અપડેટ્સ-૨૩૦

છેલ્લી અપડેટ્સ છેક ૧ ઓગસ્ટના રોજ લખી હતી અને આ અપડેટ્સ એમ તો ૧ ઓક્ટોબરના રોજ લખવાની હતી, પણ સમય બધાં માટે સરખો છે, છતાંય સાપેક્ષ હોવાને પરિણામે મને ઝડપી લાગે છે!

નવરાત્રિ ચાલે છે અને દર વર્ષની જેમ મને ગરબા આવડતા નથી પણ ૨૦૨૦માં ગરબા રમતા શીખવાનો ધ્યેય રાખ્યો છે. સાયકલિંગ આવડે તો ગરબા કેમ ન આવડે? PS: આજે લીલો રંગ છે/હતો.

સપ્ટેમ્બરમાં દુબઈનો નાનો પ્રવાસ-મિટિંગ થયો હતો, જે વિશે વિગતે લખવાનું રહી ગયું. ત્યાં મોટાભાગનો સમય ઓફિસની મિટિંગ્સમાં જ ગયો અને થોડું ઘણું ફરી લેવાયું. પ્રવાસી આકર્ષણો જેવા કે બુર્જ ખલીફા, રણ, સફારી મને એકદમ બોરિંગ લાગ્યા પણ પછી છેલ્લા દિવસે કોલેજ મિત્ર મુન્શીએ મને શોપિંગ કરાવી અને તેની જોડે વાતો કરવાની અને ફરવાની મઝા પડી ગઇ. લગભગ ૧૫ વર્ષ પછી અમે મળ્યા.

ઓક્ટોબરનો પ્રવાસ આર્યલેન્ડ વિઝાની આડોડાઇને કારણે પડતો મૂકાયો, તો સામે નવેમ્બરમાં બીજો પ્રવાસ ઉભો છે જ, એ થશે ત્યારે નક્કી કર્યું છે કે વિગતે પોસ્ટ મૂકવી. અને હા, હવે ફરી પાછું બ્લોગિંગ નિયમિત કરવાનું નક્કી કર્યું છે.

તો મળીએ, કાલે! 🙂

પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ ૨૦૧૯

ગયા અઠવાડિયે થયેલી ૧૯મી પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ બી.આર.એમ.નો વિગતે અહેવાલ અહીં મૂકી રહ્યો છું. શું થયું એ મહત્વનું છે, એ પાછળની બીજી બધી વાર્તાઓ મહત્વની નથી. ૨૦૨૩માં આ વખતે થયેલી ભૂલો ફરીથી ન કરું એટલા માટે આ પોસ્ટ મહત્વની બની રહેશે.

સૌથી પહેલાં તો આ પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ શું છે? આ સાયકલિંગ ઇવેન્ટ દર ચાર વર્ષે પેરિસ નજીકથી શરૂ થાય છે અને પશ્ચિમ કાંઠે આવેલા બ્રેસ્ટ શહેર સુધી જઇ ફરી પાછા પેરિસ આવવાનું હોય છે. કુલ અંતર ૧૨૨૦ જેટલું હોય છે (દર વખતે થોડા કિમી આગળ પાછળ થઇ શકે છે). સમય હોય છે, ૮૦, ૮૪ અથવા ૯૦. તમારી મરજી. આ માટેની ક્વોલિફિકેશન એ હોય કે એ વર્ષમાં ૨૦૦-૩૦૦-૪૦૦ અને ૬૦૦ કિમીની બી.આર.એમ. પૂરી કરેલી હોવી જોઇએ. આ વખતે કુલ ૬૫૦૦ કરતા વધુ સ્પર્ધકોએ ૬૬ દેશોમાંથી ભાગ લીધો હતો. ભારતમાંથી આશરે ૩૧૫ રાઇડર્સ ગયા હતા. મુંબઈમાંથી માત્ર ૧૨. એ પણ કુલ આંકડો તો મને છેલ્લા દિવસે જ જાણવા મળ્યો 🙂

તો પેકિંગ પછી અને પેરિસ પહોંચ્યા પછીના દિવસો ૧ અને ૨ પછી કોઇ અપડેટ લખવાનો સમય મળ્યો નહોતો. રેસના આગલા દિવસે એટલે કે ૧૭ તારીખે બાઇક ચેક કરાવવાનું હતું. ભૂલ #૧: બાઇક ચેક માટે સાંજનો સમય પસંદ કર્યો. મારા રૂમ પાર્ટનર વિશાલનું બાઇક ચેક સવારે હતું. મને એમ કે એકલા કોણ જાય? એટલે તેની સાથે સવારે જ પહોંચી ગયો અને ત્યાં ઢગલાબંધ ઓળખીતા-નવાં રાઇડર્સની ઓળખાણ થઇ. સદ્ભાગ્યે મારું પણ બાઇક ચેક સવારે જ પૂરું થયું એટલે બપોરે સરસ લંચ કરીને અમે પાછા પણ આવી ગયા. એ દિવસે સારો એવો વરસાદ પણ હતો. ૧૭મીએ બાઇક બરાબર તૈયાર કરીને અમે જલ્દી સૂઇ ગયા પણ બીજા દિવસે સાંજે ૫.૪૫એ મારા ગ્રૂપની શરૂઆત હતી એટલે બીજા દિવસે પણ આરામ જ કર્યો અને બપોરે ટ્રેનમાં સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પહોંચ્યા. ટેકનિકલી, જે પેરિસથી ૭૦-૭૫ કિમી દૂર છે 🙂

ભૂલ #૨: પહેલા ન ટ્રાય કરેલી વસ્તુ રેસના દિવસે ટ્રાય કરવી. અહીં શું હતું? સેડલ બેગ? હાથી જેવી આ બેગનો લેવાનો દુ:ખ્યાલ મને પીબીપી ના એક મહિના પહેલા જ આવ્યો અને અમે છેલ્લી ઘડીએ તે લેવાનું નક્કી કર્યું. આ વિશે વિગતે પછી.

સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર ક્રમ અનુસાર ૩૦૦-૩૫૦ લોકોની શરૂઆત થતી હતી. મારો ક્રમાંક H052 હતો અને H ગ્રૂપ મુજબ મારે જવાનું હતું. સમયસર શરૂઆત થઇ અને I ગ્રૂપના લોકોથી રસ્તો કરતો-કરતો હું આગળ નીકળ્યો. બ્રેવે કાર્ડમાં સ્ટેમ્પ કરીને શરૂઆત થઇ. સૌ પહેલા ૩૦ કિમી તો સરસ ગયા પછી ખ્યાલ આવ્યો કે સાયકલમાંથી ક્યાંક અવાજ આવે છે. ઉભા રહીને જોયું તો બેગ ટાયરને અડતી હતી. ઓ તારી! આ તો ગરબડ થઇ. માંડ-માંડ બેગ સરખી કરી અને આગળ વધ્યો અને રસ્તાની અદ્ભૂત લ્હાવો લેતો આગળ વધતો રહ્યો. ૮૦ કિમી આસપાસ ફરીથી બેગ સરખી કરી અને જેકેટ અને મોજા પહેરી લીધા. ઠંડીની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી.

સૌપ્રથમ કંટ્રોલ પોઇન્ટ હતો ૧૧૭ કિમી પર. ત્યાં પહોંચ્યો એ પહેલા રાત પડી ગઇ હતી અને ફ્રાન્સમાં રાત કોને કહેવાય એ ખબર પડી. અહીં રસ્તામાં કંઇ ન હોય. જંગલ એટલે માત્ર જંગલ. સૂનકાર. સરરરર કરતી સાયકલના અવાજ અને લાલ લાઇટ્સ સિવાય બીજું કંઇ નહી! ઘનઘોર, કાળુ ડબાંગ અંધારુ અહીં પહેલી વાર જોવા મળ્યું. ડર ન લાગ્યો કારણ કે અહીં કોઇ જંગલી પ્રાણીઓ કે જંગલી માણસો નહોતા. રસ્તામાં લોકો ચિઅર્સ એટલે Ale ના પોકારો કરતા હતા. તે જોઇને નવાઇ લાગે. કારણ કે રાત્રે લોકો ઘરની બહાર ૧ કે ૨ વાગે પણ પાણી, કોફી, ચોકલેટ્સ ઓફર કરતા હતા. કલ્ચર ડિફરન્સ!

૧૧૭ પર કંઇ ખાધું-પીધુ નહી. પાણી ભર્યા સિવાય. બીજી નાની ભૂલ. ૨૧૭ સુધી પહોંચતા ફ્રેશ હતો પણ આ બ્રેક થોડો લાંબો ચાલ્યો. પીબીપીમાં સમય હંમેશા મહત્વનો હોય છે અને કંટ્રોલ પર થતો સમયનો બગાડ એકંદરે મને ભારે પડવાનો હતો. જૂની આદત એમ જાય? ૨૧૭ પર પ્રશાંત ઉર્ફે એંગ્રી બર્ડ મળ્યો અને તેની જોડે નાસ્તો વગેરે કર્યો.

ત્યાર પછી લગભગ Fougeres ઉર્ફે ફુજે પહોંચ્યો ત્યારે ત્રણ કલાક પછીના ગ્રૂપમાં રાઇડ સ્ટાર્ડ કરેલા અમારા એરબીએનબી પાર્ટનર ક્રેગ મળ્યા. ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે ભાઇ આપણે સ્લો થઇ ગયા છીએ.

પછીનો જે રસ્તો હતો, Brest પહોંચ્યા સુધીનો. ઓએમજી. ધુમ્મસ, અંધારુ અને ઢાળ-ઢોળાવો. એવું કહેવાય છે કે ૧૦૦ મીટર પણ રસ્તો સીધો નહોતો. ક્યાં તો ઉપર જાય અથવા નીચે જાય. સ્વાભાવિક રીતે ભારતના મેદાની પ્રદેશોમાં રહેતા લોકોને આવા રસ્તાનો અનુભવ ન જ હોય. અને, સ્વાભાવિક રીતે ફ્રેંચ લોકો આને સપાટ રસ્તો કહે છે, કારણ કે એમના માટે દક્ષિણ ફ્રાંસ જ પહાડી વિસ્તાર છે. ભારતમાં પણ પહાડો છે, જે બહુ ઉંચા છે, જેનો આપણને અનુભવ નથી હોતો. બ્રેસ્ટ પહોંચ્યા પહેલા હું એકદમ આરામથી ચલાવતો હતો અને એ પહેલા એક નાનકડી ઉંઘ ખેંચી લીધી હતી. જે ૪૫ મિનિટ આસપાસ હતી, જે ખરેખર તો ૨ કલાક જેટલી હોવી જોઇતી હતી.

હવે નીચેનો ફોટો જુઓ. દૂર એક નાની છોકરી રસ્તા પર ઉભી રહીને (ડાબી બાજુએ) ચિઅર્સ કરતી હતી, તે જોઇને આંખમાંથી આંસુ આવી જાય. દુર્ભાગ્યે ખરા સમયે મારા ફોનનો મુખ્ય કેમેરો કામ કરતો બંધ થઇ ગયો અને તેનો ક્યુટ ફોટો લેવાનો રહી ગયો!

બ્રેસ્ટ કંટ્રોલ પોઇન્ટ સૌથી બોરિંગ હતો. ક્યાંક ખાવા-પીવાનું નહી. શહેર પણ બોરિંગ. માંડ-માંડ ક્યાંકથી વેજ ફૂડ મળ્યું જેમાં ૧ કલાક બગડ્યો. પછી, થોડી સાયકલ ભગાવી પછીના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર પહોંચ્યો. ત્યાં થોડો આરામ કર્યો. વચ્ચે થોડો સમય મારું ગારમિન ક્યાંક મૂકાઇ ગયું તો તે શોધવામાં ૧૫-૨૦ મિનિટ બગડી. હવે થાક લાગ્યો હતો અને શરીર આરામ માંગતું હતું. નક્કી કર્યું કે થોડો આરામ કરી આગળ વધું. ફરી પાછો ફુજે પહોંચ્યો અને થોડી ઉંઘ ખેંચી કાઢી, જે ૨ કલાકની જગ્યાએ એલાર્મ મિસ કરી ૩ કલાક ઉપર થઇ.

ભૂલ #૩ હંમેશા ૪ એલાર્મ મૂકવા. પછીના ૨ કંટ્રોલ પોઇન્ટ્સ પર થોડી ઝડપ મેળવી કારણ કે સારો એવો આરામ પણ કરી લીધો હતો. હવે ફરી પાછી રાત થવા આવી હતી અને અચાનક મને લાગ્યું કે કંઇક ગરબડ છે બેગમાં. ભૂલ #૪ સેડલ બેગમાંથી થોડો સામાન કાઢી ફોલ્ડિંગ બેગમાં મૂક્યો. બેગ હળવી હતી, પણ બેગ હતી. હવે, ફરીથી ઉંઘ દેખાતી હતી અને થાક પણ લાગવો શરૂ થયો હતો. ૧૦૧૨ના કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર પહોંચ્યો એ પહેલા એક કોફી શોપમાંથી કોફી પીધી અને ત્યાં જ પેલી ફોલ્ડિંગ બેગ ભૂલી ગયો. શરીર અને મગજ બંને થાક્યા હતા એ નક્કી થયું. આ પછી, જે ઝડપે શરીર જવાબ દેવા માંગ્યો તે જીવનમાં પહેલી વખત થયું. સદ્ભાગ્યે પગના વાર્મર વગેરે લગાવેલા હતા પણ મારી મુખ્ય ટી-શર્ટ અને રેઇન જેકેટ અને શૂ-કવર હું ભૂલી ગયેલી બેગમાં ભૂલી ગયો હતો. છેવટે ૧૦૧૨ કંટ્રોલ પોઇન્ટ પછી મારે રસ્તા પર આવી રીતે કયાંક સૂવાનું આવ્યું.

હવે, પેટ-પગ અને ગરદન – ત્રણેય થાક્યા હતા અને અંતે કોકીને ફોન કર્યો અને નક્કી કર્યું કે ૩ મહિના હોસ્પિટલમાં ગાળવા એના કરતા રાઇડ ત્યાં જ પૂરી કરું. મને કોઇજ દુખ નથી કે પીબીપી પૂરું નથી થયું. જે કંઇ રાઇડ કરી પૂરા મનથી સાચી રીતે કરી છે. જાતને છેતરવી નહી, એ મારો મોટ્ટો છે.

૨૦૨૩ – અમે આવીએ છીએ, આ અધૂરી વાત પૂરી કરવા માટે!

સ્ટાર્વા કડી: https://www.strava.com/activities/2640453242

આ પણ જુઓ: https://gu.wikipedia.org/wiki/પેરિસ-બ્રેસ્ટ 🙂

પેરિસ – ૧

.. એટલે કે લગભગ પેરિસ જોડે જ કહેવાય. ચાર્લ્સ-દ-ગૉલ એરપોર્ટથી મારું સ્થાન ૭૦-૭૫ કિમી દૂર છે. એટલે કે પેરિસથી પણ ૩૦ કિમી દૂર. એરબીએનબી નો પહેલો અનુભવ લેવાનો હતો અને હોસ્ટ લેડીને ફ્રેંચ સિવાય બીજી કોઇ ભાષા આવડતી નથી એવું તેના સંદેશાઓ ઉપરથી લાગ્યું. જીવનમાં પ્રથમ વખત ગુગલ ટ્રાન્સલેટને આભાર વ્યક્ત કર્યો.

એરપોર્ટથી અખિલેશભાઇ અને સુરત-વડોદરા-અમદાવાદ-વલસાડના રાઇડર્સ જોડે બસમાં આવ્યો અને તેમના સ્થાનથી ટેક્સી કરી મારા સ્થાને જવાનું નક્કી કર્યું. ઉબર બોલાવી તો ઑડી કાર આવી. લો તારે. ઑડીમાં સાયકલનું બોક્સ ન આવ્યું. બેકાર. આવી કાર શું કામની? એટલે સાયકલ ત્યાં જ રાખીને મારા ત્યાં આવ્યો, તો સ્વાગત એક અલમસ્ત કૂતરાથી થયું. રૂમ મકાનના ઉપલા માળે છે, અને મસ્ત નાનકડો છે. હાલ તો ચાલશે પણ પછી વિશાલ આવશે ત્યારે કંઇક સેટિંગ કરવું પડશે. સરસ કોફી અને બ્રેકફાસ્ટ કરીને ત્યાંથી ચાલતો અખિલેશભાઇને ત્યાં ગયો. મારી સાયકલ લઇ જવા અંગે કંઇ ગેરસમજ થઇ તો તે ત્યાં જ પડી રહેલી અને સારું થયું કે કોઇ ઉઠાવી ન ગયું. જે હોય તે. સાયકલ એસેમ્બલ કરી અને ત્યાંથી ડિકાથલોન ગયા. થોડી બિનજરૂરી શોપિંગ કરી અને પૈસા ઉડાવ્યા પણ તે પહેલાં ટ્રેઇલની મજા લીધી.

ત્યાં એક રાઇડરને ટચવુડ થયું ને જરાક માટે મોટો અકસ્માત થતાં રહી ગયો. હવે, ત્યાંથી અમારા સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ રેમ્બૂલે જવાનું હતું, પણ અમે રસ્તામાં બહુ ગોથા ખાધા. ઢગલાબંધ વખત ખોવાઇ ગયા. મારો ફોન પણ બંધ થઇ ગયો અને એ પણ કન્ફ્યુઝ હતો. છેવટે, હોટેલ પાછા ગયા અને ફોન ચાર્જ કરી અને મસ્ત કોફી-થેપલાની મઝા લઇ હું પાછો ટ્રેઇલનો આનંદ માણી મારા ત્યાં પાછો આવ્યો તો ત્યાં સ્વાગત બે કૂતરાંથી થયું. એક બિલાડી પણ છે એવું જાણવા મળ્યું અને ઢગલાબંધ પક્ષીઓ પણ છે. આખા ઘરમાં એક ઘરડા બેન એકલાં. છોકરા-છોકરી ક્યાંક બીજે સેટ થયા છે એવું લાગ્યું.

હવે કાલે સવારે મારો ફ્રેંચ મિત્ર GPX મોકલશે તેના પરથી રાઇડ કરવાનો પ્લાન છે. અથવા રેમ્બૂલે જઇ આવીશું. પીબીપી પહેલાં બહુ સાહસ કરવું નથી. થોડીક કસરત ચાલુ રહે એ બરાબર છે. સાયકલનું ટેસ્ટિંગ આજે બરાબર થયું છે, કાલે ફરીથી ચેક કરી અને બધાં નટ-બોલ્ટ બરાબર છે, તે જોઇ લઇશ.

અહીં ૯.૩૦ સુધી અજવાળું રહે છે. ઠંડી પણ રાત્રે મસ્ત હોય છે. અને હા, અંધારુ થાય ત્યારે જોરદાર હોય છે. ઓફ-હાઇવેના રોડ પર જ અમારા ૧૨૦૦ કિમી છે, એટલે એવા ડાર્ક અંધારામાં જે મજા આવે એની વાત જ અલગ છે.

મર્સી – આ શબ્દથી જીવન અહીં સરસ રીતે ચાલે છે. પણ, આખરે જીવનમાં મર્સી સિવાય પણ શું મહત્વનું છે? આજે કેટલાય નવા રાઇડર્સની ઓળખાય થઇ. બધાં જ ખેરખાં, જોરદાર અને મઝાના માણસો. સાયકલિંગ મારા જીવનમાં આવેલી ખરેખર અદ્ભૂત વસ્તુ છે.

હા – હાલ તો કોકી, કવિન, કેટ અને કેક્ટસની ખોટ છે!

બ્રેવે!

* લખાય બ્રેવેટ (Brevet) પણ બોલાય બ્રેવે. આમ પણ, ફ્રેંચ ભાષા ખરી એટલે તેની નવીનતા તો હોય જ. મારી સાયકલિંગ રાઇડ્સની જૂની પોસ્ટ્સમાં તમને BRM નામનો બહુ ઉલ્લેખ જોવા મળ્યો હશે. દર ચાર વર્ષે થતા બ્રેવે પેરિસ-બ્રેસ્ટ-પેરિસ રાઇડ પર એક સરસ મુવી Brevet બન્યું છે. પહેલી વાર Vimeo પર ઓનડિમાન્ડ મુવી લીધું છે, અને સંપૂર્ણ રીતે પૈસા વસૂલ છે. તમને ઉપરોક્ત લિંક પર ટ્રેલર તો જોવા મળશે જ. અને હા, ૨૦૧૯ પરનું મુવી બને તો હું ક્યાંક રેન્ડમ ખૂણે ઝડપાઇ શકું છું. એ બધી વિગતો પછીની પોસ્ટ અથવા પછી ક્યારેક!

વરસાદ

ગઇકાલે વરસાદ આવ્યો. મને એમ કે એક્યુવેધરની આગાહી પ્રમાણે આજે સાંજે આવશે એટલે હવે એપ આધારિત આગાહી પર આધાર રાખીશ તો આગામી સાયકલિંગ પર અસર પડશે એવું લાગે છે. આજે છાપાંમાં વાંચ્યું કે આ તો પ્રિ-મોન્સુન વરસાદ પણ નહોતો પણ બહુ ગરમીને કારણે કોઇ વિચિત્ર સંજોગોમાં પડેલો વત્તા વાયુ વાવાઝોડાંની અસરને કારણે પડેલો વરસાદ હતો. જે હોય તે, ગરમીમાં રાહત થઇ છે, પણ નિયમિત વરસાદ ન આવે ત્યાં સુધી ભેજમાં પાપડી બફાય તેમ અમારે બફાવાનું નક્કી છે. એટલે, પાપડી ભેગી ઇયળ વાળી કહેવત ત્યાં સુધી યાદ રાખવી.

વરસાદમાં બે-ત્રણ જ લાંબી રાઇડના પ્લાન છે. બાકી ટ્રેનર ઝિંદાબાદ છે!

૬ વર્ષ!

મુંબઈમાં અસ્થાયી રીતે સ્થાયી થયાને ૬ વર્ષ થયા છે. અને, હજુ તો અહીંના બધાંય રસ્તાઓ રનિંગ-સાયકલિંગથી મપાયા નથી ને મનમાં ક્યાંય એમ પણ થઇ રહ્યું છે કે ગોવા કે ક્યાંક પહાડો પર ચાર પાંચ હજાર મીટરની ઊંચાઇ પર ક્યાંક સારી જોબ મળે તો ત્યાં જઇએ. ત્યાંના ઘાટ-રસ્તાઓને પણ ઘુમેડી કાઢીએ. હજુ એવું બન્યું નથી પણ, બની શકે છે! 🙂

આ ૬ વર્ષમાં ઘણું બધું થઇ ગયું છે. બ્લોગ ફિક્કો પડ્યો છે અને હું પણ હવે અહીં બહુ સક્રિય રહી શકતો નથી. રૂટિન સિવાય બીજું કંઇ લખવું ઘણું અઘરું બનતું જાય છે, છતાંય અહીં મજા આવે છે. નવાં-નવાં બ્લોગ દેખાઇ રહ્યા છે એટલે ક્યારેક ક્યારેક આ રીતે પોસ્ટ કરવાનું મન થઇ જાય છે.

અને હા, વરસાદની રાહ જોવાય છે!

BRM ૪૦૦: અલવિદા નોએલ!

નોએલ અને હું – સતારાથી મુંબઈ બસમાં, ઓક્ટોબર ૨૦૧૮

ગયા અઠવાડિયે છેલ્લી ઘડીએ ૪૦૦ કિમીની બી.આર.એમ.માં રજીસ્ટ્રેશન કરાવ્યું. શનિવાર સવારથી જ નસીબ ખરાબ દેખાવાના શરૂ થયા. સૌ પહેલા તો કોઇ સલમાન ભાઇએ પોતાની ઉબરની સીટ બગડી જાય એટલે મુલુંડ સાયકલ સાથે આવવાની ના પાડી પછી ૨૦૦ રૂપિયા વધારા આપો તો હું લઇ જાવ એવી ઓફર કરી, જે અમે રીજેક્ટ કરી અને બીજી ગાડી કરી. બીજો ડ્રાઇવર સરસ હતો. અલક-મલકની વાતો કરતો મુલુંડ પહોંચ્યો ત્યારે ૬.૧૦ થઇ ગઇ હતી. ૧-૨ મિનિટમાં જ ફોર્માલિટી પતાવી રાઇડ ચાલુ કરી. ધીમે-ધીમે રાઇડર્સને પસાર કરતો રહ્યો. પહેલું સ્ટોપ છેક મુરબાડ. ત્યાં પછી ગરમી વધવાની શરૂઆત થઇ ગઇ હતી. ૧૦૦ કિમી પર પહોંચ્યો ત્યારે ૨૦૦ વાળા રાઇડર્સમાંથી સ્વાતિ સાથે મળી હતી. ૪૦૦માંથી કેટલાક આગળ પહોંચી ગયા હતા. માર્ગ હતો માલ્સેજ-આલેફાટા-નાસિક અને ત્યાંથી મુંબઈ. માલ્સેજ ઘાટ પર પહેલી વાર બે બ્રેક લીધા. માલ્સેજના બીજા ચઢાણ પર પણ એક બ્રેક લીધો – જે ડહ્યાપણ ભર્યું પગલું હતું. માલ્સેજ ઘાટ લગભગ ૧૦ કિમીનો છે જ્યાં માત્ર ટોચ પર અને બીજા ઘાટના ચઢાણ પછી એક જગ્યાએ જ પાણી વગેરે મળે છે. બાકી, અત્યંત સૂકું વાતાવરણ વત્તા ગરમ પવન (હેડવિન્ડ) વચ્ચે હાલત ખરાબ થવાની પૂરી શક્યતા હોય છે (ઉનાળામાં જ. ચોમાસામાં આ માર્ગ અત્યંત સરસ અને લીલો હોય છે – એ વાત અલગ છે).

હું માલ્સેજ પસાર કરીને આગળ વધ્યો ત્યાં પુણેના ડો. પ્રકાશ મળ્યા. તેમની જોડે એક કલાક સારી રાઇડ કરી અને હું વચ્ચે એક જગ્યાએ નાસ્તો કરવા ઉભો રહ્યો ત્યારે વિનોદ (જે પણ ૪૦૦ કિમીમાં હતો) નો મિસ કોલ જોયો. તેને ફોન કર્યો તો તેણે કહ્યું કે કંઇક મેડિકલ ઇસ્યુ થયો છે. ઓફિશિયલનો ફોન લાગતો નથી. એટલે તેને બધાં નંબર મોકલ્યા અને ઓફિશિયલ-ડ્રાઇવરને ફોન કરી વિનોદની જોડે પહોંચવા કહ્યું. મને એમ કે તે લોકો સંભાળી લેશે.

ત્યાંથી આગળ વધ્યો અને આલેફાટા (લગભગ ૧૫૦) અને ત્યાંથી પછી મસ્ત ઢાળ-ચઢાણ વાળો નાસિક-પુણે હાઇવે શરૂ થયો. ૧૭૦ કિમી પર બહુ ગરમીને કારણે એક નાની હોટલમાં છાંયડામાં બેઠો અને નક્કી કર્યું કે થોડો આરામ કરી તડકો ઓછો(!) થાય એટલે આગળ વધવું. ત્યાં જ સંકેત ભાઇ (એમસીસી)નો સંદેશો આવ્યો કે નોએલ ફોન્સેકા ઇઝ નો મોર!! મને થયું કે આવી ક્રૂર મજાક? નોએલ જોડે ઘણી બી.આર.એમ. રાઇડ કરી છે. પછી, ખબર પડીકે વિનોદનો ફોન નોએલની ઇમરજન્સી માટે હતો અને તેને કાર્ડિઆક એરેસ્ટ (હાર્ટ એટેક) આવ્યો હતો. ૧૦ મિનિટ સૂન્ન બેઠા પછી કોકીને ફોન કરીને હું થોડીવાર રડ્યો. કોકીએ કહ્યું કે ઘરે આવી જા. પણ, આજુ-બાજુ પૂછ્યું તો ટેક્સી મળવાની કોઇ શક્યતા નહોતી. નાસિક પણ ૧૦૦ કિમી દૂર હતું. અને પાછા એ જ રસ્તા પર તો જવાનો કોઇ ચાન્સ જ નહોતો. શું કરવું એ વિચારમાં જ એક કલાક કાઢ્યો અને સાંજ પડતા પહેલા રાઇડ ચાલુ કરી. એક જગ્યાએ ચા પીધી પણ માથું દુખવાનું શરૂ થઇ ગયું હતું. સદ્ભાગ્યે, થોડા રાઇડર્સ મળ્યા અને તેમની જોડે જેમ-તેમ આગળ વધ્યો. વચ્ચે બે-ત્રણ બ્રેક લીધા પણ મારું મગજ સાથ નહોતું આપતું. પછી, જે હોટેલ દેખાઇ તેમાં રાત્રે રોકાઇ ગયો.

બીજા દિવસે સવારે નાસિક પહેલાં જ્યાં ઓલા મળે ત્યાં ગયો અને ત્યાંથી બપોરે ઘરે પહોંચ્યો ત્યાં સુધીમાં માનસિક રીતે જે થાક લાગ્યો હતો એવો ક્યારેય લાગ્યો નહોતો. હજુ પણ હું શોક્ડ છું. નોએલ માત્ર ૩૫ વર્ષનો હતો. લગભગ ૧૦ વર્ષથી સાયકલ ચલાવતો હતો એટલે એવું નહી કે નવો રાઇડર હતો અને બહુ જોર કરવાથી હાર્ટ પર અસર થઇ હશે. જોકે પછી જાણવા મળ્યું કે એ બે-ત્રણ દિવસથી અસ્વસ્થ હતો. તો પણ, આ કંઇક વધારે પડતું અસ્પષ્ટ લાગ્યું.

જો તમે રનિંગ-સાયકલિંગ કરતા હોવ તો,

૧. દર વર્ષે ફૂલ બોડી મેડિકલ ચેકઅપ કરાવવો. ફેમિલી હિસ્ટરી ચકાસવી.

૨. હાર્ટ રેટ મોનિટર રાખવું. આજ-કાલ મોટાભાગની સ્માર્ટ ઘડિયાળોમાં તે આવે છે, અને ચોક્કસ ન હોય તો પણ અંદાજે આપણને ખ્યાલ આવે કે આપણો ઝોન કયો છે.

૩. જોશ પહેલાં હોશ જોઇ લેવો. કંઇપણ એકદમ-અચાનક કરવું ખતરનાક બની શકે છે. કોઇની નકલ ન કરવી.

૪. ઇમરજન્સી થાય તો શું કરવું – તે શીખવું.

નોએલ – યુ વિલ બી મિસ્ડ!

અપડેટ્સ – ૨૨૮

લોંગ ટાઇમ, નો અપડેટ્સ!

વેકેશન આવ્યું, અડધું પતી ગયું અને વેકેશન પતવાના સમયે જ વ્યસ્તતા વધી જવાની છે. સ્કૂલ પણ શરૂ થઇ જશે અને અમે બીજા વેકેશનની રાહ જોઇશું.

વર્ષો પછી છેવટે બોરિવલી નેશનલ પાર્કનો વાર્ષિક પાસ કરાવ્યો છે. એમ તો તેમાં દોડવાની મઝા છે, પણ છેક ત્યાં જવા માટે પણ દોડવું પડે. તો પણ, હવે દોડવાના મોટા-લાંબા ભવ્ય કાર્યક્રમો ત્યાં જ રાખીશું, ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ વગેરે. જૂન-જુલાઇમાં જોશમાં ને જોશમાં સળંગ બે દિવસોમાં બે દોડ સાઇન-અપ કરી છે, એટલે ટાંટિયાની કઢી-દાળ થઇ જવાની છે. હા, સાયકલિંગ તો છે જ. ઓગસ્ટમાં પેરિસ-૧૨૦૦ પણ આવે છે, પણ જોઇએ કે ક્યાં સુધી તેનો સ્ટેમિના રહે છે. નહીતર પછી ૨૦૨૩માં!

કવિને વેકેશનમાં સારું કામ સ્વિમિંગ કરીને કર્યું છે, અને મારું તેનાથી તદ્દન ઉલ્ટું થયું છે.

કવિન બે-ચાર દિવસ એના માસીને ત્યાં ગયો છે, તો ઘરમાં બધું સરખું છે. તો પણ, આ સરખું-સરખું અમને સરખું લાગતું નથી! કંઇક તો અસ્ત-વ્યસ્ત હોવું જોઇએ!

થોડી ફિલસૂફી: ઘણી વખત અનાયાસે એવા વ્યક્તિઓ જીવનમાં મળે છે કે વિશ્વાસ થાય છે, ના – આ દુનિયામાં કોઇક તો છે, જેના પર ભરોસો થાય અને સારાં માણસો છે. તો સામે પક્ષે, એવાં નમૂના ભટકાય છે, કે થાય એમના મા-બાપે લગ્ન નહોતા કરવા જોઇતા 🙂

રિપોર્ટ: મિડ સમર નાઇટ ડ્રીમ ૨૦૦ બીઆરએમ

હવે દર વર્ષની વસઇ-વિરાર કે મુંબઈ મેરેથોનની જેમ આ બીઆરએમ પણ એક રૂટિન બની ગઇ છે. ૨૦૧૬માં સાયકલિંગમાં પાછા ફરવાની શરૂઆત અહીંથી જ થઇ હતી, એટલે તે યાદગાર બની હતી. ૨૦૧૭માં કિરણ-દીપ-ગુંજન જોડે સાયકલ ચલાવવાની મઝા લીધી હતી અને ૨૦૧૮માં શેલ્ટન જોડે રાઇડનું વિડિયો રેકોર્ડિંગ કર્યું હતું અને પછી દીપ જોડે ૧૦ કિમી રનિંગ કર્યું હતું, એ પણ અલગ મઝા હતી. આ વખતનો ક્રુર પ્લાન એવો હતો કે જેટલું બને એટલું જલ્દી રાઇડિંગ પૂરું કરી ૧૦-૧૫ કિમી દોડવું પણ ગરમીનો ખ્યાલ આવતા આ પ્લાન પડતો મૂક્યો અને સન્ની (સ્પષ્ટતા: ફ્રેન્સ) મને પરાણે ન દોડાવે એ માટે રનિંગ શૂઝ જ લઇને ન ગયો 😛

૨૦૦ કિમી સાયકલિંગ કરવા માટે કારમાં જવું પડે, એ વાતથી કંટાળો આવે છે, પણ, જીવન કઠિન છે. એ પહેલાં કિરણ મારા માટે સાયકલની સ્પેર ટ્યુબ લઇને આવ્યો હતો, એટલે શાંતિ થઇ. રાત્રે પંકચર રીપેર કરવાની તાકાત મારામાં નથી!

ત્યાં પહોંચ્યા પછી ૭૦ સાયકિસ્ટોનો મેળો જામ્યો હતો. હું અત્યંત વહેલો પહોંચી ગયો એ વાતનો ફાયદો ઉઠાવી બધાં જોડે વાતોના વડા કર્યા. થોડા ફોટો પાડ્યા પણ, મારો એકેય ફોટો દેખાતો નથી, પણ કંઇ વાંધો નહી 😉

૭ વાગે અમારી નાઇટ રાઇડ શરૂ થઇ. મોટાભાગે પનવેલ પસાર કર્યું ત્યાં સુધી ટ્રાફિક રહ્યો, જે રહેવાનો જ હતો. પનવેલ આગળ કંઇ કામકાજ ચાલે છે એટલે વધુ સમય ત્યાં પસાર કર્યો. ત્યાર પછી છેક ખોપોલી સુધી મઝા આવી અને ખોપોલી પર ત્રણ રાઇડર્સ જોડે ભોરઘાટ શરૂ કર્યો. સૌથી પહેલી વાર છેક લોનાવાલા સુધી સળંગ સાયકલ ચલાવી અને એ સેગમેન્ટમાં પર્સનલ રેકોર્ડ મેળવ્યો. ત્યાં પછી ત્યાંથી કામશેત પણ સળંગ સાયકલ ચલાવીને ૧૦૨ કિમી પર પહોંચ્યો અને ..

.. પછી મેગી જોડે ફોટો પડાવ્યો. ત્યાં થોડી વાર વાતો અને ટાઇમપાસ કરીને નીકળ્યો અને ભોરઘાટ ઉતરતા પહેલાં લાગ્યું કે લાઇટમાં કંઇ લોચા છે. તો ખબર પડીકે લાઇટ ચાર્જ થતી નથી, તો પણ જેમ વાયર આમ-તેમ કરીને ચલાવ્યું અને લાઇટ હજું ૪-૫ કલાક ચાલશે તેમ લાગ્યું. ભોરઘાટ પર મને આશિષની મુલાકાત થઇ જેઓ પોતાનો ખોવાયેલો-પડી ગયેલો ફોન શોધતા હતા. થોડી વાર તેમની મદદ કરી પણ ફોન ન મળ્યો (અને ઢાળ પર મળવો મુશ્કેલ જ નહી, નામુમકિન હતો). હું આગળ વધ્યો અને ધીમે-ધીમે પનવેલ સુધી પહોંચ્યો. ત્યાં થોડી વાર આરામ કર્યો અને ત્યાંથી ફરીથી આશિષ જોડે રાઇડ શરૂ કરી. પછી તો કામ-ચાલુ-આહે વાળા ઢગલાબંધ ફ્લાયઓવર પસાર કરતાં ૧૦ કલાક અને ૨૫ મિનિટે મુલુંડ પહોંચ્યા.

ત્યાં પહોંચીને ચા, વાતો, ફોટા વગેરે વગેરે. ટેક્સી પકડીને ઘરે આવ્યો અને ઓહ, કેરી લેવા જવાનું હતું અને સાંજનું ૧૦ કિમી રન પણ બાકી હતું 🙂

સ્ટ્રાવા એક્ટિવિટી: https://www.strava.com/activities/2306002705

એક ખોવાયેલી બિલાડી

શું તમે આ બિલાડી જોઇ છે?

અમે: શું તમે ઉપરોક્ત બિલાડી જોઇ છે? છેલ્લા બે દિવસથી તે અમારા ઘરે આવી નથી. ક્યાંયથી પણ તમને એનો અત્તો-પત્તો મળે તો તુરંત આ બ્લોગ પર જણાવવા વિનંતી છે. ૨૪ કલાક ઇમરજન્સી સેવા ઉપલબ્ધ છે.

બિલાડી: બે દિવસ તેમના ઘરે નહી જઉં એટલે ખબર પડશે. હા, હા હા!

અપડેટ: બિલાડી સહકુશળ પાછી આવી ગઇ છે!! 🙂