ધ ટેટૂ

* આજે એરપોર્ટ પર બોર્ડિંગ પાસની કતારમાં ઉભો હતો ત્યારે આગળ અને પાછળ લગભગ બધા લોકોના હાથમાં સરસ ટેટૂ હતા. આ જોઇને મારો હાથતો મને ફિક્કો લાગ્યો. આગળ જઇને એક જગ્યાએ નાસ્તો કરવા બેઠો ત્યાં સામે લગભગ મારા સાયકલિંગ ટેટૂ જેવું જ ટેટૂ એક જણના હાથમાં દેખાયું. હવે રહેવાયું નહી અને હાય-હેલ્લો કહ્યું ત્યારે ખબર પડીકે તે BRMમાં નિયમિત આવે છે અને આવતા અઠવાડિયે મારી સાથે રેસમાં પણ છે. એટલિસ્ટ, એરપોર્ટની બે ક્ષણો તો આનંદદાયક બની 🙂

Advertisements

ઉબર અનુભવો

* એમાં થયું એવું કે મારે રૂટકોન્ફ કોન્ફરન્સ માટે બેંગ્લોર જવાનું હતું. સામાન્ય રીતે અત્યાર સુધી તો હું બેંગ્લોર એરપોર્ટ (ie કેમ્પેગોડા આંતરરાષ્ટ્રીય એરપોર્ટ @ રેન્ડમહલ્લી) થી પ્રિ-પેઇડ ટેક્સી જ લેતો હતો. હવે ઉબર (કે ઉબેર) આવ્યા પછી થયું કે ચાલો થોડા પૈસા બચાવીએ. એરપોર્ટ પર રાત્રે ૧૨.૩૦ ઉતર્યો. સામાન તો હતો નહી. એરપોર્ટ પર પીકઅપ કરેલા સ્થળે પહોંચી ઉબર બોલાવી. ચાર અનુભવો થયા,

૧. પહેલા ટેક્સી ડ્રાઇવરે રાઇડ કેન્સલ કરી.
૨. ત્યાં ઉબરનું જેકેટ પહેરેલા એક માણસે કહ્યું, સર, જો તમને રિસિપ્ટ ન જોઇતી હોય તો હું તમારા વતી ટેક્સી કરું. તેને ના પાડી.
૩. બીજો ટેક્સી વાળો આવ્યો. તેમાં બેઠો. તેણે કહ્યું, સર, નો ડીઝલ એન્ડ નો મની. નો પેટીએમ. મેં કહ્યું, ઓકે, નો રાઇડ ધેન. ૭ રૂપિયા કપાઇ ગયા. વળી તેણે મને બેસાડતા પહેલા રાઇડ ચાલુ કરી દીધી હતી. હા, ૭ રૂપિયા પાછા લીધા!
૪. ત્રીજો ટેક્સી વાળો આવ્યો. હું ગોઠવાયો. ટોલનાકું આવ્યું ત્યાં સુધી તો બરોબર ચાલ્યું, પણ તેણે કહ્યું, સર, આઇ ડોન્ટ હેવ મની. પ્લીઝ ગીવ ૧૦૦ રૂપીઝ. મેં કહ્યું, કેમ? ટોલ તો રાઇડમાં આવી જાવ. તેણે ઘણી મગજમારી કરી. છેવટે અજાણ્યા મુલ્કમાં હોવ તો ઠીક છે, આપણે હતા કર્ણાટકમાં. એટલે તેને ૧૦૦ રૂપિયા પકડાવ્યા અને ઉબરને ત્યાં કમ્પલેઇનના પોટલા નાખ્યા. હા, રિસિપ્ટનો ફોટો લઇ લીધો. આ ડ્રાઇવર વળી મને નકશામાં દર્શાવેલા સ્થાનની જગ્યાએ બીજે ક્યાંક છોડવા માંગતો હતો.

ટૂંકમાં, ઉબર આવવાથી બેંગ્લોરના ટેક્સી ડ્રાઇવરોમાં કંઇ જ ફરક પડ્યો નથી.

બોધપાઠ્સ:
૧. દિવસે જ જવું આ ભયાનક શહેરમાં.
૨. બસમાં જ જવું. સસ્તું અને સલામત. હા, બહુ સામાન હોય તો તકલીફ થાય.
૩. બેંગ્લોર જવું જ નહી! શ્રેષ્ઠ!!

ક્યાં જવું?

* જીવનનો સૌથી મોટો પ્રશ્ન. ક્યાં સેટલ થવું? કે પેલાં વન પ્લસ વનની જેમ, never settle? (જોકે કોઇ અમેરિકન ટેલિફોન કંપનીએ આ સૂત્ર ઉઠાવ્યું છે એટલે એ લોકો અહીં પણ નજર નાખી શકે છે :D) અમદાવાદ-ગુજરાતમાં અશાંતિ અને ગરમી. મુંબઇ મોંઘું (અને અહીંનું સ્થાનિક રાજકારણ સરવાળે વિનાશકાળે વિપરીત બુદ્ધિ જેવું છે). બેંગ્લોર-બેંગ્લુરુ અમને ન ગમ્યું (તા.ક. બે વખત પ્રયત્ન કર્યો). ગોઆ સારું પણ અમને માછલી ન ગમે. ચેન્નાઇ, ના બાબા ના.

બીજું કોઇ સજેશન? 🙂

બહાર ક્યાંક જવું? એ પણ ટ્રાય કરી લઇએ હવે!

જય વસાવડા સાથે મુલાકાત

* ગઇ કાલે વહેલી સવારે ઝોપિંગ, રનિંગ અને શોપિંગનો ભવ્ય કાર્યક્રમ આખા દિવસ માટે રાખેલો હતો (સારું થયો ડ્રાય ડે હતો, નહિતર મારો ડોપિંગ ટેસ્ટ પણ પોઝિટિવ આવત ;)). તો રનિંગ પતાવ્યા પછી જયભાઇનું ફેસબુક સ્ટેટસ એમ કહેતું હતું કે તેઓ બેંગ્લોરમાં આવે છે, જેને મળવું હોય તે, મોબાઇલ નંબર મેસેજમાં મોકલે. તો, આપણે મોકલ્યો. કાર્યક્મ ક્યાં છે એ મને ખ્યાલ નહોતો અને જયભાઇ એ વિશે અપડેટ કરે ત્યાં સુધી થોડું શોપિંગ (કવિન માટે) પતાવ્યું અને એક મિત્રને મળવા ગયા, પાછો આવ્યો ત્યારે ચાર વાગી ગયા હતા. લોક-લાજનો ખ્યાલ રાખી શેવિંગ પણ કરવામાં આવ્યું અને પછી મારે જવાનું હતું – કનિંગહામ રોડ. બેંગ્લોરમાં હજી જુનાં નામો એમનેએમ રાખવામાં આવ્યાં છે, એ હજી સારું છે (કે પછી ઇવન સાઉથ ઇન્ડિયન લોકો પણ નવાં નામોથી ટેવાયા નથી!). તો, છેવટે જગ્યા મળી, અને જયભાઇ સિવાય હું ત્યાં કોઇને ઓળખતો નહોતો (એમ તો એમને પણ પહેલી વખત મળ્યો). અને, અમારી રુબરુ મુલાકાત થઇ! (બેકગ્રાઉન્ડમાં તમને ગમે તે સરસ મ્યુઝિક વગાડી શકો છો). કેવું કહેવાય કે, બે ગુજરાતી બ્લોગર – બેંગ્લુરુમાં ભેગા થાય 🙂 (પિનલભાઇની જેમ જ જયભાઇને મળવાનું અનેક વાર રહી ગયું હતું!)

કાર્યક્રમ શરુ થવાની વાર હતી ને જૈન સોશિયલ ગ્રુપનાં જીતુભાઇએ અમને પણ જયભાઇ સાથેના મહેમાન તરીકે ગણી નાસ્તાની લાંબી લાઇનમાંથી મુક્તિ અપાવી તે બદલ તેમનો આભાર અત્યારે જ માની લેવો પડશે. જયભાઇને સાંભળવા-મળવા, ફેસબુક ઉપરથી જાણ થઇ હોય એવા બીજા બે લોકો – મેહુલ અને જતિનની મુલાકાત થઇ. બેંગ્લોર, હવામાન, તાપમાન, ગુજરાતીઓ, બિયર, ખાવાનું-પીવાનું — વિવિધ વિષયો પર સરસ ચર્ચાઓ થઇ. જયભાઇને રુબરુ મળવાની તક ઝડપી તેમનો એક સરસ ફોટો વિકિમિડિઆ કોમન્સમાં પણ અપલોડ કર્યો છે (અને બીજો એક લાઇવ ફોટો નીચે છે!!) અને ગુજરાતી વિકિપીડિઆમાં પણ મૂકી દેવામાં આવ્યો છે!

જય વસાવડા

જયભાઇનું વક્તવ્ય હતું ‘જિંદગી એક સફર હૈ સુહાના’. એમ તો એમના કેટલાંય લેક્ચર, લેખો યુટ્યુબ, ફેસબુક કે બ્લોગમાં વાંચેલા એટલે કોઇ ઘરની વ્યક્તિને સાંભળતો હોય એવું જ લાગ્યું, પણ એમના આ વક્તવ્યમાંથી મને ઘણી નવી વસ્તુઓ શીખવા મળી. થાકીને હારીને બેસી જવું એ જિંદગી નથી, પણ પડ્યા પછી ઉભા થવું એ જિંદગી છે (હા, દોડીએ તો પડીએ એ મને ના દોડીને પડવા કરતાં વધુ ગમે!). તેમની જોડેની પ્રશ્નોત્તરી પણ મજા આવે તેવી રહી. ખાસ કરીને એમના સિંગલ હોવા અંગેનો સવાલનો જવાબ બધાંને મજા કરાવી ગયો! તેમનાં વક્તવ્યમાં અને બીજા લોકો સાથે મારો પરિચય – લાર્જર ધેન લાઇફ – કરાવવા બદલ જયભાઇનો ખૂબ-ખૂબ આભાર 🙂

કાર્યક્રમ દરમિયાન દિપાલી (અમદાવાદ)ની ઓળખાણ થઇ. છેલ્લે અમે ૨૦૧૦માં વિકિપીડીઆ મિટિંગમાં મળેલા. મને સામાન્ય રીતે ચહેરાઓ બહુ યાદ રહેતા નથી એટલે મને કંઇ બહુ યાદ ન આવ્યું પણ, પછી યાદ આવ્યું કે ફેસબુકમાં તો અમે કનેક્ટેડ છીએ 🙂 જયભાઇની રાહ જોતા અમે બહાર ઉભા વાતો કરતાં હતાં અને અમને થયું કે આજે લોકો જયભાઇને બહાર આવવા નહી દે, હું અંદર તપાસ કરવા ગયો અને ફાઇનલી મેન્ડેટરી ફોટો-સેશન્સ કરવામાં આવ્યું.

છેવટે અમે વિદાય લીધી અને એમનું ‘પ્રીત કિયે, સુખ હોય..’ પુસ્તક એમણે મને સપ્રેમ ભેટ આપ્યું. એમ.જી.રોડ સુધી ડ્રોપ કરવા માટે (અને બેંગ્લોરની ગલીઓના ભ્રમણ માટે, દિપાલીનો આભાર :))

જ્યારે લખવા માટે કંઇ ન હોય..

.. ત્યારે આવી બોરિંગ પોસ્ટ બને છે.

આપણે એને ‘બ્લોગર્સ બ્લોક’ કહી શકીએ. એકપણ નવું પુસ્તક, નવી ફિલમ હાથમાં આવી નથી (વાસ્તવમાં છે, પણ વાંચવાની કે ફિલમ જોવાની ઇચ્છા જ થતી નથી). એટલે એકાદ-બે અઠવાડિયાં બેંગ્લોરમાં બધાંને મળવાનો પ્લાન બનાવ્યો છે. ડેબિયન ડેવલોપર્સને ભેગાં કરી નાનકડું ડિનર કરવાનો પણ પ્લાન છે. જોઇએ હવે, બાકી દરેક મેટ્રો શહેરની જેમ, બેંગ્લોરમાં પણ ક્યાંય જવું એ કષ્ટદાયક છે અને લોકો ઘરે બેસી રહેવાનું જ પસંદ કરે છે (એવા લોકોમાં મારો સૌથી પહેલો નંબર આવે, કારણ કે અહીં આવ્યા પછી હું ભાગ્યે જ કોઇ જગ્યાએ ‘ફરવા’ માટે ગયો છું). આ કંટાળામાં ઉમેરાનું બીજું કારણ એ પણ ખરું કે, અહીં દરરોજ સાંજે વરસાદ આવે છે અને એ સાથે અમારા વિસ્તારમાં ‘પાવરકટ’ થઇ જાય છે. અરે ભાઇ, આ ૨૦૧૩ છે. એટલિસ્ટ, અમારા વિસ્તારમાં વીજળીના વાયરો થાંભલા પર લટકતાં છે, એ જોઇને મને પાલનપુરની યાદ આવે છે. વરસાદ આવે એટલે પાવરકટ થાય જ. એમાં શંકાને કોઇ સ્થાન નહી. અને જ્યારે વરસાદ ગયા પછી પાવર પાછો આવે ત્યારે નાનાં-મોટાં છોકરાંઓ ભેગાં થઇને બૂમો-ચિચિયારીઓ સાથે હર્ષનાં પોકારો કરે. ઘણી વખત તો એ પોકારો સાંભળીને જ ખબર પડે કે પાવર પાછો આવી ગયો છે 😉

જુઓ, આ બ્લોગર્સ બ્લોકમાં બોરિંગ પોસ્ટ લખાઇ ગઇ ને? થોડા સમય પછી આ કંટાળાના મૂળ કારણો વિશે એક પોસ્ટ લખીશ. અત્યારે તો આ સમયે ટ્રેનમાં લાંબું વેઇટિંગ લિસ્ટ જોઇને આવતો કંટાળો આ પોસ્ટનાં અંત માટે કારણભૂત ગણી શકાય ખરો.

૧લી એપ્રિલ, વરસાદ અને મૂર્ખતા

* આ પોસ્ટને ‘અપડેટ્સ – xx’ જેવો ક્રમાંક આપી શકાત, પણ, થયું કે અપડેટ્સ પોસ્ટ તો રવિવારે જ લખાય એટલે સોમવારની આ પોસ્ટને અલગ શીર્ષક આપવામાં આવ્યું.

* સવાર-સવારમાં જ ‘વોટ્સ એપ’ પરથી જ એપ્રિલ ફૂલ બનવાનું શરુ થઇ ગયું હતું. (એક તો ૧લી તારીખ, સોમવાર અને એપ્રિલ ફૂલ! એટલે મગજ ઠેકાણે ના રહે એ સ્વાભાવિક છે!) બપોર પછી બીજી બે જાળમાં ઝડપાયો અને છેવટે ‘he he, ha ha’ એવા સંદેશાઓ મોકલી મનને વાળી દીધું 😉 વર્ષો પહેલાં લોકો ખરેખર એપ્રિલ ફૂલ બનાવતા. ખાસ કરીને છાપાંઓમાં આ બાબતે જબરી સ્પર્ધા ચાલતી. પછી, ટીવી આવ્યું, પછી SMS, બ્લોગ, ફેસબુક, વોટ્સ એપ અને આવતી સાલ ખબર નહી શું આવશે? પણ, એક વાત એમની એમ રહી. બિચારી પ્રજા દર વર્ષે મૂર્ખ બને છે અને બનતી રહેશે.

* આજે અહીં બપોર પછી વરસાદના સારા એવા ઝાપટાંઓ પડી રહ્યા છે. એપ્રિલમાં વરસાદ? મારા માટે તદ્ન નવાઇની વાત છે. છત્રી તૈયાર કરવી પડશે.

* અને વાસ્તવમાં, આજે હું તદ્ન મૂર્ખ બન્યો. એ વિશે વિગતે લખતો નથી, પણ લોકોની મૂર્ખાઇનો ભોગ બનતા-બનતા રહી ગયો. અરર, મોટા (ઉંમરમાં) લોકોમાં પણ તેમનાં સંતાનો જેટલી પણ સમજ કેમ હોતી નથી?

હેપ્પી હોળી!!

* પહેલાં તો હોળી નિમિત્તે બધાંને: હેપ્પી હોળી અને ધુળેટી!

પિચકારી

બે દિવસ પહેલાં જ ખબર પડી કે અમારે હોળી-ઘુળેટીની રજા નથી. ઠાકુર, આ તો અન્યાય કહેવાય! હળહળતો અન્યાય. તહેવારોની બાબતમાં આ બેંગ્લોર આટલું બોરિંગ છે એની મને નહોતી ખબર! રક્ષાબંધન, ઉત્તરાયણ, દિવાળી, નવરાત્રિ, હોળી, ધુળેટી — કશું જ નહી 😦

અપડેટ્સ – ૭૮

* બેંગ્લોરનું વાતાવરણ હજી ઠંડક વાળું જ છે, પણ હવે પંખો જોઇએ છે. હવામાન-તાપમાન ઉર્ફે વેધર ગણીએ તો બેંગ્લોરને ભારતમાં પ્રથમ ક્રમાંક આપી શકાય. જોકે એ મારો મત છે, બીજા શહેરો મેં જોયા નથી એટલે સો ટકા સાચું ન પણ હોઇ શકે. પણ, મુંબઇને બાદ કરતાં ભારતનાં બાકીના બધાં શહેરો એક્સ્ટ્રીમ હવામાન ધરાવે છે. લોકો તો જોકે મુંબઇને પણ બદનામ કરે છે (વરસાદનું ગણીએ તો એ પણ ખોટું નથી ;)).

* ગઇકાલે સંજીવભાઇ-ભૂમિકાબેન જોડે અહીં કાંતિરવા સ્ટેડિયમમાં Nike Running Club માં ટ્રેઇનિંગ માટે ગયેલો. સરસ અનુભવ. મારું શરીર કેટલું નબળું છે એ મને આજે ખબર પડી 🙂 બે નેશનલ લેવલના કોચ દ્વારા (અને Nike દ્વારા સ્પોન્સર્સડ) અહીં રનિંગ અને ફીટનેસ માટે ફ્રી ટ્રેઇનિંગ અપાય છે. મુંબઇમાં કાંદિવલી (પૂર્વ)માં SAI ખાતે પણ આવી NRC છે. તો સર્વ ભક્તજનોને લાભ લેવા વિનંતી!

* અને, હવે આજથી ત્રણ દિવસ માટે અમે છીએ – ચેન્નાઇ. આ શહેરની મારી પહેલી મુલાકાત છે. લોકો દ્વારા સાંભળેલું છે કે આ બહુ હોપલેસ શહેર છે. ત્રણ દિવસ પછી ખબર પડશે અને હું એમાં કંઇ મારા અનુભવો લખી શકું છું કે નહી એ પણ. મોટાભાગે મારા કલાકો ઓફિસના કામ-કાજમાં જ જવાના છે એટલે બહુ રખડવા નહી મળે, પણ ક્યાંક આંટો મારી આવીશું અને અહીંના ઇડલી-સંભારનો ટેસ્ટ કરીશું.

* વોડાફોન ઉર્ફે વડાપાઉં જોડે અમારા સારા સંબંધો નથી અને તેમણે મહિનાનાં GPRS ના રુપિયા બસ્સો પૂરા લઇ લીધા હોવા છતાં, ભંગાર કનેક્શન આપ્યું છે, એટલે અત્યારે હું કવિનના લાઇવ અપડેટ્સ જોઇ શકતો નથી 😦

* પેલો બ્રેક અત્યાર સુધી સારો ચાલી રહ્યો છે!

આજનો (કુ)વિચાર

* અમદાવાદ: શટલ

* મુંબઇ: શૅર-ઍ-રિક્ષા

* બેંગ્લોર: સો રુપિયા, સર.

અપડેટ્સ – ૭૩

* આ વખતે અપડેટ્સમાં કંઇ ખાસ નથી. તમે ગયા અઠવાડિયે foss.in/2012 નો પેલો અહેવાલ વાંચ્યો ને? પછી, આ અઠવાડિયું બહુ બીઝી રહ્યો. હવે, આવતા રવિવારે બેંગ્લોર મિડનાઇટ હાફ-મેરેથોન છે એટલા એના માટે એક વુલન ટોપી વત્તા હાથ-મોજાં લેવાનો પ્લાન છે, પણ ટોપી સાથે મારા સંબંધો સારા નથી, એટલે ક્યારનું રહી જ જાય છે. આજે એમ તો અહીં ઉલ્સુર લેકમાં 7K રેસ હતી, પણ તેના બિબ નંબર લેવા માટે છેક દૂર જવાનું હોવાથી આ રેસ પડતી મૂકાઇ છે.

* ગૌરવ અહીં આવ્યો ત્યારે મારા માટે ખાખરા ભરેલો ડબ્બો (વત્તા ચોકલેટ, કોફી અને બે ચમચીઓ) લઇ આવ્યો હતો. કોફી, ચમચીઓ અને ડબ્બા સિવાય બીજી બધી વસ્તુઓ પોપ્પા!

* નવરા બેઠાં-બેઠાં ‘મારા ઉપકરણો‘ પાનું અપડેટ કર્યું છે. સંગ્રહમાંથી જૂનાં કોમ્પ્યુટરના ઐતહાસિક ફોટાઓ શોધવાના બાકી છે. ફરી ક્યારેક, જ્યારે મારી એક્સટર્નલ હાર્ડ-ડિસ્ક અહીં આવે ત્યારે. જૂનાં ફોનનાં બે ફોટાઓ છે, પણ એટલા બરોબર નથી.

* ગઇકાલે બેંગ્લોરના એક ખરાબ-માં-ખરાબ રસ્તા પર જઇ આવ્યો. આઇ મીન, રસ્તો એટલો તૂટેલો કે મને ડર લાગ્યો કે મારા મિત્રની ગાડી પંકચરના થઇ જાય. ડ્રાઇવરે કહ્યું કે આ રસ્તો પહેલાં સારો હતો પણ આજુ-બાજુ બાંધકામો ચાલુ થવાથી ભારે ટ્રકની આવ-જાવ થવાથી ખરાબ થઇ ગયો છે. પણ, અમે રેગ્યુલર રસ્તા કરતા અડધો કલાક વહેલાં પહોંચ્યા એ ફાયદો 🙂

૧ વર્ષ..

* આજે મારા દોડવાનો નવો શોખ ૧ વર્ષનો થયો. જુઓને ૧ વર્ષનો જ છે, પણ દોડવા લાગ્યો છે 😉 વેલ, આજથી બરાબર એક વર્ષ પહેલાં એક કિલોમીટર દોડીને આ શુભ શરુઆત થઇ હતી. આ એક વર્ષમાં,

૧૦૫૮.૦૭ કિમી – દોડવામાં (એમાંથી ૯૭૬ કિમી, ૨૦૧૨માં!),

૧૨૬૦ કિમી – કુલ (દોડવું+ચાલવું),

૧૬૭.૨૩ કલાક – કુલ સમય,

અને ૦.૦૩ વખત પૃથ્વીની પ્રદક્ષિણા.

જોઇએ હવે આવતું વર્ષ કેવું જાય છે. બે-ત્રણ મેરેથોનનો પ્લાન છે. અમદાવાદ મેરેથોન કદાચ થશે નહી (કારણ: ચૂંટણી!) એટલે હવે સીધી મુંબઇ મેરેથોન અથવા એ પહેલાં કદાચ બેંગ્લોર અલ્ટ્રા આવશે (હિંમત કરીશું!).

વીજળી થઇ વેરણ, ઓ કાર્તિક તારી..

* હાજી કાસમ ની વીજળી ડૂબી હતી તેમ બેંગ્લોરમાં અમારા ઘરે બે દિવસથી વીજળીનાં ઠેકાણાં નહોતાં. કહેવાય છે આઇ.ટી. કેપિટલ ઓફ ઇન્ડિયા અથવા સિલિકોન વેલી કે જેલી જે હોય તે. પણ, યાર, બે દિવસથી વીજળીના ધાંધિયા હોય તે ના ચાલે..

ઇન્ટરનેટ વગર ભયંકર કંટાળો આવ્યો એટલે પછી વીકએન્ડ બીઅર કામમાં આવ્યો 😉

* હા, તો ગઇકાલે ઘરે બફાવાની જગ્યાએ અમે (એટલે કે હું અને કુશાલ) ધ ક્રોનિકલ ઓફ નાર્નિયા: પ્રિન્સ કાસ્પિયન મુવી જોયું. સરસ છે. ખાસ કરીને નાનકડી લ્યુસી નો અભિનય એકદમ સરસ છે અને સંવાદો એકદમ સરસ રમૂજી છે. પ્રથમ મુવી પણ ધ ક્રોનિકલ ઓફ નાર્નિયા: ધ લાયન, ઘ વીચ એન્ડ ધ વોર્ડરોબ પણ જોવા જેવું છે.

સાઇકલ બનશે મોંઘી!

* હમણાં સમાચાર વાંચ્યાં કે સાઇકલની કિંમતમાં વધારો થશે. અરે, હું તો આ સાઇકલ ખરીદવાનો વિચાર કરતો હતો! આમ પણ, બેંગ્લોરનો ટ્રાફિક ભયંકર છે અને કદાચ બેંગ્લોર મહત્તમ ‘વન વે’ ધરાવતું શહેર હશે..

હવે, પોસ્ટર બોય..

* થોડા દિવસ પહેલાં, ફોસ.ઇન કોન્ફરન્સ માટેનાં પોસ્ટર પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યા. મને ખબર નહોતી કે મારો ફોટો પણ આ રીતે મૂકાશે 😛

713px-kart.jpg