અપડેટ્સ – ૨૦૭

* લગભગ ૨૧ દિવસ પછી યાદ આવ્યું કે, ઓહ, મારા બ્લોગમાં તો સુનકાર, અંધકાર અને શૂન્યવકાશ છવાયેલો છે. તો, આપી દઇએ એક અપડેટ.

* નવી રોડબાઇક (ie સાયકલ) આવી તેની નોંધ અને ફોટો તો મોટા ઉપાડે ફેસબુક પર મૂક્યો એટલે અહીં કંઇ ખાસ બાકી રહ્યું નથી, તો પણ – હવે થોડી ઝડપ વધશે અને આગામી દિવસોમાં ડેક્કન ક્લિફહેંગર નામની ૬૪૫ કિમીની રેસ (હા, રેસ!) માં ભાગ લેવાનું નક્કી કર્યું છે એટલે તેની તૈયારીઓ ચાલે છે. હજુ વાર છે (૪ નવેમ્બર) પણ મારી હાલની સ્થિતિ જોતા ત્રણ મહિનાઓ પણ તૈયારી માટે ઓછાં પડશે એવું લાગે છે.

* મુંબઈમાં વરસાદ મસ્ત છે. કીપ ઇટ અપ, વરુણદેવ!

* કવિને તેનો પ્રથમ દોડ મેડલ (૩.૫ કિમી) મેળવ્યો એટલે એ ખુશ અને તેને તૈયારી કરાવનાર મમ્મી-પપ્પા પણ ખુશ!

* અને હા, વ વીઝાનો વ જેવી વાર્તાઓ ઓગસ્ટમાં સંભળાશે એવું લાગે છે. જોઇએ, આ વખતે શું નવું લઇને આવે છે.

Advertisements

રેસ રિપોર્ટ: ૧૨ કલાક મુંબઈ સ્ટેડિયમ

* ઘણા વખત પછી આ વખતે રેસ રિપોર્ટ લઇને આવ્યો છું, તો દોડ્યું-ચાલ્યું માફ કરજો 😉

* એમાં થયું એવું કે ૧૨ કલાક (અને ૨૪ કલાક) સ્ટેડિયમમાં દોડવાના હતા. કોકીના ક્લાસિસ મિત્ર સોપાને મને પૂછ્યું કે તું દોડવાનો નથી? આ માત્ર ઇન્વાઇટ ઓન્લી રેસ હતી. સોપાને મદદ કરી અને આપણે દોડવા માટે તૈયાર થઇ ગયા. થેન્ક્સ સોપાન! જોકે આ વર્ષના શરૂઆતથી દોડવાનું એટલું બધું જામ્યું નહી હોવા છતાં છેલ્લાં બે અઠવાડિયાઓમાં સારુ દોડાયુ એટલે વાંધો નહી આવે એમ લાગ્યું.

શનિવારે બીબ નંબર લેવા જવાનું કષ્ટદાયક કામ સવારની ફાસ્ટ લોકલ પકડીને (વધુ એક સિદ્ધિ) પૂરુ કર્યું. શનિવાર પણ દોડમદોડી વાળો રહ્યો અને સવારે વહેલા (૨.૩૦ વાગે ઉઠીને) જવાનું હતું તો મારે બે એલાર્મ મૂકવી પડી. નસીબજોગે સવારે સમયસર તૈયાર થઇને પેલી ઉબર બોલાવી અને આવી પણ ગઇ. (સાઇડ સવાલ: ઉબર વાળા ડ્રાઇવર કેમ ગુગલ મેપ્સ વાપરતા નથી અને પોતાની હોશિંયારી બતાવે છે?) ત્યાં પહોંચીને પહેલા મીરા-ભાયંદર રનર્સ અને પછી સોપાનને ચાર વર્ષ પછી પહેલી વાર મળ્યો અને વાતોના વડાની જોડે ઉપમા અને ચા નો બ્રેકફાસ્ટ કર્યો.

૪.૪૫ વાગે બધા ભેગા થયા અને ૫ વાગે રનિંગ શરૂ થયું. દર ૧ કલાક પછી દોડવાની દિશા બદલવાની હતી (એટલે કંટાળો ન આવે?) અને અમારે પહેલી ૩ લેન (ટ્રેક)માં દોડવાનું હતું. સ્ટેડિયમમાં હું બેંગ્લોરના દિવસો પછી પહેલી વખત દોડ્યો. હવે અમને બધાને એમ હતું કે મુંબઈનો વરસાદ અમારા પર કૃપા કરશે પણ તેવું ન થયું. આગલી રનિંગ બેચ (સાંજે પ થી સવારે ૫) વાળાઓએ અમને જાણકારી આપી કે રાતનું રનિંગ તો ભયાનક ભેજ વાળું અને ગરમ હતું. સવારે લગભગ ૧૦ વાગ્યા સુધી અત્યંત ભેજ અને ગરમી રહી. જોકે ધીમે-ધીમે પવન ફરકવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી અને ૧૦.૩૦ પછી વરસાદ ચાલુ રહ્યો તો છેક ૧૨.૩૦ સુધી વરસાદ આવ્યો. તકલીફ એ થઇ એ મારા જેવા એક અને માત્ર એક શૂઝ ધરાવતા લોકો પાસે એજ શૂઝમાં દોડ્યા સિવાય કોઇ ચારો હતો નહી. મને જોકે કોઇ તકલીફ થઇ નહી અને બપોરે દાળ-ખીચડી અને ભૂંગળા ખાઇને પણ અમે દોડવાનું ચાલુ રાખ્યું. દર ચાર કલાકે અમારે મેડિકલ ચેક-અપ હતું અને એવરીથિંગ વોઝ ઓકે (ડોક્ટરે એવું કહ્યું!). ૧ વાગ્યાની આસપાસ વરસાદ સદંતર બંધ થઇ ગયો હતો અને કોકીએ ફોન કરી કહ્યું કે અહીં તો જોરદાર વરસાદ છે. કોકી-કવિનને સ્ટેડિયમ આવવાના પ્લાન પર વરસાદ ફરી વળતો દેખાયો પણ ૨ વાગ્યાની આસપાસ કાંદિવલી કોરુ થયું હશે એટલે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમ આવવા માટે નીકળ્યા. ત્યાં સુધીમાં મારું દોડવાનું ઝડપથી ચાલવા પર આવી ગયું હતું.

૨ વાગ્યા પછી મારી સરેરાશ અત્યંત ઘટી ગઇ અને લક્ષ્ય ૮૦ કિમીની જગ્યાએ ૭૫ પર પહોંચ્યું. ૩.૪૦ વાગે કોકી-કવિન સ્ટેડિયમમાં દેખાયા ત્યારે આ ૭૫ કિમી પણ દૂર દેખાતા હતા અને છેલ્લા કલાકમાં ૭૨ (મારા અત્યાર સુધીનું સૌથી વધુ રનિંગ અંતર) ની ઉપરનું લક્ષ્ય નક્કી કર્યું. છેવટે છેલ્લાં ૨ ચક્કર કવિન પણ મારી જોડે દોડ્યો અને ૭૩.૫ કિમી અંતર સાથે ૧૨ કલાક પૂરા થયા.

મારા પગ તો કોઇ ફિરંગી જેવા ધોળાધબ થઇ ગયા હતા અને પાંવમેં પડ ગયે છાલે. ટેક્સીમાં ઘરે આવ્યા અને ભારત-સા.આ.ની મેચ ઝોકાં ખાતા-ખાતા જોઇને દિવસ પૂરો થયો.

થોડા ફોટાઓ વગેરે ફેસબુકમાં મૂક્યા છે.

અને હા, સ્ટ્રાવા: https://www.strava.com/athletes/3157786

૩૦૦ – હોટ ઍન્ડ સન્ની

* નોંધ: આ પોસ્ટ આપણી ફેવરિટ સન્ની વિશેની નથી.

* આ પોસ્ટ છે, ગઇકાલે કરેલ ૩૦૦ બીઆરએમ વિશેની. પહેલાં તો શરૂઆત જ ખરાબ થઇ. મુલુંડ પહોંચવા માટે મારે ઘરેથી લગભગ ૧.૧૫ કલાક પહેલા નીકળવું પડે પણ તેમાં ૧૦ મિનિટ મોડું થઇ ગયું :/ એટલે પછી, રાઇડ ચાલુ થવાના ૫ મિનિટ પહેલા પહોંચ્યો અને પાંચેક મિનિટ મોડી રાઇડ શરૂ કરી. વાંધો નહી. ૩ કલાક સરસ ગયા અને કોકીએ બનાવેલી એક ભાખરી વત્તા જીરુ મસાલાનો બ્રેકફાસ્ટ કર્યો. શહાપુર પછી થોડો ધીમો થયો પણ છેક કસારાઘાટની શરૂઆત સુધી વાંધો ન આવ્યો. કસારાઘાટ પણ લગભગ ક્યાંય અટક્યા વગર પૂરો કર્યો. ઇગતપુરી પહેલાં શેરડીના રસના કાંઠે ભેગા થયેલા રાઇડર્સ જોડે વાતો કરવા ઉભો રહ્યો. તેમાંથી ૨ જણાં થાકી ગયા હતા (તેઓ ૬૦૦ કિમી વાળા હતા) અને ક્વિટ કરવાના હતા, પણ બીજા એક રાઇડર સુદિપ્તો જોડે નાસિક જવા માટે ઉપડ્યો. સુદિપ્તો ઇન્ડિયન નેવીમાં છે અને સારો રનર વત્તા સ્વીમર છે અને હવે સાયકલિંગ શરૂ કરેલું. તેની જોડે વાતો કરતાં-કરતાં અને ગરમીમાં બળતાં-બળતાં નાસિક પહોંચ્યા. રસ્તામાં કેટલા લીટર પાણી પીધું એની નોંધ રાખવાનાય હોશ નહોતા! નાસિકથી પાછા તરત નીકળ્યા અને બીજા ૫૦ કિમી આરામથી ચલાવ્યું. કસારાઘાટ ઉતરવાની મઝા આવી અને નીચે જઇને જોયું તો સ્ટ્રાવા બંધ થયેલું હતું :/ નાઇન્સાફી કહેવાય. જે હોય તે. ફરીથી આરામથી બાકીના ૧૦૦ કિમી પૂરા કરવાનું નક્કી કર્યું અને પછી આસનગાંવ રોકાયા, જ્યાં થોડો વધુ સમય ટાઇમપાસ થયો અને ત્યાંથી ફરી સ્ટ્રાવા બગડ્યું (આમાં મોટી મુશ્કેલી એ કે, અંતર કેટલું બાકી છે, તે સ્ટ્રાવા બરોબર દેખાડે તો જ રાઇડ પૂરી કરવાની મઝા આવે). બગડેલું સ્ટ્રાવા ફરી શરૂ કર્યું અને ૩૬ કિમી બાકી હતા ત્યારે છેલ્લો મોટો બ્રેક લીધો. ૧૫ કિમી પહેલાં અમારા બંનેની હેડ લાઇટ્સે દગો દીધો, પણ મારી પાસે પાવરબેંક હતી એટલે થોડો સમય લાઇટ ચાલી. છેલ્લા ૬ કિમી પછી થાણે આવતા શહેરમાં લાઇટની ઝાકમઝોળ હોવાથી વાંધો ન આવ્યો. છેક ૧૨.૫૪ એ રાઇડ પૂરી થઇ. સુદિપ્તોને ઘણી ટીપ્સ આપી (તે પંકચર કીટ, ટ્યુબ કે પંપ કે ટુલકીટ લીધા વગર આવ્યો હતો). મને પણ શીખ મળી કે બહુ હોશિંયારી ન કરવી અને બે લાઇટ્સ લઇ જવી તેમજ બહુ ટાઇમપાસ ન કરવો (ખાસ કરીને જે તૈયાર ખાવાનું મળે તે ખાઇ લેવાનું).

ચાલો ત્યારે, આવતી બી.આર.એમ. સુધી – કીપ રાઇડિંગ.

* સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટિ કડી: https://www.strava.com/activities/973960158 (૩૦૦માંથી ૨૭૫ જ રેકોર્ડ થયેલ છે.)

અપડેટ્સ – ૨૦૪ – અડધો એપ્રિલ

* અડધો એપ્રિલ મહિનો વીતી ગયો હોવા છતાં પણ કોઇ અપડેટ્સ ન જોઇને ઘણાંને શાંતિ થઇ હશે, પણ ના! અમે અશાંતિ અને ભયનું સામ્રાજ્ય ફેલાવવા માટે પાછાં આવી ગયા છીએ.

* એપ્રિલ મહિનો મોટાભાગે કવિનની પરીક્ષાઓ અને સાયકલિંગમાં જ ગયો છે. ૧૫ દિવસમાં રનિંગના નામે માત્ર ૩૦ કિમી જ દોડાયું છે, પણ સાયકલિંગ જોરદાર થયું છે. છેલ્લી ઘડીએ ૨૦૦ કિમીની પેલી મિડસમર નાઇટ રાઇડ બીઆરએમ પણ કરી દીધી (એમ તો નહોતી કરવાની પણ સ્પેનથી આવવા વાળા સાથી કાર્યકર્તા-મિત્રનો કાર્યક્રમ છેલ્લી ઘડીએ મોકૂફ રહ્યો એટલે અમે સાયકલિંગ કરવાનો મોકો છોડીએ??).

* આગામી દોડ કાર્યક્રમોમાં જૂનમાં ૧૨ કલાકનું સ્ટેડિયમ રન છે અને આપણી તૈયારી ઝીરો કલાક છે. એટલે હવે દોઢેક મહિનો ખેંચવું પડશે. જોકે ગરમીને કારણે ૧૦ કિમીથી વધુ દોડવાનું મુશ્કેલીભર્યું છે. મુંબઈમાં તો ભેજને કારણે વધુ તકલીફવાળું બને છે અને આ સાયકલિંગના કીટાણુંઓ પણ છોડતા નથી 😉

* મે મહિનામાં નાનકડો (કોન્ફરન્સ જ છે!) પ્રવાસ છે, બાકી વેકેશનમાં ક્યાંય જવાનો કાર્યક્રમ નથી. કવિનને પણ કોઇ સમર કેમ્પમાં મોકલવાનો પ્લાન નથી. સ્વિમિંગ હજુ અધ્ધર લટકે છે અને મને ટ્રાયથલોન કરવાની ઇચ્છા નથી, પણ સ્વિમિંગ આવડવું જોઇએ એવું હજુ મનમાં ક્યાંક છે.

અપડેટ્સ – ૨૦૨

* ફરી પાછી આવી અપડેટ્સ. હંમેશા જેમ હોય છે તેમ – વીકએન્ડ ગયો સાયકલિંગમાં! આ વખતે એ જ અમારા ફેવરિટ મુંબઈ-ચીખલી (હકીકતમાં, વાગલધારા)-મુંબઈનો માર્ગ હતો. અને, દર વખતની જેમ ૪૦૦માંથી છેલ્લા ૧૦૦ કિમી અઘરા પડ્યા. પણ મઝા આવી ગઇ. હવે આવતા અઠવાડિયે સુરતમાં ૩૦૦ કિમી છે. વધુ મઝા આવશે!

* હોળી રમ્યા અને લાડવા જમ્યા. હોળી પર દોડવા જવાનો રંગીન રનનો કાર્યક્રમ જોકે છેલ્લી ઘડીએ મોકૂફ રાખવો પડ્યો. એ પહેલાં વિલે પાર્લે બીબ નંબર લેવા જવાનું મહેનતનું કામ કર્યું ખરું (હું મેરેથોન દોડવા કરતાં બીબ નંબર લેવા જવાનું વધારે અઘરું ગણું છું).

* કવિનને અને હાડવૈધો (એટલે કે ઓર્થોપેડિક ડોક્ટરોને) બહુ સારુ બને 😉

* આ નેટફ્લિક્સ વાળા નવી ફિલમો તો મૂકતા જ નથી :/

મુંબઇ થી કચ્છ

મારી હજારો ઇચ્છાઓની યાદીમાંથી એટલે કે વિશલિસ્ટમાંથી એકનો ઘટાડો થયો છે.

લગભગ ત્રણ-ચાર મહિનાથી અમે મુંબઈથી કચ્છ સાયકલ પર જવાની યોજના બનાવતા હતા. યોજના એવી હતી કે દર વર્ષે નવરાત્રિ પહેલાં મુંબઈ અને પુનેથી ઘણાં લોકો આશાપુરા-માતાનો મઢ જવા નીકળે છે, તેવી રીતે અમે પણ જઇએ, પણ આ સાયકલ રાઇડ જલ્દી પૂરી કરીએ. સ્વાભાવિક રીતે, ઓફિસમાં રજાઓ ૧૦ દિવસની રજાઓ ન જ મળે વત્તા રાઇડ એટલી પણ સરળ ન બનાવીએ. બહુ પ્લાનિંગ થયું અને વળતી ટ્રેન ટિકિટ છેલ્લી ઘડીએ કન્ફર્મ ન થઇ વત્તા સામાનનો ભાર ઓછો કરવા માટે જોડે ગાડી એટલે કે સપોર્ટ વ્હીકલ રાખવાનું પણ નક્કી થયું. નક્કી કરેલા દિવસ પહેલાં અનિવાર્ય સંજોગોને કારણે દીપ જોડે ન આવી શક્યો, પણ કિરણ, સંતોષ અને કિરણ કોટિયન અને હું એમ ચાર જણાં કચ્છ જવા માટે નીકળી પડ્યા.

મંગળવારે સાંજે બોરિવલીથી સૌપ્રથમ અમે ફાઉન્ટેન હોટેલ પહોંચ્યા અને સંતોષની રાહ જોઇ, એ છેક ચેમ્બુરથી આવવાનો હતો. સંતોષ આવ્યા પછી રાતની રાઇડ શરુ થઇ. રાત્રે મોડા તલાસરી પહોંચી હોટેલ બૂક કરાવી ત્યાં રાત્રિ નિવાસ કર્યો પણ રાત્રે માત્ર ૨.૩૦ કલાકની જ ઉંઘ મળી. સવારે ૫ વાગ્યે તો ઉઠવું પડ્યું અને ૬.૩૦એ ફરી આગળ રાઇડ શરુ કરી. બીજા દિવસની રાઇડ પણ NH8 પર હતી.

ભરુચ પહેલાં સુધી સારી એવી સરળ મુસાફરી રહી પણ જેવાં પેલા ક્યારેય ન સૂતા પુલ પાસે પહોંચ્યા ત્યાં પહેલાં ટ્રાફિક જામ થયો અને પુલના અંત સુધી પહોંચતા ટાયર પંકચર. એક વખત હવા ભરી પણ પંકચર હતું એટલે ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યો. નક્કી કર્યા મુજબ અમે કરજણ પહેલાં એક હોટલમાં રોકાયા, જે ધાર્યા કરતા સરસ હતી અને જમવાનું પણ સારુ હતું (ઓનેસ્ટ જિંદાબાદ). ત્યાં હવે થોડી વ્યવસ્થિત ઉંઘ મળી. બીજા દિવસનો માર્ગ અમે આગલા દિવસે બદલ્યો હતો અને વડોદરા જવાની જગ્યાએ પાદરા થઇને તારાપુર ચોકડી અને ત્યાંથી ચોટીલા જવાનું નક્કી કર્યું. પાદરા પછી અમે આંતરિક માર્ગ લીધો અને ત્યાંથી મુશ્કેલી શરુ થઇ. રસ્તો તો ખરાબ હતો જ પણ નાનો અને વધુ ટ્રાફિક ધરાવતો હતો, જોકે આ વડે અમે ૧૦ થી ૧૫ કિમી બચાવ્યા. આગળ જઇને કિરણના જીજાજીના કેમ્પમાં નાસ્તો કરવા રોકાયા અને મઝાની વાતો કરી. વધુ આગળ વધીને બપોરે આરામ કરવાનું નક્કી કર્યું અને કેમ્પમાં જ જમી આરામ કર્યો પણ તડકા અને મકોડાં – આ બંનેએ મને ઉંધવા ન દીધો. વધુ આગળ વધ્યા અને લીમડી ગામે ગાડી મલી એ વાક્ય યાદ કરીને આગળ વધ્યા અને ત્યાં સુધીમાં તો રાત થઇ ગઇ હતી અને દુર્ભાગ્યે મારી ફેવરિટ હેડલાઇટ બગડી હોય એવું લાગ્યું. જેમતેમ કરીને આગળ વધ્યો પણ ચોટીલા લગભગ ૫ કે ૬ કિમી બાકી હતું ત્યાં હું કંટાળ્યો અને સાયકલ ગાડીમાં મૂકી ચોટીલા પહેલાં હોટલમાં રોકાવાનું હતું ત્યાં પહોંચી ગયો. સસ્તી અને એકદમ ભંગાર (દા.ત. બાથરુમમાં મોટી વિન્ડો પણ પડદા નહી) પણ જે મળે તે આ જ હતું અને આપણે ક્યાં બોલીવુડ હિરોઇન છીએ એ વાતે એ ઓપન જેવાં બાથરુમમાં નાહવાનો કાર્યક્રમ કર્યો 🙂 બીજા દિવસે સવારે નીકળ્યા અને હવે થાક દેખાવાનો હતો અને સૂકું વાતાવરણ દેખાતું હતું. પહેલાં વાંકાનેર અને પછી મોરબી. મોરબીમાં બ્રેકફાસ્ટ કર્યો અને ત્યાંથી માળિયામાં બપોરે લંચ. લંચ પછી ખબર પડીકે મારી સાયકલનું પાછલું ટાયર બે-ત્રણ કટ ધરાવતું હતું. સદ્ભાગ્યે સંતોષ જોડે વધારાના બે ટાયર્સ લઇ આવ્યો હતો એટલે ફટાફટ ટાયર બદલ્યું અને આગળ વધ્યા.

વેલકમ ટુ કચ્છ. વચ્ચે રણનો નાનો વિસ્તાર સરસ પવન ધરાવે છે એટલે ઝડપ પર અસર પડી. કચ્છ પહોંચ્યા પછી થાક વત્તા વાતાવરણ ખાસ તો મારા પર અસરો દેખાડતું હતું. ભૂજથી લગભગ ૩૦ કિમી પહેલાં સંતોષના ટાયરમાં પણ મુશ્કેલી થઇ પણ ટાયર બદલતાં સમય બગડે અને એ એકલો ટાયર બદલે તો વધુ સમય બગડે એટલે, બંને કિરણ આગળ વધ્યા અને અમે ટાયર બદલી ભૂજમાં હોટલ શોધવા નીકળ્યા. લો, હાઇવે પર કંઇ જ નહી. એક હોટલ માંડમાંડ મળી જે રુમમાં સાયકલ રાખવા તૈયાર નહોતા એટલે પડતી મૂકી અને બીજી હોટલમાં રીસેપ્નિસ્ટનો બકવાસ સહન કરીને પણ હોટલ બૂક કરી. એકંદરે સારા રુમ પણ જમવાની સગવડ નહોતી. અમે તો ઠીક, બાકીના બે રાઇડર્સ તકલીફમાં મૂકાયા જ્યારે તેમને ખબર પડી કે ૧.૩૦ વાગે કંઇ નહી મળે. છેવટે, બધાંની પાસે જે કંઇ ખાવાનું હતું તેના પર ચલાવ્યું અને સૂઇ ગયા. અમદાવાદના નિર્સગ કંસારાએ મને ભૂજના સાયકલિસ્ટ્સનો સંપર્ક આપ્યો હતો. એ લોકો અમને મળવા આવ્યા અને જ્યુબિલી સર્કલ આગળ વાતો, ફાફડાં-જલેબી અને ચાની જયાફત અમે ઉડાવી. ત્યાંથી અમે આશાપુરા જવા નીકળ્યા અને રસ્તામાં આવતા કેમ્પનો લાભ લેતાં-લેતાં અને મુશ્કેલ રસ્તાને પાર કરતાં લગભગ ૧.૩૦ વાગે બપોરે અમારા ફાઇનલ ડેસ્ટિનેશન પર પહોંચ્યા. ત્યાં પહોંચી સાયકલોને પેક કરી, ફ્રેશ થઇને મંદિરમાં ગયા અને ત્યાં જ પ્રાસાદરુપી જમ્યા. મઝા આવી ગઇ. પછી તરત જ પાછાં જવા નીકળ્યા.

રસ્તામાં ભૂજોડી અને કિરણના નાનીમા ના ઘરે જઇ આવ્યા. કચ્છની પ્રખ્યાત દાબેલીઓ ખાધી અને કડકનો ટેસ્ટ કર્યો.

ફોટાઓમાં ખાસ ભલીવાર આવ્યો નહી. હવેનો પ્રવાસ કદાચ કેમેરા સાથે કરીશ અને આ પ્રવાસમાંથી મળેલા બોધપાઠો યાદ રાખીશ.

સંપૂર્ણ પ્રવાસનો નકશો (બદલેલા માર્ગ સાથે): https://www.strava.com/routes/6596579

અપડેટ્સ – ૧૯૧

* એક મહિના પછી આવ્યા છે આ અપડેટ્સ. ત્યાં સુધી દહિંસરની મીઠી નદી (ઉપ્સ, નાળાં)માં ઘણાં પાણી વહીને ખાડીને મળી ચૂક્યા છે. ઓગસ્ટ મહિનો વ્યસ્ત રહ્યો છે.

* શરુઆત વિકિકોન્ફ ઇન્ડિયાથી થઇ. ચંદીગઢ સરસ શહેર છે. ભારતમાં મારી આ સૌથી ઉત્તરમાં મુલાકાત હતી. ના, હજુ લેહ-લડાખ બાકી છે. કોન્ફરન્સ મઝાની રહી. વિવિધ લોકોને મળ્યો. તેમાં ગુજરાતી વિકિપીડિયાના અનિકેતભાઇ તો ખરા જ. ઓફિસમાંથી ૬ જણાં વત્તા યુક્રેનથી એક બોર્ડ મેમ્બર આવેલા. પંજાબીઓની મહેમાનગતી સરસ રહી. ખાવા-પીવામાં પણ મઝા આવી. ૧૫ કિમીની નાનકડી દોડ કરી (સુખના તળાવ) અને ત્યારબાદ રોક ગાર્ડનની મુલાકાત લીધી.

* ઓગસ્ટના બીજા અઠવાડિયામાં ૪૦૦ કિમીનું સાયકલિંગ હતું. એમ તો નક્કી કરેલું કે ૬૦૦ કિમી માટે વડોદરા જવું, પણ ૧૫ ઓગસ્ટે મુંબઇ અલ્ટ્રા હતી એટલે ૬૦૦ કિમી પડતું મૂક્યું. ૧૩ તારીખે સવારે ૬ વાગ્યાથી બીજા દિવસે ૫ વાગ્યા સુધી સાયકલિંગ કર્યું (મુંબઇ-ચીખલી-મુંબઇ) અને ૧૫ તારીખે ૭૨ કિમી રનિંગ. ઉંધ થોડી અવ્યવસ્થિત થઇ પણ મઝા આવી ગઇ. હવે, ૬૦૦ કિમી સાયકલિંગ અને ૧૦૦ કિમી રનિંગ બેક-ટુ-બેક (ઓકે મઝાક છે, પણ કરી શકાય છે).

* આટલો વ્યસ્ત હોવા છતાં, વિકિપીડિયામાં મારું યોગદાન વધતું જાય છે. નવાઇની વાત છે. હા, અપૂર્ણવિરામ ક્યારની બાજુમાં પડી છે, પણ વાંચવાની શરુ કરવાનો સમય મળતો નથી :/

ફ્રીજ મેગ્નેટ

સર્વત્ર જાણીતું છે કે અમને ફ્રીજ મેગ્નેટનો બહુ શોખ છે. હું અથવા કુટુંબ કે મિત્રોમાંથી કોઇ ક્યાંય પણ જાય ત્યાંથી ફ્રીજ મેગ્નેટ મંગાવું છું. હવે, ઘણાં બધાં દેશો અને શહેરોના ફ્રીજ મેગ્નેટ ભેગા થયા પછી મને થયું કે આપણા ભારતીય શહેરોમાંથી કંઇ નથી (સિવાય કે મુંબઈનું એક જૂનું ફ્રીજ મેગ્નેટ એલિફન્ટામાંથી લીધેલું). એટલે, બે દિવસ પહેલાં ચર્ચગેટ પર મારી નજર રેલ્વેએ મૂકેલા કાચના કબાટ પર પડી, ત્યાં અમને ફ્રીજ મેગ્નેટ દેખાયું. પ્રેમીને પ્રેમિકા અચાનક વિરાર ફાસ્ટ પકડતા દેખાઇ જાય તેવો આનંદ અમને થયો. અમે ત્યાં રહેલી વ્હીલરની સડેલી દુકાનમાં પૂછ્યું તો તેમણે કહ્યું કે આ તો અહીં ૨૦૧૫થી પડ્યા છે, પછી રેલ્વેવાળા અહીં ફરક્યા પણ નથી. અમે તેને અડી ન શકીએ (જોકે ઉપર આ વસ્તુઓ સામેના સ્ટોરમાં મળશે એવું લખેલું હતું).

અને આમ અમારા સંગ્રહમાં એક વધુ ફ્રીજ મેગ્નેટ આવતા રહી ગયું!!

ઘર

* ઘર લેવું ટફ છે, એમાંય કહેવાય છે કે મુંબઈમાં રોટલો મળે પણ ઓટલો ન મળે. છેવટે, ઓટલો મળ્યો (નાનો પણ મળ્યો). એટલે હવે અમારું દોડવાનું-સાયકલવાનું-ફરવાનું થોડો સમય પ્રમાણમાં થશે (પણ થશે ખરું!).

* બેંક લોન – અનુભવ સરવાળે સારો રહ્યો પણ મારા જેવાં આળસુ માણસ માટે દોડા-દોડી કરવાનું ભારે પડ્યું.

* બિલ્ડરને હું જ્યારે મળવા સાયકલ પર ગયો ત્યારે બધાં નવાઇ પામ્યા હતા. હા, રીક્ષાના પૈસા કોણ બગાડે? 🙂

બે રાઇડ્સ

* શનિવારે અને રવિવારે એમ બંને દિવસ સાયકલિંગના રાખ્યા હતા. શનિવારે ઘરથી લગભગ ૫૫ કિમી દૂર આવેલા વાંદરી તળાવ (હા, આ જ નામ છે!) જવાનું નક્કી કરેલું અને રવિવારે આરે કોલોનીમાં બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી.

શુક્રવારે અલીફ લૈલા જોઇને મોડા-મોડા સૂવામાં આવ્યું એ શનિવારે નડ્યું. એલાર્મ મિસ થયું અને પછી સાયકલ ભગાવી. વરુણ અને અમિત મારી રાહ જોતા ઘોડબંદર રોડ પર ઉભા હતા. ત્યાંથી સીધો જ જાણીતો એનએચ-૮. ત્યાંથી સીધા નાકોડા તીર્થની સામે જમણી બાજુએ વાંદરી તળાવ જવાનો રસ્તો હતો. રોડ ઠીક-ઠીક (હાઇવે જેવો તો ના જ હોય). ત્યાં ગયા પણ તળાવના બંધ પર જવાની પરવાનગી નથી. અમે તળાવમાં બીજા રસ્તે ગયા અને…

વાંદરી તળાવ

.. એટલે કે અદ્ભૂત તળાવ. ત્યાં થોડો સમય પસાર કરી બંધ પર પરવાનગી લઇને આંટો માર્યો. ફોટા અમને પાડવા ન દેવામાં આવ્યા. ત્યાંથી આરામથી ઘરે આવ્યો ત્યારે બપોરે ૧ વાગી ગયા હતો.

સરસ જગ્યા. જોડે નાસ્તો જમવાનું લઇ જવું. હાઇવે પર જોકે પૂરતું પાણી-જમવાનું મળે પણ ત્યાં અડધા દિવસની પિકનિક જેવું કરી શકાય.

* રવિવારે ખાસ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી. બધાંએ પોતાના પાર્ટનર (ie પતિ કે પત્નિ કે જોડે રહેતા હોય તે) વડે બનાવેલો નાસ્તો લઇને આરેમાં જવાનું હતું. લગભગ બધાં જ નવાં લોકો મળ્યા (પુષ્પક જોડે ઘણાં સમયે મુલાકાત થઇ. બે જગ્યાએ અમે મળતાં-મળતાં રહી ગયેલા!) અને મજા પડી ગઇ.

કોકીએ મને સરસ મેથી થેપલાં બનાવીને આપેલા, જે બધાં જ પૂરા થઇ ગયેલા. વળતાં હું બચેલી કેકમાંથી થોડી ઘરે લઇ આવ્યો.

બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ

ભવિષ્યમાં આવી વધુ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ્સ કરવામાં આવશે 🙂

અપડેટ્સ #૧૭૭

#ઘણાં #લોકોને #દરેક #જગ્યાએ #હેશટેગ #લગાવવાની #આદત #હોય #છે, #એટલે #આ #આખી #પોસ્ટ #હેશટેગ્સમાં!

* #કવિનની #નવી #સાયકલ #આવી #ગઇ #છે. #સરસ #એમટીબી. #સાથે #ડિસ્ક #બ્રેક #પણ #ખરી. #ગીયર્સવાળી #સાયકલ #અમે #પૈસા #બચાવવા #માટે #ન #લીધી #પણ #તેથી #બહુ #ફરક #પડશે #નહી. #આમેય, #હજુ #એકાદ #વર્ષ #તે #સોસાયટીમાં #આંટા #જ #મારશે.

નવી સાયકલ

* #સાથેસાથ #કવિનની #સ્કૂલ #પણ #આજથી #શરુ #થાય #છે #એટલે #દોડાદોડી #અને #આરામ #બંનેનો #અનુભવ #આખા #દિવસ #દરમિયાન #થશે. #સવારે #તો #ઓહ #માય. #બપોરે #આરામ. #સાંજે #ફરી #ઓય #માય. #આવું #તો #રહેવાનું #જ.

* #સાયકલિંગ #ધીમે-ધીમે #ફરી #શરુ #કરવામાં #આવ્યું. #અને #હા, #રવિવારે #વસઈ-વિરાર #હાફ #મેરેથોન #દોડવામાં #આવી. #સરસ #મેરેથોન. #મુંબઈમાં #એટલિસ્ટ #બે #સારી #મેરેથોન #થાય #છે. #મુંબઈ #મેરેથોન #અને #વસઈ-વિરાર. #બાકી #બધો #કચરો #અને #પૈસાનો #બગાડ #એટલે #આખા #વર્ષમાં #મુંબઈમાં #તો #આ #બે #જ #મેરેથોન #દોડવામાં #આવશે.

* #બાકી #અસહિષ્ણુસતા #છે 🙂

મુંબઈ-પાલનપુર વાયા વેસા

* વર્ડપ્રેસે ફરી પાછું એડિટિંગ સોફ્ટવેર બદલ્યું એટલે આ પોસ્ટમાં કંઇ ગરબડ થાય તો પહેલેથી હાથ જોડ્યા છે 🙂

* થયું એવું કે મુંબઈથી સાયકલ લઇને પાલનપુર જવાનું મારા વિશલિસ્ટમાં ક્યારનુંય હતું. આમેય, ૫૦૦ કિમી કરતાં વધુ મોટી સાયકલિંગ સફરનો લ્હાવો આ સિવાય નજીકના ભવિષ્યમાં મળે તેમ નહોતું અને કોકી-કવિન ત્યાં હોય તો મારી સાયકલિંગ સ્પિડ વધે એ ફાયદો પણ ખરો.

સૌથી પહેલાં તો એકલા જવાનું નક્કી કરેલું. જયદિપે એમાં દમણ સુધી જોડાવાનું નક્કી કર્યું. દમણમાં હોટલ નક્કી કરી અને પછી બરોડા માટે મદદ પોકારો નાખવામાં આવ્યા – છેવટે જીજ્ઞેશ દિવાળીમાં ત્યાં હતો એટલે નાઇટ હોલ્ટ એને ત્યાં એમ નક્કી થયું. મને એમ કે બરોડાથી સીધી સાયકલ વેસા લઇ જઇશું, પણ વિધિને કંઇક અલગ મંજૂર હતું.

* ભાઇ બીજના દિવસે (એટલે કે વહેલી સવારે ૨ વાગે) અમે નીકળ્યાં. હજુ ૧૦ કિમી પહોંચ્યા ત્યાં સાયકલની ટેઇલ લાઇટનું કવર નીકળી ગયું. સાથે લીધેલા રબર બેન્ડ્સ કામમાં આવ્યા અને અમે આગળ ચાલ્યા. અમારે નેશનલ હાઇવે ૮ પરથી સફાલે રોડ પર વળાંક લેવાનો હતો. ધાર્યા કરતાં અમે જલ્દી પહોંચ્યા અને ત્યાં ગયા તો ઘોર અંધારું. અજાણ્યો જંગલ વાળો રસ્તો એટલે થોડી બીક લાગી ખરી પણ હવે હિંમત રાખી આગળ વધ્યા. નો ડોગ્સ, એટલે અમે રોક્સ. સફાલે પર નાનકડો ઘાટ છે અને તે પછી રસ્તો ખરાબ છે. કેલવા બીચ પર પહોંચી આરામ કર્યો, નાસ્તો-બાસ્તો ખાધો અને પછી આગળ વધ્યા. વળી પાછો રસ્તો ખરાબ. લંચ જોકે સારુ મળ્યું અને એ પહેલાં જયદીપની સાયકલને પંકચર થયું એ ઠીક કરીને આગળ વધ્યા. નાગરોલ પહેલાં ખાડી હોડીમાં બેસી પસાર કરી અને મજા આવી (પછી ખબર પડી કે બ્રિજ પણ છે). ત્યાંથી દમણ પહોંચતા જીવ નીકળી ગયો, કારણ કે તે બોરિંગ રસ્તો છે.

દમણ પહોંચી હોટલમાં ચેક-ઇન કરી આરામથી બીચ પર બેઠાં. સૂર્યાસ્ત જોયો, માણ્યો અને ડિનર પહેલાં અને પછી સારી એવી ઊંઘ ખેંચી. સવારે ૫ વાગે ઉઠવાનો પ્લાન પડતો મૂક્યો અને આરામથી તૈયાર થઇ રિસેપ્શન પર ગયો તો માણસ ગાયબ. મહત્વની વાત એ હતી કે અમારી સાયકલ્સ લોકમાં હતી અને તે રુમની ચાવી તેની પાસે હતી. અડધા કરતાં વધારે કલાક ત્યાં બગડ્યો. સાયકલ લીધી તો ખબર પડી કે પંકચર છે. ટ્યુબ બદલી તો ખબર પડી કે મારો પંપ કામ કરતો નથી. એટલે જયદીપની મદદ લઇ પંકચર રીપેર કર્યું. સરસ. ૮.૩૦ જેવો વડોદરા જવા નીકળ્યો. હવે ખબર હતી કે આગળ શું થવાનું છે.

* આગળ એ થવાનું હતું કે મને એમ કે દમણથી બરોડાનું અંતર આરામથી કપાશે પણ હાઇવે બોરિંગ હોય છે. ફાયદો એ કે ખાવા-પીવા માટે અઢળક તકો મળે. નવસારી આગળ એક જગ્યાએ શેરડીનો જ્યુશ મને ફ્રીમાં ઓફર કરવામાં આવ્યો એ આ વડોદરા સુધીની રાઇડનો પ્લસ પોઇન્ટ. બાકી રસ્તો ફ્લેટ છે અને બોરિંગ છે. ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર્સ. સ્વાભાવિક છે. હવે મોડો નીકળ્યો હતો એટલે મોડું થવાનું હતું જ. જીજ્ઞેશને ફોન કરીને કહી દીધું કે દોસ્ત, મારી રાહ ન જોતો અને આરામથી સુઇ જજે. રાત્રે પણ રાઇડ સારી રહી પણ રોંગ સાઇડથી આવતા વ્હીકલ્સથી સાચવવું જરુરી હતું. સાચવ્યું. કોઇએ અમને અડાવ્યું નહી. ડિનરમાં ફ્રેન્ચ ફ્રાઇસ અને મસાલા સોડા. બરોડા લગભગ પહોંચી ગયો અને રાત્રે ૧.૩૦ વાગે અજાણ્યા વિસ્તારમાં ખોવાઇ ગયો. થેન્ક્સ ટુ ગુગલ મેપ્સનું શોર્ટેસ્ટ ડિસ્ટન્સ અલગોરિથમ. જોકે મારી જ ભૂલ. ખોટો વળાંક. જીજ્ઞેશના ઘરે પહોંચી તરત સૂઇ ગયો. સ્ટાર્વા બંધ કર્યું (મહત્વનું).

* સવારે અહીં પણ વહેલો નીકળવાનો પ્લાન પડતો મૂકી બધાં જોડે આરામથી વાતો કરી, મિષ્ટી જોડે સેલ્ફી પડાવ્યો અને ગુંજને બનાવેલ સરસ બ્રેકફાસ્ટ ખાઇને અમદાવાદ જવા નીકળ્યો. સરસ રસ્તો. એટલે કે હાઇ વે. કદાચ આણંદ સુધી મજા આવી પછી ફરી બોરિંગ ફિલિંગ. બારેજા-કરજણ સુધીતો હાંફી ગયો અને સીધા વેસા જવાનો પ્લાન પડતો મૂકીને અમદાવાદમાં રોકાવાનું નક્કી કર્યું. હિરલના ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે રિનિત આવી ગયો હતો. ખાસ નોંધ. ચંડોળા તળાવથી અમદાવાદ પશ્ચિમમાં જવાનો રસ્તો ક્યારેય ન લેવો. આરામથી નાહી-ધોઇને હિરેનને મળવા ગયો અને એક વર્ષ પછી મળ્યાં એટલે ખૂબ વાતો કરી. રાત્રે સરસ થાક લાગ્યો હતો એટલે ૫ વાગે રાઇડ શરુ કરવાની જગ્યાએ ૬ વાગે નીકળવાનું નક્કી કર્યું.

* બીજા દિવસે ૬ વાગે વસ્ત્રાપુરથી નીકળીને એસ.જી. હાઇવે થઇને અડાલજ પહોંચ્યો ત્યાં સુધી સરસ ઠંડી હતી. પછી પણ લગભગ ૯ વાગ્યા સુધી ઠંડક રહી. ૧૦ વાગે મહેસાણા પહોંચ્યો ત્યારે બળી રહ્યો હતો. સહયોગમાં સરસ દૂધ પીધું પણ લોકોને સાયકલને ટચ કરવાની ઉત્સુકતાએ શાંતિથી બેસીને દૂધ માણવાની તક ન આપી.

એક જણ : ચેટલાની શે?
હું : ૨ ની.

આગળ જવાબ મળે એ પહેલાં હું નીકળી ગયો હતો 🙂

* મહેસાણાથી છાપી સુધી ફરી આરામથી આવ્યો. ખાસ નોંધ: ઊંઝામાં થ્રેસર સહેલાઇથી મળે છે એટલી સહેલાઇથી પાણીની બોટલ નથી મળતી. છાપી પહોંચ્યો ત્યાર પહેલાં કોકીના બે-ત્રણ ફોન આવી ગયા હતા અને પછીના ૭ કિમી મહેનત પડી. ધ્યાન રાખવાનું હતું કે ગામના કૂતરાંઓ જાગે છે કે ઊંઘે છે. સદ્ભાગ્યે ઊંઘતા હતા. વેસા નજીક આવ્યું ત્યારે દૂરથી કવિન, કોકી, અતુલ, નિશાંત, હેમા, લેખના, દિયા વગેરે ઊભા હતા અને તેમણે મારું મેડલ આપી સ્વાગત કર્યું. કુલ કિલોમીટર ૭૦૦ પ્લસ. પણ હજુ સફર બાકી હતી. બાકીનો સમય આરામ કરવામાં વીતાવ્યો.

* મમ્મીને ફોન કર્યો અને એ દિવસે પાલનપુર જવાનો કાર્યક્રમ પડતો મૂક્યો અને બીજા દિવસે વડગામ થઇને પાલનપુર જવા નીકળ્યો. વેસાથી વડગામનો રસ્તો સરસ છે. મજા આવી. પાલનપુર પહોંચી મમ્મી, પપ્પા અને અન્ય લોકોને મળ્યો. થાક તો બહુ નહોતો લાગ્યો. દિલ્હી ગેટ એક આંટો માર્યો ત્યાં વિરેન અને કિરણ (દેસાઇ) મળ્યા. સાંજે પાલનપુરના સાયકલપ્રેમી ફરમાનઅલીને મળ્યો અને સાયકલિસ્ટના સુખ-દુ:ખની વાતો કરી.

સાયકલને સાંજે વેસા રીક્ષામાં લઇ જવામાં આવી કારણ કે કવિન-કોકી સાથે હતા. એટલે, આ લાંબી મુસાફરી અને કદાચ કાર્તિકના બ્લોગ ઈતિહાસમાંની લાંબી પોસ્ટમાંની એકનો પણ અંત આવ્યો!

૩૦૦

* ફાઇનલી, મુંબઇ-નાસિક-મુંબઇ (એટલે કે મુલુંડ-નાસિક-મુલુંડ)ની ૩૦૦ કિમીની સાયકલિંગ BRM પૂરી કરવામાં આવી. આગલા દિવસ સુધી નક્કી નહોતું કે જવું કે ન જવું (એટલે કે બહુ મૂડ નહોતો). તેમ છતાંય, સવારે એલાર્મ પછી કોકીએ દર વખતની જેમ મારા ખભા પર હાથ મૂકીને થોડો જગાડ્યો ત્યારે જ જાગ્યો 🙂 ઘરેથી જયદીપની જોડે જવાનું હતું એટલે બોરિવલી ગયો અને ત્યાંથી મુલુંડ. એકસ્ટ્રા ૨૮ કિલોમીટરનું વાર્મ-અપ.

૬.૧૫ એ સફર શરુ થઇ. પહેલાં ૮૦ કિલોમીટર ૪ કલાક કરતાં ઓછા સમયમાં પૂરા થયા. ત્યાર બાદના ૨૦ કિલોમીટર એ આપણો ફેવરિટ – કસારા ઘાટ. નાસિક ૧૫૩માં માર્ક પર હતું, જ્યાં પહોંચતા બપોરે ૨.૪૧ થઇ ગયા હતા. લસ્સી અને વડા પાઉંનો નાસ્તો કરીને પાછી સવારી શરુ કરી ત્યારે વરસાદ શરુ થઇ ગયો હતો. મને એમ કે ખાલી છાંટા-પાણી થશે એટલે વાંધો નહી આવે. મારી પાસે તો આ વખતે પ્લાસ્ટિકની બેગ પણ બરોબર નહોતી. તો પણ કસારા ઘાટ અમે અજવાળામાં ક્રોસ કરી લીધો. આ પહેલાં પાછલાં ટાયરમાં એક વાર હવા ભરવી પડી હતી.

કસારા ઘાટ પછી એક ધાબા પર જમવા માટે રોકાયા ત્યારે GPS ૨૧૩ કિલોમીટરનું અંતર બતાવતું હતું. સરસ મજાનાં ગરમ જીરા રાઇસ-દાલ ફ્રાય ખાધાં ત્યારે થોડી તાકાત આવી પણ પછી ખબર પડી કે, ટાયર ઇઝ પંકચર. માંડ-માંડ ટ્યુબ બદલી અને શરુઆત કરી. બીજાં ૧૦ કિલોમીટર ગયાં અને ફરી ઘડાકાભેર પંકચર. આ વખતે અંધાર વત્તા થાક વત્તા વરસાદનો ડેડલી કોમ્બો. જયદીપ જોડે ન હોત તો હું કોઇ ટ્રકની લિફ્ટ લઇ લેત (બીજો કોઇ વિકલ્પ જ ન હતો!!). લેસન નંબર ૧: હજી વધુ સારી લાઇટ સ્પેરમાં રાખવી. લેસન નંબર ૨: પંપ સારો લેવો. ફરી ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યાં. હવે જયદીપ થાકી ગયો હતો પણ બે સોફ્ટવેર એન્જિનિયર જોડે હોય ત્યારે કોફી, જાવા, જીવન અને યુનિવર્સની વાતો કરતાં-કરતાં સફર આરામથી થઇ જાય. આસનગાંવ જઇને ગરમ ગરમ કોફી પીધી અને નક્કી કર્યું કે ગમે તે થાય, સમયસર જ પહોંચશું. છેલ્લાં ૨૦ કિલોમીટર જીવ નીકળ્યો, પણ પહોંચ્યા – ૧.૫૭ સવારે (સ્ટાર્વા થોડું મોડું બંધ કર્યું, આ ઓફિશિયલ ટાઇમસ્ટેમ્પ એટલે કે સમયછાપ છે!).

* હવે? ૪૦૦ કિલોમીટર 🙂

અપડેટ્સ – ૧૬૦

* હેલ્લો ઇન્ડિયા. (અને, હેલ્લો નો લગેજ પણ!) લગેજ મોડા પડવાની શક્યતા તો હતી, કારણ કે ડલ્લાસ થી એટલાન્ટા અને એટલાન્ટા થી એમસ્ટરડેમ થી મુંબઇ. ખાસ કરીને એમસ્ટરડેમમાં બે ફ્લાઇટ વચ્ચે ૪૦ મિનિટ કરતાં પણ ઓછો સમય હતો. સદ્ભાગ્યે કોઇ ફ્લાઇટ મોડી નહોતી, નહીતર નો લગેજની જગ્યાએ નો કાર્તિક હોત. એટલે કે, મોડો-મોડો કાર્તિક એમ કહેવાત.

* થાને હિરાનંદાની હાફ મેરેથોનની તારીખ જતી રહી છે, પણ વાંધો નહી. બહુ થઇ ગયું દોડવાનું. એટલે, ફરી પાછાં મુંબઇ-નાસિક-મુંબઇની સાયકલ સવારી કરીશું (અને, આ વખતે પૂરી પણ કરવામાં આવશે!). કસારાઘાટ, સાવધાન!

* કદાચ પહેલીવાર કવિન માટે કોઇ જ ટોય-રમકડું લાવ્યો નથી, પણ કવિને ટેમ્પરેચર ગુમાવ્યું નહી. શાબાશ, કવિન 😀

* વન પ્લસ વાળા ઢગલાબંધ આમંત્રણો મોકલ્યા કરે છે.

* બીજું શું? કામ-કાજ ફરી પાછું શરું. જોકે સરવાળે ૪ દિવસ કોન્ફરન્સ, ૭ ફ્લાઇટ્સ, લે-ઓવર, ખોવાયેલ સામાન, જેટ લેગ, ઠંડી, મેરેથોન અને ટેન્શન – વજન એટલું જ છે 😉

* છેલ્લે. યુગયાત્રા – યશવન્ત મહેતા (લેખ આજે જ બનાવ્યો છે, એઝ યુઝઅલ, કોઇની પાસે યશવંતભાઇનો ફોટો હોય તો, કોમન્સમાં મોસ્ટ વેલકમ!) આવી ગઇ છે. પહેલા વાંચેલી અને રેડિયો પર સાંભળેલી આ વિજ્ઞાન સેમી-નોવેલ મળતાં મને અનેરો આનંદ થયો છે. રીવ્યુ અને અલગ પોસ્ટ આવતી કાલે કે પરમ દિવસે ચોક્કસ!

મુંબઇ મેરેથોન ૨૦૧૫

આખરે આ પોસ્ટ આવી ખરી!

* વેલ, અમને ખબર હતી કે અહીં ધબડકો થવાનો છે. કારણ?
૧. આગલું અઠવાડિયું લગભગ સતત બહુ કામ હતું. ઓફિસ. બહારનું કામ. વગેરે વગેરે. સતત બે દિવસ સુધી મોડા સુધી જાગવાનું આવ્યું, એ પણ ૪-૫ વાગ્યા સુધી.
૨. આગલા દિવસની મીની ડેબકોન્ફ.
૩. અપકમિંગ પ્રવાસની તૈયારીઓ.

જે હોય તે. સવારે પહેલી લોકલ પકડીને આઝાદ મેદાન પહોંચ્યો. ત્યાં જાણીતા ચહેરાઓ મળ્યા અને ૫.૪૦ જેવી રેસ શરુ થઇ. સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચતા અમને પાંચ મિનિટ થઇ. શરુઆતનાં ૧૫ કિલોમીટર (સી-લિંક સુધી) વ્યવસ્થિત રહેવા જોઇએ એની જગ્યાએ ૨ કિમી પર જ પગ લથડવા માંડ્યા, પણ પછી ઓકે-ઓકે લાગ્યું એટલે ૨૦ કિમી સુધી વાંધો ન આવ્યો. ઇન ફેક્ટ, ૩૦ કિલોમીટર સુધી હું બરોબર હતો. ૩૨ કિલોમીટરના બુંદિયાળ માર્કર પર પગ ખરેખર જવાબ દેવા માંડ્યા એટલે લગભગ ચાલવાનું શરુ કર્યું. વળી પાછો, પેડર રોડ આવ્યો (૩૫) એટલે બહુ ધીમો પડી ગયો અને નક્કી કર્યું કે બહુ જોર નથી કરવું અને ચાલીને જ આરામથી રેસ પૂરી કરીએ. એટલે, લોકો જોડે વાત-ચીત કરતાં આરામથી રેસ પૂરી કરી. આ વખતે તો છેલ્લાં ૨૦૦ મીટર પણ આરામથી પૂરા કર્યો. સમય? ૫.૧૧.૧૦. ટેકનિકલી પેથેટિક પ્રદર્શન ફોર સ્યોર.

કેટલાંક નિરિક્ષણો:
૧. મુંબઇ મેરેથોન બોરિંગ બનતી જાય છે. ચીઅર્સ લીડર્સ હતી પણ જોવા આવતાં લોકોની સંખ્યા ઘટેલી લાગી.
૨. ૩૫ કિલોમીટર પછી મેડિકલ-વોટર સપોર્ટ બેકાર હતો.
૩. રેસ પૂરી કર્યા પછી અંધાધૂંધી જેવું વાતાવરણ.
૪. સારી વસ્તુ એ કે આ વખતે મેડલ સારો હતો.

તો આ થઇ નાનકડી પોસ્ટ જેનો વાયદો કર્યો હતો 🙂