ધ નાઇટ બી.આર.એમ. ૨૦૨૨

  • લો ત્યારે, અમે ફરી પાછા આવ્યા છીએ, વધુ એક બી.આર.એમ.ની પોસ્ટ સાથે. સમય વીતતા વાર નથી લાગતી (એમ તો એટલી જ વાર લાગે છે, જેટલી લાગવાની હોય.. તો પણ..) અને ૨૦૨૦ અને ૨૦૨૧માં રદ થયેલી વાર્ષિક નાઇટ ૨૦૦ આ વખતે થઇ. એમાં પણ, થોડી આગળ-પાછળ થઇ, પણ છેવટે થઇ ખરી!
  • નાઇટ બી.આર.એમ.નો અમારો સંબંધ બહુ જુનો. ૨૦૧૪માં તો ખબર નહોતી કે બી.આર.એમ. શું છે અને ૨૦૧૫માં કદાચ કોઇ પ્રવાસના કારણે આ બી.આર.એમ. નહોતી કરેલી. ૨૦૧૫ના અંતમાં સાયકલનો અકસ્માત થયા પછી પહેલી બી.આર.એમ. એ ૨૦૧૬ની ૨૦૦ જ હતી. ત્યાં સુધીમાં સારી હેડ અને ટેઇલ લાઇટનું મહત્વ શું હોય છે, તે ખબર પડી ગઇ હતી એટલે રાત્રે ચલાવવાનો વાંધો નહોતો આવ્યો એવું યાદ છે, પણ વળતી મુસાફરીમાં જે અનુભવો થયેલા તે યાદ છે, કારણ કે ૧૦૦ના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર નાસ્તામાં બીયર હતો 😀
  • પણ, આ વખતે આપણે વાત કરીશું ૨૦૨૨ની જ. લગભગ દરવખતની જેમ નક્કી કર્યું કે સાંજે મુલુંડ જવા માટે સાયકલ ચલાવીને જ જઇએ. ઘરેથી ૧ કિમી જ ગયો અને ટ્રાફિક નડ્યો એમાં ૨૦ મિનિટ બગડી (૩.૫ કિમી માટે) એટલે પછી ટ્રાફિક વગરનો પણ લાંબો રસ્તો લીધો પણ સમયસર પહોંચી ગયા. જોડે વિનય હતો એટલે રાઇડ ઝડપી બની! દર વખતની જેમ આ વખતે બી.આર.એમ.માં વધુ સંખ્યા નહોતી, તો પણ ૩૦ લોકોએ રજીસ્ટર કરાવેલું (એમાંથી ૨૪ આવેલા, એમાંથી ૫ જણાની વાર્તા આગળ આવશે). શરૂઆત પર કિરણ (બંને કિરણો!), રાકેશ, નિહાર, શશી વગેરે મળ્યા. ગપ્પાં માર્યા અને ૭ વાગે બી.આર.એમ.ની શરુઆત થઇ. નક્કી કરેલું કે ૫ કલાક જવામાં અને ૫ કલાક પાછા આવવામાં એ રીતે રાઇડ કરવી. શરુઆતના બોરિંગ ટ્રાફિક વાળા રસ્તાને પાર કરવામાં ૧.૫ કલાક લાગ્યા ત્યારે પનવેલ પસાર થયું અને પછી હાશ થઇ. જોડે કિરણ (કોટિયન) અને વિનય હતા.
ભોરઘાટ પર જવા ક્લિટ ભરાવતા યોદ્ધાઓ, ફોટો: વિનય.
  • ૨૫ કિમી સરસ રસ્તા પસાર કરીને ખોપોલી પહોંચ્યા ત્યારે મારી હંમેશની જગ્યા હોટેલ ગ્રીન પાર્કમાં ડિનર કરવાનું નક્કી કર્યું. હું એકલો હોઉં તો જે તૈયાર હોય તે ખાઇ લઉં પણ પછી ભોરઘાટ અને ૧૦ વાગ્યા પછી કંઇ ખાવાનું ન મળવાની પૂરી શક્યતા જોતા ૮ રાઇડર્સે દાળ-ખીચડી ખાવાનું નક્કી કર્યું (જોકે આપણે દહીં-વડાનો ઓર્ડર આપ્યો) અને આ ઓર્ડર આવતા ૩૦ મિનિટ લાગી અને અમે ડિનર ૧૦ મિનિટમાં પૂરું કર્યું 😉 આખા ખોપોલીના લોકો એજ હોટલમાં ડિનર કરવા આવ્યા એમ લાગ્યું! છેવટે એકંદરે ૨૦ મિનિટનો બગાડ કરી અમે નીકળ્યા અમારા પ્રિય ભોરઘાટ પર. ભોરઘાટ પર રાત્રે સાઇકલ ચલાવવાની છેલ્લી તક ડિસેમ્બરની ૧૦૦૦ કિમીમાં મળી હતી, જોકે એ વખતે એક્સપ્રેસ હાઇવેના કોમન ભાગમાં જવાનું નહોતું અને જૂનો ઘાટ લેવાનો હતો. એક્સપ્રેસ વાળા ભાગ પર ઘણી વખત અત્યંત ટ્રાફિક થાય છે. અને હા, પેલા જે ૫ રાઇડર્સ રજીસ્ટર કરાવીને નહોતા આવ્યા તે અમને ભોરઘાટ પહેલાં અને વચ્ચે મળ્યા. કારણ? તેમને એક્સપ્રેસ વે પર સાયકલ ચલાવવી સલામત ન લાગી. ભલા માણસો, એવું હોય તો બી.આર.એમ.નો રસ્તો જોઇને રજીસ્ટર કરાવો અને વધુ પડતા પૈસા હોય તો વિકિપીડિયાને દાન આપો 😉
  • ભોરઘાટ પસાર કર્યો પણ અમે ક્યાંય રોકાયા નહી. ના, લોનાવાલના ઝીરો પોઇન્ટ પર પણ નહી અને સીધા પહોંચ્યા કામશેત. ત્યાં નાનકડા કામશેત ક્લાઇમ્બ પછી તરત જ અમારો કંટ્રોલ પોઇન્ટ હતો. ત્યાં ડિનરની નાનકડી સગવડ હતી, જેમાં પોહાનો ટેસ્ટ કરવામાં આવ્યો. એક બિલાડી પણ મળી!
હું: STARDENBURDENHARDENBART બિલાડી: ઘરે જા!
  • બિલાડીને STARDENBURDENHARDENBART કહેવાનો સમય નહોતો એટલે સરસ કડક કોફી પીધી અને ૭ રાઇડર્સે જોડે વળતી રાઇડ શરુ કરી. હવેનો રસ્તો સરળ હતો – એટલે કે કોઇ ઘાટ હતો નહી અને સડસડાટ જવાનું હતું. એટલે લગભગ બધાં જોડે જ સીધા ૬૫ કિમી પર ચા પીવા માટે રોકાયા. લગભગ ૪૦ કિમી પહેલાં. પછી તો રસ્તો હાઇવે વાળો હતો એટલે લાઇટ વગેરેનો પ્રશ્ન હતો નહી અને ઊંઘ પણ નહોતી આવતી. કિરણ જોડે આરામથી રાઇડ કરી અને લગભગ સવારે ૫.૧૦ જેવા મુલુંડ પહોંચ્યા ત્યારે ૪ રાઇડર્સ પહોંચી ગયા હતા. રવિ અમારાથી ૫ મિનિટ પછી આવ્યો. આરામથી એટીએમની (જરુરી) ઝંઝટ કરી. નિહાર પણ ૨૦ મિનિટમાં પહોંચ્યો અમારે એમ તો CyclingForAllની માસ્ટરમાઇન્ડ કાફે રાઇડમાં જવાનું હતું, પરંતુ થાક-ઊંઘ બંને જોતા નિહાર જોડે ગાડીમાં અડધે સુધી આવ્યો અને ૧૦ કિમીની કૂલ ડાઉન રાઇડ સાથે ઘરે આવ્યો.

અને છેલ્લે, થોડી સ્ટ્રાવાની યાદો એટલે કે લિંકો:

અપડેટ્સ – ૨૪૨

પેલી ૧૨૦૦ બી.આર.એમ.ની પોસ્ટ ગયા અઠવાડિયે લખી પછી અજય અને અન્ય લોકો અંગ્રેજી આવૃત્તિ માટે સતત પૃચ્છા કરતા હતા એટલે પછી અજયની વેબસાઇટ પર તેનું અંગ્રેજી સંસ્કરણ મૂક્યું. બેઠ્ઠું ભાષાંતર ન કર્યું એટલે વધુ મઝા આવી. એ પોસ્ટ એમ તો આ બ્લોગ પર પણ છે, પરંતુ હાલ પૂરતી ખાનગી રાખી છે! એકાદ-બે મહીના પછી જાહેરમાં મૂકીશ.

બક્ષીબાબુની પુણ્યતિથી પર શ્રદ્ધાંજલી. આજે કદાચ તેમનું એક પુસ્તક ફરી હાથમાં લઇશ.

આ બ્લોગના ૧૬ વર્ષ પૂરા થયા. થોડાં ચમકારા સિવાય મારો ગુજરાતીમાં લખવાનો પ્રયત્ન નિષ્ફળ ગણી શકાય. કારણો અનેક છે, પણ તેમાં સૌથી મોટો ફાળો મારી આળસ અને એકંદરે સમય અભાવ છે. થોડા વર્ષો પહેલા મારી પાસે પુસ્તકો અને કોમ્પ્યુટર સિવાય અન્ય શોખ નહોતા પછી તેમાં દોડવાનો અને પછી સાયકલિંગનો ઉમેરો થયો એટલે જે કંઇ સમય હતો એ પણ ગયો. તેમ છતાંય, હજુ પણ આ બ્લોગ ચાલે છે, તે નવાઇની વાત છે. કદાચ આ વર્ષમાં ૧૦ દિવસ દરરોજ ૧૦ કિમી દોડવું કે ૧૦ દિવસ દરરોજ ૧૦૦ કિમી સાયકલ ચલાવવી જેવા પડકારો સાથે ૧૦ દિવસ દરરોજ ૧ પોસ્ટ લખવી (૧૦ તો ના લખાય, બાચકો ખિજાય!) જેવા પડકારો લઇ શકાય. ખાલી એક જ ચિંતા કે તેમાં મારું તો ભલું થાય પણ આ બ્લોગના જે બે-ચાર વાચકો હશે તેમનો મરો થશે 😉

કવિનની ૯મા ધોરણની પરીક્ષાઓ પૂરી થઇ અને હવે કવિન ૬ ફૂટ કરતા થોડી જ ઓછી ઊંચાઇ ધરાવે છે. મારે તેની સામે આંખો કાઢવા માટે પણ ઊંચું જોવું પડે તેવી સ્થિતિ થઇ છે. એકાદ વર્ષમાં તે ઊંચાઇની સાથે કદમાં પણ મને આંબી જશે. હાલમાં, જોકે તે અમારી જેમ ખાવાનો બહુ શોખીન નથી (કે નથી લાગતો).

હવે માર્ચથી લઇને લગભગ જૂન સુધી સાયકલિંગના ખાસ મોટા કાર્યક્રમો નથી. ઇન્ડોર સાયકલિંગ ઘટનાઓ બનતી રહે છે. ત્રણ દિવસથી થોડું દોડવાનું ફરી શરુ કર્યું, તો લાગ્યું કે આ દોડવાનું હજુ પણ અઘરું છે. પણ, છેલ્લાં બે વર્ષમાં ખાસ ન દોડ્યા પછી તે અઘરું લાગવું સ્વાભાવિક છે.

બાકી, અમારો બિલાડો મઝામાં છે. ખાય છે, ઊંઘે છે, મારામારી કરે છે અને અમને પણ મારે છે (ખાસ કરીને સવારે!). હા, તે પરથી યાદ આવ્યું કે સામેના બિલ્ડિંગમાં એક બિલાડીનું બચ્ચું વોચમેનની કેબિન પર ચડી ગયું તો કવિનને તેને બચાવવા મોકલ્યો. કવિને માંડમાંડ તેને નીચે ઉતાર્યું પણ ત્યાં સુધી બચ્ચાએ કવિનને નખ અને બચકાં ભર્યા. ડોક્ટરની સલાહ મુજબ રેબિઝના ઇન્જેક્શન લેવા પડ્યા. આ વેક્સિન પેલી સિરમ ઇન્સ્ટિટ્યુટ જ બનાવે છે!

અપડેટ્સ – ૨૩૮

  • સૌ પ્રથમ તો, બક્ષીબાબુને હેપ્પી બર્થ ડે!
  • વીસમી સદીની પોસ્ટ લખ્યા પછી મારા બ્લોગની સ્થિતિ પણ એવી જ થવા લાગી હતી, પરંતુ રે સમયનો અભાવ અને હવે આ આળસ. છેવટે આજે આળખ ખંખેરીને થોડું લખી રહ્યો છું.
  • છેલ્લી અપડેટ પછી મીઠી નદીમાં ઘણાં પાણી આવીને જતા રહ્યા છે (એટલે કે વરસાદ બઉ પડ્યો, બા!) અને અમેરિકા અફઘાનિસ્તાનમાંથી ખસી ગયું અને તાલિબાનનું પૂંછડું દુનિયાને ફરીથી પકડાવીને પોતાના હાથ ઉપર કરી દીધા છે. ભારત પર હવે તેની શું અસર પડશે એ તો શી ખબર પણ લોકોને તાલિબાન પત્રકાર પરિષદ કરે છે, એ બહુ ગમ્યું. ભલે ગમતું. જેમ એક-બે રાજ્યોમાં ખેડૂતોના રાજકારણ પાવર્ડ આંદોલનો થયા ત્યારે બાલ્કનીમાં કોથમીર ઉગાડતા લોકો પણ ‘હું પણ ખેડૂત’ એવો ઝંડો ફરકાવતા હતા એ લોકો ‘હું પણ પત્રકાર’ બનીને કૂદી પડ્યા છે. તેમને તાલિબાનોની પત્રકાર પરિષદમાં જવું છે, પણ જતા નથી! જાવને બાપા, અમે વિઝા આપીશું. બસ ખાલી, પાછા ન આવતા 😉
  • ઓનલાઇન કોન્ફરન્સોનો રાફડો ફાટ્યો છે. વિકિમેનિયા (૧૪-૧૭ ઓગસ્ટ) અને ડેફકોન્ફ (૨૨-૨૯ ઓગસ્ટ) બંને ઓનલાઇન! ડેબકોન્ફે આ વખતે સરસ ટી-શર્ટ પણ મોકલી છે.

ટી-શર્ટ પરથી યાદ આવ્યું કે, રિનિત-હિરલે પણ એક સરસ ટી-શર્ટ આપી છે.. પરરરરફેક્ટ વન!

  • અને, ડેબિયનની નવી આવૃત્તિ Bullseye બહાર પડી છે. છેલ્લા બે-ત્રણ મહિનાથી ડેબિયનમાં કંઇ ખાસ કામ કર્યું નથી, પણ હવે પાછું ધ્યાન તેના પર મૂકવામાં આવશે.
  • રનિંગ બે-ત્રણ દિવસથી ફરી શરુ કર્યું છે. આઉટડોર સાયકલિંગમાં ગયા અઠવાડિયે ૧૫૦૧૦૦ બી.આર.એમ. કરવામાં આવી, અને એ વખતે જ જબરજસ્ત વરસાદ પડ્યો અને અમે ધોવાઇ ગયા. હવે ૧૨ સપ્ટેમ્બર ના રોજ બી.આર.એમ.ના ૧૦૦ વર્ષ (૧૯૨૧-૨૦૨૧) પૂરા થાય છે, તેની ખાસ ૨૦૦ કિમી બી.આર.એમ. છે તે કરવામાં આવશે. વધુ અંતરની બી.આર.એમ. હજુ અહીં શરુ નથી થઇ, પણ ઓક્ટોબરમાં પ્લાન ચાલી રહ્યો છે.

આજનું બિલાડી જ્ઞાન

  • (નાના) બાળકો અને (મસ્ત, પોચા) બિલાડા – બીજાના વધુ સારા લાગે અને પોતાનાને રાખતા જીવ નીકળે 😉
  • અમારા બિલાડાનું નવું નામ ગોટ્યા છે 😉

મારા લોકડાઉન અપડેટ્સ – ૭

આ વખતના લોકડાઉન અપડેટ સચિત્ર છે.

૧. કવિન હવે મોટો થઇ ગયો છે. ઊંચાઇમાં મારા કરતા થોડો જ બાકી છે. લગભગ ૩-૪ સે.મી. ૨. નવું લેપટોપ ડેબિયન સાથે રેડી છે. ૩. ગયા અઠવાડિયે ૧૨ કલાક ઇન્ડોર રેસ કરી. ૩૩૩.૪ કિમી કર્યા, જે ટારગેટ કરતા ૧૬.૬ કિમી ઓછા પડ્યા. ૪. ટ્રાય કલર સ્મૂધી સાથે ૧૫મી ઓગસ્ટ મનાવી. ૫. બ્રેકફાસ્ટ ૬. નાનું પોચું પક્ષી. ૭. નાની પોચી બિલાડી!

એક ખોવાયેલી બિલાડી

શું તમે આ બિલાડી જોઇ છે?

અમે: શું તમે ઉપરોક્ત બિલાડી જોઇ છે? છેલ્લા બે દિવસથી તે અમારા ઘરે આવી નથી. ક્યાંયથી પણ તમને એનો અત્તો-પત્તો મળે તો તુરંત આ બ્લોગ પર જણાવવા વિનંતી છે. ૨૪ કલાક ઇમરજન્સી સેવા ઉપલબ્ધ છે.

બિલાડી: બે દિવસ તેમના ઘરે નહી જઉં એટલે ખબર પડશે. હા, હા હા!

અપડેટ: બિલાડી સહકુશળ પાછી આવી ગઇ છે!! 🙂

અપડેટ્સ – ૨૨૭

  • કવિનની પરીક્ષાઓ આવી રહી છે અને મહેનત કોકીને છે. કવિન એક મહિના પછી સ્કૂલે ગયો છે, એટલે હવે તકલીફ તો થવાની છે. સ્પોર્ટસ્ બંધ છે પણ વેકેશનમાં સ્વિમિંગ ફરીથી સાથે કરીશું એટલે મઝા આવશે. હોળી-ધૂળેટી પણ આરામથી જશે એવું લાગે છે. બાજુના આંબા પરથી એક કેરી તોડવામાં આવી છે, એટલે સમર ઇઝ કમિંગ!
  • ફરીથી લાંબો પ્રવાસ આવી રહ્યો છે, જેમાં કપડા ધોવા પડશે. એટલે, મઝા આવશે. ટેકનિકલી, એક અઠવાડિયાના જ કપડા લેવાના. ઉપાડવા કરતા ધોવામાં વધુ મઝા છે 😉
  • ગયા અઠવાડિયે સાયકલની મરમ્મત કરાવી. સપ્ટેમ્બરથી પાછલા ગિયરમાં કંઇક લોચા હતા એમ લાગતું હતું, છેવટે ખબર પડી કે જોકી વ્હિલ્સ ઉલ્ટા-સુલ્ટા થઇ ગયા છે. હવે કંઇક સારું લાગે છે. એ બહાને સહકુટુંબ માસ્ટરમાઇન્ડ અને મુલુંડની મુલાકાત પર લેવાઇ ગઇ.
  • કેપ્ટન માર્વેલ જોયું. સરસ મુવી. ખાસ કરીને જે મુવીમાં બિલાડી હોય એ અમને ન ગમે એવું બને? હવે એવેન્જર: એન્ડ ગેમ જોવામાં આવશે.

અપડેટ્સ – ૨૧૨: બ બીઆરએમ નો બ – ૬૦૦!

* અહીં લખેલું તેમ ૨ વર્ષથી બાકી રહી ગયેલી પેલી ૬૦૦ કિમી વાળી બી.આર.એમ. પૂરી કરી ખરી. આ વખતે થોડા ઓછા લોકો હતા અને ડિસેમ્બરની શરૂઆતમાં થયેલા એક્સિડેન્ટ પછી સાયકલ એમની એમ પડી રહેલી જે છેક ચાર દિવસ પહેલા જ રીપેર કરાવી? શું હતું રીપેરમાં? એક સ્ક્રૂની જગ્યાએ બીજો સ્ક્રૂ લગાવી દીધો હતો :/ સાયકલ સર્વિસ કરાવીને બી.આર.એમ. કરવી એમ નક્કી કર્યું. આગલા દિવસે કિરણ પાસેથી જેકેટ અને દીપ પાસેથી લાઇટ ઉછીની લીધી, જે બહુ કામમાં આવવાના હતા.

આ વખતે ક્રિસમસની રજા આવતી હોવાથી રવિવારે શરૂઆત હતી. સવારે સમયસર પહોંચી ગયો અને કદાચ પહેલીવાર શરૂઆત ૨૦ મિનિટ મોડી થઇ! શરૂઆતમાં જ જબરો ટ્રાફિક નડ્યો એટલે આરામથી જ સાયકલ ચલાવી, બીજો ડર પેલા કમરના દુખાવાનો પણ ખરો. કસારા ઘાટ પહેલાં નાસ્તો કર્યો. હવે આ નાસ્તા-લંચ-ડિનરની બહુ લમણાઝીંક છે. ઓર્ડર આપોને અડધો કલાકે આવે, એટલે જે તૈયાર મળે તે ખાવું પડે. અને તૈયારમાં વડાપાઉંને ભજિયા જ હોય. આપણને તકલીફ થાય. આખી રાઇડમાં આ તકલીફ પડવાની જ હતી. સદ્ભાગ્યે કોકીએ બનાવેલી ભાખરીઓ જોડે હતી, જેને ઇમરજન્સી ફૂડ તરીકે રાખવામાં આવેલી. યુનિવેદનું જેલ અને એક-બે એનર્જી બાર પણ હતા. કસારા ઘાટથી નાસિક સુધી પણ આરામ જ હતો. તડકો બહુ ન હતો. કસારા ઘાટ પછી ઘાટન દેવીના મંદિર પાસે અમને મહારાષ્ટ્રમાં ૨૩૦૦ કિમીની રાઇડ કરી સાયકલિંગ અંગે જાગૃતિ ફેલાવતા દેવીદાસ અહેર અને પ્રતિભા મળ્યા.

IMG-20171225-WA0016.jpg
કાર્તિક, દેવીદાસ, પ્રતિભા, એક અંકલ જેમનું નામ ભૂલી ગયો, પવન (ફોટોગ્રાફર)

નાસિક પહેલા થોડી ઝડપ કરી. નાસિકથી પણ ફટાફટ નીકળીને ૨૦૦ કિમી સુધી સ્મૂથ રાઇડ થઇ, હા સિવાય કે પેલા દસ-દસ બમ્પ-રમ્બલર્સ. “ભારત બમ્પપ્રધાન દેશ છે”, એ વાક્ય સંપૂર્ણ સાચું છે. હવે એમાં તો મારાથી કંઇ થઇ શકે તેમ ન હતું. ૨૦૦ કિમી પર અંધારુ થવા આવ્યું હતું અને ચાંદવડનો ઘાટ આવ્યો. ચાંદવડ આખા માર્ગ પરનું સૌથી ઉંચું સ્થળ છે, જે અમને રીટર્નમાં નડવાનું હતું.

નાસિક થી ચાંદવડથી અને ત્યાંથી ધુલે ઉર્ફે ધુલિયા વચ્ચે પણ બહુ આરામથી અને એકલા જ રાઇડ કરી. જોકે વચ્ચે પેલું ફેમસ માલેગાંવ આવતું હતું. બધાં રાઇડર્સને ખબર છે કે માલેગાંવમાં રોકાવાનું નહી. ત્યાં કૂતરા-બિલાડાઓનો બહુ ત્રાસ છે! રસ્તામાં તો બીજા કોઇ રાઇડર દેખાયા જ નહી. કદાચ હું સૌથી પહેલો હતો અથવા સૌથી છેલ્લો હતો 😀 જે હોય તે, ધુલે પહોંચીને ગુરુદ્વારામાં આરામ કરવાનો હતો પણ દુર્ભાગ્યે ત્યાં કંઇક ધાર્મિક પ્રસંગ હતો એટલે અમારા ઉંઘવાના અરમાનો પર પાણી ફર્યા અને કલાક આમ-તેમ ટાઇમપાસ કરીને ત્યાંથી નીકળ્યો. આ વખતે બીજો એક રાઇડર વિશાલ પણ ત્યાં આવ્યો અને નક્કી કર્યું કે સવાર પડે ત્યાં સુધી તો જોડે ચલાવીએ. લગભગ ૫૦-૬૦ કિમી જોડે ચલાવી પણ એ વખતે જ મારા પેટમાં ગરબડ થવાની શરૂઆત થઇ. ત્રણેક વખત પેટ સાફ ન થયું ત્યાં સુધી ગરબડ ચાલી અને એમાંજ આ રાઇડનો સૌથી વધુ સમય બરબાદ થયો. હવે, કોણ એવું હશે જે સાયકલ પણ ટોયલેટમાં લઇ જાય? – બીજું કોણ? – કાર્તિક! 😀 વળી પાછી બીજી તકલીફ પડી, ઠંડીની. ૮ કે ૯ ડિગ્રી સે. તાપમાન વત્તા ઠંડો પવન – આ અનુભવ બહુ લાંબા સમય સુધી યાદ રહેશે. સદ્ભાગ્યે કિરણનું જેકેટ બહુ કામમાં આવ્યું પણ લાગ્યું કે હજુ બીજું એક વધુ જેકેટ પહેર્યું હોત..!

પેટ સરખું થયું લાગતા અને ઠંડી ઘટતા એક હોટલમાં કોફી-કેફિન જેવા પદાર્થો લેવા ગયો ત્યારે વાત-વાતમાં ખબર પડીકે હોટલ વાળા પાલનપુર બાજુના છે, એમાં સારો એવો સમય ગયો પણ હું તાજો થઇ ગયો. ત્યાંથી ફરી ચાંદવડ ઘાટના ટોચ સુધી અને ત્યાંથી ચાંદવડ અને પછી ત્યાંથી લગભગ નાસિક પહેલા સુધી સરસ દોડાવી. નાસિક પહેલા વિશાલ ફરી મળ્યો અને ત્યાંથી નાસિક સુધી જોડે સાયકલ ચલાવી. ત્યાંથી પણ હું જલ્દી નીકળી ગયો. ઇગતપુરી સુધી અને ત્યાંથી કસારા ઘાટ ઉતારીને આરામથી સાયકલ ચલાવતો હું ૫૦ કિમી પર આવ્યો ત્યારે બધો સ્ટેમિના-એનર્જી ઉતરી ગયા હોય એમ લાગ્યું.  ત્યાર પછી એક બિલાડી અને સ્ટિક જીવડું (કુંગ ફૂ પાંડા ફેમ), આ બંનેએ મને રાઇડ ચાલુ રાખવાની પ્રેરણા આપી!

 

હવે તો બીજી રાત પણ પડી ગઇ હતી એટલે હવે જેટલું જલ્દી પહોંચાય તો સારું એ ન્યાયે વચ્ચે વચ્ચે ઝડપ કરી. કલ્યાણ પહેલા ધાર્યું હતું તેમ ટ્રાફિક નડ્યો, જે છેક થાણે સુધી ચાલ્યો. એકાદ કિમી તો રોંગ સાઇડમાં ચલાવી, પણ પછી થયું કે જો સાયકલિસ્ટ ટ્રાફિકના નિયમોનો ભંગ કરે તો ખોટું કહેવાય. ભલે મોડો પહોંચીશ. થાણે પછી મુલુંડ સુધીનો રસ્તો સિગ્નલોથી ભરેલો છે, કોઇ છૂટકો જ નહી. છેવટે ૭.૫૦ જેવો મુલુંડ પહોંચ્યો અને એટીએમમાં સ્લિપ લઇને રાઇડ પૂરી કરી.

IMG-20171225-WA0026.jpg
સિક્રેટ સ્પાઇસ પર, રાજેશ અને અન્યોની સાથે.

બોધપાઠ્સ:
૧. તાપમાન-વાતાવરણને માન આપવું. તૈયારી કરીને જવું. ઓવર તૈયારી કરવી સારી.
૨. આગલા દિવસે રાઇડ ન કરવી.
૩. વધુ સારી અને નાની પાવરબેંકની તપાસ કરવી.
૪. મગજ શાંત રાખવું. શાંત, સાયકલધારી કાર્તિક, શાંત!
૫. ભાખરી ઝિંદાબાદ!

બોખળાઇ જવું

* આ બોખળાઇ જવું એટલે શું? એક જૂનું ઉદાહરણ:

હું: આ બિલાડી કેટલી સરસ છે.
મેનેજર: મારી પાસે પણ બિલાડી છે.
હું: સરસ. શું નામ છે?
મેનેજર: ઉહ… હમમ.. મ..મ.. મ્યાઉં. મ્યાઉં નામ છે.

ખબર પડી ગઇ ને? 🙂

એક બિલાડી જાડી..

એક બિલાડી જાડી,

તેણે પહેરી સાડી,

સાડી પહેરી ફરવા ગઇ,

તળાવમાં તો તરવા ગઇ,

તળાવમાં તો તાળાં,

 

બિલ્લીબેન આવ્યા પાછાં!

(ચિત્ર: સ્ત્રોત)