ડેબકોન્ફ – થોડી ટિટબિટ્સ..

* મોટાભાગે બધી ટોક ટેકનિકલ હતી. સરસ!

* પહેલા બે દિવસ બપોરે ભરપૂર ખાધા પછી બહુ ઉંઘ આવતી હતી એટલે પછી બ્રેકફાસ્ટ પર ધ્યાન આપ્યું અને હળવું લંચ કર્યું.
* બ્રેકફાસ્ટમાં ચીઝ અને બટર ભરપૂર હતા. મોન્ટ્રિઆલના ફેમસ એવા બેંગલ અને કેનેડાનો ફેમસ એવો મેપલ સિરપ પણ! એટલે આપણને મઝા પડી.

* શાવર ઉર્ફે બાથરૂમની જગ્યા ભૂલભલામણી વાળી હતી વત્તા ૫ માળ પર હતી. અને પાછાં યુરોપિયન સ્ટાઇલના ઓપન શાવર. પણ નહાવું તો પડે એટલે શરમ પડતી મૂકીને નહાવું પડ્યું 😉
* સ્લિપિંગ બેગ બહુ કામમાં આવી. હવે, આવતા પ્રવાસમાં પણ તેનો ઉપયોગ થશે.
* કોન્ફરન્સથી નજીકમાં સરસ પાર્ક હતો તો તેનો સદ્ઉપયોગ નિયમિત દોડવા માટે થયો. લગભગ ૫ વખત દોડ્યો અને ૨ વખત મોન્ટ રોયાલમાં હાઇકિંગ કર્યું (એમ તો હાઇકિંગ ન કહેવાય, તો પણ..).

* એક વખત નેધરલેન્ડથી આવેલા એક જણ જોડે દોડવા ગયો. બ્રેકફાસ્ટ પર અમે ત્રણ-ચાર જણાં બેઠા હતા અને વાતવાતમાં મેં કહ્યું કે હું ૧૦ કિમી ૫૪ મિનિટમાં દોડી શકું. નેધરલેન્ડ વાળા મિત્રે કહ્યું મારો શ્રેષ્ઠ સમય ૫૦ મિનિટ છે. ત્યારે મારી સામે બેઠેલા સ્વિડનના ડેવલપરે કહ્યું, હું ૧૦ કિમી ૪૦ મિનિટમાં દોડું છું. પછી મેં બ્રેકફાસ્ટ પર ફોકસ કર્યું.
* સાયકલિંગ કરવાનો પ્લાન ચોપટ થઇ ગયો – કારણ ૧. સાયકલ ભાડા પર ઓછામાં ઓછી ૨૫ ડોલરમાં મળે અને ૨. શનિવારે વરસાદ હતો :/
* છેલ્લા દિવસે મારી ટીમને મળવા અને સામાનને કામચલાઉ રાખવા માટે વિકિમેનિયામાં જઇ આવ્યો અને દસેક મિનિટમાં એકાદ “બગ”ને પણ હાથ લગાવી આવ્યો.
* કેનેડાથી ફ્રીજ મેગ્નેટ, મેપલ સિરપ અને દર વખતની જેમ નવાં રનિંગ શૂઝ લાવવામાં આવ્યા (મારા માપના શૂઝ અહીં મળતા નથી!). બે-ત્રણ સાયકલની દુકાનો પર આંટો મારી આવ્યો અને નાનકડી વસ્તુઓ યાદગીરી રૂપે લઇ આવ્યો.

IMG_20170808_173656
બજેટમાં આવતા માપના શૂઝ!

* પહેલી વખતે મુંબઈ એરપોર્ટ પર ઇમિગ્રેશન ઓફિસરે પૂછ્યું કે કેનેડા શા માટે ગયા હતા અને કઇ કોન્ફરન્સ માટે ગયા હતા. ડેબકોન્ફ કહ્યા પછી તેણે આગળ કોઇ સવાલો ન પૂછ્યા 😉
* ૨૦૧૮માં ડેબકોન્ફ તાઇવાનમાં છે, તો હવે તેનું પ્લાનિંગ થશે!

Advertisements

ડેબકોન્ફ ૧૭

* આખરે હજારો ઇચ્છાઓમાંથી ૧# ની બાદબાકી..

 

 

 

 

 

# વિઝા હજુ હાથમાં આવવાના બાકી છે!

ઉબર અનુભવો

* એમાં થયું એવું કે મારે રૂટકોન્ફ કોન્ફરન્સ માટે બેંગ્લોર જવાનું હતું. સામાન્ય રીતે અત્યાર સુધી તો હું બેંગ્લોર એરપોર્ટ (ie કેમ્પેગોડા આંતરરાષ્ટ્રીય એરપોર્ટ @ રેન્ડમહલ્લી) થી પ્રિ-પેઇડ ટેક્સી જ લેતો હતો. હવે ઉબર (કે ઉબેર) આવ્યા પછી થયું કે ચાલો થોડા પૈસા બચાવીએ. એરપોર્ટ પર રાત્રે ૧૨.૩૦ ઉતર્યો. સામાન તો હતો નહી. એરપોર્ટ પર પીકઅપ કરેલા સ્થળે પહોંચી ઉબર બોલાવી. ચાર અનુભવો થયા,

૧. પહેલા ટેક્સી ડ્રાઇવરે રાઇડ કેન્સલ કરી.
૨. ત્યાં ઉબરનું જેકેટ પહેરેલા એક માણસે કહ્યું, સર, જો તમને રિસિપ્ટ ન જોઇતી હોય તો હું તમારા વતી ટેક્સી કરું. તેને ના પાડી.
૩. બીજો ટેક્સી વાળો આવ્યો. તેમાં બેઠો. તેણે કહ્યું, સર, નો ડીઝલ એન્ડ નો મની. નો પેટીએમ. મેં કહ્યું, ઓકે, નો રાઇડ ધેન. ૭ રૂપિયા કપાઇ ગયા. વળી તેણે મને બેસાડતા પહેલા રાઇડ ચાલુ કરી દીધી હતી. હા, ૭ રૂપિયા પાછા લીધા!
૪. ત્રીજો ટેક્સી વાળો આવ્યો. હું ગોઠવાયો. ટોલનાકું આવ્યું ત્યાં સુધી તો બરોબર ચાલ્યું, પણ તેણે કહ્યું, સર, આઇ ડોન્ટ હેવ મની. પ્લીઝ ગીવ ૧૦૦ રૂપીઝ. મેં કહ્યું, કેમ? ટોલ તો રાઇડમાં આવી જાવ. તેણે ઘણી મગજમારી કરી. છેવટે અજાણ્યા મુલ્કમાં હોવ તો ઠીક છે, આપણે હતા કર્ણાટકમાં. એટલે તેને ૧૦૦ રૂપિયા પકડાવ્યા અને ઉબરને ત્યાં કમ્પલેઇનના પોટલા નાખ્યા. હા, રિસિપ્ટનો ફોટો લઇ લીધો. આ ડ્રાઇવર વળી મને નકશામાં દર્શાવેલા સ્થાનની જગ્યાએ બીજે ક્યાંક છોડવા માંગતો હતો.

ટૂંકમાં, ઉબર આવવાથી બેંગ્લોરના ટેક્સી ડ્રાઇવરોમાં કંઇ જ ફરક પડ્યો નથી.

બોધપાઠ્સ:
૧. દિવસે જ જવું આ ભયાનક શહેરમાં.
૨. બસમાં જ જવું. સસ્તું અને સલામત. હા, બહુ સામાન હોય તો તકલીફ થાય.
૩. બેંગ્લોર જવું જ નહી! શ્રેષ્ઠ!!

અપડેટ્સ – ૨૦૧

* માર્ચ આવી ગયો પણ એક પણ પોસ્ટ હજુ સુધી નથી આવી એ નાઇન્સાફી કહેવાય.

* ઉદેપુર-પાલનપુરનો નાનકડો પ્રવાસ કર્યો અને દર વર્ષે ફેબ્રુઆરીની પરંપરા જાળવી. બંને જગ્યાએ મઝા આવી પણ થાકી ગયા. હવે આવતો પ્રવાસ આરામથી પડ્યા રહીએ એવો જ રાખવો એવા સૂચનો મળ્યા છે.

* માર્ચ પણ બહુ બીઝી-બીઝી રહેશે. કાલે એક ૧૦ કિમી (ગુંજનની ઇનસાઇટ ૧૦કે), બે બીઆરએમ (૪૦૦ અને ૩૦૦) અને એક બીજી ૧૦ કે. મહિનો પૂરો. વધુમાં એક ધુળેટી નિમિત્તે ‘રંગીન રન’નું આયોજન છે, જેમાં કવિન જોડે રંગ ઉડાડતા દોડવામાં આવશે. જોકે વધુ વિગતો મળશે ત્યારે વાત.

* કવિનની ટીમ ફૂટબોલમાં (ક્વાટર ફાઇનલ) હારી ગઇ છે, પણ બોયસ્ પ્લેડ વેલ. હારીએ તો જીતીએ, હાર કર જીતને વાલે કો બાજી-ઘર કહેતે હૈ, ડર કે આગે જીત હૈ વગેરે વગેરે ક્વોટ્સથી તેને ઉત્સાહિત કરવામાં આવશે. ટૂંકમાં, તેમની ટીમને વધુ પ્રેક્ટિસની જરુર છે, પણ હવે સ્કૂલવાળાઓને કંઇક અક્કલ કે જ્ઞાન આપવા જઇએ તો સામે ભડકે એટલે કવિને ઉનાળુ વેકેશનમાં આ પર રનિંગ, સ્ફર્તિ વગેરે પર ધ્યાન આપવું એવું નક્કી કર્યું છે.

* મીઠીવાવ, પાલનપુર વિશે લેખ શરુ કર્યો છે. ખૂટતી વિગતો ઉમેરવા Edit બટન છે જ!

PS: હોળી ક્યારે છે, હોળી?

અપડેટ્સ – ૧૯૪

* છેલ્લી અપડેટ આવ્યાને ઘણો સમય થઇ ગયો અને ત્યારબાદ તો મુંબઈમાં ઠંડી પણ શરુ થઇ ગઇ છે! હા, અમે ૨૩ ડિગ્રી તાપમાન થાય એને ઠંડી કહીએ છીએ. સીએટલમાં ૯ ડિગ્રી સે. માં દોડવાની મજા આવી પણ વચ્ચે વરસાદ નડી ગયો. નવાં શૂઝ અને મોજાં આવ્યા એટલે આજકાલ દોડવાનું પણ જોશમાં ચાલે છે, સાયકલિંગ ઠંડુ છે, પણ કાલે “રાઇડ અગેઇન્સ્ટ કરપ્શન”માં ૧૦૦ કિમીનો પ્લાન છે (એમ તો રાઇડ તો ૨૦ કિમીની છે, પણ આવવા જવામાં ૭૦ વત્તા દસેક બીજા કરી દઇશું).

* કવિનના વેકેશનનાં છેલ્લાં દિવસો છે. આ વખતે દિવાળીમાં મજાથી ફટાકડા ફોડ્યા. પોલ્યુશન કર્યું અને નોઇઝ પોલ્યુશન પણ. વળી, કોઇકના મુજબ લાઇટ પોલ્યુશન પણ. ઢગલાબંધ મિઠાઇઓ (ઘરનું મગસ, બહારનો મુંબઈ હલવો વગેરે) ખાઇને બીજા પ્રકારનું પોલ્યુશન પણ કર્યું હશે જે અમે તો અનુભવ્યું નથી, પણ જેણે અનુભવ્યું હોય એના નશીબ!

* દિવાળીની બીજી મહત્વની ખરીદી કરી – નવો બેલ્ટ. જૂનાં બેલ્ટમાં કાણાં પડાવવા (ઢીલા પડતાં બેલ્ટ માટે) એના કરતાં નવો સરસ બેલ્ટ લીધો. એમાં વળી હજુ પણ વજન (અને કમર) ઓછું થાય તો એક કાણું હાજર છે જ એટલે થોડા વર્ષો સુધી ચિંતા નથી 😉

અપડેટ્સ – ૧૯૨

* પહેલાં કહ્યું હતું તેમ, ઓગસ્ટ મહિનો અત્યંત વ્યસ્ત રહ્યો. તેમ છતાંય,

** ગુજરાતી વિકિપીડિયામાં ફેરફારોની સંખ્યા – ૯૦૦+.
** વિકિડેટા (મોટાભાગે વિકિડેટા ગેમ્સ પરથી) – ૩૦૦૦+.
** રનિંગ – ૨૦૦ કિમી (છેલ્લા દિવસે!)
** સાયકલિંગ – ૬૩૬ કિમી (અહીં થોડું વધુ થઇ શકત, પણ ચંદીગઢ!)
** મુલાકાતો – ચંદીગઢ, ચીખલી અને બોરિવલી નેશનલ પાર્ક x ૨.

બોલો, બીજું શું જોઇએ?

અપડેટ્સ – ૧૮૮

* અપડેટ્સ ટાઇમ!

* વિકિમીડિયા ફાઉન્ડેશન સાથે ત્રણ વર્ષ પૂર્ણ કર્યા. હું પોતાને જ અભિનંદન આપીશ 😀

* કવિનનું રાબેતા મુજબનું શાળાજીવન કાલથી શરુ થઇ જશે અને અમારી પણ લેફ્ટ-રાઇટ શરુ. ચોથું ધોરણ કારકિર્દી માટે અત્યંત મહત્વનું છે. એટલે અમે આ વર્ષે ક્યાંય બહાર નહી જઇએ તેમજ મુવીઓ જોવાનું પણ બંધ કરીશું. શનિ-રવિ પણ સતત અભ્યાસમાં જ વીતશે તેમજ ઘરની બહાર ‘અમારો દીકરો ધોરણ ૪માં હોવાથી મહેમાનોએ આવવું નહી’ તેવું પાટિયું મારીશું (મજાક છે, પણ આવું પાટીયું સત્ય હકીકત છે, ખાલી ચોથા ધોરણની જગ્યાએ એ દસમું ધોરણ હતું).

* એક ખાસ ટ્રીપની રીટર્ન ટિકિટ લઇ લેવામાં આવી છે. વધુ વિગતો સમય આવ્યે.

* છેલ્લાં અઠવાડિયામાં સારી એવી ફિલમો જોઇ કાઢી, પણ રીવ્યુ લખવા લાયક એકપણ નથી.

* દોડવાનું સારુ ચાલે છે, સાયકલિંગમાં મંદી છે.

અપડેટ્સ – ૧૮૬

* શનિવારે બેંગ્લુરુથી (ie બેંગ્લોર) સવારે ૮.૩૦ જેવો ઘરે આવ્યો. ઘરમાં બધું વ્યવસ્થિત કરીને તૈયાર થઇને કવિનનું વાર્ષિક પરિણામ લેવા ગયો. પછી ખબર પડીકે પરિણામ તો ૨૯મી એ આવશે. આ તો આપણને આપણા સંતાનોએ કેવું ધોળ્યું છે તે બતાવવા માટેનો દિવસ (ie ઓપન હાઉસ) હતો 😀 જે હોય તે. ધાર્યા મુજબ કવિને હિંદીમાં ધોળ્યું નથી (જુઓ, આ પોસ્ટ) એટલે મને શાંતિ થઇ.

બપોરે સાયકલને તૈયાર કરી અને પછી ૪ વાગ્યા જેવો ચેમ્બુર જવા માટે નીકળ્યો. ભાઇ, ભારે ટ્રાફિક આ તો. લોકો દરરોજ કેવી રીતે મુસાફરી કરતા હશે? જે હોય તે. સમયસર ચેમ્બુર પહોંચ્યો. ત્યાં રાઇડ માટે લગભગ ૧૦૦ જણાં હતા. ૭ વાગે રાઇડ શરુ થઇ. ભોરઘાટ સુધી વાંધો ન આવ્યો અને આ વખતે ભોરઘાટ સંપૂર્ણ પણે સાયકલ પર પાર કર્યો. લોનાવાલા પછી આરામથી સાયકલ ચલાવી, કામશેત (રીટર્ન પોઇન્ટ) પર પહોંચી આરામ કરી લોનાવાલા ફરી નાસ્તો કર્યો. ત્યાં યુવાન રાઇડર અચિંક્ય જોડે બીજાં ૬૦ કિમી સાયકલ ચલાવવાની મજા આવી. છેલ્લાં ૨૦ કિમી ફરી આરામથી અને છેલ્લે ચેમ્બુર પહોંચી નાસ્તો કર્યો. ઘરે પાછાં ફરી સાયકલ પર જવાનું નક્કી કર્યું પણ અંધેરી પછી એટલો કંટાળો આવ્યો કે સાયકલને રીક્ષામાં મૂકી ઘરે આવ્યો. ત્યાંથી ફરી દહિંસર અને ફરી પાછાં. ૪ કલાકની ઉંઘ પછી પણ ઉંઘ મને જાગવા નહોતી દેતી. એમ થયું કે થોડી સાયકલ ચલાવીએ, પણ પછી થયું કે હવે બહુ થયું.

આરામ. પીઝા. અને ૯ કલાકની લાંબી ઉંઘ.

આજથી ફરી કવિનનો અવાજ આવી જશે. એની પાસેથી એકાદ સ્ટોરી પરથી બ્લોગની પોસ્ટ પાક્કી!

અપડેટ્સ – ૧૮૫ – બેંગ્લુરૂ

* આ વખતના અપડેટ્્સ બેંગ્લુરૂથી છે. ઘણાં વખત પછી અહીં પાછો આવ્્યો એટલે મજા આવી રહી છે. ટ્્રાફિક સરસ છે, એટલે કે મુંબઈના ટ્્રાફિક કરતાં પણ વધુ છે.

અત્્યાર સુધીતો કબન પાર્્કમાં દોડવા અને ટીમ અહીં હોવાથી કામ કરવા (અને હા સરસ બ્્રેકફાસ્્ટ) સિવાય બીજું કંઇ કર્્યું નથી. ક્્યાંય જવાનો કે કંઇ જોવાનો સમય પણ મળ્્યો નથી કે મળશે નહી. મુંબઈ પાછા જઇને પણ બાકી રહેલાં કામ પતાવવા સિવાય બીજું કંઇ કામ જ નથી (એટલે કે નવરો છું) 🙂

અને હા, ખાસ કામ તો કવિનનું વાર્્ષિક પરિણામ લેવા જવાનું છે!

* અહીં ગરમી પણ વધતી જાય છે. ૨૦૦૪ થી ૨૦૦૮ અને ૨૦૦૮નો થોડો સમય અને પછી ૨૦૧૨નો અંત અને ૨૦૧૩નો પ્્રથમ ચોથો ભાગ અહીં વીતાવ્્યા પછી આ વાત પાક્્કી છે.

પ્રવાસ: માથેરાન

* આ પહેલાં બે વખત માથેરાન ગયેલો ત્યારે એક વખત ટ્રેકિંગ (વન ટ્રી હિલ) અને બીજી વખત સાયકલિંગ. પણ, હવે નક્કી કરેલું કે માથેરાનમાં સત્તાવાર પ્રવેશ કરવો. અને વધુમાં, અમારી ૧૦મી લગ્ન વર્ષગાંઠ પણ ખરી એટલે શુક્ર-શનિ-રવિ નાનકડો પ્રવાસ રાખવામાં આવ્યો. આ પોસ્ટ માથેરાનની નાનકડી ટિપ્સ અને ટ્રિક્સ પણ ધરાવે છે એટલે રસિયાઓએ વાંચવી.

અમે માથેરાન કેવી રીતે જવું એ બાબતે અચોક્કસ હતા. રસ્તા બે હતાં. ટેક્સી કરવી અથવા અહીંથી નેરલ ટ્રેનમાં જવું અને ત્યાંથી મીની ટ્રેન કે પછી ટેક્સી કરવી. છેવટે, સમય બચાવવા સીધી જ ટેક્સી પર પસંદગી ઉતારી. આ વખતે બુકકેબ.કોમનો સહારો લીધો અને અનુભવ સારો રહ્યો. ડ્રાઇવર સમયસર આવી ગયો એટલે અડધી સફળતા મળી તેમ કહેવાય. ટેક્સી વાળો પ્રમાણમાં સારી રીતે ચલાવતો હોવા છતાં થયું કે ભાઇ, હાઇવે પર ગાડી ચલાવવું એ જોખમી જ છે. માથેરાન શાંતિથી પહોંચ્યા. પહેલી ટીપ: માથેરાનમાં તમારી હોટલનું સ્થાન બરોબર જોઇ લેવું. દસ્તૂરી નાકા (પાર્કિંગ)થી જો તમારે જવાનું હોય અને સામાન ઓછો હોય તો, ચાલીને જવામાં કોઇ છોછ રાખવો નહી. અમે વર્ષો પછી ઘોડા પર મુસાફરી કરવાનો લ્હાવો લીધો અને ૨૦ મિનિટ પછી હોટલ પહોંચ્યા. ત્યાં પહોંચી આખી બપોર આરામ કર્યો અને હા, માથેરાનનાં વાંદરા જોડે પહેલું એન્કાઉન્ટર થયું..

12742239_1200442626650925_8477821932286247609_n

ઢોળાયેલી ચા અને ગુમાવેલા બિસ્કિટ પછી અમે બજારમાં રખડવા નીકળ્યા. થોડી શોપિંગ કરવામાં આવી. કવિને એક ગિલોલ લીધી જેનો ઉપયોગ પછીથી અહીંથી તેમ પથરાંઓ ફેંકવામાં થવાનો હતો. થોડીવાર પછી પાછાં હોટલ આવ્યાં અને સંપૂર્ણ આરામ. કવિને ટાઇમપાસ કરવા સ્વિમિંગ કર્યું અને અમે ટીવી જોવામાં સમય પસાર કર્યો. બીજા દિવસે નક્કી કર્યું કે સવારે દોડવા જઇશ પણ રે થાક, સવારે મોડો ઉઠ્યો.

બીજા દિવસની શરુઆત મંકી પોઇન્ટથી કરી. મંકી પોઇન્ટ હોટલથી લગભગ ૭૦૦ મીટર દૂર એટલે વાંધો ન આવ્યો. ત્યાં જઇને ફોટોગ્રાફી અને ટાઇમપાસ કર્યો. એની બાજુમાં હાર્ટ પોઇન્ટ છે, પણ ત્યાંથી કંઇ ખાસ અલગ પહાડો દેખાવાના હતા નહી એવું લાગ્યું એટલે હાર્ટ પોઇન્ટને પડતો મૂક્યો. પેનોરમા પોઇન્ટ પણ ત્યાંથી જવાય પણ તે દૂર હતો (ટેકનિકલી નજીક, પણ ચાલીને વાર લાગે). ફરી હોટલ પાછા. આરામ. મસ્તી અને કવિનના પોકેમાન કાર્ડ્સને વાંદરાએ હાથ લગાવ્યો એટલે કવિને ગિલોલથી એને ફટકાર્યો પણ ખરો. સાંજે નક્કી કર્યું કે સનસેટ પોઇન્ટ જઇએ. ચાલીને ગયા. લગભગ ૨ કિમી કરતાં વધુ. સારો એવો થાક લાગ્યો. ફરીથી વાંદરો કવિનની સહારે આવ્યો અને કવિનની મકાઇ ઝૂંટવીને લઇ ગયો :/ આ પોઇન્ટ સરસ છે પણ વાદળો એટલા હતા કે સનસેટ જોવાનો પ્રશ્ન જ નહોતો. હોટલ પાછા ફર્યા ત્યારે સરસ અંધારુ થઇ ગયું હતું. જોડે લીધેલી ટોર્ચ કામમાં આવી. ટીપ: માથેરાનમાં ટોર્ચ જોડે રાખવી. ટીપ: ઘોડાવાળાઓ અંતર મોટાભાગે ખોટું જ કહેશે.

રાત્રે જમવામાં ગુલાબજાંબુ ઝાપટ્યા. ત્રીજા દિવસનો પ્લાન એવો હતો કે સવારે બ્રેકફાસ્ટ કરી મીની ટ્રેનની ટિકિટ લેવા માટે લાઇન લગાવવી. એ પહેલાં સવારે દોડવા ગયો તો રસ્તામાં ઢગલાબંધ કૂતરાંઓ. બીજા રસ્તે ગયો તો ત્યાં પણ એ જ સ્થિતિ. છેવટે ૩ કિમી દોડીને કંટાળીને પાછો આવ્યો :/ અમે સ્ટેશન પર પહોંચ્યા અને અમારી પાસે હજી ૨ કલાક હતા એટલે ફરીથી બાકીના પોઇન્ટ્સ જોવાનું નક્કી કર્યું. આ બધાં પોઇન્ટ્સ ઓકે છે. ટીપ: આમાં પૈસા ના બગાડાય (અથવા ચાલીને જવાય). સ્ટેશન પર આવ્યા તો લાંબી લાઇન અને માત્ર ૧૦ વ્યક્તિઓમાં જ બધી ટિકિટ પૂરી (એક જણને ચાર ટિકિટ મળે). સ્વાભાવિક રીતે રેલ્વેના કર્મચારીઓએ હોટેલ વાળાઓ જોડે સેટિંગ કરેલ હશે. ત્યાં તપાસ કરવા ગયો તો ખબર પડી કે હજી ફર્સ્ટ ક્લાસની ટિકિટ્સ બાકી છે તો તરત લઇ લીધી અને અમે ટ્રેનમાં બેઠા. આ ટ્રેન માથેરાનની ઉત્તમ વસ્તુ છે. ૨૧ કિમીની સફર તે ૨ કલાક કરતાં વધુ સમયમાં પૂરી કરે છે પણ આપણને અદ્ભુત અનુભવ કરાવે છે (ઢગલાબંધ ફોટાઓ લીધા છે). નેરલ પહોંચ્યા અને ત્યાંથી ફટાફટ નાસ્તો કરી દાદરની લોકલ પકડી. કવિને સેન્ટ્રલ લાઇનનો પ્રથમ અનુભવ લીધો અને અમે ભીડમાં દબાઇ ગયા. દાદરથી પછી કાંદિવલી અને પછી ત્યાંથી રીક્ષા. ટૂંકા પ્રવાસનો અંત.

વધુ ફોટાઓ ફેસબુક અને થોડાંક વિકિમિડીઆ કોમન્સ પર પણ અપલોડ કર્યા છે (અમુક હજી બાકી છે, જે ચકાસીને કરવામાં આવશે).

ચશ્માનું બોક્સ

* ચશ્માવાળી વ્યક્તિઓને એક જ મુશ્કેલી. પ્રવાસ કરતી વખતે કે રાત્રે ઊંઘતી વખતે ચશ્મા ક્યાં મૂકવા? ચશ્માનું બોક્સ એ વખતે મદદે આવે. પણ, દરેક વખતે થાય છે તેમ, આ વખતે પણ સુરતની મુસાફરી (આ પછીની પોસ્ટમાં વિગતે) ચશ્માનું બોક્સ ભૂલી ગયો. અને, આ નવાં ચશ્માં મારા જૂનાં ફેવરિટ બોક્સમાં ફીટ થતા નથી એ પણ બીજી મુશ્કેલી છે.

ચશ્માનું બોક્સ ભૂલવાનું તમને પડી શકે છે – મોંઘું.

(ફિલ્મમાં આવતી જાહેરખબર પરથી પ્રેરિત અવતરણ!) 🙂

બે રાઇડ્સ

* શનિવારે અને રવિવારે એમ બંને દિવસ સાયકલિંગના રાખ્યા હતા. શનિવારે ઘરથી લગભગ ૫૫ કિમી દૂર આવેલા વાંદરી તળાવ (હા, આ જ નામ છે!) જવાનું નક્કી કરેલું અને રવિવારે આરે કોલોનીમાં બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી.

શુક્રવારે અલીફ લૈલા જોઇને મોડા-મોડા સૂવામાં આવ્યું એ શનિવારે નડ્યું. એલાર્મ મિસ થયું અને પછી સાયકલ ભગાવી. વરુણ અને અમિત મારી રાહ જોતા ઘોડબંદર રોડ પર ઉભા હતા. ત્યાંથી સીધો જ જાણીતો એનએચ-૮. ત્યાંથી સીધા નાકોડા તીર્થની સામે જમણી બાજુએ વાંદરી તળાવ જવાનો રસ્તો હતો. રોડ ઠીક-ઠીક (હાઇવે જેવો તો ના જ હોય). ત્યાં ગયા પણ તળાવના બંધ પર જવાની પરવાનગી નથી. અમે તળાવમાં બીજા રસ્તે ગયા અને…

વાંદરી તળાવ

.. એટલે કે અદ્ભૂત તળાવ. ત્યાં થોડો સમય પસાર કરી બંધ પર પરવાનગી લઇને આંટો માર્યો. ફોટા અમને પાડવા ન દેવામાં આવ્યા. ત્યાંથી આરામથી ઘરે આવ્યો ત્યારે બપોરે ૧ વાગી ગયા હતો.

સરસ જગ્યા. જોડે નાસ્તો જમવાનું લઇ જવું. હાઇવે પર જોકે પૂરતું પાણી-જમવાનું મળે પણ ત્યાં અડધા દિવસની પિકનિક જેવું કરી શકાય.

* રવિવારે ખાસ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ હતી. બધાંએ પોતાના પાર્ટનર (ie પતિ કે પત્નિ કે જોડે રહેતા હોય તે) વડે બનાવેલો નાસ્તો લઇને આરેમાં જવાનું હતું. લગભગ બધાં જ નવાં લોકો મળ્યા (પુષ્પક જોડે ઘણાં સમયે મુલાકાત થઇ. બે જગ્યાએ અમે મળતાં-મળતાં રહી ગયેલા!) અને મજા પડી ગઇ.

કોકીએ મને સરસ મેથી થેપલાં બનાવીને આપેલા, જે બધાં જ પૂરા થઇ ગયેલા. વળતાં હું બચેલી કેકમાંથી થોડી ઘરે લઇ આવ્યો.

બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ

ભવિષ્યમાં આવી વધુ બ્રેકફાસ્ટ રાઇડ્સ કરવામાં આવશે 🙂

મુંબઈ-પાલનપુર વાયા વેસા

* વર્ડપ્રેસે ફરી પાછું એડિટિંગ સોફ્ટવેર બદલ્યું એટલે આ પોસ્ટમાં કંઇ ગરબડ થાય તો પહેલેથી હાથ જોડ્યા છે 🙂

* થયું એવું કે મુંબઈથી સાયકલ લઇને પાલનપુર જવાનું મારા વિશલિસ્ટમાં ક્યારનુંય હતું. આમેય, ૫૦૦ કિમી કરતાં વધુ મોટી સાયકલિંગ સફરનો લ્હાવો આ સિવાય નજીકના ભવિષ્યમાં મળે તેમ નહોતું અને કોકી-કવિન ત્યાં હોય તો મારી સાયકલિંગ સ્પિડ વધે એ ફાયદો પણ ખરો.

સૌથી પહેલાં તો એકલા જવાનું નક્કી કરેલું. જયદિપે એમાં દમણ સુધી જોડાવાનું નક્કી કર્યું. દમણમાં હોટલ નક્કી કરી અને પછી બરોડા માટે મદદ પોકારો નાખવામાં આવ્યા – છેવટે જીજ્ઞેશ દિવાળીમાં ત્યાં હતો એટલે નાઇટ હોલ્ટ એને ત્યાં એમ નક્કી થયું. મને એમ કે બરોડાથી સીધી સાયકલ વેસા લઇ જઇશું, પણ વિધિને કંઇક અલગ મંજૂર હતું.

* ભાઇ બીજના દિવસે (એટલે કે વહેલી સવારે ૨ વાગે) અમે નીકળ્યાં. હજુ ૧૦ કિમી પહોંચ્યા ત્યાં સાયકલની ટેઇલ લાઇટનું કવર નીકળી ગયું. સાથે લીધેલા રબર બેન્ડ્સ કામમાં આવ્યા અને અમે આગળ ચાલ્યા. અમારે નેશનલ હાઇવે ૮ પરથી સફાલે રોડ પર વળાંક લેવાનો હતો. ધાર્યા કરતાં અમે જલ્દી પહોંચ્યા અને ત્યાં ગયા તો ઘોર અંધારું. અજાણ્યો જંગલ વાળો રસ્તો એટલે થોડી બીક લાગી ખરી પણ હવે હિંમત રાખી આગળ વધ્યા. નો ડોગ્સ, એટલે અમે રોક્સ. સફાલે પર નાનકડો ઘાટ છે અને તે પછી રસ્તો ખરાબ છે. કેલવા બીચ પર પહોંચી આરામ કર્યો, નાસ્તો-બાસ્તો ખાધો અને પછી આગળ વધ્યા. વળી પાછો રસ્તો ખરાબ. લંચ જોકે સારુ મળ્યું અને એ પહેલાં જયદીપની સાયકલને પંકચર થયું એ ઠીક કરીને આગળ વધ્યા. નાગરોલ પહેલાં ખાડી હોડીમાં બેસી પસાર કરી અને મજા આવી (પછી ખબર પડી કે બ્રિજ પણ છે). ત્યાંથી દમણ પહોંચતા જીવ નીકળી ગયો, કારણ કે તે બોરિંગ રસ્તો છે.

દમણ પહોંચી હોટલમાં ચેક-ઇન કરી આરામથી બીચ પર બેઠાં. સૂર્યાસ્ત જોયો, માણ્યો અને ડિનર પહેલાં અને પછી સારી એવી ઊંઘ ખેંચી. સવારે ૫ વાગે ઉઠવાનો પ્લાન પડતો મૂક્યો અને આરામથી તૈયાર થઇ રિસેપ્શન પર ગયો તો માણસ ગાયબ. મહત્વની વાત એ હતી કે અમારી સાયકલ્સ લોકમાં હતી અને તે રુમની ચાવી તેની પાસે હતી. અડધા કરતાં વધારે કલાક ત્યાં બગડ્યો. સાયકલ લીધી તો ખબર પડી કે પંકચર છે. ટ્યુબ બદલી તો ખબર પડી કે મારો પંપ કામ કરતો નથી. એટલે જયદીપની મદદ લઇ પંકચર રીપેર કર્યું. સરસ. ૮.૩૦ જેવો વડોદરા જવા નીકળ્યો. હવે ખબર હતી કે આગળ શું થવાનું છે.

* આગળ એ થવાનું હતું કે મને એમ કે દમણથી બરોડાનું અંતર આરામથી કપાશે પણ હાઇવે બોરિંગ હોય છે. ફાયદો એ કે ખાવા-પીવા માટે અઢળક તકો મળે. નવસારી આગળ એક જગ્યાએ શેરડીનો જ્યુશ મને ફ્રીમાં ઓફર કરવામાં આવ્યો એ આ વડોદરા સુધીની રાઇડનો પ્લસ પોઇન્ટ. બાકી રસ્તો ફ્લેટ છે અને બોરિંગ છે. ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર્સ. સ્વાભાવિક છે. હવે મોડો નીકળ્યો હતો એટલે મોડું થવાનું હતું જ. જીજ્ઞેશને ફોન કરીને કહી દીધું કે દોસ્ત, મારી રાહ ન જોતો અને આરામથી સુઇ જજે. રાત્રે પણ રાઇડ સારી રહી પણ રોંગ સાઇડથી આવતા વ્હીકલ્સથી સાચવવું જરુરી હતું. સાચવ્યું. કોઇએ અમને અડાવ્યું નહી. ડિનરમાં ફ્રેન્ચ ફ્રાઇસ અને મસાલા સોડા. બરોડા લગભગ પહોંચી ગયો અને રાત્રે ૧.૩૦ વાગે અજાણ્યા વિસ્તારમાં ખોવાઇ ગયો. થેન્ક્સ ટુ ગુગલ મેપ્સનું શોર્ટેસ્ટ ડિસ્ટન્સ અલગોરિથમ. જોકે મારી જ ભૂલ. ખોટો વળાંક. જીજ્ઞેશના ઘરે પહોંચી તરત સૂઇ ગયો. સ્ટાર્વા બંધ કર્યું (મહત્વનું).

* સવારે અહીં પણ વહેલો નીકળવાનો પ્લાન પડતો મૂકી બધાં જોડે આરામથી વાતો કરી, મિષ્ટી જોડે સેલ્ફી પડાવ્યો અને ગુંજને બનાવેલ સરસ બ્રેકફાસ્ટ ખાઇને અમદાવાદ જવા નીકળ્યો. સરસ રસ્તો. એટલે કે હાઇ વે. કદાચ આણંદ સુધી મજા આવી પછી ફરી બોરિંગ ફિલિંગ. બારેજા-કરજણ સુધીતો હાંફી ગયો અને સીધા વેસા જવાનો પ્લાન પડતો મૂકીને અમદાવાદમાં રોકાવાનું નક્કી કર્યું. હિરલના ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે રિનિત આવી ગયો હતો. ખાસ નોંધ. ચંડોળા તળાવથી અમદાવાદ પશ્ચિમમાં જવાનો રસ્તો ક્યારેય ન લેવો. આરામથી નાહી-ધોઇને હિરેનને મળવા ગયો અને એક વર્ષ પછી મળ્યાં એટલે ખૂબ વાતો કરી. રાત્રે સરસ થાક લાગ્યો હતો એટલે ૫ વાગે રાઇડ શરુ કરવાની જગ્યાએ ૬ વાગે નીકળવાનું નક્કી કર્યું.

* બીજા દિવસે ૬ વાગે વસ્ત્રાપુરથી નીકળીને એસ.જી. હાઇવે થઇને અડાલજ પહોંચ્યો ત્યાં સુધી સરસ ઠંડી હતી. પછી પણ લગભગ ૯ વાગ્યા સુધી ઠંડક રહી. ૧૦ વાગે મહેસાણા પહોંચ્યો ત્યારે બળી રહ્યો હતો. સહયોગમાં સરસ દૂધ પીધું પણ લોકોને સાયકલને ટચ કરવાની ઉત્સુકતાએ શાંતિથી બેસીને દૂધ માણવાની તક ન આપી.

એક જણ : ચેટલાની શે?
હું : ૨ ની.

આગળ જવાબ મળે એ પહેલાં હું નીકળી ગયો હતો 🙂

* મહેસાણાથી છાપી સુધી ફરી આરામથી આવ્યો. ખાસ નોંધ: ઊંઝામાં થ્રેસર સહેલાઇથી મળે છે એટલી સહેલાઇથી પાણીની બોટલ નથી મળતી. છાપી પહોંચ્યો ત્યાર પહેલાં કોકીના બે-ત્રણ ફોન આવી ગયા હતા અને પછીના ૭ કિમી મહેનત પડી. ધ્યાન રાખવાનું હતું કે ગામના કૂતરાંઓ જાગે છે કે ઊંઘે છે. સદ્ભાગ્યે ઊંઘતા હતા. વેસા નજીક આવ્યું ત્યારે દૂરથી કવિન, કોકી, અતુલ, નિશાંત, હેમા, લેખના, દિયા વગેરે ઊભા હતા અને તેમણે મારું મેડલ આપી સ્વાગત કર્યું. કુલ કિલોમીટર ૭૦૦ પ્લસ. પણ હજુ સફર બાકી હતી. બાકીનો સમય આરામ કરવામાં વીતાવ્યો.

* મમ્મીને ફોન કર્યો અને એ દિવસે પાલનપુર જવાનો કાર્યક્રમ પડતો મૂક્યો અને બીજા દિવસે વડગામ થઇને પાલનપુર જવા નીકળ્યો. વેસાથી વડગામનો રસ્તો સરસ છે. મજા આવી. પાલનપુર પહોંચી મમ્મી, પપ્પા અને અન્ય લોકોને મળ્યો. થાક તો બહુ નહોતો લાગ્યો. દિલ્હી ગેટ એક આંટો માર્યો ત્યાં વિરેન અને કિરણ (દેસાઇ) મળ્યા. સાંજે પાલનપુરના સાયકલપ્રેમી ફરમાનઅલીને મળ્યો અને સાયકલિસ્ટના સુખ-દુ:ખની વાતો કરી.

સાયકલને સાંજે વેસા રીક્ષામાં લઇ જવામાં આવી કારણ કે કવિન-કોકી સાથે હતા. એટલે, આ લાંબી મુસાફરી અને કદાચ કાર્તિકના બ્લોગ ઈતિહાસમાંની લાંબી પોસ્ટમાંની એકનો પણ અંત આવ્યો!

રેસ રિપોર્ટ: સિસ્કિયુઆઉટબેક ૫૦ માઇલ

* લોંગ પેન્ડિંગ લોંગ રેસ રિપોર્ટ!

આમાં થયું એવું કે ઓફિસની ઓલ હેન્ડ્સ મિટિંગ વખતે આપણે રનિંગ ઉપર લાઇટનિંગ ટોક આપેલી. એ વખતે ઓફિસમાં ડેઈઝી જોડે પરિચય થયો અને એ પણ દોડવીર. તેણે સૂચન આપ્યું કે વિકિમેનિઆ પછી આ રેસ દોડી શકાય. બધું વ્યસ્થિત પ્લાન થયું અને મેક્સિકોથી સાન ફ્રાન્સિસ્કો પહોંચી ગયો. ત્યાંથી લગભગ ૫.૩૦ કલાકની રોડ ટ્રીપ પછી ઓરેગોનમાં આવેલા એશલેન્ડ પહોંચ્યા. સરસ રસ્તો અને પહેલી વાર અમેરિકામાં આટલા લાંબા સમય માટે ગાડીમાં બેઠો (એરપોર્ટ શટલ કે ટેક્સી સિવાય!). ત્યાં પહોંચીને એક દિવસ આમ-તેમ ફર્યા, આરામ કર્યો.

રેસની શરુઆત ૬ વાગે હતી. ડેઈઝીએ છેલ્લી ઘડીએ ૫૦ માઇલમાંથી ૫૦ કિમીમાં કૂદકો માર્યો (મારે પણ એમ કરવા જેવું પણ આપણે અડગ મનના ગુજરાતી એટલે પાછાં ન પડીએ!). હવે ત્યાં પહોંચ્યા ત્યારે સરસ ઠંડક હતી. રેસની શરુઆત જ ૪૫૦૦ ફીટ પર હતી એટલે ઉંચાઈ વર્તાતી હતી.

રેસ એકદમ સમયસર શરુ થઇ અને લગભગ બે કિમી પછી સરસ ઉંચાઇ આવવાની શરુઆત થઇ. માઇલ મને બહુ લાંબા લાગે. અને આ અમેરિકનો મેટ્રિક સિસ્ટમમાં માને નહી. પહેલાં સ્ટેશન પર પહોંચ્યા પછી થોડું સારુ લાગ્યું અને બીજા સ્ટેશન પર પહોંચ્યો ત્યારે ૨૪ કિમી સુધી બહુ ઠીક હતું. પછીનાં ૧૬ કિમી મસ્ત ચઢાણ અને ઉતરાણ હતું એટલે ધીમો પડ્યો. ૩૦ કિમી સુધી તો મને લોકો સામે આવતાં મળ્યાં (૪૦ કિમી પૂરા કરીને). ૩૫ કિમી પછી મસ્ત ચઢાણ. ત્યારે લાગ્યું કે હવે મુશ્કેલ બને છે. ૫ કિમી તો લગભગ સીધાં ચઢાણ. ઉપર પહોંચીને વળી બિગ રોક નામનો ખડક. હા, આ દરમિયાન હું કેલિફોર્નિઆમાં આવી ગયો હતો!

બિગ રોકથી વળતી મુસાફરી ઓકે રહી. ફરી સ્ટેશન પર અને પછી લાગ્યું કે હવે કદાચ સમયસર પૂરુ નહીં થાય. હા, રેસમાં અમુક અંતરે પણ કટ-ઓફ હતાં. છેવટે ૪૬ થી ૫૬ કિમી માત્ર દોડવા ખાતર દોડ્યો-ચાલ્યો અને ૫૬ કિમીએ હું પહોંચ્યો ત્યારે કટ-ઓફ સમય પસાર થઇ ગયો હતો અને મારી આ રેસનો કરુણ અંત આવ્યો.

પણ.. પણ..

૧. મજા આવી.

૨. આવતાં વર્ષે (મેળ પડે તો) ૫૦ માઇલ પૂરા કરવા છે.

૩. ટી-શર્ટ સરસ મળી. આવતાં વખતે – વોટર બોટલ, મગ, બોટલ ઓપનર – લઇને જ આવવાનાં!

🙂

અપડેટ્સ – ૧૬૯

* છેલ્લી પોસ્ટમાં લખ્યું તેમ અહીં બહુ દોડા-દોડી રહે છે. એકાદ વખત સારું એવું દોડાયા પછી બહાર દોડવાનું બંધ છે. બે વખત જિમનો આંટો માર્યો પણ મજા ન આવી. હવે દોડવાનું થશે, લાંબી દોડમાં. ચોક્કસ, એ રીપોર્ટ લાંબો અને મજાનો હશે.

* વિકિમેનિઆ પછી એક દિવસનો બ્રેક લઇને અહીંના પિરામીડ જોઇ આવ્યા. સરસ જગ્યા. પિરામીડ ચડવાની મજા આવી અને સાથે-સાથ ટકિલાનો ટેસ્ટ પણ કર્યો.

* સાથે-સાથ લોકલ માર્કેટમાં પણ જઇ આવ્યા. અહીં બધાંને ખોપડીઓનો બહુ ક્રેઝ લાગે છે 🙂

* એકંદરે મુલાકાત સારી રહી છે. હવે જોઇએ શું થાય છે. વેજિટેરિયન્સને દરરોજ શું ખાવું એ પ્રશ્ન તો હોય જ!