વેલકમ ૨૦૨૦૧

  • જૂના અને સડેલા ૨૦૨૦માં છેલ્લે-છેલ્લે એટલો બધો વ્યસ્ત થઇ ગયો કે ૧ ડિસેમ્બર પછી કંઇ પણ લખવાનો સમય જ ન મળ્યો. ડિસેમ્બર મહિનો એકંદરે ૧૧ મહિનાઓ કરતા સારો ગયો.
  • ડિસેમ્બર અંતમાં વેકેશનની સાથે સાથે વર્ષોથી પેન્ડિંગ મહાબળેશ્વરનો નાનકડો પ્રવાસ પણ કરી દીધો. ત્યાં વાસ્તવમાં ૨૦૦૪ પછી ગયો, ૨૦૦૪ થી ૨૦૧૯ વચ્ચે પાંચ-છ વખત માત્ર સાયકલિંગ કારણોસર જ જવાનું થયું હતું! આ વખતે તો બહુ સ્ટ્રોબેરી ખાધી, રખડ્યા અને મઝા કરી – અને હા, સાયકલ પણ ચલાવી! સાયકલિંગના ફોટાઓ સ્ટ્રોબેરી 🍓 આલ્બમમાં જોવા મળી શકશે.
  • અને હવે એક વધુ સાયકલિંગ રેસ – સહ્યાદ્રી ક્લાસિક જાન્યુઆરીના અંતમાં આવે છે. તે પણ, મહાબળેશ્વરમાં જ છે. ત્યાં ઘર લઇને નાનકડું કાફે અને સ્ટ્રોબેરીનું ફાર્મ ખોલવા જેવું ખરું!
  • કવિનની હાઇટ હવે મને ઓળંગી ગઇ છે અને અમારો અનઓફિશયલ પાલતુ બિલાડો હવે થોડો જાડો થયો છે 😀

એરપોર્ટનું અકળ રહસ્ય

જ્યારે પણ હું એરપોર્ટ સિકયુરિટી ચકાસણી માટે ઊભો રહ્યો હોઉં છું, ત્યારે વિચાર આવે કે લોકો આટલું બધું ટ્રાવેલ કરતા હોય તો પણ જાતજાતની વસ્તુઓ બેગમાં કેમ ભરી આવે છે. અને, ખબર હોય કે લેપટોપ બહાર કાઢવાનું છે કે જૂતાં નીકાળવાનાં છે તો પણ.. જવા દો. બીજું શું? 💁

અપડેટ્સ-૨૩૨

નવું વર્ષ, નવા સંકલ્પો (એટલે કે ક્યાં સારી ઇડલી મળે તે શોધવાનું) અને નવી ઇવેન્ટ્સ. આ વર્ષે એટલે કે ૨૦૨૦માં પાંચ ઇવેન્ટ્સ તો હાલથી જ રજીસ્ટર કરાવી છે અને ત્રણ પ્રવાસો પણ પાક્કા કરી લીધા છે. મુંબઈ મેરેથોન, એક ૨૫ કિમી, એક ૧૦ કિમી, એક ૧૨ કલાક. સાયકલિંગ તો ચાલતું જ રહેશે. ૧૨૦૦ કિમીનો પ્લાન હાલ પૂરતો પડતો મૂકાયો છે અને તેની જગ્યાએ મિત્રો સાથે જલ્સા કરવાનો વધુ સારો પ્લાન બનાવવામાં આવ્યો છે.

પ્લાન પરથી યાદ આવ્યું કે જ્યારે સેજલબેનને મળ્યા હતા ત્યારે વાત વાતમાં વાત નીકળી કે તેઓ કેવી રીતે પ્રવાસો કરે છે. તેમની સાથે એક પ્રવાસનો પ્લાન કરવો કે પ્લાન વગર જ ઉપડી જવું એ મુંઝવણ છે 🙂

વેકેશનમાં પાંચ દિવસમાં ૫૩૦ કિમી સાયકલિંગ વત્તા એક નાનકડો પ્રવાસ કર્યો હતો (કેલવે બીચ, ભવાનગઢ કિલ્લો – એમ તો કિલ્લો મજાક છે, તો પણ..) અને નવાં વર્ષની શરૂઆત આમ તો જિમથી કરી છે. જ્યારે બાવડાં દુખશે ત્યારે અમારું મનોબળ કેટલું મજબૂત છે, તે ખબર પડશે. સ્ટે સ્ટ્રોંગ, કાર્તિક!

બાકી, શાંતિ છે. અને હા, પેલાં સીએએ અને એનઆરસી વિશે અમને કંઇ પૂછવું નહી. ક્યાંક કંઇ બોલાઇ જશે તો.. “અરર માડી, છોકરાએ ચીસ પાડી!” થઇ જશે.

ખો(વા)વું

ઘટના ૧: પેરિસમાં કપડાંની બેગ (સાયકલિંગ).

ઘટના ૨: દુબઈમાં પાણીની બોટલ (રનિંગ).

ઘટના ૩: બાર્સિલોનામાં હાર્ટ રેટ મોનિટરનો બેલ્ટ (સાયકલિંગ+રનિંગ)

આ ત્રણેય ઘટનાઓમાં સામ્યતા એ છે કે, ત્રણેય વસ્તુઓ મારી ભૂલોના કારણે જ ખોવાઇ ગઇ છે. તાજેતરમાં થયેલા (કે ન થયેલા) સાયકલિંગ-રનિંગ પર આ ત્રણેયની ભારે અસર પડી હતી અને પડશે.

(લેખક: એક ખોવાયેલો બ્લોગર :))

તા.ક. ઉપરોક્ત પોસ્ટમાંની ભૂલો સુધારવા માટે – બાબા બગીચાનંદની જય!

અપડેટ્સ-૨૩૦

છેલ્લી અપડેટ્સ છેક ૧ ઓગસ્ટના રોજ લખી હતી અને આ અપડેટ્સ એમ તો ૧ ઓક્ટોબરના રોજ લખવાની હતી, પણ સમય બધાં માટે સરખો છે, છતાંય સાપેક્ષ હોવાને પરિણામે મને ઝડપી લાગે છે!

નવરાત્રિ ચાલે છે અને દર વર્ષની જેમ મને ગરબા આવડતા નથી પણ ૨૦૨૦માં ગરબા રમતા શીખવાનો ધ્યેય રાખ્યો છે. સાયકલિંગ આવડે તો ગરબા કેમ ન આવડે? PS: આજે લીલો રંગ છે/હતો.

સપ્ટેમ્બરમાં દુબઈનો નાનો પ્રવાસ-મિટિંગ થયો હતો, જે વિશે વિગતે લખવાનું રહી ગયું. ત્યાં મોટાભાગનો સમય ઓફિસની મિટિંગ્સમાં જ ગયો અને થોડું ઘણું ફરી લેવાયું. પ્રવાસી આકર્ષણો જેવા કે બુર્જ ખલીફા, રણ, સફારી મને એકદમ બોરિંગ લાગ્યા પણ પછી છેલ્લા દિવસે કોલેજ મિત્ર મુન્શીએ મને શોપિંગ કરાવી અને તેની જોડે વાતો કરવાની અને ફરવાની મઝા પડી ગઇ. લગભગ ૧૫ વર્ષ પછી અમે મળ્યા.

ઓક્ટોબરનો પ્રવાસ આર્યલેન્ડ વિઝાની આડોડાઇને કારણે પડતો મૂકાયો, તો સામે નવેમ્બરમાં બીજો પ્રવાસ ઉભો છે જ, એ થશે ત્યારે નક્કી કર્યું છે કે વિગતે પોસ્ટ મૂકવી. અને હા, હવે ફરી પાછું બ્લોગિંગ નિયમિત કરવાનું નક્કી કર્યું છે.

તો મળીએ, કાલે! 🙂

અમદાવાદ એડવેન્ચર્સ

એમાં થયું એવું કે અમે નક્કી કર્યું કે ધાનીના બર્થ ડે પર અમદાવાદ જવું. પેરિસમાં હતો ત્યારે જ અમદાવાદની જવાની અને પાછા આવવાની ટિકિટ્સ કરાવી દીધી હતી. જામ હમસફર નામની સરસ ટ્રેનમાં શનિવારે રાત્રે (એટલે કે રવિવારે સવારે) અમે અમદાવાદ જવા નીકળ્યા. આ વખતે નક્કી કર્યું કે હોટેલમાં રહેવું. અમદાવાદ ઉતરીને સૌ પહેલા તો રીક્ષા-ઉબર-ઓલાની ભેજાફોડી કરી. અમારી આશા પછીથી અપેક્ષામાં પરિવર્તિત થઇ (ના – આશા-અમર જેવું લિંગ પરિવર્તન અહીં ન થયું!). હોટેલ પહોંચ્યા પછી બ્રેકફાસ્ટમાં ખબર પડી કે આજનો બ્રેકફાસ્ટ ફ્રી નથી. ઓકે. સ્વિમિંગ પૂલનું પૂછ્યું તો કહ્યું કે તે ૧૧ વાગ્યા પછી ચાલુ થાય. ઓ તારી. ૧૧ વાગ્યા પછી કોણ સ્વિમિંગ કરે? થોડી વાર પછી પૂલમાં અવાજો સંભળાયા અને અમે કવિનને ન્હાવા મોકલ્યો. કવિને એન્જોય કર્યા પછી અમે ધાની રમાડીને અડાલજની વાવ જોવા ગયા. ઓલા-ઉબર ઝિંદાબાદ!

વાવ મસ્ત છે. આટલા વર્ષો અમદાવાદમાં ગાળ્યા પણ પહેલી વખત જોવાનો મોકો મળ્યો. ત્યાંથી મામાના ઘરે ગયા અને ત્યાંથી ગાંધી આશ્રમ. કવિનને બહુ મજા ન આવી પણ અમે ત્યાંથી થોડા પુસ્તકો ઉપાડ્યા અને એક ફ્રીજ મેગ્નેટ પણ મળ્યું. થોડા સરસ પોસ્ટકાર્ડ પણ લીધા. હકુ શાહના ચિત્રો તેમાં છે. આ પરથી યાદ આવ્યું કે ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં તેમના પર લેખ નથી. તો આજ-કાલમાં બનાવીશ! આશ્રમથી અમે બર્થ ડે પાર્ટીમાં આવ્યા અને કેક ઝાપટી. ધાની જોડે મસ્તી કરી અને રાત્રે પાછાં હોટેલ પર.

બીજા દિવસનો પ્લાન ગણપતિ દર્શન અને પછી જૂનાં શહેરની મુલાકાતનો હતો. ત્રણ દરવાજા થોડું રખડ્યા. એક બેલ્ટ, એક બ્રેસલેટ અને ઢગલાબંધ મુખવાસ લીધા. ઢાલગરવાડની મુલાકાત કરી અને થોડી શોપિંગ કરી. માંડ માંડ બહાર નીકળવાનો રસ્તો શોધ્યો અને ત્યાંથી હોટેલ પહોંચી આરામ કર્યો અને સાંજે વિનયના ઘરે જવાનું નક્કી કર્યું હતું. વિનયના ઘરે ક્ષમાને પણ મળવાનું હતું. લગભગ ૨૦ વર્ષ પછી અમે મળ્યા અને પછી વાતો ના વડા, મસ્ત ડિનર અને પછી સરસ કોફીનો દોર ચાલ્યો. રાત્રે ૧.૩૦ વાગ્યા સુધી અમે ત્યાં બેઠા. ક્ષમાની સરસ ઓફિસ જોઇ.

ત્રીજો દિવસ બેંક કામકાજ ખાતે હતો. મારી બેંક દરવખતે અલગ બિલ્ડિંગમાં જોવા મળે છે, હવે આવતી વખતે તેની મુલાકાત ન થાય એવી આશા (!) સાથે આ વખતે કામ પતાવી આવ્યો છું. એ પહેલા રીવરફ્રંટ પર દોડવા ગયો ત્યાં ADRના વત્સલ જોડે મુલાકાત થઇ હતી. બહુ બધું ચાલીને પાછો હોટેલમાં આવી કામ કર્યું. સાંજે IIMA માં ઇશિતાને મળવાનું હતું. ત્યાં લાઇબ્રેરી અને આજુબાજુના હેરિટેજ બિલ્ડિંગની મુલાકાત લીધી. લાઇબ્રેરી મસ્ત હતી પણ ફોટો લેવાની મનાઇ હતી. એમ પણ હવે મારો ફોન બગડ્યો છે, જે ક્યારેક જ ફોટો લેવા દે છે 🙂

ત્યાંથી ડ્રાઇવ-ઇનમાં મુવી જોવા જવાનો પ્લાન હતો. સાહો મુવી હતું. કવિન-કોકી સુંદરવન ગયેલા ત્યાંથી સીધા આવ્યા અને હું મચ્છર અને વાંદરાઓના ત્રાસ વચ્ચે ટિકિટ લઇને ઉભો હતો. ડ્રાઇવ-ઇન અંદરથી તો સરસ લાગ્યું પણ સાહો એ જે ત્રાસ વર્તાવ્યો કે અમે ઇન્ટરવલમાં જ બહાર નીકળી ગયા અને સામે એક અપસાઉથ કરીને નવી ખૂલેલી રેસ્ટોરાંમાં ગયા. એકદમ મસ્ત ફૂડ. કોકી-કવિનને પણ ગમ્યું. બીજા દિવસે સવારે વહેલા નીકળવાનું હતું અને ખરું એડવેન્ચર હવે શરૂ થવાનું હતું!

સૌ પહેલા તો ચેક-આઉટ માટે ૫ વાગે અમે નીચે આવ્યા તો રીસેપ્શન પર કોઇ માણસ જ નહી. માંડ માંડ વોચમેનને જગાડીને માણસ શોધ્યો. ૧ મિનિટના કામ માટે તેણે ૧૦ મિનિટ બગાડી. સદ્ભાગ્યે ટેક્સી જલ્દી આવી ગઇ અને અમે સમયસર સ્ટેશન પહોંચ્યા. ટ્રેન પણ સમયસર હતી અને છેક વનગાંવ સુધી મસ્ત ચાલ્યું. ઓનલાઇન ફૂડ ઓર્ડરનો અનુભવ સારો રહ્યો. રસ્તામાં સારું એવું ઝાપટ્યું. હવે વનગાંવ ૧૫-૨૦ મિનિટ ટ્રેન પડી રહી અને બોઇસર આવીને ખબર પડી કે મુંબઈમાં ભારે વરસાદ છે અને વસઇ-વિરાર આગળ પાણી ભરાઇ ગયા છે. તો ટ્રેન આગળ નહી જાય!

અમે બોઇસર ઉતરી ગયા. વરસાદ ચાલુ હતો અને અમારી પાસે છત્રી કે રેઇનકોટ નહી (મારો રેઇનકોટ તો ફ્રાંસમાં ક્યાંક રહી ગયો હતો!). ત્યાંથી નક્કી કર્યું કે રીક્ષામાં પાલઘર જઇએ તો ત્યાંથી કંઇ ટેક્સી મળી જાય. મને ખબર નહી કે હાઇવે પર કેવી હાલત છે. ગુગલ મેપ્સમાં ઘોડબંદર સિવાય ક્યાંય ટ્રાફિક દેખાડતું નહોતું. પાલઘર સ્ટેશન પહોંચીને બસમાં અમે મનોર (મસ્તાન નાકા) આવ્યા અને પછી ત્યાં ખબર પડી કે લોકો હાઇવે પર પણ જતા નથી. એક-બે જણને લિફ્ટ માટે પૂછ્યું તો બધાંએ ના પડી પછી તેમાંથી જ એક જણે સામેથી કહ્યું, ચલો તમને ઘોડબંદર સુધી ડ્રોપ કરી દઉં. ગાડીમાં બેઠા ખબર પડી કે તે અમારી જોડે ગાડીમાં બેઠેલા વ્યક્તિના મિત્રનો મિત્ર હતો અને પાલઘરમાં જ રહેતો હતો. નવી નક્કોર ગાડી પાણી ભરાયેલા હોય ત્યારે સાવ અજાણ્યા માણસને એક પણ રૂપિયો લીધા વગર છેક ૭૦ કિમી મૂકવા કોણ આવે? મારી તો આંખો ભરાઇ આવી. ઘોડબંદરથી અમે રીક્ષા કરી અને આરામથી ઘરે પહોંચ્યા.

સાર: ૧. માણસો ભલા હોય છે. ૨. કોકી-કવિન મારા કરતા વધુ હિંમતવાળા છે. આવી સ્થિતિમાં હું એકલો હોઉં તો વધારે ગભરાઇ જાઉં!

પેરિસ – ૧

.. એટલે કે લગભગ પેરિસ જોડે જ કહેવાય. ચાર્લ્સ-દ-ગૉલ એરપોર્ટથી મારું સ્થાન ૭૦-૭૫ કિમી દૂર છે. એટલે કે પેરિસથી પણ ૩૦ કિમી દૂર. એરબીએનબી નો પહેલો અનુભવ લેવાનો હતો અને હોસ્ટ લેડીને ફ્રેંચ સિવાય બીજી કોઇ ભાષા આવડતી નથી એવું તેના સંદેશાઓ ઉપરથી લાગ્યું. જીવનમાં પ્રથમ વખત ગુગલ ટ્રાન્સલેટને આભાર વ્યક્ત કર્યો.

એરપોર્ટથી અખિલેશભાઇ અને સુરત-વડોદરા-અમદાવાદ-વલસાડના રાઇડર્સ જોડે બસમાં આવ્યો અને તેમના સ્થાનથી ટેક્સી કરી મારા સ્થાને જવાનું નક્કી કર્યું. ઉબર બોલાવી તો ઑડી કાર આવી. લો તારે. ઑડીમાં સાયકલનું બોક્સ ન આવ્યું. બેકાર. આવી કાર શું કામની? એટલે સાયકલ ત્યાં જ રાખીને મારા ત્યાં આવ્યો, તો સ્વાગત એક અલમસ્ત કૂતરાથી થયું. રૂમ મકાનના ઉપલા માળે છે, અને મસ્ત નાનકડો છે. હાલ તો ચાલશે પણ પછી વિશાલ આવશે ત્યારે કંઇક સેટિંગ કરવું પડશે. સરસ કોફી અને બ્રેકફાસ્ટ કરીને ત્યાંથી ચાલતો અખિલેશભાઇને ત્યાં ગયો. મારી સાયકલ લઇ જવા અંગે કંઇ ગેરસમજ થઇ તો તે ત્યાં જ પડી રહેલી અને સારું થયું કે કોઇ ઉઠાવી ન ગયું. જે હોય તે. સાયકલ એસેમ્બલ કરી અને ત્યાંથી ડિકાથલોન ગયા. થોડી બિનજરૂરી શોપિંગ કરી અને પૈસા ઉડાવ્યા પણ તે પહેલાં ટ્રેઇલની મજા લીધી.

ત્યાં એક રાઇડરને ટચવુડ થયું ને જરાક માટે મોટો અકસ્માત થતાં રહી ગયો. હવે, ત્યાંથી અમારા સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ રેમ્બૂલે જવાનું હતું, પણ અમે રસ્તામાં બહુ ગોથા ખાધા. ઢગલાબંધ વખત ખોવાઇ ગયા. મારો ફોન પણ બંધ થઇ ગયો અને એ પણ કન્ફ્યુઝ હતો. છેવટે, હોટેલ પાછા ગયા અને ફોન ચાર્જ કરી અને મસ્ત કોફી-થેપલાની મઝા લઇ હું પાછો ટ્રેઇલનો આનંદ માણી મારા ત્યાં પાછો આવ્યો તો ત્યાં સ્વાગત બે કૂતરાંથી થયું. એક બિલાડી પણ છે એવું જાણવા મળ્યું અને ઢગલાબંધ પક્ષીઓ પણ છે. આખા ઘરમાં એક ઘરડા બેન એકલાં. છોકરા-છોકરી ક્યાંક બીજે સેટ થયા છે એવું લાગ્યું.

હવે કાલે સવારે મારો ફ્રેંચ મિત્ર GPX મોકલશે તેના પરથી રાઇડ કરવાનો પ્લાન છે. અથવા રેમ્બૂલે જઇ આવીશું. પીબીપી પહેલાં બહુ સાહસ કરવું નથી. થોડીક કસરત ચાલુ રહે એ બરાબર છે. સાયકલનું ટેસ્ટિંગ આજે બરાબર થયું છે, કાલે ફરીથી ચેક કરી અને બધાં નટ-બોલ્ટ બરાબર છે, તે જોઇ લઇશ.

અહીં ૯.૩૦ સુધી અજવાળું રહે છે. ઠંડી પણ રાત્રે મસ્ત હોય છે. અને હા, અંધારુ થાય ત્યારે જોરદાર હોય છે. ઓફ-હાઇવેના રોડ પર જ અમારા ૧૨૦૦ કિમી છે, એટલે એવા ડાર્ક અંધારામાં જે મજા આવે એની વાત જ અલગ છે.

મર્સી – આ શબ્દથી જીવન અહીં સરસ રીતે ચાલે છે. પણ, આખરે જીવનમાં મર્સી સિવાય પણ શું મહત્વનું છે? આજે કેટલાય નવા રાઇડર્સની ઓળખાય થઇ. બધાં જ ખેરખાં, જોરદાર અને મઝાના માણસો. સાયકલિંગ મારા જીવનમાં આવેલી ખરેખર અદ્ભૂત વસ્તુ છે.

હા – હાલ તો કોકી, કવિન, કેટ અને કેક્ટસની ખોટ છે!

પેકિંગ

જીવનમાં પ્રથમ વખત એકદમ એરલાઇન્સની આડોડાઇને અડે એવો લગેજ થયો છે. એ લોકોને અકાળે કોઇ અબુદ્ધિ (એમ તો અબુદ્ધિ જેવો કોઇ શબ્દ નથી પણ પ્રાસ બેસાડવા માટે મૂક્યો છે, એ ભાષાવિજ્ઞાનીઓએ ધ્યાનમાં લેવું!) ન સૂઝે એવી એવિએશન ભગવાનને પ્રાર્થના છે. જુઓ ચઢતા ક્રમમાં અમારી પ્રગતિ.

૧. સાયકલ સર્વિસ. થેન્ક્સ ટુ માસ્ટરમાઇન્ડ. નવા ટાયર-ટ્યુબ, નવી બાર ટેપ (ઓરેન્જ!), નવા કેબલ્સ, નવા પુલી, નવી ગોલ્ડન ચેન, નવાં બ્રેકપેડ, નવું બોટમ બ્રેકેટ! અને, હા નવો ટોર્ક રેંચ અને એલન કી સેટ પણ ખરો. ફેન્સી પંકચર કીટ પણ!

૨. પેકિંગ શરૂ.

૩. પેકિંગ અડધે રસ્તે.

અડધો રસ્તે..

૪. પેકિંગ પૂર્ણ. પણ, એ પહેલા બે-ત્રણ ટી-શર્ટ, જેલ્સ વગેરેનો ભોગ આપી સીધાં ચઢાણો ચડવા પડ્યા. હેન્ડ બેગનું વજન ચેક-ઇન લગેજ કરતા વધુ થાય છે :/

સાયકલ ફ્લાઇટમાં લઇ જવાનો પ્રથમ અનુભવ છે, જે સારો હશે એવી અમારી આશા છે. હવે, અમે સ્વપ્નસિદ્ધિની શોધમાં છીએ..

અપડેટ્સ – ૨૨૯

બેકસ્ટ્રોક માટે તૈયાર છે, કવિન!

ફરીથી, લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ! પણ, એકંદરે અપડેટ્સમાં કંઇ ખાસ ભલીવાર નથી. પીબીપીને ૧૮ દિવસ બાકી છે અને હજુ ઘણી બધી વસ્તુઓનો મેળ પડ્યો નથી. સાયકલ કેવી રીતે પેક કરવી, એરપોર્ટથી એરબીએનબી સુધીનું ટ્રાવેલ, ડ્રોપ બેગ, બેગ પેક (જૂની બેગ હવે નાની પડે છે અને ચેક-ઇન સામાન બને એટલો ઓછો રાખવો છે) અને પરચૂરણ વસ્તુઓ – હજુ બાકી છે. ચડ્ડી-બંડી લેવાઇ ગયા છે એટલે વાંધો નથી. સાયકલની એક બેગ પણ લઇ લીધી છે. લાઇટ્સ પણ બરોબર છે. જેકેટ-કપડાં પણ તૈયાર છે. બાકીનો સામાન પેરિસ જઇને લેવાઇ જશે. હા, પૈસાનો બંદોબસ્ત બાકી છે 😀

પીબીપી પછી પણ આગલા ત્રણ મહિનાઓમાં બહુ ટ્રાવેલ છે. એક રીતે કંટાળી જવાય પણ વિવિધ દેશોની મુલાકાતો, ત્યાંનું ફૂડ, સંસ્કૃતિ, નવી જગ્યાઓ, નવા અનુભવો મજા કરાવી દે. પીબીપી એ થકાવી નાખે અને ચેલેન્જ છે – પણ ત્યાંનો અનુભવ લેવો એ જ મજાની વસ્તુ છે, એટલે આ બ્લોગ અને સોશિયલ મિડિયાઓમાં મારી પોસ્ટ-ફોટાઓથી કાળો કેર વર્તાશે એ ચેતવણી આપું છું!

બીજી અપડ્ટેસમાં કવિન તેની પ્રથમ સ્વિમિંગ સ્પર્ધામાં રહ્યો હતો. તેને ખબર પડીકે સ્વિમિંગ કોને કહેવાય. હવે બરોબર મહેનત કરશે 🙂

અને હા, safe-cycling.in – મારો એક પ્રોજેક્ટ છે, જે સાયકલિંગ કોમ્યુનિટીમાં સાયકલિંગને સલામત કેવી રીતે બનાવવું તેનો એક પ્રયત્ન છે. આ માટે પહેલો સેમિનાર રવિવારે રાખ્યો છે. તેનો પ્રતિસાદ કેવો મળે છે તેના પરથી આગલું કદમ ઉઠાવવામાં આવશે. પીબીપીના અનુભવો પ્રમાણે તેને ટ્યુન કરાશે.

PBP અપડેટ

ફાઇનલી, વિઝા હાથમાં આવ્યા પછી PBP જવાની છેલ્લી અડચણ પાર થઇ ગઇ છે. યુરોપના વિઝા અને મારે આમ તો સારાસારી નથી, પણ આ વખતે ત્રણ જ દિવસમાં પાસપોર્ટ ઘરે આવી ગયો ત્યારે નવાઇ લાગી.

અને હવે પછીનું હાફ આર્યનમેન લક્ષ્ય થોડું ખસેડીને માત્ર સાયકલિંગ પર જ ધ્યાન આપવાનું નક્કી કર્યું. જે સરવાળે, સારો નિર્ણય છે. બાવાના બેય બગડે અને છેક ફ્રાન્સ જઇને ધબડકો વળે એના કરતા તો થોડી તૈયારી કરીએ તો સારું. આમ પણ, ત્યાં જઇને ભલભલાની હાલત ખરાબ થાય છે, તો થોડી ઓછી હાલત ખરાબ થાય તો શું વાંધો છે? 🙂

વીકએન્ડ પર ૪૦૦ કિમીની BRM (મુંબઈ-વાગલધારા-મુંબઈ) કરી એ પરથી લાગે છે કે હવે વધુ મહેનતની જરૂર છે. વરસાદમાં લાંબી રાઇડની પ્રેક્ટિસ પણ તકલીફ વાળી બને છે. તેના કરતા તો વધુ મહેનત સાયકલ અને કપડાં ધોવામાં જાય છે! 😉