૩૦૦

* ફાઇનલી, મુંબઇ-નાસિક-મુંબઇ (એટલે કે મુલુંડ-નાસિક-મુલુંડ)ની ૩૦૦ કિમીની સાયકલિંગ BRM પૂરી કરવામાં આવી. આગલા દિવસ સુધી નક્કી નહોતું કે જવું કે ન જવું (એટલે કે બહુ મૂડ નહોતો). તેમ છતાંય, સવારે એલાર્મ પછી કોકીએ દર વખતની જેમ મારા ખભા પર હાથ મૂકીને થોડો જગાડ્યો ત્યારે જ જાગ્યો :) ઘરેથી જયદીપની જોડે જવાનું હતું એટલે બોરિવલી ગયો અને ત્યાંથી મુલુંડ. એકસ્ટ્રા ૨૮ કિલોમીટરનું વાર્મ-અપ.

૬.૧૫ એ સફર શરુ થઇ. પહેલાં ૮૦ કિલોમીટર ૪ કલાક કરતાં ઓછા સમયમાં પૂરા થયા. ત્યાર બાદના ૨૦ કિલોમીટર એ આપણો ફેવરિટ – કસારા ઘાટ. નાસિક ૧૫૩માં માર્ક પર હતું, જ્યાં પહોંચતા બપોરે ૨.૪૧ થઇ ગયા હતા. લસ્સી અને વડા પાઉંનો નાસ્તો કરીને પાછી સવારી શરુ કરી ત્યારે વરસાદ શરુ થઇ ગયો હતો. મને એમ કે ખાલી છાંટા-પાણી થશે એટલે વાંધો નહી આવે. મારી પાસે તો આ વખતે પ્લાસ્ટિકની બેગ પણ બરોબર નહોતી. તો પણ કસારા ઘાટ અમે અજવાળામાં ક્રોસ કરી લીધો. આ પહેલાં પાછલાં ટાયરમાં એક વાર હવા ભરવી પડી હતી.

કસારા ઘાટ પછી એક ધાબા પર જમવા માટે રોકાયા ત્યારે GPS ૨૧૩ કિલોમીટરનું અંતર બતાવતું હતું. સરસ મજાનાં ગરમ જીરા રાઇસ-દાલ ફ્રાય ખાધાં ત્યારે થોડી તાકાત આવી પણ પછી ખબર પડી કે, ટાયર ઇઝ પંકચર. માંડ-માંડ ટ્યુબ બદલી અને શરુઆત કરી. બીજાં ૧૦ કિલોમીટર ગયાં અને ફરી ઘડાકાભેર પંકચર. આ વખતે અંધાર વત્તા થાક વત્તા વરસાદનો ડેડલી કોમ્બો. જયદીપ જોડે ન હોત તો હું કોઇ ટ્રકની લિફ્ટ લઇ લેત (બીજો કોઇ વિકલ્પ જ ન હતો!!). લેસન નંબર ૧: હજી વધુ સારી લાઇટ સ્પેરમાં રાખવી. લેસન નંબર ૨: પંપ સારો લેવો. ફરી ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યાં. હવે જયદીપ થાકી ગયો હતો પણ બે સોફ્ટવેર એન્જિનિયર જોડે હોય ત્યારે કોફી, જાવા, જીવન અને યુનિવર્સની વાતો કરતાં-કરતાં સફર આરામથી થઇ જાય. આસનગાંવ જઇને ગરમ ગરમ કોફી પીધી અને નક્કી કર્યું કે ગમે તે થાય, સમયસર જ પહોંચશું. છેલ્લાં ૨૦ કિલોમીટર જીવ નીકળ્યો, પણ પહોંચ્યા – ૧.૫૭ સવારે (સ્ટાર્વા થોડું મોડું બંધ કર્યું, આ ઓફિશિયલ ટાઇમસ્ટેમ્પ એટલે કે સમયછાપ છે!).

* હવે? ૪૦૦ કિલોમીટર :)

અપડેટ્સ – ૧૬૦

* હેલ્લો ઇન્ડિયા. (અને, હેલ્લો નો લગેજ પણ!) લગેજ મોડા પડવાની શક્યતા તો હતી, કારણ કે ડલ્લાસ થી એટલાન્ટા અને એટલાન્ટા થી એમસ્ટરડેમ થી મુંબઇ. ખાસ કરીને એમસ્ટરડેમમાં બે ફ્લાઇટ વચ્ચે ૪૦ મિનિટ કરતાં પણ ઓછો સમય હતો. સદ્ભાગ્યે કોઇ ફ્લાઇટ મોડી નહોતી, નહીતર નો લગેજની જગ્યાએ નો કાર્તિક હોત. એટલે કે, મોડો-મોડો કાર્તિક એમ કહેવાત.

* થાને હિરાનંદાની હાફ મેરેથોનની તારીખ જતી રહી છે, પણ વાંધો નહી. બહુ થઇ ગયું દોડવાનું. એટલે, ફરી પાછાં મુંબઇ-નાસિક-મુંબઇની સાયકલ સવારી કરીશું (અને, આ વખતે પૂરી પણ કરવામાં આવશે!). કસારાઘાટ, સાવધાન!

* કદાચ પહેલીવાર કવિન માટે કોઇ જ ટોય-રમકડું લાવ્યો નથી, પણ કવિને ટેમ્પરેચર ગુમાવ્યું નહી. શાબાશ, કવિન :D

* વન પ્લસ વાળા ઢગલાબંધ આમંત્રણો મોકલ્યા કરે છે.

* બીજું શું? કામ-કાજ ફરી પાછું શરું. જોકે સરવાળે ૪ દિવસ કોન્ફરન્સ, ૭ ફ્લાઇટ્સ, લે-ઓવર, ખોવાયેલ સામાન, જેટ લેગ, ઠંડી, મેરેથોન અને ટેન્શન – વજન એટલું જ છે ;)

* છેલ્લે. યુગયાત્રા – યશવન્ત મહેતા (લેખ આજે જ બનાવ્યો છે, એઝ યુઝઅલ, કોઇની પાસે યશવંતભાઇનો ફોટો હોય તો, કોમન્સમાં મોસ્ટ વેલકમ!) આવી ગઇ છે. પહેલા વાંચેલી અને રેડિયો પર સાંભળેલી આ વિજ્ઞાન સેમી-નોવેલ મળતાં મને અનેરો આનંદ થયો છે. રીવ્યુ અને અલગ પોસ્ટ આવતી કાલે કે પરમ દિવસે ચોક્કસ!

મુંબઇ મેરેથોન ૨૦૧૫

આખરે આ પોસ્ટ આવી ખરી!

* વેલ, અમને ખબર હતી કે અહીં ધબડકો થવાનો છે. કારણ?
૧. આગલું અઠવાડિયું લગભગ સતત બહુ કામ હતું. ઓફિસ. બહારનું કામ. વગેરે વગેરે. સતત બે દિવસ સુધી મોડા સુધી જાગવાનું આવ્યું, એ પણ ૪-૫ વાગ્યા સુધી.
૨. આગલા દિવસની મીની ડેબકોન્ફ.
૩. અપકમિંગ પ્રવાસની તૈયારીઓ.

જે હોય તે. સવારે પહેલી લોકલ પકડીને આઝાદ મેદાન પહોંચ્યો. ત્યાં જાણીતા ચહેરાઓ મળ્યા અને ૫.૪૦ જેવી રેસ શરુ થઇ. સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચતા અમને પાંચ મિનિટ થઇ. શરુઆતનાં ૧૫ કિલોમીટર (સી-લિંક સુધી) વ્યવસ્થિત રહેવા જોઇએ એની જગ્યાએ ૨ કિમી પર જ પગ લથડવા માંડ્યા, પણ પછી ઓકે-ઓકે લાગ્યું એટલે ૨૦ કિમી સુધી વાંધો ન આવ્યો. ઇન ફેક્ટ, ૩૦ કિલોમીટર સુધી હું બરોબર હતો. ૩૨ કિલોમીટરના બુંદિયાળ માર્કર પર પગ ખરેખર જવાબ દેવા માંડ્યા એટલે લગભગ ચાલવાનું શરુ કર્યું. વળી પાછો, પેડર રોડ આવ્યો (૩૫) એટલે બહુ ધીમો પડી ગયો અને નક્કી કર્યું કે બહુ જોર નથી કરવું અને ચાલીને જ આરામથી રેસ પૂરી કરીએ. એટલે, લોકો જોડે વાત-ચીત કરતાં આરામથી રેસ પૂરી કરી. આ વખતે તો છેલ્લાં ૨૦૦ મીટર પણ આરામથી પૂરા કર્યો. સમય? ૫.૧૧.૧૦. ટેકનિકલી પેથેટિક પ્રદર્શન ફોર સ્યોર.

કેટલાંક નિરિક્ષણો:
૧. મુંબઇ મેરેથોન બોરિંગ બનતી જાય છે. ચીઅર્સ લીડર્સ હતી પણ જોવા આવતાં લોકોની સંખ્યા ઘટેલી લાગી.
૨. ૩૫ કિલોમીટર પછી મેડિકલ-વોટર સપોર્ટ બેકાર હતો.
૩. રેસ પૂરી કર્યા પછી અંધાધૂંધી જેવું વાતાવરણ.
૪. સારી વસ્તુ એ કે આ વખતે મેડલ સારો હતો.

તો આ થઇ નાનકડી પોસ્ટ જેનો વાયદો કર્યો હતો :)

લોસ્ટ અને ફાઉન્ડ

મુંબઇ મેરેથોનની પોસ્ટ કાલે. પાક્કું.

આ પોસ્ટ છે, ખોવાયેલા અને પછી મળેલાં લગેજની. બહુ અમેરિકા-અમેરિકા કરીને અમે અહીં આવ્યા પણ જીવનમાં પહેલી વાર લગેજ ગુમાવ્યાનું દુ:ખ પણ માણી લીધું. થયું શું એવું?

પેલી મુંબઇ મેરેથોન પૂરી કરીને રાત્રે મોડાં, એટલે કે બીજાં દિવસે સવારે વહેલાંની ફ્લાઇટ હતી. ૨.૩૦ વાગે ફ્લાઇટ સમયસર ઉપડવાની જગ્યાએ અડધો કલાક મોડી ઉપડી ત્યારે જ મને ફાળ પડી કે આ લોકો અધવચ્ચે લટકાવશે, કારણ કે આગળની ફ્લાઇટ આમસ્ટરડેમમાંથી લેવાની હતી. ફ્લાઇટ થોડી મોડી પડી પણ બીજી ફ્લાઇટ હજી ઉપડી નહોતી (અને પછી કલાક મોડી ઉપડી). આ સમયગાળા દરમિયાન લગેજનું શું થયું – ભગવાન જાણે. પણ, ન્યૂયોર્ક પહોંચીને સામાન લેવા માટે ઉભો હતો, ત્યાં ખબર પડીકે હવે કોઇ સામાન છે જ નહી. ઓ તારી. મારા જેવાં બીજા દસેક જણાં હતા. ડેલ્ટા લોકોને ત્યાં ગયા તો તેમણે કહ્યું અહીં નહી, સાન ફ્રાન્સિસ્કો જાઓ. ઓકે. ત્યાં પહોંચ્યો અને રીપોર્ટ લખાવ્યો. મને એમ કે બીજા દિવસે આવી જશે. હેન્ડ-બેગપેકમાં એક ચડ્ડી સિવાય બીજું કંઇ નહોતું (હા, લેપટોપ વગેરે તો હોય જ). બીજા દિવસે આરામ કર્યો, થોડો ફર્યો વગેરે. જરુરી સામાન (દા.ત. બ્રશ, દાઢી-બાઢી) ખરીદ્યો અને રાહ જોઇ. નો સામાન. બીજા દિવસે કોન્ફરન્સ હતી. પૂરી કરી. નો સામાન. એટલે બે મિત્રો પાસે એકસ્ટ્રા ટી-શર્ટ માંગી અને તેમણે આપી. ત્રીજા દિવસે પાછો ફોન કર્યો, નો સામાન. કોન્ફરન્સમાં હતો ત્યારે સંદેશ આવ્યો કે સામાન મળ્યો છે. ઓકે. રાત્રે ૯ વાગ્યે જેવો સામાન મળ્યો અને મને આનંદ થયો.

ત્યાં ચોંટાડેલા સ્ટીકર પર લખ્યું હતું, બૂટલેગ મુંબઇ – કોઇને આનો અર્થ ખબર છે? :)

મીની ડેબકોન્ફ મુંબઇ ૨૦૧૫

* હોની (મીની ડેબકોન્ફ) અને અનહોની (મુંબઇ મેરેથોન ૨૦૧૫)ને કોણ ટાળી શકે છે? જે થવાનું હતું તે થયું. હવે આ પોસ્ટને બે ભાગમાં વિભાજીત કરી દેવામાં આવી છે, જેથી જેને દોડવાં વિશેની પોસ્ટ ન જોવી હોય એમને શાંતિ રહે. આ શું, દોડ-દોડ કરે છે, આ માણસ?

* સૌથી પહેલાં વાત કરીએ હોનીની (ના. ધોનીની નહી). મુંબઇ મીનીડેબકોન્ફ ૨૦૧૫ની. તારીખ મોડાં-મોડાં આવી કારણ કે મુંબઇમાં કોઇ કોન્ફરન્સ કરવી હોય તો ક્યા ંકરવી એ સળગતો પ્રશ્ન છે. વધુમાં બજેટ પણ જોવું પડે. આઇ.આઇ.ટી. મુંબઇનું કામકાજ એમ તો સારું, પણ સરકારી કામકાજ તમને ખ્યાલ જ છે. છેવટે, બધું સારું થયું અને તારીખો નક્કી થઇ. મને પછી યાદ આવ્યુ ંકે બીજા દિવસે તો મેરેથોન છે! વેલ, જે હોય તે, મારી ટોક પણ સબમિટ કરી દેવામાં આવી. વેબસાઇટ અપડેટ કરવા (એ પણ, જસ્ટ ડેબિયન સર્વર પર, એક્ચ્યુલ વેબસાઇટ નહી) સિવાય આમાં મારો કોઇ ફાળો નહોતો. વોલિયન્ટર્સ ઓછાં હતાં, પણ મજબૂત હતા.

કોન્ફરન્સ માટે વહેલી સવારે નીકળ્યો અને સમયસર પહોચ્યો ત્યારે સૌથી પહેલાં કુમાર અને જલધર વ્યાસ મળ્યા. અમે ત્રણેય જણાંએ ડેબકોન્ફ ૧૦ (ન્યૂ યોર્ક)ની ટી-શર્ટ પહેરી હતી. એ એવી અનેક ડેબકોન્ફમાંની હતી, જ્યાં હું જતાં-જતાં રહી ગયો હતો ;)

ત્રણ ડેબિયન ડેવલોપર્સ
જલધર, કુમાર અને કાર્તિક – ત્રણ ડીડી.

ઉપરોક્ત ચિત્રમાં મારા મોઢાં પર જે ખુશીની ઝલક દેખાય છે, એ જલધર અને કુમારને મળીને છે, બાકી આખું અઠવાડિયું ભયંકર થાક લાગે એવું જ કામ-કાજ, દોડાદોડી હતી (એની વાત વળી અલગ પોસ્ટમાં, પછીથી).

થોડો સમય આડા-અવળી વાતો કરી અને કોન્ફરન્સ શરુ થઇ. પ્રો. કુમાર અને કાનને શરુઆતી પરિચય આપ્યો અને ફોસી ટીમ વિશે માહિતી આપી. ત્યારબાદ ત્રણ રુમમાં અલગ-અલગ વિષયો પર ટોક હતી. લંચ પછી મને રવિ અને કૃપા મળ્યા. રવિની ઓળખાણ બ્લોગ (કે ફેસબુક)થી થયેલી અને અમે મીનીડેબકોન્ફ ૨૦૧૧માં મળેલાં. અચાનક કોઇને મળવાનો આનંદ થાય એ વાત અલગ પોસ્ટનો વિષય છે.

લંચ ઓકે હતું (બજેટ પ્રમાણે સારું હતું). ચા-કોફી તો ગુલમહોરમાં જ કરવા પડે. મારી ટોકમાં કંઇ ખાસ ભલીવાર હતો નહી, પણ જલધર, કુમાર અને બીજાં લોકો જોડે ડેબિયનનાં ભારતમાં ભવિષ્ય વિશે શું કરી શકાય – પર મોટી ચર્ચા કરી (જે મારી અને જલધરની ટોક હતી)! ગુગલ સમર ઓફ કોડનાં ડેબિયનનાં સ્ટુડન્ટ્સ પણ આવ્યાં હતાં, જેઓએ સરસ વિષયો પર ટોક આપી. એમાં એક એન્ડ્રોઇડ પર ડેબિયન ઇન્સ્ટોલ કરવા વિશે હતી (કુમાર સુખાની) અને બીજી એપસ્ટ્રીમ ડેટા (અભિજીત) પર.

સીજી સન્ની, શિરિષ અને અમારા બીજાં ડેબિયન ડેવલોપર – પ્રવિણ જોડે ઘણી ચર્ચા-વિચારણાએ આ ડેબકોન્ફનું બીજું જમા પાસું હતું. (PS: આઇ લવ કોરિડોર ચર્ચાઓ. દા.ત. કોઇના ઘર જઇએ અને બાય-બાય કહેતી વખતે ઘરે બેઠાં હોઇએ એનાં કરતાં વધુ સમય બારણાં પર વાતો કરવા વીતાવીએ – એ ઘટનાને શું કહેવાય? એનાં માટે કોઇ શબ્દ ખરો?)

સાંજે ૫.૪૦ જેવો ઘરે જવાં નીકળ્યો. ઘરે જતાં રીક્ષામાં પૂરા ૧ કલાક ૧૫ મિનિટ (મીટર કેટલું થયું, એ પૂછવું નહી) મેરેથોન અને બીજી વસ્તુઓ માટે પેકિંગ પણ બાકી હતું. હવે, ટૂંક સમયમાં મેરેથોનની બોરિંગ પોસ્ટ માટે તૈયાર રહેજો!

સરકો!

* ગઇકાલે લોકલમાં ઘરે આવતાં હતા. મસ્ત મજાનો ચોકલેટ શોટ્સ, સિઝલિંગ બ્રાઉની, મેક્સિકન સિઝલર્સ વગેરે ખાઇને મન અને પેટ બંને મજામાં હતા (વાસ્તવમાં તો ભારે હતા અને ઉંઘ આવતી હતી!). લોકલમાં રાત્રે ૧૦ વાગે પણ થોડી ભીડ હતી. કદાચ અંધેરી સ્ટેશન આવ્યું ત્યારે હું ડબામાં અંદર ગયો અને દરવાજાની બાજુની સીટ પાસે ટેકો લઇને ઉભો-ઉભો ફોન મચડતો હતો અને ફોર્વડ કરેલાં જોક્સ વાંચીને તેને ડિલિટ કરવાનું મહત્વનું કામ અત્યંત ધ્યાનથી કરી રહ્યો હતો. એવામાં એક ભાઇ સહકુટુંબ અંદર ઘૂસ્યા અને બધાંને હટાવવા લાગ્યા. મને થયું કે આ માણસ કંઇક વિચિત્ર જ છે. થોડીવાર પછી મને કહે અહીં લેડિઝ બેઠી છે, અહીંથી સરકી જાવ. હું થોડો ખસી ગયો. તો પણ, એમણે કહ્યું અહીં નહીં, અહીં આવી જાવ (વચ્ચે જ્યાં કોઇને પણ ઉભા રહેતા ન ફાવે!). મારો જવાબ હતો – થેન્ક યુ. હું અહીં જ બરાબર છું. આખા ડબામાંથી મારા પર એવી રીતે જોવામાં આવ્યું કે જાણે મેં કોઇ મહાન ગુનો કરી દીધો હોય. જવા દો. પેલા ભાઇ ગુજરાતીમાં હતા, તો મેં કહ્યું ભાઇ, બહુ ભીડમાં ન આવવું હોય તો લેડિઝ ડબામાં જવું અથવા ફર્સ્ટ ક્લાસમાં ચડવું-ચડાવવાં અને આટલું કહી મારું સ્ટેશન આવ્યું અને હું ઉતરી ગયો.

અહીં સ્ત્રી દાક્ષિણ્ય કે ફેમિનિઝમ જેવા પ્રશ્નો ઉભા ન કરવા! :)

રેસ રીપોર્ટ: BRM ૩૦૦

* છેલ્લે લખ્યું તેમ, ૩૦૦ કિલોમીટરમાં અમે કૂદી પડ્યા હતા અને પછી જે થયું (એટલે કે અમે પડ્યા), એનો નાનકડો રીપોર્ટ હાજર છે.

ગઇકાલે વહેલી સવારે પહેલાં તો ૬ કિમીની વાર્મઅપ રાઇડ ગોરેગાંવ સુધી થઇ. ત્યાંથી બાંસુરીની ગાડીમાં મુલુંડ જવાનું હતું. ગાડીમાં સાયકલ માંડ-માંડ ફીટ થઇ. અમે તો સમયસર પહોંચીને બધી ફોર્માલિટી પૂરી કરી પણ રેસ ૨૦ મિનિટ મોડી શરુ થઇ. આ BRM માં નિયત સમયમાં રાઇડ પૂરી કરવી પડે. દા.ત. ૧૦૦ કિલોમીટર માટે ૧૨.૧૩ અને ૧૫૦ કિલોમીટર માટે ૪.૨૩નો સમય હતો. પહેલાં ૫૭ કિલોમીટર સરસ ગયા. આસનગાંવ ખાતે ઇડલી-સંભારનો બ્રેકફાસ્ટ કરવામાં આવ્યો, ત્યાંથી આગળનું ગામ જેનું નામ મને યાદ નથી આવતું (ખરાડી?) ત્યાં સુધી રસ્તો સરસ હતો. ત્યારબાદ કસારા ઘાટ શરુ થયો. મને સામાન્ય રીતે પર્વતો પર સાયકલ ચલાવવામાં વાંધો નથી આવતો અને અહીં વાંધો આવ્યો! આવો જોરદાર રસ્તો, હવામાન અને રસ્તામાં જોવા મળેલાં અભૂતપૂર્વ એક્સિડેન્ટસ (એક ટ્રક તો પુલ પરથી સીધો રેલ્વે ટ્રેક પર પડેલો!) અને સીધાં ચઢાણ ક્યારે જોયા નહોતાં. તેમ છતાંય, નિયત સમય કરતાં અડધો કલાક વહેલો ઇગતપુરી (૧૦૬ કિમી) પહોંચ્યો. ત્યારબાદ નાસિક સુધીના ૫૦ કિમી સરસ રહ્યા. નાસિક ખાતે એટીએમમાંથી બેલેન્સ ચેક કે પૈસા ઉપાડીને એટીએમ સ્લિપ સાચવી રાખવાની (જે સમય ચકાસવા કામમાં આવે, મસ્ત આઇડ્યા). નાસિકથી વળતી મુસાફરી કરી ત્યારે ૩.૩૫ થઇ ગયા હતા. લગભગ કલાક પછી જોરદાર વરસાદની શરૂઆત થઇ. ૬ વાગ્યાને મને ખબર પડીકે આગલા ટાયરમાં પંકચર છે એટલે તરત જ તેની ટ્યુબ બદલી (ગલતી નં ૧, એ ટ્યુબનું પંકચર રીપેર કરવાની દરકાર કરી નહી. ગલતી નં ૨, એક જ સ્પેર ટ્યુબ રાખેલી). આગલી મુસાફરી, ઇગતપુરી ક્રોસ કર્યું. ૨૦૬ કિમી. બીજા થોડાક કિલોમીટર ગયો અને કસારા ઘાટ ઉતરવાની શરૂઆત થઇ.

કસારા ઘાટની ચેતવણીઓ અમને મળેલી, છતાંય હું ઉત્સાહમાં હતો અને રસ્તાની બહુ સાઇડમાંથી થોડો વધુ નીચે ઉતરી ગયો અને મસ્ત રીતે પડ્યો. કોણી, કમર અને ડાબો પગ – ઘવાયા. તેમ છતાંયે અમારો નિર્ણય અડગ હતો પણ અમારું ટાયર નહી. પાંચેક કિલોમીટર ગયો હોઇશને પાછલાં ટાયરમાં પંકચર! હવે શું કરવું? અમારા સંચાલકને ફોન કર્યો, તેણે કહ્યું – બે રસ્તા છે, ૧. પંકચર રીપેર કરવું, ૨. નીચે ઉતરવું. અમે રસ્તો ૧ પસંદ કર્યો, પણ પાણીની કમી અને લાઇટની કમી હોવાથી પંકચર મળ્યું નહી. એટલે બીજો રસ્તો, ઘાટ ઉતરવાનો. સદ્ભાગ્યે એક ટેમ્પો વાળો મારી જોડે ધીમે-ધીમે નીચે આવ્યો અને બે કિલોમીટર સાયકલ હાથમાં પકડીને નીચે આવ્યો. કાર પંકચરની દુકાનમાં અમે સાયકલ પંકચર કર્યું. બીજી ટ્યુબ પણ સરખી કરી અને ગાડી આગળ ચલાવી.

પણ, કુદરત અમારી જોડે નહોતી :) આમ પણ, ઘણો સમય વ્યય થઇ ગયો હતો અને મારી કોણીએ જવાબ દઇ દીધો. બીજું એક પંકચર (પડઘા આગળ). તેમ છતાંય આગળ વધ્યો. છ કિલોમીટર બાકી હતાં (૩૦૧.૧ કિમી થયા હતાં) અને મુલુંડમાં જ બીજું પંકચર. મારી પાસે ૨૦ મિનિટ હતી. બે રસ્તાં હતાં. ૧. ચાલીને પૂર્ણ વિરામ પોઇન્ટ પર જવું અને ૨. પડતું મૂકવું અને ટેક્સી કરીને ઘરે જવું.

અમે (એટલે કે હું) રસ્તો ૨ લીધો. કસારા ઘાટ, અમે પણ યાદ રાખીશું – આવતી વખતે.

બોધપાઠ્સ:
૧. ઓછામાં ઓછી, ૫ કે ૬ સ્પેર ટ્યુબ રાખવામાં વાંધો નહી.
૨. સાયકલની ટ્યુબનું પ્રોટેક્શન કવર આવે છે. લઇ લેવામાં આવશે.
૩. એકલા સાયકલ ચલાવવા કરતાં સાથે-સાથે સાયકલ ચલાવવામાં સારું. બિગ બોધપાઠ.
૪. સારી હેડલાઇટ જરૂરી છે.

ફોટાઓ આવશે ત્યારે મૂકવામાં આવશે :)