રંગ બરસે

દુનિયાની એક-માત્ર વેબસાઇટ જેમાં તમને ફોન્ટના રંગ બદલવાનો વિકલ્પ મળે છે. બોલો કઇ વેબસાઇટ છે એ?

.

.

.

LIC!

વોટ્સએપ

* દર દિવાળીએ તેમજ બેસતા વર્ષે વોટ્સએપ દાટ વાળે છે, પરંતુ મારી હાલની મજબૂત એન્ટિ-સોશિયલ નિતીઓને કારણે આ વખતે બહુ મારો ન આવ્યો. તો પણ એકાદ-બે લોકો એવા દેખાયા જે દર દિવાળીએ ભૂલ્યા વગર વિશ કરી જ દે છે. એમનો છેલ્લો સંદેશો ગઇ દિવાળીનો જ હોય અને એના આગળનો એની પહેલાની દિવાળીનો! એમાનાં જો બહુ નજીકના હોય તો બર્થ ડે પરની વિશ હોય છે.

હવે આવા લોકોની વિશ-પ્રાર્થના-દુઆને કારણે હું ટકી રહ્યો છું, એટલે મળતા રહીશું દર વર્ષે આ જ રીતે!

PS: 🙂

જીએસઆરટીસી

                   યે બૂકિંગ બ્લર હૈ

ઉપરોક્ત સ્ક્રિનશોટ છે, જીએસઆરટીસીમાં બૂકિંગ કરાવવાના પ્રયત્ન વખતનો.

જોકે મોબાઇલથી સાઇટ બે પ્રયત્નો પછી ખૂલી અને બે નિષ્ફળ પ્રયત્નો વડે અમે આગામી પ્રવાસ આયોજનનું બૂકિંગ સફળતાપૂર્વક ગુજરાત સ્ટેટ ટ્રાન્સપોર્ટ નિગમની બસમાં કરાવ્યું છે. હવે સમયસર ત્યાં પહોંચીએ અને અમને બસ ગંતવ્ય સ્થાને સમયસર પહોંચાડે એટલે ‘બસ’ છે!

કાલે

img_20180722_183732_502
આજ કરે સો કલ, કલ કરે સો પરસો!

અહીં ડેબકોન્ફમાં ઉપરોક્ત ટી-શર્ટ પહેરી હતી ત્યારે ડેનમાર્કના એક મિત્રે તેનો અર્થ પૂછ્યો એટલે કે Kal નો અર્થ પૂછ્યો ત્યારે સમજાવ્યું કે આ મારા આળસપણાની નિશાની છે. ત્યારે તેણે ડેનમાર્કની એક વાર્તા કહી.

એક ભરવાડને પોતાનાં ઘેટાંના ઊનમાંથી વસ્ત્ર બનાવવું હતું. તે દરજી પાસે ગયો અને ઊન આપીને કહ્યું કે આમાંથી મને એક સરસ વસ્ત્ર બનાવી આપો. દરજીએ કહ્યું, ઓકે – કાલે આવીને લઇ જજે. ભરવાડ બીજા દિવસે ગયો અને પૂછ્યું તૈયાર છે? દરજીએ કહ્યું એક કામ કર, આજે ફરીથી માપ લઉં કાલે આવજે. ભરવાડ ફરી ગયો અને દરજીએ ફરીથી કાલે આવવાનું કહ્યું.

ઉપરોક્ત વાર્તા ભારતની લોકકથાઓમાં પણ છે. અને, હું તો હજુ પણ એવું કરું છું 🙂

PS: આળસ બુરી બલા છે, પણ આ આળસ હું કાલે ચોક્કસ છોડી દઇશ!

જ્યારે અમે નાના હતાં – embarrassing ક્ષણો – ૨

* છેલ્લી embarrassing ક્ષણો વિશે છેક ૨૦૧૩માં લખી હતી. તે પોસ્ટ ક્યાંકથી નજરે ચડી તો થયું કે ધોરણ ૪ પછી આવી ઘટનાઓ વારંવાર બની છે. તો આ શ્રેણીમાં નવી પોસ્ટ..

ધોરણ ૫

પાંચમું ધોરણ આવ્યું અને અમને પ્રિ-મુગ્ધાવસ્થા ફૂટવાની ચાલુ થઇ. સાયકલ પણ ભાડેથી ચલાવવાની શરૂ કરી અને નવી સાયકલ પણ લીધી. હીરો રેંજર. ૧૦૨૫/- રૂપિયામાં. સરસ લાલ રંગની. હવે એમાં embarrassing એ બન્યું કે મને મોટી સાયકલ બરાબર નહોતી આવડતી એટલે ત્રણ-ચાર વખત મસ્ત રીતે પડ્યો. એકાદ વાર તો ક્લાસની છોકરીની સામે પડ્યો. ના ચાલે. તો પણ ચલાવ્યું.

ધોરણ ૬

છઠ્ઠું ધોરણ આ માટે બહુ જાણીતું નથી, પણ નિરવ પછી મારો બીજો નંબર હતો તે મને નડતો. ખાસ કરીને મૌખિક પરીક્ષાઓમાં. બીજી પરીક્ષા પછી મારો ક્રમાંક જોખમાયો એટલે વાર્ષિકમાં થોડી મહેનત કરીને સાચવી લીધું હતું એવું યાદ છે.

ધોરણ ૭

સાતમા ધોરણમાં આવ્યો ત્યારે કોમ્પ્યુટર વિષય નવો આવ્યો અને બધાં વર્ગોના “હોંશિયાર” વિદ્યાર્થીઓને ભેગા કરીને એક વર્ગ રચવામાં આવ્યો (અમારો હતો ૭ એ). પહેલી ઘટના એ બની કે ક્લાસ પ્રમુખની ચૂંટણીમાં મારો પોતાનો મત મેં બીજાને આપ્યો તોય પ્રમુખ હું બન્યો. છેવટે, આ સ્વીકારવું પડ્યું અને નક્કી કર્યું કે હવે ક્યારેય પ્રમુખ પદની દાવેદારી ન કરવી. થોડાક સમય માટે હું પદભ્રષ્ટ પણ કરવામાં આવ્યો પરંતુ પાછો સ્થાપિત કરાયો. પદભ્રષ્ટ દરમિયાન હું નિરાશ નહોતો થયો પણ ખુશ થયો હતો 😀 જે હોય તે, મજા હતી.

ધોરણ ૮

આઠમા ધોરણમાં સાયકલ પર સ્ટાઇલો મારવામાં ધોરણ ૫ જેવું તો એકાદ-બે વખત થયેલું. તો પણ, એટલું બધું નહી. આઠમા ધોરણમાં આવ્યા પછી ખબર પડીકે અહીં તો ભણવાનું અઘરું છે, ie મહેનત કરવી પડશે. હવે, અહીં સંગીત અને ચિત્ર બેમાંથી એક પસંદગી કરવાની હતી. બાય ડિફોલ્ટ, જે છોકરા-છોકરીઓ સંગીતમાં સારા હોય એને ધરાર સંગીત લેવું પડતું હતું. અમને તો ગીત-સંગીત ગમે નહી અને ચિત્રકામ આવડે નહી એટલે શું કરવું એમાં મૂંઝવણ પણ એટલિસ્ટ સંગીતમાં તો ગાવું પડે એ અમને ન ગમ્યું. સંગીત શિક્ષક પંડ્યા સાહેબ ક્લાસમાં એક એક જણાં પાસે ગીત ગવડાવે અને લોકોએ સરસ ગીતો ગાયા. મારો ક્રમ આવ્યો ત્યારે મેં કહ્યું, સાહેબ મને કોઇ જ ગીત નથી આવડતું. સાહેબે કહ્યું, રાષ્ટ્રગીત તો આવડે ને, એ ગા. અત્યારે કહેતા શરમ આવે કે રાષ્ટ્ગીત પણ મેં સારું નહોતું ગાયું અને છેવટે ચિત્રકામ અમારા ભાગે આવ્યું કે અમે પસંદ કર્યું 🙂

ધોરણ ૯ અને ૧૦ની આવી ક્ષણોની વાતો આવતી પોસ્ટમાં, ક્યારેક!

સૌથી ગમતી સ્વિચ

ઉપરોક્ત સ્વિચ બપોરે ૨ થી ૪ બહુ કામમાં આવે છે, ખાસ કરીને કવિન જ્યારે ઘરે હોય ત્યારે. તેને હજુ આ કરામતની ખબર નથી. જ્યારે ખબર પડશે ત્યારે.. 🙂

ટૂટી-ફ્રુટી બ્રેડ

વર્ષો પહેલા જ્યારે અમે નાના હતા ત્યારે બેકરીઓની સંખ્યા શહેરમાં મર્યાદિત હતી. રૂપમ નામની એક સરસ બેકરી હતી ત્યાંથી અમે 3 રૂપિયાની પેસ્ટ્રી લાવતા. હા, આ વાત છે, ટૂટી-ફ્રુટી બ્રેડની. ખબર નહી કેમ પણ જ્યારે પણ આ બ્રેડને જોતો ત્યારે લેવાનું બહુ મન થતું. પહેલા પૈસા ઓછા પડતા પછી કવિનને લીધે ન લેતો. કાલે કવિનને થયેલી શરદીનો લાભ ઉઠાવીને આ બ્રેડ લઇ આવ્યો. કવિનને એક ટુકડો મળ્યો એટલે હવે મોટાભાગે મને પેટમાં દુખશે નહી 😉

* ગઇકાલે મારી લોકલ ટ્રેનની સફરની કારકિર્દીમાં ત્રીજી વખત બોરિવલીના બદલે બાંદ્રાની લોકલ પકડી. તો સૌ બોલો મારી સાથે:

“B એટલે બાંદ્રા અને Bo એટલે બોરિવલી.”

જાત વિના સૌ જૂઠું જી!

જાતે કરવું, જાતે ફરવું
જાતે-જાતે હાય-હેલો

ચેતવણી: આ પોસ્ટ જાતિ-જ્ઞાતિવાદનો પ્રચાર કરતી નથી.

૧ તોલાનો ફરક..

* બે દિવસ પહેલા કવિન જોડે પતંગની ખરીદી કરવા ગયો.

એક કોડી પતંગો લીધી અને હું ગણીને જોતો હતો કે ૨૦ છે કે પછી પેલી વખતે થયેલું તેમ ૧૯ જ છે. દુકાનવાળો કહે, ૨૦ જ હોય. મેં કહ્યું, જુઓ કાકા, સોનાની ખરીદીમાં એકાદ-બે તોલા ઓછું હોય તો ચાલે, પણ પતંગમાં ન ચાલે.

પેલા કાકાને આદ્યાત લાગ્યો હશે એ નક્કી 😀

મામિલ

* થોડા સમય પહેલાં ઓફિસમાં ચર્ચા ચાલતી હતી કે આવતી મિટિંગ-કોન્ફરન્સ સમયે વીકએન્ડમાં ક્યાંય રાઇડ કરવા જઇએ. એ વખતે મામિલ શબ્દ અને તેનો વિકિપીડિયા લેખ જાણવા મળ્યો. તેમાં છબી ખૂટતી હતી એટલે પછી હું આ ટૂંકાક્ષરો માટે એકદમ યોગ્ય હોવાથી મારી પોતાની છબી લેખમાં અપલોડ કરવામાં આવી 😀

પસ્તી

* પેલી દુકાનની જેમ હવે પસ્તીવાળાઓની બે દુકાનો સાથે થયું. એકમાં કેક શોપ બની ગઇ અને એકમાં આઇસક્રીમ શોપ બની છે. બોલો, હવે પસ્તી આપવા ક્યાં જવું? જોકે, ગુ.સ. તો પસ્તી જ છે, એટલે ગુ.સ. ક્યાં આપવા જવું એવું પણ લખી શકાય 😉

૨૦૧૭: વાર્ષિક બ્લોગ અહેવાલ

* થોડા વર્ષો પહેલા (જુઓ: ૨૦૧૦ (પંચવર્ષીય અહેવાલ), ૨૦૧૧, ૨૦૧૨ અહેવાલો) હું વર્ષનું બ્લોગ સરવૈયું લખતો હતો. સમય જતાં બ્લોગ પોસ્ટની આવૃત્તિમાં ભારે ઘટાડો આવ્યો અને શરમજનક આંકડાઓ મૂકવાનું બંધ કર્યું. હવે આજે ફરી તે લખી રહ્યો છું. ના, આંકડાઓમાં કંઇ રાતોરાત વાયરલ વિડિયોને મળેલા ક્લિક્સ જેટલો વધારો થયો નથી, પણ શું લખવું તે વિષયનો અભાવ વત્તા ટાઇમપાસ કરવાની કીડા-વૃત્તિ જવાબદાર છે.

૧. આખા વર્ષની પોસ્ટ સંખ્યા – ૬૧

૨. સૌથી ઓછી પોસ્ટ ધરાવતો મહિનો – ફેબ્રુઆરી (૨), જુલાઇ (૨)

૩. સૌથી વધુ પોસ્ટ ધરાવતો મહિનો – ડિસેમ્બર (૧૦)

૪. સૌથી વધુ મુલાકાતીઓ – ઓગસ્ટ

૫. સૌથી ઓછા મુલાકાતીઓ – મે

૬. આ વર્ષની કોમેન્ટ્સ – ૧૧૧

૭. આ વર્ષના લાઇક્સ – ૨૦૧

૮. શૂન્ય કોમેન્ટ્સ ધરાવતી પોસ્ટ્સ – ૨૮!

૯. સૌથી વધુ કોમેન્ટ્સ વાળી પોસ્ટ – પુસ્તક: જાતકકથા

૧૦. સૌથી વધુ લાઇક્સ – ડેબકોન્ફ – થોડી ટિટબિટ્સ..

તમે જોયું કે આંકડાઓમાં કંઇ ભલીવાર નથી, તો પણ, કીટાણુંઓ.. 😉

મેથીપાક

* મને મેથીપાક બહુ ભાવે. એટલે મમ્મીએ આ વખતે મને સાચો અને સરસ મેથીપાક બનાવી આપ્યો. જોકે મેથીપાક વિશે કવિનની યાદો બહુ સારી નહી હોય! 🙂

મેથીપાક

રેસ રિપોર્ટ: વસઈ-વિરાર હાફ મેરેથોન

ગયા અઠવાડિયાની ઇજા હજુ બરોબર ગઇ ન હોવા છતાં વસઈ-વિરાર હાફ મેરેથોન આપણી ફેવરિટ હોવાથી દોડવાનું નક્કી કરેલું.

સવારે ૩.૩૦ વાગે ઉઠીને સ્ટેશન પર જવા નીકળ્યો પણ રીક્ષા ન મળી એટલે વાર્મ અપ માટે દોડીને સ્ટેશન ગયો. ત્યાં ગુંજન-કલ્પના અને સોપાન-અમી મળ્યા. સોપાન અને ગુંજન – બંને એટલા એનર્જેટિક માણસો કે બંને જ્યારે પણ મળે ત્યારે મઝા આવી જાય. ત્યાંથી ૪.૪૩ની ટ્રેને અમને ૫.૧૫ જેવા વસઈ પહોંચાડ્યા. ત્યાંથી વસઈના મ્યુનિસિપલ કોર્પોરેશને બસની વ્યવસ્થા કરેલી. સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર બીજાં ઘણાં રનર્સ મળ્યા અને મારું દોડવાનું હવે દિવસે-દિવસે ઘટતું જતું હોવાથી તેમને ઘણાં સમય પછી મળવાની મઝા આવી.

દોડ એકદમ નિયત સમયે બરોબર ૬.૩૦ના રોજ શરૂ થઇ ગઇ. દોડવામાં તો આપણ ડિઝાસ્ટર નક્કી હતો તો પણ પહેલાં ૧૦ કિમી સારા ગયા. ૧૨ કિમી પર કુણાલ તેની પ્રથમ મેરેથોન પૂર્ણ કરવા તરફ જતો મળ્યો! અભિનંદન કુણાલ! ૧૪ કિમી પર ફૂલ મેરેથોન વાળા એલિટ્સ રનર્સે મને ક્રોસ કર્યો. એ પહેલાં બે વખત ૧૬-૧૭ કિમીએ મને તેઓ ક્રોસ કરતાં. આ ઘટના પરથી બે તારણ નીકળે: ૧. હું ધીમો પડ્યો છું, ૨. તેઓ ઝડપી બન્યા છે. મારા મનને તારણ નંબર ૨ જ છે એમ મનાવી આગળ દોડ્યો, તો પણ પછી ધીમો જ રહ્યો. ખાલી છેલ્લો એક કિમીમાં થોડી ઝડપ કરી અને છેવટે ૨ કલાક અને ૧૩ મિનિટમાં માંડ-માંડ હાફ મેરેથોન પૂરી થઇ. સરસ નાસ્તો કર્યા પછી પ્રદિપ-આરતી મળ્યા. બીજું એક એનર્જેટિક કપલ – જે દર વર્ષે વસઈ-વિરારમાં મળે છે. બહુ વાતો કરી અને વિરારથી ટ્રેનમાં જવા નીકળ્યા. મને એમ થાય છે કે રવિવારે પણ આટલાં બધાં લોકો વિરારથી ક્યાં જતાં હશે? અમે તો ડોબાઓ મેરેથોન કરવા ગયા હતા એટલે વિરાર આવ્યા હતા, પણ બીજાં મોર્ટલ લોકો? 😀

IVMS01956

ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે ટ્રેનની મુસાફરીથી હાફ મેરેથોન કરતાં વધુ થાક લાગ્યો હતો!

આ પણ જુઓ:
* ૨૦૧૪નો રીપોર્ટ