જ્યારે અમે નાના હતાં – embarrassing ક્ષણો – ૨

* છેલ્લી embarrassing ક્ષણો વિશે છેક ૨૦૧૩માં લખી હતી. તે પોસ્ટ ક્યાંકથી નજરે ચડી તો થયું કે ધોરણ ૪ પછી આવી ઘટનાઓ વારંવાર બની છે. તો આ શ્રેણીમાં નવી પોસ્ટ..

ધોરણ ૫

પાંચમું ધોરણ આવ્યું અને અમને પ્રિ-મુગ્ધાવસ્થા ફૂટવાની ચાલુ થઇ. સાયકલ પણ ભાડેથી ચલાવવાની શરૂ કરી અને નવી સાયકલ પણ લીધી. હીરો રેંજર. ૧૦૨૫/- રૂપિયામાં. સરસ લાલ રંગની. હવે એમાં embarrassing એ બન્યું કે મને મોટી સાયકલ બરાબર નહોતી આવડતી એટલે ત્રણ-ચાર વખત મસ્ત રીતે પડ્યો. એકાદ વાર તો ક્લાસની છોકરીની સામે પડ્યો. ના ચાલે. તો પણ ચલાવ્યું.

ધોરણ ૬

છઠ્ઠું ધોરણ આ માટે બહુ જાણીતું નથી, પણ નિરવ પછી મારો બીજો નંબર હતો તે મને નડતો. ખાસ કરીને મૌખિક પરીક્ષાઓમાં. બીજી પરીક્ષા પછી મારો ક્રમાંક જોખમાયો એટલે વાર્ષિકમાં થોડી મહેનત કરીને સાચવી લીધું હતું એવું યાદ છે.

ધોરણ ૭

સાતમા ધોરણમાં આવ્યો ત્યારે કોમ્પ્યુટર વિષય નવો આવ્યો અને બધાં વર્ગોના “હોંશિયાર” વિદ્યાર્થીઓને ભેગા કરીને એક વર્ગ રચવામાં આવ્યો (અમારો હતો ૭ એ). પહેલી ઘટના એ બની કે ક્લાસ પ્રમુખની ચૂંટણીમાં મારો પોતાનો મત મેં બીજાને આપ્યો તોય પ્રમુખ હું બન્યો. છેવટે, આ સ્વીકારવું પડ્યું અને નક્કી કર્યું કે હવે ક્યારેય પ્રમુખ પદની દાવેદારી ન કરવી. થોડાક સમય માટે હું પદભ્રષ્ટ પણ કરવામાં આવ્યો પરંતુ પાછો સ્થાપિત કરાયો. પદભ્રષ્ટ દરમિયાન હું નિરાશ નહોતો થયો પણ ખુશ થયો હતો 😀 જે હોય તે, મજા હતી.

ધોરણ ૮

આઠમા ધોરણમાં સાયકલ પર સ્ટાઇલો મારવામાં ધોરણ ૫ જેવું તો એકાદ-બે વખત થયેલું. તો પણ, એટલું બધું નહી. આઠમા ધોરણમાં આવ્યા પછી ખબર પડીકે અહીં તો ભણવાનું અઘરું છે, ie મહેનત કરવી પડશે. હવે, અહીં સંગીત અને ચિત્ર બેમાંથી એક પસંદગી કરવાની હતી. બાય ડિફોલ્ટ, જે છોકરા-છોકરીઓ સંગીતમાં સારા હોય એને ધરાર સંગીત લેવું પડતું હતું. અમને તો ગીત-સંગીત ગમે નહી અને ચિત્રકામ આવડે નહી એટલે શું કરવું એમાં મૂંઝવણ પણ એટલિસ્ટ સંગીતમાં તો ગાવું પડે એ અમને ન ગમ્યું. સંગીત શિક્ષક પંડ્યા સાહેબ ક્લાસમાં એક એક જણાં પાસે ગીત ગવડાવે અને લોકોએ સરસ ગીતો ગાયા. મારો ક્રમ આવ્યો ત્યારે મેં કહ્યું, સાહેબ મને કોઇ જ ગીત નથી આવડતું. સાહેબે કહ્યું, રાષ્ટ્રગીત તો આવડે ને, એ ગા. અત્યારે કહેતા શરમ આવે કે રાષ્ટ્ગીત પણ મેં સારું નહોતું ગાયું અને છેવટે ચિત્રકામ અમારા ભાગે આવ્યું કે અમે પસંદ કર્યું 🙂

ધોરણ ૯ અને ૧૦ની આવી ક્ષણોની વાતો આવતી પોસ્ટમાં, ક્યારેક!

સૌથી ગમતી સ્વિચ

ઉપરોક્ત સ્વિચ બપોરે ૨ થી ૪ બહુ કામમાં આવે છે, ખાસ કરીને કવિન જ્યારે ઘરે હોય ત્યારે. તેને હજુ આ કરામતની ખબર નથી. જ્યારે ખબર પડશે ત્યારે.. 🙂

જાત વિના સૌ જૂઠું જી!

જાતે કરવું, જાતે ફરવું
જાતે-જાતે હાય-હેલો

ચેતવણી: આ પોસ્ટ જાતિ-જ્ઞાતિવાદનો પ્રચાર કરતી નથી.

૧ તોલાનો ફરક..

* બે દિવસ પહેલા કવિન જોડે પતંગની ખરીદી કરવા ગયો.

એક કોડી પતંગો લીધી અને હું ગણીને જોતો હતો કે ૨૦ છે કે પછી પેલી વખતે થયેલું તેમ ૧૯ જ છે. દુકાનવાળો કહે, ૨૦ જ હોય. મેં કહ્યું, જુઓ કાકા, સોનાની ખરીદીમાં એકાદ-બે તોલા ઓછું હોય તો ચાલે, પણ પતંગમાં ન ચાલે.

પેલા કાકાને આદ્યાત લાગ્યો હશે એ નક્કી 😀

કાર વોશ

* બે દિવસ પહેલા સાંજે એક ફોન આવ્યો..

લેડી: હું વસઇથી ફલાણી કાર સર્વિસ કંપનીમાંથી બોલું છું. કાર વોશ પર અમે આકર્ષક ઓફર શરૂ કરી છે. શું તમને રસ છે?

હું: ના.

થોડા સમય પછી ફરીથી ફોન આવ્યો..

લેડી: હું વસઇથી ફલાણી કાર વોશ કંપનીમાંથી બોલું છું. તમને રસ છે?

હું: મારી પાસે કાર નથી. શું તમે સાઇકલને વોશ કરી આપો છો?

લેડી: સોરી સર.

હું: ઓકે 😀

ફટાકડા – ૨

* અમે ધાર્યું હતું તેમ, ફટાકડા ન ફોડવાનો સંકલ્પ એકાદ દિવસ ચાલ્યો. પછી છેલ્લે છેલ્લે માળિયાંની સાફ-સફાઇ કરતાં તેમાંથી ગયા વર્ષના વધેલા ફટાકડાઓ મળ્યા એટલે કવિને એક દિવસે તે ફોડ્યા અને પછી પોકેમોન કાર્ડ્સના બજેટમાંથી અડધાનો ખર્ચ ફટાકડામાં કરવામાં આવ્યો (એને પ્લાન બી કહેવાય?) 🙂

IMG_20171019_124546_710
.. અને લાગે છે કે સદામ હજુ પણ લોકપ્રિય છે 🙂

ફટાકડા

* સુપ્રીમ કોર્ટે દિલ્હીમાં ફટાકડા (વેચવા પર) પ્રતિબંધ મૂક્યો એ સાથે કવિને પણ અમને કહ્યું કે હું પણ આ દિવાળીમાં ફટાકડા નહી ફોડું. તેની આ સમજ પર અમને આનંદ થયો પણ સામી એવી શરત હતી કે પેલા ફટાકડામાં ખર્ચવાના પૈસાની જગ્યાએ પોકેમોન કાર્ડ લેવામાં આવશે. હવે ૨-૩ હજાર રૂપિયાના પોકેમોન કાર્ડ અમારા ઘરમાં રખડતા હોય એ દ્રશ્ય મારી નજરે આવે છે ત્યારે થાય છે કે આના કરતાં તો ફટાકડા ફોડીને પાર મૂકવો સારો 😀

મ્યુચ્યુલ ફંડ્સ..

.. આર સબ્જેક્ટ ટુ માર્કેટ રિસ્ક. પ્લીઝ રીડ ધ ડોક્યુમેન્ટ કેરફૂલી. ના, આ પોસ્ટ તેના વિશે નથી, પણ એ લોકો જોરદાર રીતે આપણો બર્થ ડે, એનિવર્સરી યાદ રાખે કે આપણે પોતે ભૂલી ગયા હોઇએ પણ તેઓ ન ભૂલે.

😀

કમ સપ્ટેમ્બર

* ખબર નહી કેમ પણ સપ્ટેમ્બર મહિનો આવે ત્યારે મને કંઇક થવા લાગે છે (સામાન્ય રીતે મારું ગરમ રહેતું મગજ વધુ ગરમ થાય!). થોડો વિચાર કરતાં લાગ્યું કે આવું સામાન્ય રીતે નવરાત્રી અને દિવાળી વચ્ચે થાય. હવે આ સમય દરમિયાન અમારે પરીક્ષાઓ રહેતી અને આપણને પરીક્ષાઓ ગમતી નહી. આ સાયકોલોજીકલ અસર હજુ છે, એટલે મગજ ગરમ થવું સામાન્ય છે.

અને હા, હેપ્પી ટીચર્સ ડે.

મારી ડ્રીમ જોબ – મોજાજોજો!

.. એટલે કે મોજાંની એક મસ્ત દુકાન બનાવવાની.

આ પણ જુઓ: સોકડોપિંગ

ધ હાફ ગર્લફ્રેન્ડ

* મારો નવો મોબાઈલ ફોન ૮ જીબી રેમ અને ૧૨૮ જીબી સંગ્રહ ક્ષમતા ધરાવે છે. મારું લેપટોપ ૧૬ જીબી રેમ અને ૨૫૬ જીબી હાર્ડડિસ્ક ધરાવે છે. એટલે કે મોબાઈલ લેપટોપ કરતાં અડધો છે. એટલે કે તે મારી ગર્લફ્રેન્ડ થયો ને? 😀 જોકે મેકબૂક હવે ગમતું નથી એટલે નવું લેપટોપ ઓફિસમાંથી આવે ત્યારે આ હાફ ગર્લફ્રેન્ડ કદાચ ક્વાર્ટર ગર્લફ્રેન્ડ બને તો નવાઇ નહી.

રેસ રિપોર્ટ: ૧૨ કલાક મુંબઈ સ્ટેડિયમ

* ઘણા વખત પછી આ વખતે રેસ રિપોર્ટ લઇને આવ્યો છું, તો દોડ્યું-ચાલ્યું માફ કરજો 😉

* એમાં થયું એવું કે ૧૨ કલાક (અને ૨૪ કલાક) સ્ટેડિયમમાં દોડવાના હતા. કોકીના ક્લાસિસ મિત્ર સોપાને મને પૂછ્યું કે તું દોડવાનો નથી? આ માત્ર ઇન્વાઇટ ઓન્લી રેસ હતી. સોપાને મદદ કરી અને આપણે દોડવા માટે તૈયાર થઇ ગયા. થેન્ક્સ સોપાન! જોકે આ વર્ષના શરૂઆતથી દોડવાનું એટલું બધું જામ્યું નહી હોવા છતાં છેલ્લાં બે અઠવાડિયાઓમાં સારુ દોડાયુ એટલે વાંધો નહી આવે એમ લાગ્યું.

શનિવારે બીબ નંબર લેવા જવાનું કષ્ટદાયક કામ સવારની ફાસ્ટ લોકલ પકડીને (વધુ એક સિદ્ધિ) પૂરુ કર્યું. શનિવાર પણ દોડમદોડી વાળો રહ્યો અને સવારે વહેલા (૨.૩૦ વાગે ઉઠીને) જવાનું હતું તો મારે બે એલાર્મ મૂકવી પડી. નસીબજોગે સવારે સમયસર તૈયાર થઇને પેલી ઉબર બોલાવી અને આવી પણ ગઇ. (સાઇડ સવાલ: ઉબર વાળા ડ્રાઇવર કેમ ગુગલ મેપ્સ વાપરતા નથી અને પોતાની હોશિંયારી બતાવે છે?) ત્યાં પહોંચીને પહેલા મીરા-ભાયંદર રનર્સ અને પછી સોપાનને ચાર વર્ષ પછી પહેલી વાર મળ્યો અને વાતોના વડાની જોડે ઉપમા અને ચા નો બ્રેકફાસ્ટ કર્યો.

૪.૪૫ વાગે બધા ભેગા થયા અને ૫ વાગે રનિંગ શરૂ થયું. દર ૧ કલાક પછી દોડવાની દિશા બદલવાની હતી (એટલે કંટાળો ન આવે?) અને અમારે પહેલી ૩ લેન (ટ્રેક)માં દોડવાનું હતું. સ્ટેડિયમમાં હું બેંગ્લોરના દિવસો પછી પહેલી વખત દોડ્યો. હવે અમને બધાને એમ હતું કે મુંબઈનો વરસાદ અમારા પર કૃપા કરશે પણ તેવું ન થયું. આગલી રનિંગ બેચ (સાંજે પ થી સવારે ૫) વાળાઓએ અમને જાણકારી આપી કે રાતનું રનિંગ તો ભયાનક ભેજ વાળું અને ગરમ હતું. સવારે લગભગ ૧૦ વાગ્યા સુધી અત્યંત ભેજ અને ગરમી રહી. જોકે ધીમે-ધીમે પવન ફરકવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી અને ૧૦.૩૦ પછી વરસાદ ચાલુ રહ્યો તો છેક ૧૨.૩૦ સુધી વરસાદ આવ્યો. તકલીફ એ થઇ એ મારા જેવા એક અને માત્ર એક શૂઝ ધરાવતા લોકો પાસે એજ શૂઝમાં દોડ્યા સિવાય કોઇ ચારો હતો નહી. મને જોકે કોઇ તકલીફ થઇ નહી અને બપોરે દાળ-ખીચડી અને ભૂંગળા ખાઇને પણ અમે દોડવાનું ચાલુ રાખ્યું. દર ચાર કલાકે અમારે મેડિકલ ચેક-અપ હતું અને એવરીથિંગ વોઝ ઓકે (ડોક્ટરે એવું કહ્યું!). ૧ વાગ્યાની આસપાસ વરસાદ સદંતર બંધ થઇ ગયો હતો અને કોકીએ ફોન કરી કહ્યું કે અહીં તો જોરદાર વરસાદ છે. કોકી-કવિનને સ્ટેડિયમ આવવાના પ્લાન પર વરસાદ ફરી વળતો દેખાયો પણ ૨ વાગ્યાની આસપાસ કાંદિવલી કોરુ થયું હશે એટલે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમ આવવા માટે નીકળ્યા. ત્યાં સુધીમાં મારું દોડવાનું ઝડપથી ચાલવા પર આવી ગયું હતું.

૨ વાગ્યા પછી મારી સરેરાશ અત્યંત ઘટી ગઇ અને લક્ષ્ય ૮૦ કિમીની જગ્યાએ ૭૫ પર પહોંચ્યું. ૩.૪૦ વાગે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમમાં દેખાયા ત્યારે આ ૭૫ કિમી પણ દૂર દેખાતા હતા અને છેલ્લા કલાકમાં ૭૨ (મારા અત્યાર સુધીનું સૌથી વધુ રનિંગ અંતર) ની ઉપરનું લક્ષ્ય નક્કી કર્યું. છેવટે છેલ્લાં ૨ ચક્કર કવિન પણ મારી જોડે દોડ્યો અને ૭૩.૫ કિમી અંતર સાથે ૧૨ કલાક પૂરા થયા.

મારા પગ તો કોઇ ફિરંગી જેવા ધોળાધબ થઇ ગયા હતા અને પાંવમેં પડ ગયે છાલે. ટેક્સીમાં ઘરે આવ્યા અને ભારત-સા.આ.ની મેચ ઝોકાં ખાતા-ખાતા જોઇને દિવસ પૂરો થયો.

થોડા ફોટાઓ વગેરે ફેસબુકમાં મૂક્યા છે.

અને હા, સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/athletes/3157786

કરસનદાસ: પે & યુઝ

કરસનદાસ!

* ગયા અઠવાડિયે આ ફિલમ જોવાનું અચાનક નક્કી કર્યું અને ભારે રહેલ વીકએન્ડનો બોજ હળવો કરવા માટે અમે સૌથી નજીકના પ્રિય અને હવે લગભગ બંધ થવાની અણી પર (હવે આ મોલ બંધ થાય તો પેલી એક દુકાનની પોસ્ટની જેમ અમારો કોઇ વાંક નથી!) એવા રઘુલીલા મોલમાં અમે ગયા.

સરપ્રાઇઝ! થિયેટર લગભગ ભરેલું હતું અને મોટાભાગના લોકો ૫૦+ લાગતા હતા. જેમ-તેમ જાહેરખબરોનો સહન કરી મુવી શરૂ થયું અને શરૂઆત સરસ રહી. તિલોક અને સુંદર – બંનેનો અભિનય સરસ છે તો ચિનુભા જામે છે. કદાચ ચિનુભાએ જાતે કોઇ વસ્તીમાં રહી આવા કેરેક્ટરનું સચોટ અવલોકન કર્યું હશે! શિશિરભાઇએ લખેલું તેમ બેકગ્રાઉન્ડમાં ચેન્નાઇ એક્સપ્રેસની થીમ ધરાવતું સંગીત થોડું ખૂંચ્યું પણ ઓવરઓલ ડાયલોગ્સ (એકાદ બિનજરૂરી દ્વિઅર્થી સિવાય) થી માંડીને એક્ટિંગ સુધી બધું મસ્ત રહ્યું. રોંગ સાઇડ રાજુ પછી થિયેટરમાં મુવી જોવાની મઝા પડી (વચ્ચે બાહુબલી- ૨ જોયેલું તે અપવાદ ગણાય).

આશા રાખીએ કે આવા વધુ વૈવિધ્ય વિષય ધરાવતી ફિલ્મો ગુજરાતીમાં બને અને ક્યારેક આપણે પણ કાન કે નાક ફિલ્મ ફેસ્ટિવલમાં જઇએ 🙂

PS: ઉપરોક્ત છબી પ્રતિકાત્મક છે અને ફિલમ પૂરી થયા પછી “કરસનદાસ: ફ્રી ટુ યુઝ”ની બહાર લેવાઇ છે.

એક દુકાન..

* અમારા ઘરની નજીકમાં એક દુકાન હતી. ત્યાં પેલી સોસિયો મળતી હતી (PS: આ વિકિપીડિયામાં મૂકેલો ફોટો ત્યાં જ લીધેલો!) અને થોડા સમય પછી તે બંધ થઇ હતી. અમારા પેટ પર લાત પડી. થોડા સમય પછી ત્યાં એક ઘડિયાળ વાળાની દુકાન ખૂલી. ત્યાં અમે અમારી ત્રણ-ચાર ઘડિયાળો રીપેર કરાવી, પેલી કેસિયોની ઘડિયાળનો પટ્ટો પણ ત્યાં સરખો કરાવ્યો અને થોડા સમય પછી એ પણ બંધ થઇને શેરડીના રસની દુકાન ખૂલી.

હવે, કવિને ત્યાં શેરડીનો રસ પીધો છે. હવે આજ-કાલમાં હું ત્યાં જઇશ એટલે એ પણ બંધ થઇ જશે 😀

ઉલ્ટા-પુલ્ટા

* ના. આ પોસ્ટ આપણા માનીતા સ્વ. જશપાલ ભટ્ટીની લોકપ્રિય સીરીઝની નથી. આ પોસ્ટ છે, દિ.ભા.ના ઉલ્ટા-પુલ્ટાની. થયું એમ કે આપણે એડબ્લોકરો (એડબ્લોક પ્લસ, ક્રોમ એક્સટેન્શન) નો ભરપૂર ઉપયોગ કરીએ. ખાસ કરીને ક્લીક-ક્લીક કરીને કમાણી કરવા માટે ક્લીક કરવા માટે લોકોને ભરમાવતી વેબસાઇટો પર આપણે બહુ નિયંત્રણો મૂકીએ (જાવાસ્ક્રિપ્ટ ઝિંદાબાદ). તો આપણા સુપર સ્માર્ટ દિ.ભા.એ પોતાની વેબસાઇટ પર એવી સ્ક્રિપ્ટ મૂકી કે જો હું બ્રાઉઝરમાં દિ.ભા.ની સાઇટ જોવું તો…

ઉલ્ટા-પુલ્ટા દિ.ભા. કે ભા.દિ.?

હવે આ તો દર વખતે તો હેરાનગતિ કહેવાય. થોડો અખતરો કર્યો પણ કંઇ ઉપાય ન મળ્યો. છેવટે આપણું માનીતું એવું સ્ક્રિપ્ટસેફ, ક્રોમ એક્સટેન્શન મદદે આવ્યું (હું પહેલેથી બધી જાવાસ્ક્રિપ્ટો બ્લોક જ રાખું છું અને જરૂર હોય એને જ વ્હાઇટલિસ્ટ કરવાની) અને દિ.ભા.ની સાઇટની બધી જાવાસ્ક્રિપ્ટો બ્લોક કરી દીધી.

અને, આ કામ કરી ગયું!!

ભલું થયું ભાંગી જંજાળ, ક્લિકની ગઇ માયાજાળ! 😉