મીની ડેબકોન્ફ મુંબઇ ૨૦૧૫

* હોની (મીની ડેબકોન્ફ) અને અનહોની (મુંબઇ મેરેથોન ૨૦૧૫)ને કોણ ટાળી શકે છે? જે થવાનું હતું તે થયું. હવે આ પોસ્ટને બે ભાગમાં વિભાજીત કરી દેવામાં આવી છે, જેથી જેને દોડવાં વિશેની પોસ્ટ ન જોવી હોય એમને શાંતિ રહે. આ શું, દોડ-દોડ કરે છે, આ માણસ?

* સૌથી પહેલાં વાત કરીએ હોનીની (ના. ધોનીની નહી). મુંબઇ મીનીડેબકોન્ફ ૨૦૧૫ની. તારીખ મોડાં-મોડાં આવી કારણ કે મુંબઇમાં કોઇ કોન્ફરન્સ કરવી હોય તો ક્યા ંકરવી એ સળગતો પ્રશ્ન છે. વધુમાં બજેટ પણ જોવું પડે. આઇ.આઇ.ટી. મુંબઇનું કામકાજ એમ તો સારું, પણ સરકારી કામકાજ તમને ખ્યાલ જ છે. છેવટે, બધું સારું થયું અને તારીખો નક્કી થઇ. મને પછી યાદ આવ્યુ ંકે બીજા દિવસે તો મેરેથોન છે! વેલ, જે હોય તે, મારી ટોક પણ સબમિટ કરી દેવામાં આવી. વેબસાઇટ અપડેટ કરવા (એ પણ, જસ્ટ ડેબિયન સર્વર પર, એક્ચ્યુલ વેબસાઇટ નહી) સિવાય આમાં મારો કોઇ ફાળો નહોતો. વોલિયન્ટર્સ ઓછાં હતાં, પણ મજબૂત હતા.

કોન્ફરન્સ માટે વહેલી સવારે નીકળ્યો અને સમયસર પહોચ્યો ત્યારે સૌથી પહેલાં કુમાર અને જલધર વ્યાસ મળ્યા. અમે ત્રણેય જણાંએ ડેબકોન્ફ ૧૦ (ન્યૂ યોર્ક)ની ટી-શર્ટ પહેરી હતી. એ એવી અનેક ડેબકોન્ફમાંની હતી, જ્યાં હું જતાં-જતાં રહી ગયો હતો ;)

ત્રણ ડેબિયન ડેવલોપર્સ
જલધર, કુમાર અને કાર્તિક – ત્રણ ડીડી.

ઉપરોક્ત ચિત્રમાં મારા મોઢાં પર જે ખુશીની ઝલક દેખાય છે, એ જલધર અને કુમારને મળીને છે, બાકી આખું અઠવાડિયું ભયંકર થાક લાગે એવું જ કામ-કાજ, દોડાદોડી હતી (એની વાત વળી અલગ પોસ્ટમાં, પછીથી).

થોડો સમય આડા-અવળી વાતો કરી અને કોન્ફરન્સ શરુ થઇ. પ્રો. કુમાર અને કાનને શરુઆતી પરિચય આપ્યો અને ફોસી ટીમ વિશે માહિતી આપી. ત્યારબાદ ત્રણ રુમમાં અલગ-અલગ વિષયો પર ટોક હતી. લંચ પછી મને રવિ અને કૃપા મળ્યા. રવિની ઓળખાણ બ્લોગ (કે ફેસબુક)થી થયેલી અને અમે મીનીડેબકોન્ફ ૨૦૧૧માં મળેલાં. અચાનક કોઇને મળવાનો આનંદ થાય એ વાત અલગ પોસ્ટનો વિષય છે.

લંચ ઓકે હતું (બજેટ પ્રમાણે સારું હતું). ચા-કોફી તો ગુલમહોરમાં જ કરવા પડે. મારી ટોકમાં કંઇ ખાસ ભલીવાર હતો નહી, પણ જલધર, કુમાર અને બીજાં લોકો જોડે ડેબિયનનાં ભારતમાં ભવિષ્ય વિશે શું કરી શકાય – પર મોટી ચર્ચા કરી (જે મારી અને જલધરની ટોક હતી)! ગુગલ સમર ઓફ કોડનાં ડેબિયનનાં સ્ટુડન્ટ્સ પણ આવ્યાં હતાં, જેઓએ સરસ વિષયો પર ટોક આપી. એમાં એક એન્ડ્રોઇડ પર ડેબિયન ઇન્સ્ટોલ કરવા વિશે હતી (કુમાર સુખાની) અને બીજી એપસ્ટ્રીમ ડેટા (અભિજીત) પર.

સીજી સન્ની, શિરિષ અને અમારા બીજાં ડેબિયન ડેવલોપર – પ્રવિણ જોડે ઘણી ચર્ચા-વિચારણાએ આ ડેબકોન્ફનું બીજું જમા પાસું હતું. (PS: આઇ લવ કોરિડોર ચર્ચાઓ. દા.ત. કોઇના ઘર જઇએ અને બાય-બાય કહેતી વખતે ઘરે બેઠાં હોઇએ એનાં કરતાં વધુ સમય બારણાં પર વાતો કરવા વીતાવીએ – એ ઘટનાને શું કહેવાય? એનાં માટે કોઇ શબ્દ ખરો?)

સાંજે ૫.૪૦ જેવો ઘરે જવાં નીકળ્યો. ઘરે જતાં રીક્ષામાં પૂરા ૧ કલાક ૧૫ મિનિટ (મીટર કેટલું થયું, એ પૂછવું નહી) મેરેથોન અને બીજી વસ્તુઓ માટે પેકિંગ પણ બાકી હતું. હવે, ટૂંક સમયમાં મેરેથોનની બોરિંગ પોસ્ટ માટે તૈયાર રહેજો!

સ્કૂલ રીયુનિયન, મીનીડેબકોન્ફ – ૨

* લગભગ દોઢેક કલાકની મુસાફરી અને વચમાં “એક હજાર થાંભલાવાળા મંદિર” ની મુલાકાત લઈને અમે નિટ્ટેના ગેસ્ટ હાઉસમાં પહોંચ્યા ત્યારે લગભગ પોણા બાર થઈ ગયા હતા. લોબીમાં જ ક્રિસ્ટિઅન પેરિઅર પોતાના લેપટોપ સાથે બેઠા હતા અને અમે ૪ વર્ષ પછી ફરી મળ્યા. ક્રિસ્ટિઅન એ ફ્રાન્સના ડેબિયન ડેવલોપર છે, ડેબિયનમાં તેઓ મુખ્યત્વે i18n, Samba અને બીજા પેકેજીસ સંભાળે છે. ડેબકોન્ફમાં ચીઝ-વાઈન પાર્ટી અને બીજી સોશિયલ એક્ટિવિટિ માટે તેમનું બહુ નામ છે. ૫૦ વર્ષના હોવા છતાં દરરોજ ૨૦ કિમી. દોડવું એ મોટી વાત છે અને મારા પેલા દોડ-કાર્તિક-દોડ પોસ્ટ અને પછીનો દોડવાનો શોખ ક્રિસ્ટિઅનને આભારી છે. તેમનું પેટ નેમ બુબુલે છે અને મોટાભાગે તેમને બધા બુબુલે જ કહે છે :) તેમના માટે ફેબઈન્ડિયાથી લીધેલો કુર્તો આપ્યો જે સદ્ભાગ્યે ફીટ થઈ ગયો. ફેબઈન્ડિયા આપણને ગમ્યું. પછી, ઘણીબધી વાતો કરી અને યાદ આવ્યું કે જમવાનું તો બાકી છે. થોડું જમ્યા, બીયર ટેસ્ટ કર્યો અને પછી થોડું ડેબિયનનું કામકાજ હાથ પર લીધું. દર વખતે થાય છે તેમ જ્યારે પણ હું રજા પર હોઉં કે કોન્ફરન્સ માટે જાઉં – ઓફિસમાં ક્રિટિકલ બગ્સ મારા ભાગે આવે જ છે :P

રાત્રે વીજળીના કડાકા અને વરસાદ શરુ થઈ ગયો અને અમને લેપટોપ કે કોઈક ઈલેક્ટ્રિક ઉપકરણ ન વાપરવાની સલાહ આપવામાં આવી. વાઈફાઈ પણ BSNLની લિંક ડાઉન થઈ જવાથી જતું રહ્યું અને છેવટે અમારે જમીને ૧૦ વાગે તો પથારીમાં લંબાવી દેવું પડ્યું. બીજા દિવસે સવારે વહેલાં ઉઠ્યાં. ડેનમાર્કથી આવેલા જોનાસ જોડે મુલાકાત થઈ. સરસ મજાનો બ્રેકફાસ્ટ હતો અને ફિલ્ટર કાપ્પી. ફિલ્ટર કાપ્પી પીતી વખતે હું ગમે તેવા પાપીને માફ કરી દઉં એટલી મજા આવે છે (આ વાક્યનો પ્રેરણા સ્ત્રોત – મિત્ર કુનાલ ધામી :)). કોલેજમાં ઈન્ટરનેટ સારું એવું ચાલતું હતું. ઉદ્ઘાટન, સ્ટેજ પર સન્માન વગેરે અજબ લાગ્યું કારણ કે ડેબિયનની કોન્ફરન્સમાં આ વસ્તુ અસામાન્ય છે. ફોર્મલ કપડાંની જગ્યાએ મેં તો વિચિત્ર ટી-શર્ટ પહેરી હતી કારણ કે મને ખ્યાલ જ ન હતો કે આટલું ફોર્મલ-ફોર્મલ લાગશે :) બધાંના વક્તવ્યો પૂરા થયા અને અમારી કોન્ફરન્સ શરુ થઇ. ત્યાં ચાની જગ્યા એ કંઈક બદામ-કેસર વાળું દૂધ હતું – જે મને ખાસ ભાવ્યું નહી. લાગે છે કે ત્યાં ચાનું બહુ ચલણ નથી. જમવાનું વગેરે કોલેજની કેન્ટિનમાં હતું – જે સારું હતું. ખાસ કરીને જ્યુશ વગેરે :)

સાંજે અમે બધાં ગોમટેશ્વરની મૂર્તિ જોવા ગયા અને બધાંને ભેગા કરી જતાં-જતાં સાંજ પડી ગઈ. છેક ઉપર પહોંચ્યા ત્યારે ખબર પડીકે બધું બંધ થઈ ગયું છે. આટલા અંધારામાં પહેલી વખત હું ચાલ્યો. પાછાં આવતી વખતે એ જ ભયંકર રસ્તા. નવાઈની વાત હતી કે આટલા અંધારામાં પણ અમુક લોકો રસ્તા પર ટોર્ચ વગર ચાલતા હતા. લોકલ સ્ટુડન્ટ્સે કહ્યું કે અહીં અંધારાની આદત પડી જાય છે :)

બીજા દિવસે મારી ટોક હતી જે ઠીક-ઠીક રહી. મુખ્ય કારણ એ કે મોટાભાગનાં લોકોએ ડેબિયન કે લિનક્સ વિશે પહેલી વાર સાંભળેલું. આ બધાં લોકોમાંથી જો અમને બે કે ત્રણ એવાં લોકો મળે જે ડેબિયનમાં પોતાનો ફાળો આપી શકે તો અમારી આખી મહેનત સફળ કહેવાય. છેલ્લાં બે દિવસની દોડાદોડી પછી બહુ થાકી ગયો હતો, રાત્રે વરસાદ પાછો ચાલુ થયો. મોડી રાત્રે રખડવા નીકળ્યાં અને ફરી બીઅરનો ટેસ્ટ કરવામાં આવ્યો :)

બીજા દિવસે મારે ૨.૪૦ ની ફ્લાઈટ હતી. મને એમ કે ૧૨.૩૦ જેવા નીકળશો તો ચાલશે પણ પછી નક્કી કર્યું કે ૧૧.૩૦ એ ટેક્સી શરુ કરી દેવી અને આ નિર્ણય યોગ્ય જ સાબિત થયો. રસ્તો બહુ જ ખરાબ હતો. વળી, રસ્તામાં ક્યાંક મંદિર આવતું હતું વત્તા એક્સિડન્ટ થયેલો હતો. લગભગ ૩૦ મિનિટ્સ એમાં બગડી અને સારા નશીબે પોલીસ આવી ગઈ અને બધું થાળે પડ્યું. મેંગ્લોર એરપોર્ટ બહુ નાનું છે, નવાઈ લાગી કે ત્યાં ચેકિંગ વધુ કડકાઈથી થતું હતું. અને બોર્ડિગ પાસ લીધા પછી ખાવા-પીવાની કોઈ સુવિધા નહોતી. પણ, ફ્લાઈટમાં નાસ્તો મળ્યો. ધન્ય થઈ ગયા :) મુંબઈ એરપોર્ટ – એઝ યુઝયલ – કેઓટિક વાતાવરણ. મોડી ફ્લાઈટ અને અમદાવાદ એરપોર્ટ પર જી-ઓટોની મગજમારી. માંડ-માંડ ઘરે આવ્યો ત્યારે થાકી ગયો અને પાછો એકલો હતો એટલે ડિનર મૂક્યું પડતું અને ડેનિશ ચોકલેટની મજા લીધી :P

ફોટા વગેરે પિકાસા પર અહીં મૂક્યા છે.

સ્કૂલ રીયુનિયન, મીનીડેબકોન્ફ – ૧

* ૨૫ તારીખે અમારી સ્કૂલ બેચ ૧૯૯૭ના વિદ્યાર્થીઓનું સંમેલન રાખેલું હતું. આ માટે આયોજન ક્યારનું ચાલતું હતું. ફેસબુક વગેરે પર ટકી રહેવાનો જુસ્સો મને આના કારણે જ આવતો હતો :) છેવટે ૨૫ તારીખે અમે જીજ્ઞેશની ગાડીમાં (વેલ, ઘણી રાહ જોવડાવી આ આર્કિટેકે :P) પાલનપુર આવ્યા. ઘરે આવી, થોડી સાફ-સફાઈ કરી, આરામ કર્યો અને પછી વિનયના ઘરે ગયા. પરેશ ત્યાં આવ્યો, પણ ત્યાં સુધીમાં ૪ વાગી ગયા હતા (કાર્યક્રમ ૧ વાગે શરુ થતો હતો. અમે પરિચય અને થોડી ગેમ્સ વગેરે મિસ કરી). ત્યાં ગયા ત્યારે કંઈક ગેમ્સ ચાલતી હતી. ઘણાં મિત્રો સ્કૂલ છોડ્યા પછી પહેલી વખત મળ્યાં. ઘણાં બધાંની ઓળખાણ ન પડી અને ઘણાં બધાં એવાં જ લાગતાં હતાં :) કવિનને પણ મજા આવી ગઈ. સ્પાઈડરમેનનું માસ્ક પહેરી તેણે ઘણી ધમાલ મચાવી. બાલારામ રિસોર્ટ મારી ફેવરિટ જગ્યા છે (જોકે બહુ વખત જવા મળતું નથી). ક્યારેક વળી ત્યાં રાત્રે રોકાશું અને તારાઓ અને આગિયાઓના ફોટાઓ પાડીશું. ફરી ક્યારેક. ફોટા વગેરે ફેસબુક પર મૂક્યા છે.

ટૂંકમાં  – મજા આવી.

બીજા દિવસે સવારે મહેનત કરી વેસા પહોંચ્યા. વેસા મોટાભાગે આરામ જ કરવાનો હતો અને સાંજે મારે છાપીથી અરાવલી ટ્રેનમાં અમદાવાદ પાછા આવવાનું હતું. સદ્ભાગ્યે ટીકીટ કન્ફર્મ થઈ ગઈ અને સીટ મળી ગઈ. બાજુમાં એક ઘરડાં કાકા બેઠા હતા. કોકીને ફોન કરવા મારો ફોન કાઢ્યો અને વાત કર્યા પછી મૂક્યો ત્યારે પેલા કાકાએ વાતો શરુ કરી. એમની પાસે સેમસંગ ગેલેક્સી S1 હતો અને થોડી વાત-ચીત પછી ખબર પડી કે તેઓ ફોનનો સરસ ઉપયોગ કરે છે. જમીનના સોદામાં તેઓ જાત-જાતની એપ્સ ઉંચાઈ, અંતર અને માપ લેવા વાપરે છે. ઈદનો ચાંદ કે પછી નમાઝનો સમય જાણવાની એપ્સ પણ તેમણે બતાવી. અરે, અવાજનું પ્રદૂષણ માપવાની એપ્સ હોય એ મને ત્યારે જ ખબર પડી. એમની જોડે જાત-જાતની વાતો કરી. રહેવા માટે કયું શહેર સારું એ વાત પર ચર્ચા કરવાની મજા આવી. મહેસાણાથી એક બીજા ભાઈ ડબ્બામાં આવ્યા એ પણ મુંબઈના ઓળખીતા નીકળ્યા અને બોરિંગ મુસાફરી રસપ્રદ બની. ફોનનો ખરેખર પ્રેક્ટિકલ ઉપયોગ ઘણાં સમય પછી જોયો. મોંઘો ફોન લાવવો અને માત્ર કોલ માટે વાપરવો એ બોઈંગને અમદાવાદથી ગાંધીનગર જવા જેવું છે. ધન્યવાદ એ અનામી કાકા અને એમનાં વિચારોને.

ઘરે પહોંચ્યો. સવારની ટેક્સી બૂક કરાવેલી હતી જે અત્યંત મોંઘી પડી અને સમય કરતાં વહેલી આવી એટલે ઉતાવળમાં શેવિંગ ક્રીમ, કાંસકો, તેલ અને એક જોડી મોંજાં ભૂલી ગયો. ઉતાવળમાં લગેજની ચાવી ક્યાં મૂકી એય ભૂલી ગયો અને નક્કી કર્યું કે ત્યાં જઈને લોક તોડી નાખીશ. એરપોર્ટ પર હેન્ડબેગ ચકાસી તો ચાવી મળી એટલે હાશ થઈ. આજ-કાલ કદાચ કનેક્ટિંગ ફ્લાઈટ્સના બોર્ડિંગ પાસ જોડે જ આપી દે છે અને લગેજ સીધો જ છેલ્લાં એરપોર્ટ પર આવે છે. નવાઈ લાગી. વધુ નવાઈ લાગી જ્યારે આ વખતે પ્લેનમાં સરસ જમવાનું મળ્યું :) મેંગ્લોર પહોંચ્યો ત્યારે બાજપે એરપોર્ટ પર વાસુદેવ અને ભૂષણ લેવા માટે આવ્યા હતા. બન્નેને પહેલી વાર મળ્યો અને પછી શરુ થઈ ૧.૩૦ કલાકની મુસાફરી. રસ્તા ભયંકર વાંકાચૂકા અને એનાથી વધુ ભયંકર હતા સામે આવતાં વ્હીકલ્સ.

મીની ડેબકોન્ફનો રીપોર્ટ પછીની પોસ્ટમાં..

PS: બેક ટુ ઓફિસ વર્ક.