ડેબકોન્ફ – થોડી ટિટબિટ્સ..

* મોટાભાગે બધી ટોક ટેકનિકલ હતી. સરસ!

* પહેલા બે દિવસ બપોરે ભરપૂર ખાધા પછી બહુ ઉંઘ આવતી હતી એટલે પછી બ્રેકફાસ્ટ પર ધ્યાન આપ્યું અને હળવું લંચ કર્યું.
* બ્રેકફાસ્ટમાં ચીઝ અને બટર ભરપૂર હતા. મોન્ટ્રિઆલના ફેમસ એવા બેંગલ અને કેનેડાનો ફેમસ એવો મેપલ સિરપ પણ! એટલે આપણને મઝા પડી.

* શાવર ઉર્ફે બાથરૂમની જગ્યા ભૂલભલામણી વાળી હતી વત્તા ૫ માળ પર હતી. અને પાછાં યુરોપિયન સ્ટાઇલના ઓપન શાવર. પણ નહાવું તો પડે એટલે શરમ પડતી મૂકીને નહાવું પડ્યું 😉
* સ્લિપિંગ બેગ બહુ કામમાં આવી. હવે, આવતા પ્રવાસમાં પણ તેનો ઉપયોગ થશે.
* કોન્ફરન્સથી નજીકમાં સરસ પાર્ક હતો તો તેનો સદ્ઉપયોગ નિયમિત દોડવા માટે થયો. લગભગ ૫ વખત દોડ્યો અને ૨ વખત મોન્ટ રોયાલમાં હાઇકિંગ કર્યું (એમ તો હાઇકિંગ ન કહેવાય, તો પણ..).

* એક વખત નેધરલેન્ડથી આવેલા એક જણ જોડે દોડવા ગયો. બ્રેકફાસ્ટ પર અમે ત્રણ-ચાર જણાં બેઠા હતા અને વાતવાતમાં મેં કહ્યું કે હું ૧૦ કિમી ૫૪ મિનિટમાં દોડી શકું. નેધરલેન્ડ વાળા મિત્રે કહ્યું મારો શ્રેષ્ઠ સમય ૫૦ મિનિટ છે. ત્યારે મારી સામે બેઠેલા સ્વિડનના ડેવલપરે કહ્યું, હું ૧૦ કિમી ૪૦ મિનિટમાં દોડું છું. પછી મેં બ્રેકફાસ્ટ પર ફોકસ કર્યું.
* સાયકલિંગ કરવાનો પ્લાન ચોપટ થઇ ગયો – કારણ ૧. સાયકલ ભાડા પર ઓછામાં ઓછી ૨૫ ડોલરમાં મળે અને ૨. શનિવારે વરસાદ હતો :/
* છેલ્લા દિવસે મારી ટીમને મળવા અને સામાનને કામચલાઉ રાખવા માટે વિકિમેનિયામાં જઇ આવ્યો અને દસેક મિનિટમાં એકાદ “બગ”ને પણ હાથ લગાવી આવ્યો.
* કેનેડાથી ફ્રીજ મેગ્નેટ, મેપલ સિરપ અને દર વખતની જેમ નવાં રનિંગ શૂઝ લાવવામાં આવ્યા (મારા માપના શૂઝ અહીં મળતા નથી!). બે-ત્રણ સાયકલની દુકાનો પર આંટો મારી આવ્યો અને નાનકડી વસ્તુઓ યાદગીરી રૂપે લઇ આવ્યો.

IMG_20170808_173656
બજેટમાં આવતા માપના શૂઝ!

* પહેલી વખતે મુંબઈ એરપોર્ટ પર ઇમિગ્રેશન ઓફિસરે પૂછ્યું કે કેનેડા શા માટે ગયા હતા અને કઇ કોન્ફરન્સ માટે ગયા હતા. ડેબકોન્ફ કહ્યા પછી તેણે આગળ કોઇ સવાલો ન પૂછ્યા 😉
* ૨૦૧૮માં ડેબકોન્ફ તાઇવાનમાં છે, તો હવે તેનું પ્લાનિંગ થશે!

Advertisements

ડેબકોન્ફ ૧૭ – છેલ્લો દિવસ!

* જોતજોતામાં સમય ક્યારે પસાર થઇ ગયો અને અહીં મોન્ટ્રિયાલમાં આવ્યે અઠવાડિયું પણ થઇ ગયું અને હવે કાલે તો કોન્ફરન્સનો છેલ્લો દિવસ છે. અહીં આવીને દોડવાની, ચીઝ ખાવાની અને ઠંડા વાતાવરણમાં (અહીં ઉનાળો છે!) બધાં લોકોને મળવાની મજા આવી ગઇ છે. ડેબકોન્ફની સાથેસાથે વિકિપીડિયાની વિકિમેનિયા કોન્ફરન્સ પણ છે, એટલે એક ક્લિકે બે કોન્ફરન્સની મઝા માણવાની લાલચ વડે હેકેથોનમાં પણ જઇ આવ્યો.

ડેબકોન્ફ મોટાભાગે લો બજેટ (એટલે કે વિકિમેનિયા જેવી હોટેલ લક્ઝરી ન મળે) કોન્ફરન્સ હોય છે. અત્યારની કોન્ફરન્સનું સ્થળ એક કોલેજ છે, જે સમારકામને કારણે અર્ધબંધ છે એટલે અમને વાપરવા મળી છે. તો પણ, સરસ જગ્યા છે અને સરસ મદદગાર લોકો. એક ક્લાસરૂમમાં ટેબલો ગોઠવીને પડદા બાંધીને ૫ જણાંને રહેવાની સગવડ કરી છે એટલે મારે સ્લિપિંગ બેગ પણ લાવવી પડી (આમેય લેવાની હતી તો લેવાઇ ગઇ!). હા, ઓશિકું અને ખાટલો મળ્યો છે, એટલે એ ન લાવવા પડ્યા 🙂 કોન્ફરન્સમાં રહેવાનું નજીક હોય તો, મઝા ડબલ થઇ જાય. અહીં આવીને ખબર પડીકે મોટાભાગના લોકોએ ઓળખે છે. સરસ. ડેબિયન ઝિંદાબાદ!

શહેરમાં ખાસ ફરવાનું થયું નથી, પણ ઓલ્મપિક પાર્ક અને એક સરસ બીજો ગાર્ડન નજીકમાં છે. ત્યાં સારું એવું દોડ્યો છું. બીજા આકર્ષણોમાં એક મોં રોયાલ છે, જેના પર ચડ્યા પછી આખું ડાઉનટાઉન જોઇ શકાય છે, ત્યાં પણ હાઇક વત્તા વોક કરી આવ્યા. કાલે ત્યાં દોડવા જવાનો પ્લાન છે. હા, સબ-વે ટ્રેન સરસ છે, પણ અઠવાડિયાંનો પાસ ન લઇ લો તો મોંઘી છે. બાકી ક્યાંય પણ જવું હોય તો ઉત્તમ.

તો ચાલો, ડિનર ટાઇમ, અેટલે કે સપર ટાઇમ.

ડેબકોન્ફ ૧૭

* આખરે હજારો ઇચ્છાઓમાંથી ૧# ની બાદબાકી..

 

 

 

 

 

# વિઝા હજુ હાથમાં આવવાના બાકી છે!

અપડેટ્સ – ૨૦૪ – અડધો એપ્રિલ

* અડધો એપ્રિલ મહિનો વીતી ગયો હોવા છતાં પણ કોઇ અપડેટ્સ ન જોઇને ઘણાંને શાંતિ થઇ હશે, પણ ના! અમે અશાંતિ અને ભયનું સામ્રાજ્ય ફેલાવવા માટે પાછાં આવી ગયા છીએ.

* એપ્રિલ મહિનો મોટાભાગે કવિનની પરીક્ષાઓ અને સાયકલિંગમાં જ ગયો છે. ૧૫ દિવસમાં રનિંગના નામે માત્ર ૩૦ કિમી જ દોડાયું છે, પણ સાયકલિંગ જોરદાર થયું છે. છેલ્લી ઘડીએ ૨૦૦ કિમીની પેલી મિડસમર નાઇટ રાઇડ બીઆરએમ પણ કરી દીધી (એમ તો નહોતી કરવાની પણ સ્પેનથી આવવા વાળા સાથી કાર્યકર્તા-મિત્રનો કાર્યક્રમ છેલ્લી ઘડીએ મોકૂફ રહ્યો એટલે અમે સાયકલિંગ કરવાનો મોકો છોડીએ??).

* આગામી દોડ કાર્યક્રમોમાં જૂનમાં ૧૨ કલાકનું સ્ટેડિયમ રન છે અને આપણી તૈયારી ઝીરો કલાક છે. એટલે હવે દોઢેક મહિનો ખેંચવું પડશે. જોકે ગરમીને કારણે ૧૦ કિમીથી વધુ દોડવાનું મુશ્કેલીભર્યું છે. મુંબઈમાં તો ભેજને કારણે વધુ તકલીફવાળું બને છે અને આ સાયકલિંગના કીટાણુંઓ પણ છોડતા નથી 😉

* મે મહિનામાં નાનકડો (કોન્ફરન્સ જ છે!) પ્રવાસ છે, બાકી વેકેશનમાં ક્યાંય જવાનો કાર્યક્રમ નથી. કવિનને પણ કોઇ સમર કેમ્પમાં મોકલવાનો પ્લાન નથી. સ્વિમિંગ હજુ અધ્ધર લટકે છે અને મને ટ્રાયથલોન કરવાની ઇચ્છા નથી, પણ સ્વિમિંગ આવડવું જોઇએ એવું હજુ મનમાં ક્યાંક છે.

ટ્રમ્પેટ

.. અને જેમ ધાર્યું હતું તેમ આપણા ટ્રમ્પે આવતાવેંત જ ટ્રમ્પેટ વગાડીને ચાર-પાંચ દેશોના નાગરિકોને લગભગ ધક્કો મારી દીધો. જોકે, વધુ મહત્વની વાત એ છે કે આખી પ્રક્રિયાને સમજવી અઘરી છે (ભારતીયો પર પણ કંઇક નિયંત્રણો આવ્યા છે, એટલે હવે અમેરિકાની આવતી મુલાકાત મારા માટે પણ તકલીફ વાળી થવાની એ નક્કી) અને લોકો તેનો સમજ્યા વગર વિરોધ કરશે (નોટ માય પ્રેસિડેન્ટમાં થયું તેમ). પણ સરવાળે, ફેઇલ્ડ નેશન્શની મારી યાદીમાં એક વધુ દેશનો ઉમેરો થયો છે (આમાં પાકિસ્તાનનો વર્ષોથી ટોચ પર છે). વિઝા વસ્તુ જ એવી કંટાળાજનક છે કે એમ થાય કે ક્યાંય બહાર જવું જ નહી, પણ બીજી બાજુ એમ થાય કે, બહારના દેશો જોવા મળે તો કેમ ન જવું.

બીજી વાત રેફ્યુજીઓની. ભારત કરતાં આ વિશે બીજો કયો દેશ બોલી શકે? પારસીઓથી માંડીને દલાઇ લામાથી લઇને બાંગ્લાદેશી “શરણાર્થીઓ”ને આપણે સ્વીકાર્યા છે – એટલે આપણને ખુશી અને ગમ બંને છે.

ત્રીજી વાત – યુદ્ધ અને રાજકારણમાં લાગણીઓ ન હોય – બધું જ ચાલે છે. એટલે, જો લોકો એમ સમજતા હોય કે આ તેમના દિલની લાગણીઓનો વિષય છે, તો તેમણે ઇતિહાસ વાંચ્યો નથી કે સમજ્યો નથી.

અપડેટ્સ – ૧૯૪

* છેલ્લી અપડેટ આવ્યાને ઘણો સમય થઇ ગયો અને ત્યારબાદ તો મુંબઈમાં ઠંડી પણ શરુ થઇ ગઇ છે! હા, અમે ૨૩ ડિગ્રી તાપમાન થાય એને ઠંડી કહીએ છીએ. સીએટલમાં ૯ ડિગ્રી સે. માં દોડવાની મજા આવી પણ વચ્ચે વરસાદ નડી ગયો. નવાં શૂઝ અને મોજાં આવ્યા એટલે આજકાલ દોડવાનું પણ જોશમાં ચાલે છે, સાયકલિંગ ઠંડુ છે, પણ કાલે “રાઇડ અગેઇન્સ્ટ કરપ્શન”માં ૧૦૦ કિમીનો પ્લાન છે (એમ તો રાઇડ તો ૨૦ કિમીની છે, પણ આવવા જવામાં ૭૦ વત્તા દસેક બીજા કરી દઇશું).

* કવિનના વેકેશનનાં છેલ્લાં દિવસો છે. આ વખતે દિવાળીમાં મજાથી ફટાકડા ફોડ્યા. પોલ્યુશન કર્યું અને નોઇઝ પોલ્યુશન પણ. વળી, કોઇકના મુજબ લાઇટ પોલ્યુશન પણ. ઢગલાબંધ મિઠાઇઓ (ઘરનું મગસ, બહારનો મુંબઈ હલવો વગેરે) ખાઇને બીજા પ્રકારનું પોલ્યુશન પણ કર્યું હશે જે અમે તો અનુભવ્યું નથી, પણ જેણે અનુભવ્યું હોય એના નશીબ!

* દિવાળીની બીજી મહત્વની ખરીદી કરી – નવો બેલ્ટ. જૂનાં બેલ્ટમાં કાણાં પડાવવા (ઢીલા પડતાં બેલ્ટ માટે) એના કરતાં નવો સરસ બેલ્ટ લીધો. એમાં વળી હજુ પણ વજન (અને કમર) ઓછું થાય તો એક કાણું હાજર છે જ એટલે થોડા વર્ષો સુધી ચિંતા નથી 😉

અપડેટ્સ – ૧૯૦

* છેલ્લી પોસ્ટ ફ્રીજ મેગ્નેટ મેકમાંથી લખી હતી અને ઇ.સ. ૨૦૧૬ હોવા છતાં વર્ડપ્રેસ+મેક+ગુજરાતી ફોન્ટમાં લોચા થાય છે. બોલો. વિશ્વની શ્રેષ્ઠ ઓપરેટિંગ સિસ્ટમ કહેવાય છે!

* આખું અઠવાડિયું આરામમાં ગયું. પેલી ૩૦૦ કિમીની રાઇડ પણ પડતી મૂકવામાં આવી. કારણ? કીટાણું. ભયંકર શરદી, કફ અને તાવને કારણે હજુ પણ અત્યંત નબળાઇ લાગે છે. કાલથી ફરીથી કામ પર લાગીશું, પણ દોડવા-સાયકલિંગમાંથી હજુ જ્યાં સુધી ગુમાવેલું વજન પાછું ન આવે ત્યાં સુધી આરામ છે.

* વિકિપીડિયાની ચંદીગઢ કોન્ફરન્સનું ફાઇનલ છે (એટલે કે ટિકિટ્સ, હોટેલ વગેરે). ત્યાં ફરીથી બધાંને મળવાની તેમજ તેમના અનુભવો જાણવાની મજા આવશે. ચંદીગઢ મારું ઉત્તર ભારતમાં સૌથી દૂર સુધી જોયેલું સ્થળ હશે. ના, અમે હજુ કાશ્મીર નથી ગયા 🙂 (કે હવે જવું પણ નથી. હા, લદાખ-લેહ સાયકલ લઇને ક્યારેક જઇશું).

અપડેટ્સ – ૧૮૮

* અપડેટ્સ ટાઇમ!

* વિકિમીડિયા ફાઉન્ડેશન સાથે ત્રણ વર્ષ પૂર્ણ કર્યા. હું પોતાને જ અભિનંદન આપીશ 😀

* કવિનનું રાબેતા મુજબનું શાળાજીવન કાલથી શરુ થઇ જશે અને અમારી પણ લેફ્ટ-રાઇટ શરુ. ચોથું ધોરણ કારકિર્દી માટે અત્યંત મહત્વનું છે. એટલે અમે આ વર્ષે ક્યાંય બહાર નહી જઇએ તેમજ મુવીઓ જોવાનું પણ બંધ કરીશું. શનિ-રવિ પણ સતત અભ્યાસમાં જ વીતશે તેમજ ઘરની બહાર ‘અમારો દીકરો ધોરણ ૪માં હોવાથી મહેમાનોએ આવવું નહી’ તેવું પાટિયું મારીશું (મજાક છે, પણ આવું પાટીયું સત્ય હકીકત છે, ખાલી ચોથા ધોરણની જગ્યાએ એ દસમું ધોરણ હતું).

* એક ખાસ ટ્રીપની રીટર્ન ટિકિટ લઇ લેવામાં આવી છે. વધુ વિગતો સમય આવ્યે.

* છેલ્લાં અઠવાડિયામાં સારી એવી ફિલમો જોઇ કાઢી, પણ રીવ્યુ લખવા લાયક એકપણ નથી.

* દોડવાનું સારુ ચાલે છે, સાયકલિંગમાં મંદી છે.

અપડેટ્સ – ૧૮૬

* શનિવારે બેંગ્લુરુથી (ie બેંગ્લોર) સવારે ૮.૩૦ જેવો ઘરે આવ્યો. ઘરમાં બધું વ્યવસ્થિત કરીને તૈયાર થઇને કવિનનું વાર્ષિક પરિણામ લેવા ગયો. પછી ખબર પડીકે પરિણામ તો ૨૯મી એ આવશે. આ તો આપણને આપણા સંતાનોએ કેવું ધોળ્યું છે તે બતાવવા માટેનો દિવસ (ie ઓપન હાઉસ) હતો 😀 જે હોય તે. ધાર્યા મુજબ કવિને હિંદીમાં ધોળ્યું નથી (જુઓ, આ પોસ્ટ) એટલે મને શાંતિ થઇ.

બપોરે સાયકલને તૈયાર કરી અને પછી ૪ વાગ્યા જેવો ચેમ્બુર જવા માટે નીકળ્યો. ભાઇ, ભારે ટ્રાફિક આ તો. લોકો દરરોજ કેવી રીતે મુસાફરી કરતા હશે? જે હોય તે. સમયસર ચેમ્બુર પહોંચ્યો. ત્યાં રાઇડ માટે લગભગ ૧૦૦ જણાં હતા. ૭ વાગે રાઇડ શરુ થઇ. ભોરઘાટ સુધી વાંધો ન આવ્યો અને આ વખતે ભોરઘાટ સંપૂર્ણ પણે સાયકલ પર પાર કર્યો. લોનાવાલા પછી આરામથી સાયકલ ચલાવી, કામશેત (રીટર્ન પોઇન્ટ) પર પહોંચી આરામ કરી લોનાવાલા ફરી નાસ્તો કર્યો. ત્યાં યુવાન રાઇડર અચિંક્ય જોડે બીજાં ૬૦ કિમી સાયકલ ચલાવવાની મજા આવી. છેલ્લાં ૨૦ કિમી ફરી આરામથી અને છેલ્લે ચેમ્બુર પહોંચી નાસ્તો કર્યો. ઘરે પાછાં ફરી સાયકલ પર જવાનું નક્કી કર્યું પણ અંધેરી પછી એટલો કંટાળો આવ્યો કે સાયકલને રીક્ષામાં મૂકી ઘરે આવ્યો. ત્યાંથી ફરી દહિંસર અને ફરી પાછાં. ૪ કલાકની ઉંઘ પછી પણ ઉંઘ મને જાગવા નહોતી દેતી. એમ થયું કે થોડી સાયકલ ચલાવીએ, પણ પછી થયું કે હવે બહુ થયું.

આરામ. પીઝા. અને ૯ કલાકની લાંબી ઉંઘ.

આજથી ફરી કવિનનો અવાજ આવી જશે. એની પાસેથી એકાદ સ્ટોરી પરથી બ્લોગની પોસ્ટ પાક્કી!

અપડેટ્સ – ૧૮૫ – બેંગ્લુરૂ

* આ વખતના અપડેટ્્સ બેંગ્લુરૂથી છે. ઘણાં વખત પછી અહીં પાછો આવ્્યો એટલે મજા આવી રહી છે. ટ્્રાફિક સરસ છે, એટલે કે મુંબઈના ટ્્રાફિક કરતાં પણ વધુ છે.

અત્્યાર સુધીતો કબન પાર્્કમાં દોડવા અને ટીમ અહીં હોવાથી કામ કરવા (અને હા સરસ બ્્રેકફાસ્્ટ) સિવાય બીજું કંઇ કર્્યું નથી. ક્્યાંય જવાનો કે કંઇ જોવાનો સમય પણ મળ્્યો નથી કે મળશે નહી. મુંબઈ પાછા જઇને પણ બાકી રહેલાં કામ પતાવવા સિવાય બીજું કંઇ કામ જ નથી (એટલે કે નવરો છું) 🙂

અને હા, ખાસ કામ તો કવિનનું વાર્્ષિક પરિણામ લેવા જવાનું છે!

* અહીં ગરમી પણ વધતી જાય છે. ૨૦૦૪ થી ૨૦૦૮ અને ૨૦૦૮નો થોડો સમય અને પછી ૨૦૧૨નો અંત અને ૨૦૧૩નો પ્્રથમ ચોથો ભાગ અહીં વીતાવ્્યા પછી આ વાત પાક્્કી છે.

અપડેટ્સ – ૧૮૪

.. અથવા શું ચાલે છે?

* કવિન વેકેશન માણે છે અને અમે દોડ-મ-દોડી એટલે કે કામ-કાજ.

* ખબર નથી પડતી કે આજ-કાલ દેશમાં શું ચાલી રહ્યું છે. લોકો એકબીજાંને દોષ દેવા મંડી પડ્યા છે. કોઇ આત્મહત્યા માટે પંખાને તો કોઇ પૂર માટે હનીમૂનને દોષ દે છે. એટલે, હું મારા બ્લોગ-દુષ્કાળ માટે મને જ દોષ આપીશ!

* આવતું અઠવાડિયું પ્રવાસોનું છે એટલે એકાદ પોસ્ટ તેના વિશે આવશે (બાકી વિષયોમાં મંદી છે).

* કવિન કોઇ પણ સમર-કેમ્પમાં જવાનો નથી, તે જાણી મને અત્યંત આનંદ થયો છે. તો પણ ક્યાંક સ્વિમિંગમાં જવાનું આયોજન છે. સ્વિમિંગ આવડવું જોઇએ એવું હજુ પણ મારું માનવું છે.

* ગરમી વધી રહી છે. કેરીઓ આવી ગઇ છે (આફૂસ).

* ગયા વર્ષની જેમ દર વર્ષનું મેડિકલ ચેકઅપ કરાવ્યું છે, જોઇએ કેવો રીપોર્ટ આવે છે. ડોક્ટરે પૂછ્યું તમને ૧૦ મિનિટ દોડવામાં કોઇ તકલીફ તો નહી પડે ને? (હું મનમાં હસ્યો, કારણ કે સવારે જ ઝડપી ૫ કિમી દોડીને ત્યાં ગયો હતો) (૧૨ કલાકના ઉપવાસ પછી).

* બાકી, શાંતિ છે.

સુરત અને હાફ મેરેથોન

* ફેબ્રુઆરીમાં એકાદ હાફ મેરેથોન દોડવાનો પ્લાન હતો પણ દરેક મેરેથોન મોંઘી હતી અથવા તો દૂર હતી (અતુલ, વલસાડ વગેરે) એટલે પેલી નોર્થ મુંબઇ મેરેથોન (૧૦ કિમી, ફ્રી અને એસ.વી. રોડ!) માટે નોંધણી કરાવી હતી. યુનાઇડેટવીરનએઝ૧ દોડ વખતે ભાવનાબેને કહ્યું કે સુરત મેરેથોન દોડવી છે? અને ફ્રીમાં? તો અમે ના પાડીએ? ફોર્મ ભર્યું અને ટિકિટ કરાવી દીધી. પ્લાન એવો હતો કે બીબ નંબર વગેરે મારા માટે ત્યાના લોકો લઇ લેશે એટલે આ રાતની દોડ માટે એ દિવસે જ જવાનું અને સૌથી વહેલી ટ્રેન પકડીને પાછાં આવવાનું (પછી પેલી ૧૦ કિમી રેસ પણ કરવાની).

સુરત જવા માટે સવારની ફ્લાઇંગ રાણી પકડી. ૧૧ વાગે પહોંચી ગયો અને દિપકને મળવા માટે હજુ વાર હતી એટલે સુરતના જાણીતાં એવા સાયન્સ સેન્ટરની મુલાકાત લેવાનું નક્કી કર્યું.

જગ્યા સરસ છે, પણ બહારથી એવું લાગે કે આ સેન્ટર બંધ હાલતમાં છે! જોકે નહોતું અને અંદર જવાનો રસ્તો મળ્યો. સમય ઓછો હતો એટલે સીધો ફન સાયન્સ વિભાગમાં ગયો અને એક ફોટો લીધો પછી ખબર પડી કે અહીં ફોટો લેવાની મનાઇ છે. લો.

સુરત સાયન્સ સેન્ટર

ત્યાંથી દિપકના ઘરે ગયો, જમ્યો, વાતો કરી અને આરામ કરીને પિયુષના નવા ઘરે ગયા. ત્યાંથી મેરેથોનનું મેદાન એકદમ નજીક હતું અને ઘરેથી દેખાતું પણ હતું. ત્યાં પણ વાતો અને વડા ખાધા પછી લગભગ ૮ વાગ્યા જેવો મેરેથોન તરફ ભાગ્યો. અક્ષય કુમાર આવવાનો હતો એટલે ધાર્યું હતું તેમ થોડી હો-હા હતી પણ ફુલ અને હાફ-મેરેથોનમાં બહુ ઓછા લોકો લાગ્યા. ૯ વાગે રેસ શરુ થઇ. આગલા દિવસોમાં દોડવાનું સારું એવું થયું એટલે વિશ્વાસ હતો કે આરામથી અને સારા એવા ઓછા સમયમાં આ રેસ થશે. જોકે, આખા દિવસનો થાક લાગ્યો હતો. સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચતા એક રેલિંગ કૂદતાં પગે ચીરો પણ પડ્યો (એ બોનસ). અમદાવાદ ડિસ્ટન્સ રનર્સ ગ્રૂપ જોડે ફોટા પડાવ્યા એટલે મજા આવી. પહેલો કિમી લોકોને પસાર કરવામાં થયું. ૧૦ કિમી અને ૨૧ કિમી રેસ જોડે રખાય? ના રખાય. પછી શાંતિ હતી અને ઢગલાબંધ લોકો રસ્તા પર હતા અને ચીઅર્સ કરતા હતા. લગભગ ૧૬ કિમી સુધી એમ હતું કે ૨ કલાકમાં રેસ થઇ જશે પણ પછી થયું કે નહી થાય એટલે આરામથી જ દોડ્યો. ઓફિશિયલ ટાઇમિંગ હજી આવ્યો નથી પણ લગભગ ૨ કલાક અને ૭ મિનિટની આસપાસ હશે એમ લાગે છે.

રેસ પૂરી કરી મેડલ લીધો, ખિચડી ખાધી અને પિયુષના ઘરે આવીને શાંતિથી તેનું ઘર જોયું અને ત્યાંથી તે રેલ્વે સ્ટેશન મૂકી ગયો. ખોટી ટ્રેનમાં ચડતા બચ્યો (૨૨૯૦૪ v/s ૧૨૯૦૪) અને પાછી સાચી ટ્રેનમાં આરામથી ઘરે વહેલો આવ્યો.

અને હા, બોરિવલી સ્ટેશનને સરસ રંગ કર્યા છે. જોઇએ ક્યાં સુધી લોકો તેને પાનનાં લાલ રંગથી બાકાત રાખે છે!

અપડેટ્સ – ૧૮૦

* અપડેટ ટાઇમ!

* ગઇકાલે સવારે મુંબઈ પાછો આવ્યો. તો શું કર્યું અમદાવાદમાં? અમદાવાદ જવાના મુખ્ય બે (કે ત્રણ) હેતુઓ હતા. ૧. વિકિપીડિયા મીટઅપ ૭, ૨. મેકરફેસ્ટ ૨૦૧૬ અને ૩. હિડન એજન્ડા હતો, દોડવાનો (જે સફળ ન થયો).

* શુક્રવારે રાત્રે અમદાવાદ પહોંચ્યો ત્યારે કર્ણાવતી એક્સપ્રેસના પ્રવાસને કારણે થાકી ગયો હતો. અમદાવાદના રીક્ષાવાળાનો ફરી અનુભવ અને ડિનરમાં ઓનેસ્ટ પાઉંભાજી. શનિવારે પહેલાં તો “ગુજરાતમાં કલાના પગરણ – રવિશંકર રાવળ” લેવા માટે આર્ચર આર્ટ ગેલેરીની મુલાકાત લીધી. પછી, BRTS ઝિંદાબાદ અને અડધું અમદાવાદ દેખ્યું. નિશિથ, મિનલ-ઝિયુસને મળ્યો. સાંજે ફરી પાછા અમદાવાદના ટ્રાફિક (સેન્સ)ની ઝલક. સાંજે અનિકેતભાઇને મળવાનું હતું અને અમદાવાદમાં સાયકલ શેરિંગની દુકાનો દેખીને અત્યંત નવાઇ લાગી પણ ચલાવવાનો સમય કે હેલ્મેટ હતા નહી. અનિકેતભાઇ જોડે ગામ-પરગામની વાતો કરી, સેવ-ઉસળ ખાધા અને વધુ વાતો કરી. મજા આવી. તેમણે ભાવનગરી ગાંઠિયાની ગિફ્ટ આપી. રાત્રે મામાના ઘરની ઉડતી મુલાકાત.

* રવિવારે સવારે દોડવાનો કાર્યક્રમ હતો પણ મારું પેટ કંઇ બીજું બોલતું હતું, એટલે આરામ કર્યો. સવારે મેકરફેસ્ટમાં ગયો અને બધાં લોકોને મળ્યો. રજનીકાંત (જોશી) જોડે મુલાકાત થઇ. સોહિલ મળ્યો અને સારી એવી વાતો થઇ. સ્ટોલ વગેરે સરસ હતા. ગુજરાતમાં આ કોમ્યુનિટીને વધતી જોઇ આનંદ થયો. હા. ૫ કિમી ચાલીને ત્યાં પહોંચેલો એટલે થાક વત્તા ગરમી લાગ્યા હતા એટલે બપોરે ફરી સૂઇ ગયો અને પાછો સાંજે વિકિપીડિયા મીટઅપ માટે પહોંચ્યો.

* ધાર્યુ હતું તેમ મીટઅપમાં ચાર લોકો હતા – જે ચારેય વિકિપીડિયા વિશે જાણતા હતા – હવે અહીં હસવું કે રડવું એ તમે જ નક્કી કરજો. નિષ્કર્ષ એ નીકળ્યો કે ગમે તેટલો પ્રયત્ન કરો પણ જો મનમાં કંઇ યોગદાન આપવાની ઇચ્છા ન હોય તો કંઇ ન થાય. યશને પહેલી વાર મળ્યો. તે મેડિકલ સાયન્સનો વિદ્યાર્થી છે અને અંગ્રેજી વિકિપીડિયામાં અઢળક યોગદાન આપે છે. કોનારકને ઘણાં સમય પછી મળ્યો. અનિકેતભાઇને આપણે હવે ઓળખીએ જ છીએ 🙂 મીટઅપનો અંત કોફીથી આવ્યો. રાત્રે વિનયના ઘરે ગયો. તે ઘુડખર જોઇને આવ્યો હતો એટલે થાકી ગયો હતો એટલે અમે વહેલા સૂઇ ગયા. પણ, એ વાત હું ભૂલી ગયો કે સવારે જો કર્ણાવતી એક્સપ્રેસમાં જવાનું હોય તો બે કે ત્રણ એલાર્મ મૂકવા પડે. મેં એક જ મૂક્યું. પરિણામ? દોડા-દોડી. ૪.૨૦ જેવો વિનયે મને જગાડ્યો અને હું ભાગ્યો. સદ્ભાગ્યે ટ્રેન ઉપડી નહોતી એટલે.. ઓલ ઇઝ વેલ.

બે રાઇડ્સ

* શનિવારે અને રવિવારે એમ બંને દિવસ સાયકલિંગના રાખ્યા હતા. શનિવારે ઘરથી લગભગ ૫૫ કિમી દૂર આવેલા વાંદરી તળાવ (હા, આ જ નામ છે!) જવાનું નક્કી કરેલું અને રવિવારે આરે કોલોનીમાં બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી.

શુક્રવારે અલીફ લૈલા જોઇને મોડા-મોડા સૂવામાં આવ્યું એ શનિવારે નડ્યું. એલાર્મ મિસ થયું અને પછી સાયકલ ભગાવી. વરુણ અને અમિત મારી રાહ જોતા ઘોડબંદર રોડ પર ઉભા હતા. ત્યાંથી સીધો જ જાણીતો એનએચ-૮. ત્યાંથી સીધા નાકોડા તીર્થની સામે જમણી બાજુએ વાંદરી તળાવ જવાનો રસ્તો હતો. રોડ ઠીક-ઠીક (હાઇવે જેવો તો ના જ હોય). ત્યાં ગયા પણ તળાવના બંધ પર જવાની પરવાનગી નથી. અમે તળાવમાં બીજા રસ્તે ગયા અને…

વાંદરી તળાવ

.. એટલે કે અદ્ભૂત તળાવ. ત્યાં થોડો સમય પસાર કરી બંધ પર પરવાનગી લઇને આંટો માર્યો. ફોટા અમને પાડવા ન દેવામાં આવ્યા. ત્યાંથી આરામથી ઘરે આવ્યો ત્યારે બપોરે ૧ વાગી ગયા હતો.

સરસ જગ્યા. જોડે નાસ્તો જમવાનું લઇ જવું. હાઇવે પર જોકે પૂરતું પાણી-જમવાનું મળે પણ ત્યાં અડધા દિવસની પિકનિક જેવું કરી શકાય.

* રવિવારે ખાસ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી. બધાંએ પોતાના પાર્ટનર (ie પતિ કે પત્નિ કે જોડે રહેતા હોય તે) વડે બનાવેલો નાસ્તો લઇને આરેમાં જવાનું હતું. લગભગ બધાં જ નવાં લોકો મળ્યા (પુષ્પક જોડે ઘણાં સમયે મુલાકાત થઇ. બે જગ્યાએ અમે મળતાં-મળતાં રહી ગયેલા!) અને મજા પડી ગઇ.

કોકીએ મને સરસ મેથી થેપલાં બનાવીને આપેલા, જે બધાં જ પૂરા થઇ ગયેલા. વળતાં હું બચેલી કેકમાંથી થોડી ઘરે લઇ આવ્યો.

બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ

ભવિષ્યમાં આવી વધુ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ્સ કરવામાં આવશે 🙂

મુંબઈ-પાલનપુર વાયા વેસા

* વર્ડપ્રેસે ફરી પાછું એડિટિંગ સોફ્ટવેર બદલ્યું એટલે આ પોસ્ટમાં કંઇ ગરબડ થાય તો પહેલેથી હાથ જોડ્યા છે 🙂

* થયું એવું કે મુંબઈથી સાયકલ લઇને પાલનપુર જવાનું મારા વિશલિસ્ટમાં ક્યારનુંય હતું. આમેય, ૫૦૦ કિમી કરતાં વધુ મોટી સાયકલિંગ સફરનો લ્હાવો આ સિવાય નજીકના ભવિષ્યમાં મળે તેમ નહોતું અને કોકી-કવિન ત્યાં હોય તો મારી સાયકલિંગ સ્પિડ વધે એ ફાયદો પણ ખરો.

સૌથી પહેલાં તો એકલા જવાનું નક્કી કરેલું. જયદિપે એમાં દમણ સુધી જોડાવાનું નક્કી કર્યું. દમણમાં હોટલ નક્કી કરી અને પછી બરોડા માટે મદદ પોકારો નાખવામાં આવ્યા – છેવટે જીજ્ઞેશ દિવાળીમાં ત્યાં હતો એટલે નાઇટ હોલ્ટ એને ત્યાં એમ નક્કી થયું. મને એમ કે બરોડાથી સીધી સાયકલ વેસા લઇ જઇશું, પણ વિધિને કંઇક અલગ મંજૂર હતું.

* ભાઇ બીજના દિવસે (એટલે કે વહેલી સવારે ૨ વાગે) અમે નીકળ્યાં. હજુ ૧૦ કિમી પહોંચ્યા ત્યાં સાયકલની ટેઇલ લાઇટનું કવર નીકળી ગયું. સાથે લીધેલા રબર બેન્ડ્સ કામમાં આવ્યા અને અમે આગળ ચાલ્યા. અમારે નેશનલ હાઇવે ૮ પરથી સફાલે રોડ પર વળાંક લેવાનો હતો. ધાર્યા કરતાં અમે જલ્દી પહોંચ્યા અને ત્યાં ગયા તો ઘોર અંધારું. અજાણ્યો જંગલ વાળો રસ્તો એટલે થોડી બીક લાગી ખરી પણ હવે હિંમત રાખી આગળ વધ્યા. નો ડોગ્સ, એટલે અમે રોક્સ. સફાલે પર નાનકડો ઘાટ છે અને તે પછી રસ્તો ખરાબ છે. કેલવા બીચ પર પહોંચી આરામ કર્યો, નાસ્તો-બાસ્તો ખાધો અને પછી આગળ વધ્યા. વળી પાછો રસ્તો ખરાબ. લંચ જોકે સારુ મળ્યું અને એ પહેલાં જયદીપની સાયકલને પંકચર થયું એ ઠીક કરીને આગળ વધ્યા. નાગરોલ પહેલાં ખાડી હોડીમાં બેસી પસાર કરી અને મજા આવી (પછી ખબર પડી કે બ્રિજ પણ છે). ત્યાંથી દમણ પહોંચતા જીવ નીકળી ગયો, કારણ કે તે બોરિંગ રસ્તો છે.

દમણ પહોંચી હોટલમાં ચેક-ઇન કરી આરામથી બીચ પર બેઠાં. સૂર્યાસ્ત જોયો, માણ્યો અને ડિનર પહેલાં અને પછી સારી એવી ઊંઘ ખેંચી. સવારે ૫ વાગે ઉઠવાનો પ્લાન પડતો મૂક્યો અને આરામથી તૈયાર થઇ રિસેપ્શન પર ગયો તો માણસ ગાયબ. મહત્વની વાત એ હતી કે અમારી સાયકલ્સ લોકમાં હતી અને તે રુમની ચાવી તેની પાસે હતી. અડધા કરતાં વધારે કલાક ત્યાં બગડ્યો. સાયકલ લીધી તો ખબર પડી કે પંકચર છે. ટ્યુબ બદલી તો ખબર પડી કે મારો પંપ કામ કરતો નથી. એટલે જયદીપની મદદ લઇ પંકચર રીપેર કર્યું. સરસ. ૮.૩૦ જેવો વડોદરા જવા નીકળ્યો. હવે ખબર હતી કે આગળ શું થવાનું છે.

* આગળ એ થવાનું હતું કે મને એમ કે દમણથી બરોડાનું અંતર આરામથી કપાશે પણ હાઇવે બોરિંગ હોય છે. ફાયદો એ કે ખાવા-પીવા માટે અઢળક તકો મળે. નવસારી આગળ એક જગ્યાએ શેરડીનો જ્યુશ મને ફ્રીમાં ઓફર કરવામાં આવ્યો એ આ વડોદરા સુધીની રાઇડનો પ્લસ પોઇન્ટ. બાકી રસ્તો ફ્લેટ છે અને બોરિંગ છે. ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર્સ. સ્વાભાવિક છે. હવે મોડો નીકળ્યો હતો એટલે મોડું થવાનું હતું જ. જીજ્ઞેશને ફોન કરીને કહી દીધું કે દોસ્ત, મારી રાહ ન જોતો અને આરામથી સુઇ જજે. રાત્રે પણ રાઇડ સારી રહી પણ રોંગ સાઇડથી આવતા વ્હીકલ્સથી સાચવવું જરુરી હતું. સાચવ્યું. કોઇએ અમને અડાવ્યું નહી. ડિનરમાં ફ્રેન્ચ ફ્રાઇસ અને મસાલા સોડા. બરોડા લગભગ પહોંચી ગયો અને રાત્રે ૧.૩૦ વાગે અજાણ્યા વિસ્તારમાં ખોવાઇ ગયો. થેન્ક્સ ટુ ગુગલ મેપ્સનું શોર્ટેસ્ટ ડિસ્ટન્સ અલગોરિથમ. જોકે મારી જ ભૂલ. ખોટો વળાંક. જીજ્ઞેશના ઘરે પહોંચી તરત સૂઇ ગયો. સ્ટાર્વા બંધ કર્યું (મહત્વનું).

* સવારે અહીં પણ વહેલો નીકળવાનો પ્લાન પડતો મૂકી બધાં જોડે આરામથી વાતો કરી, મિષ્ટી જોડે સેલ્ફી પડાવ્યો અને ગુંજને બનાવેલ સરસ બ્રેકફાસ્ટ ખાઇને અમદાવાદ જવા નીકળ્યો. સરસ રસ્તો. એટલે કે હાઇ વે. કદાચ આણંદ સુધી મજા આવી પછી ફરી બોરિંગ ફિલિંગ. બારેજા-કરજણ સુધીતો હાંફી ગયો અને સીધા વેસા જવાનો પ્લાન પડતો મૂકીને અમદાવાદમાં રોકાવાનું નક્કી કર્યું. હિરલના ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે રિનિત આવી ગયો હતો. ખાસ નોંધ. ચંડોળા તળાવથી અમદાવાદ પશ્ચિમમાં જવાનો રસ્તો ક્યારેય ન લેવો. આરામથી નાહી-ધોઇને હિરેનને મળવા ગયો અને એક વર્ષ પછી મળ્યાં એટલે ખૂબ વાતો કરી. રાત્રે સરસ થાક લાગ્યો હતો એટલે ૫ વાગે રાઇડ શરુ કરવાની જગ્યાએ ૬ વાગે નીકળવાનું નક્કી કર્યું.

* બીજા દિવસે ૬ વાગે વસ્ત્રાપુરથી નીકળીને એસ.જી. હાઇવે થઇને અડાલજ પહોંચ્યો ત્યાં સુધી સરસ ઠંડી હતી. પછી પણ લગભગ ૯ વાગ્યા સુધી ઠંડક રહી. ૧૦ વાગે મહેસાણા પહોંચ્યો ત્યારે બળી રહ્યો હતો. સહયોગમાં સરસ દૂધ પીધું પણ લોકોને સાયકલને ટચ કરવાની ઉત્સુકતાએ શાંતિથી બેસીને દૂધ માણવાની તક ન આપી.

એક જણ : ચેટલાની શે?
હું : ૨ ની.

આગળ જવાબ મળે એ પહેલાં હું નીકળી ગયો હતો 🙂

* મહેસાણાથી છાપી સુધી ફરી આરામથી આવ્યો. ખાસ નોંધ: ઊંઝામાં થ્રેસર સહેલાઇથી મળે છે એટલી સહેલાઇથી પાણીની બોટલ નથી મળતી. છાપી પહોંચ્યો ત્યાર પહેલાં કોકીના બે-ત્રણ ફોન આવી ગયા હતા અને પછીના ૭ કિમી મહેનત પડી. ધ્યાન રાખવાનું હતું કે ગામના કૂતરાંઓ જાગે છે કે ઊંઘે છે. સદ્ભાગ્યે ઊંઘતા હતા. વેસા નજીક આવ્યું ત્યારે દૂરથી કવિન, કોકી, અતુલ, નિશાંત, હેમા, લેખના, દિયા વગેરે ઊભા હતા અને તેમણે મારું મેડલ આપી સ્વાગત કર્યું. કુલ કિલોમીટર ૭૦૦ પ્લસ. પણ હજુ સફર બાકી હતી. બાકીનો સમય આરામ કરવામાં વીતાવ્યો.

* મમ્મીને ફોન કર્યો અને એ દિવસે પાલનપુર જવાનો કાર્યક્રમ પડતો મૂક્યો અને બીજા દિવસે વડગામ થઇને પાલનપુર જવા નીકળ્યો. વેસાથી વડગામનો રસ્તો સરસ છે. મજા આવી. પાલનપુર પહોંચી મમ્મી, પપ્પા અને અન્ય લોકોને મળ્યો. થાક તો બહુ નહોતો લાગ્યો. દિલ્હી ગેટ એક આંટો માર્યો ત્યાં વિરેન અને કિરણ (દેસાઇ) મળ્યા. સાંજે પાલનપુરના સાયકલપ્રેમી ફરમાનઅલીને મળ્યો અને સાયકલિસ્ટના સુખ-દુ:ખની વાતો કરી.

સાયકલને સાંજે વેસા રીક્ષામાં લઇ જવામાં આવી કારણ કે કવિન-કોકી સાથે હતા. એટલે, આ લાંબી મુસાફરી અને કદાચ કાર્તિકના બ્લોગ ઈતિહાસમાંની લાંબી પોસ્ટમાંની એકનો પણ અંત આવ્યો!