈલીમાઈલ.કોમ અને ફેસબુક ઈવેન્ટ પાનાંઓ પર. બધાંને આમંત્રણ છે. એટલે, હવે આ અઠવાડિયું ભારે મહેનત કરવામાં આવશે. રાત્રે મોડા દોડવાનો નવો અનુભવ થશે.

* કેરીની મજા લેવામાં આવી. ઓકે સુધારીને આ રીતે વાંચવું: અત્યંત મોંઘી કેરીની મજા લેવામાં આવી 🙂

* કવિનની આજે છેલ્લી ‘પરીક્ષા’ હતી. જનરલ અવેરનેસ. અમારી વખતમાં પાંચમાં કે છઠ્ઠામાં એક એકસ્ટ્રા વિષય તરીકે જી.કે એટલે કે જનરલ નોલેજ નામનો વિષય રાખવામાં આવતો, જેમાં મોટાભાગે સામાન્ય જ્ઞાનનાં કોઈ પુસ્તકમાંથી બેઠું ઉઠાવવામાં આવતું. છેક નવમાં સુધી આ ચાલ્યું. પણ, જી.કે.માં આપણે હોંશિયાર  એટલે મજા પડતી. દુર્ભાગ્યે આ વિષયને કુલ ગુણમાં ગણવામાં ન આવતાં. એવું જ કોમ્પ્યુટરનું હતું. ત્રણ વર્ષ અમે BASIC પ્રોગ્રામિંગ શીખી-શીખીને કંટાળી ગયા હતા. ૩૨ કેબી અને ૬૪૦ કેબી મેમરી ધરાવતા હાર્ડ ડિસ્ક વગરનાં એ કોમ્પ્યુટર્સ શું ભવ્ય લાગતા હતા 🙂

* ચશ્માંના નંબર ચેક કરાવવાનો સમય થઈ ગયો લાગે છે. આ વસ્તુ એવી છે કે કેટલાય સમયથી રહી જાય છે.

જ્યારે અમે નાના હતાં – ૧૧

* હવે વાત કરીએ કોલેજનાં ત્રીજા વર્ષની – એટલે કે ટી.વાય. બી.એસ.સી.ની. બીજું વર્ષ પૂરું થયું અને ફોર્મ ભરવાનાં દિવસે હું અમદાવાદથી વેકેશન માણીને પાછો આવ્યો. ફોર્મ ભરવા ગયો ત્યારે ખબર પડીકે કયો વિષય લેવો તે મારા નિર્ણય પર બીજાં ત્રણ-ચાર જણાં રાહ જોઈને બેઠા છે. અમારી કોલેજમાં ટી.વાય.માં માત્ર કેમેસ્ટ્રી અને ફિઝીક્સ (ગયા વર્ષમાં ફિઝીક્સમાં બે જણાં જ હતાં, કેમેસ્ટ્રીમાં ૧૦૦ જણાં હતા – એટલે ફિઝીક્સનાં છોકરાંઓ પરીક્ષા આપવા પિલવાઈ કે ક્યાંક બીજે જતાં હતાં) જ આપવામાં આપતું હતું. પણ, હું કેમેસ્ટ્રીમાં રસાયણ સૂંઘીને કંટાળ્યો હતોને ફિઝીક્સ આપણને સારું આવડતું એટલે બીજા વર્ષને અંતે જ મેં જાહેર કરેલું કે મારે ફિઝીક્સ લેવું છે. મને શી ખબર હતી કે આ વર્ષે રેકોર્ડ બ્રેક ૨૧ જણાં ફિઝીક્સમાં આવી જશે.

ટૂંકમાં એક ક્લાસ સારો બન્યો અને એકંદરે ભણવાની મજા આવી. અમારા હેડ ઓફ ડિપાર્ટમેન્ટ – પાઠક સાહેબ બહુ સારા. પોતે પીએચ.ડી. કરવા વિદ્યાનગર ગયેલા અને તેમને ક્લાસ નહોતા લેવાના છતાંય શનિવારે પાલનપુર આવીને ભણાવે.

હું અને કાનન – બન્ને શરુઆતમાં અંગ્રેજી પુસ્તકોનું ભાષાંતર કરી કંટાળ્યા એટલે અમે બન્નેએ અંગ્રેજી માધ્યમમાં પરીક્ષા આપવાનો નિર્ણય કર્યો. આખી કોલેજમાં માત્ર બે જણાં અંગ્રેજીમાં. પરિણામ કંઈ સારું ન આવ્યું (કદાચ કોઈ પ્રોફેસરે પેપર જોવામાં દાટ વાળ્યો હતો?). તો પણ, ૭૦ જેટલા ટકા લાવી શક્યો. આ એક જ વર્ષ થોડું વ્યવસ્થિત ગયું. હું આખો દિવસ લેબમાં જ રહેતો અને કારણ વગરનાં પ્રેક્ટિકલ કર્યા કરતો. ફાયદો એ થયો કે પ્રેક્ટિકલમાં મારે કદાચ સૌથી સારા માર્ક્સ હતા. એની વે, પછી, એમ.એસસી.માં એડમિશન લેવાનું નક્કી જ હતું અને તે માટે અમદાવાદમાં ક્યાંય એડમિશન મળવું મુશ્કેલ હતું એટલે અમે વિદ્યાનગર પર પસંદગી ઉતારી. ફરી પાછા અમારા ક્લાસનાં ૧૦-૧૨ જણાં એક જ સાથે. વિદ્યાનગર એકાદ મહિનો રહ્યો પણ મજા આવી ગઈ. હવે, ત્યાં પ્રોફેસર્સ પણ સારા. એડમિશન લેવામાં સ.પ. યુનિ. જેવા નખરાં કદાચ કોઈ યુનિ. એ કરેલા નહી હોય. એ વાત ક્યારેક પછી. સ.પ. યુનિ. અને બહારનાં યુનિ. ના વિદ્યાર્થી વચ્ચેનો ભેદભાવ ક્લાર્કથી માંડીને એચ.ઓ.ડી. ના વર્તનમાં દેખાઈ આવતો હતો એ વાત મને બહુ ખટકતી. (પછી જાણવા મળ્યું કે બીજા વર્ષથી બહારનાં ૧૦-૨૦ ટકા વિદ્યાર્થીઓ જ લેવા એવો નિયમ આવી ગયો હતો.)

કોલેજમાં ત્રીજા વર્ષમાં યાદગાર પ્રોફેસર હોય તો તે હતા – ડિ.એસ. ખિલારે. કોઈપણ પ્રશ્નને કેવી-રીતે ભૌતિકશાસ્ત્રના નિયમથી સમજવો તે વાત તેમની પાસેથી શીખી. તો બીજી બાજુ, એવા પણ પ્રોફેસર હતા જેઓએ કોલેજની લાઈબ્રેરીની પ્લાઝમા ફિઝીક્સનું એકમાત્ર પુસ્તક પચાવી પાડ્યું હતું. (પણ, અમે લાઈબ્રેરીઅનની મદદથી એ પુસ્તક કોની પાસે છે, તે શોધી, તેમના ઘરે જઈને પુસ્તક બધાની વચ્ચે માંગી, ઝેરોક્ષ કઢાવીને ક્લાસમાં વહેંચતી કરી હતી એ વાત અલગ છે.) પ્રિન્સીપાલ ડો. હાથી કડક હતાં પણ કોલેજ એટલે જલ્સા-પાણી એ ખ્યાલી-પુલાવોમાં રખડવા આવતા લોકો માટે એ બરાબર હતું.

છેવટે અમે એમ.એસસી. ભૌતિક શાસ્ત્રની જગ્યા એ એમ.સી.એ.માં એડમિશન કેમ લીધું અને પછી કેવાં-કેવાં અનુભવો (જે જીવનભર યાદ રહેશે) થયા તેની વાત ક્યારેક. કોણ ખરેખર સગાં છે અને સગાં-વ્હાલા વચ્ચે લીટી કેમ મૂકવામાં આવે છે તે અમને ત્યારે જ ખબર પડી.

પછી ક્યારેક..

મા, કાપલી અને પશ્ચાતાપ…

* ગઈકાલનાં ધોરણ-૧૦નાં ગુજરાતી વિષયની પરીક્ષામાં ‘મા’ પર નિબંધ પૂછાયેલો. હવે, આજ-કાલ પરીક્ષા કેન્દ્રમાં એક પશ્ચાતાપ બોક્સ મુકેલું હોય છે – જે બોક્સમાં તમારે પશ્ચાતાપ કરીને પરીક્ષા પહેલાં કાપલી તેમાં નાખી દેવાની. વિચાર સારો છે. પણ, આશ્ચર્યજનક રીતે તેમાંથી ‘મા’ પરના નિબંધની કાપલી(ઓ) નીકળેલી.+

આ જોઈને આઘાતની લાગણી સિવાય બીજું શું થાય?

+સોર્સ: દિવ્ય ભાસ્કર, ૦૫-૦૩-૨૦૧૦.