સુરત અને હાફ મેરેથોન

* ફેબ્રુઆરીમાં એકાદ હાફ મેરેથોન દોડવાનો પ્લાન હતો પણ દરેક મેરેથોન મોંઘી હતી અથવા તો દૂર હતી (અતુલ, વલસાડ વગેરે) એટલે પેલી નોર્થ મુંબઇ મેરેથોન (૧૦ કિમી, ફ્રી અને એસ.વી. રોડ!) માટે નોંધણી કરાવી હતી. યુનાઇડેટવીરનએઝ૧ દોડ વખતે ભાવનાબેને કહ્યું કે સુરત મેરેથોન દોડવી છે? અને ફ્રીમાં? તો અમે ના પાડીએ? ફોર્મ ભર્યું અને ટિકિટ કરાવી દીધી. પ્લાન એવો હતો કે બીબ નંબર વગેરે મારા માટે ત્યાના લોકો લઇ લેશે એટલે આ રાતની દોડ માટે એ દિવસે જ જવાનું અને સૌથી વહેલી ટ્રેન પકડીને પાછાં આવવાનું (પછી પેલી ૧૦ કિમી રેસ પણ કરવાની).

સુરત જવા માટે સવારની ફ્લાઇંગ રાણી પકડી. ૧૧ વાગે પહોંચી ગયો અને દિપકને મળવા માટે હજુ વાર હતી એટલે સુરતના જાણીતાં એવા સાયન્સ સેન્ટરની મુલાકાત લેવાનું નક્કી કર્યું.

જગ્યા સરસ છે, પણ બહારથી એવું લાગે કે આ સેન્ટર બંધ હાલતમાં છે! જોકે નહોતું અને અંદર જવાનો રસ્તો મળ્યો. સમય ઓછો હતો એટલે સીધો ફન સાયન્સ વિભાગમાં ગયો અને એક ફોટો લીધો પછી ખબર પડી કે અહીં ફોટો લેવાની મનાઇ છે. લો.

સુરત સાયન્સ સેન્ટર

ત્યાંથી દિપકના ઘરે ગયો, જમ્યો, વાતો કરી અને આરામ કરીને પિયુષના નવા ઘરે ગયા. ત્યાંથી મેરેથોનનું મેદાન એકદમ નજીક હતું અને ઘરેથી દેખાતું પણ હતું. ત્યાં પણ વાતો અને વડા ખાધા પછી લગભગ ૮ વાગ્યા જેવો મેરેથોન તરફ ભાગ્યો. અક્ષય કુમાર આવવાનો હતો એટલે ધાર્યું હતું તેમ થોડી હો-હા હતી પણ ફુલ અને હાફ-મેરેથોનમાં બહુ ઓછા લોકો લાગ્યા. ૯ વાગે રેસ શરુ થઇ. આગલા દિવસોમાં દોડવાનું સારું એવું થયું એટલે વિશ્વાસ હતો કે આરામથી અને સારા એવા ઓછા સમયમાં આ રેસ થશે. જોકે, આખા દિવસનો થાક લાગ્યો હતો. સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ પર પહોંચતા એક રેલિંગ કૂદતાં પગે ચીરો પણ પડ્યો (એ બોનસ). અમદાવાદ ડિસ્ટન્સ રનર્સ ગ્રૂપ જોડે ફોટા પડાવ્યા એટલે મજા આવી. પહેલો કિમી લોકોને પસાર કરવામાં થયું. ૧૦ કિમી અને ૨૧ કિમી રેસ જોડે રખાય? ના રખાય. પછી શાંતિ હતી અને ઢગલાબંધ લોકો રસ્તા પર હતા અને ચીઅર્સ કરતા હતા. લગભગ ૧૬ કિમી સુધી એમ હતું કે ૨ કલાકમાં રેસ થઇ જશે પણ પછી થયું કે નહી થાય એટલે આરામથી જ દોડ્યો. ઓફિશિયલ ટાઇમિંગ હજી આવ્યો નથી પણ લગભગ ૨ કલાક અને ૭ મિનિટની આસપાસ હશે એમ લાગે છે.

રેસ પૂરી કરી મેડલ લીધો, ખિચડી ખાધી અને પિયુષના ઘરે આવીને શાંતિથી તેનું ઘર જોયું અને ત્યાંથી તે રેલ્વે સ્ટેશન મૂકી ગયો. ખોટી ટ્રેનમાં ચડતા બચ્યો (૨૨૯૦૪ v/s ૧૨૯૦૪) અને પાછી સાચી ટ્રેનમાં આરામથી ઘરે વહેલો આવ્યો.

અને હા, બોરિવલી સ્ટેશનને સરસ રંગ કર્યા છે. જોઇએ ક્યાં સુધી લોકો તેને પાનનાં લાલ રંગથી બાકાત રાખે છે!

ચશ્માનું બોક્સ

* ચશ્માવાળી વ્યક્તિઓને એક જ મુશ્કેલી. પ્રવાસ કરતી વખતે કે રાત્રે ઊંઘતી વખતે ચશ્મા ક્યાં મૂકવા? ચશ્માનું બોક્સ એ વખતે મદદે આવે. પણ, દરેક વખતે થાય છે તેમ, આ વખતે પણ સુરતની મુસાફરી (આ પછીની પોસ્ટમાં વિગતે) ચશ્માનું બોક્સ ભૂલી ગયો. અને, આ નવાં ચશ્માં મારા જૂનાં ફેવરિટ બોક્સમાં ફીટ થતા નથી એ પણ બીજી મુશ્કેલી છે.

ચશ્માનું બોક્સ ભૂલવાનું તમને પડી શકે છે – મોંઘું.

(ફિલ્મમાં આવતી જાહેરખબર પરથી પ્રેરિત અવતરણ!)🙂

અપડેટ્સ – ૧૦૬

* થોડા સમય સુધી કોઇ પોસ્ટ ન આવી એટલે મને લાગ્યું કે મારો અસ્તિત્વ ધરાવતો જ નથી (કેટલાક લોકોને હાશ પણ થઇ હશે અને થયું હશે કે કાર્તિક પણ અસ્તિત્વ ધરાવતો નથી! સોરી અબાઉટ ઇટ ;)). પણ, આજે થયું કે, ચાલો અત્યંત વ્યસ્ત દિવસે પણ કંઇક અપડેટ્સ લખી નાખીએ.

* બર્થ ડેની છેલ્લી બોરિંગ પોસ્ટ પછી કંઇ ખાસ ઘટનાઓ બની નથી. પણ તેમ છતાંય,

૧. કવિન દાદા-દાદી-કાકા-કાકીનાં ઘરે રહેવા ગયો અને અને તકનો લાભ લઇને અમે કોઇ મોલમાં ફરવા ગયા અને ત્યાં કંટાળ્યા એટલે જેની ટિકિટ મળે તે મુવી જોવાનું નક્કી થયું. સદ્ભાગ્યે અમને લંચબોક્સની ટિકિટ મળી અને એકંદરે સારું મુવી નીકળ્યું. થિએટર પણ પેક હતું. બીજી રો માં બેસવું પડ્યું, પણ સરસ એક્ટિંગ, એક પણ ગીત ન હોવાને કારણે કંટાળો ન આવ્યો. અંત થોડોક ઢીલો મૂક્યો હોય એમ લાગ્યું, પણ તે ડિરેક્ટરની શોર્ટ ફિલ્મો બનાવવાની આદત હશે એ પરથી લાગ્યું.

૨. રવિવારે પિંકેથોન – એટલે કે બ્રેસ્ટ કેન્સર અવેરનેસ, સેલ્ફ ડિફેન્સ ટેક્નિક્સ વગેરેની સાથે – શિવાજી પાર્ક (દાદર) ની આજુ-બાજુ રનિંગ હતું. મિલિંદ સોમણ મળ્યો અને એ પણ આટલો ફાસ્ટ રનર છે તે થોડીવારમાં જણાયું (તે સારો રનર છે, એ તો ખબર જ હતી, કારણ કે એ લોકો દિલ્હી-મુંબઇ દોડીને ગયા હતા). થોડી ફોટોસેશનબાજી વગેરે થયું, પણ આપણે આરામથી નાસ્તો, સ્ટ્રેચિંગ વગેરેમાં વધારે ધ્યાન આપ્યું. શિવાજી પાર્કનું એક ચક્કર ૧.૨૭ કિલોમીટર થાય છે તે રનર ભક્તો ની જાણ ખાતર. અમારા રનિંગ ગ્રુપના લોકો જોડે ફરીથી મજા આવી ગઇ.

૩. રવિવારે જ – બ્લોગર મિત્ર સૂર્ય મોર્ય – ના ઘરે (સહકુટુંબ) મુલાકાત લેવામાં આવી. આપણાં દર્શિતભાઇની (બાબા બગીચાનંદજી કી જય!) જેમ તેઓ પણ બ્લોગ જગતમાં એક સરસ બ્લોગર છે. તેમની અંગતતા નિતી કારણોસર બીજી વિગતો જાહેર નહી કરવામાં આવે, પણ અમે સાથે જાગરણ ફિલ્મ ફેસ્ટિવલમાં સમય મળ્યે જવાનું નક્કી કર્યું છે. વધુ વિગતો-પોસ્ટ ત્યાંની મુલાકાત પછી.

૪. આજ-કાલ લોકોને મફતમાંય વસ્તુ-સલાહ આપતાં લેતા નથી. કચ કચ કચ.

૫. વાંચન, ફિલમ – આ બન્ને શોખ માળિયે મૂકાઇ ગયા છે. ભાદરવા મહિનાનો તડકો હજી ઉઘડ્યો નથી એટલે તડકો આવે ત્યારે આ શોખો પાછાં પ્રકાશમાં લાવવા પડશે.

૬. વોટ્સએપ પર ફાલતુ જોક્સનો ડોઝ (વત્તા દરરોજનું ગુડ મોર્નિંગ-ગુડ નાઇટ પણ ખરું) હવે સહન થતો નથી. એનાં કરતાં તો આ વિડિઓ શેર કરવા વિનંતી: https://www.youtube.com/watch?v=8hC0Ng_ajpY ગંભીરતાથી વિચારીએ તો, વોટ્સએપ કે ફેસબુકમાં મૂકાતા ૯૦ ટકા જોક્સ ફિમેલને (કે કોઇ ચોક્કસ જાતિ-જ્ઞાતિ-વાડાને) સંબંધીને હોય છે. જો આપણી માનસિકતા આવી જ હોય તો શું કહેવું?

બીજાં સમાચારોમાં મારો મત જોઇએ તો,

૧. સુરતનાં પૂરનાં ગઇસાલનાં ફોટા જોયા પછી અત્યંત દુ:ખ થયું. મને એમ થાય છે કે, આ સમસ્યાનું કોઇ ઉપાય નથી. એ વાત અલગ છે કે આપણે લોકોની માનસિકતા ન બદલી શકીએ, પણ મારા નાનકડાં જીવનમાં જ ૧૦ થી ૧૧ વાર સુરતનાં પૂરનાં સમાચારો સાંભળ્યા છે, તો એનું કંઇક કરી ન શકાય? હલ્લો, મોદીજી?

૨. ત્રાસવાદ- નૈરોબી અને પેશાવર – સાંભળી દુ:ખનો ડોઝ ડબલ થયો. ત્રાસવાદને ધર્મ હોતો નથી જેવું ફાલતુ વાતો ફરીથી ફેસબુક પર વહેતી થઇ અને આપણે જોયા કર્યું.

બસ, બસ. આ તો મોટી પોસ્ટ થઇ ગઇ!!

સુરત, લિનક્સ અને લોચો

* થોડા સમય પહેલાં લખેલું તેમ સુરતની એન.આઈ.ટી.ની વાર્ષિક ઈવેન્ટ – માઈન્ડબેન્ટ – માં મારું લેક્ચર રાખેલ હતું. ટ્રેનની ટેસ્ટ પોસ્ટ લખ્યા પછી રાત્રે ૧૦ વાગ્યા જેવો સુરત પહોંચ્યો, ત્યાં ઈવેન્ટનાં વોલિઅન્ટર્સ (સ્વયંસેવકો) મને લેવા માટે આવી ગયા હતા. કોલેજ અઠવા લાઈન્સ જેવા સરસ વિસ્તારમાં છે, મને તેની સામે ગેસ્ટ હાઉસમાં ઉતારો આપવામાં આવ્યો. ડિનરમાં તો થેપલાં ઘરેથી લઈને જ આવ્યો હતો, જે બધાં ટ્રેનમાં જ પૂરા થઈ ગયા. રાત્રે ભૂખ નહોતી એટલે થોડી વાર પછી પ્રેઝન્ટેશન બનાવવા બેઠો પણ એટલી બધી ઊંઘ આવી કે પ્રેઝન્ટેશન પડતું મૂકી પથારીમાં પડ્યો (હા, એ પહેલાં એસી રીમોટ વગર કઈ સ્વિચથી બંધ થાય એ માટે ૧૦ મિનિટ બગાડી).

સવારે વહેલા ઉઠી સૌ પહેલાં પ્રેઝન્ટેશન ચકાચક કરી દીધું અને ત્યાં સુધીમાં તો ચા આવી ગઈ હતી. ૧૦ વાગ્યાની આસપાસ કોલેજ પહોંચ્યો અને થોડા લોકો જોડે લિનક્સ, ડેબિયન વગેરેની વાતો કરી. મોટાભાગનાં લોકોને કર્નલ વગેરેમાં વધારે રસ હતો એ જાણી નવાઈ ન લાગી.

પ્રેઝન્ટેશન શરુ થવાનો સમય થઈ ગયો હતો, પણ પ્રોજેક્ટનો કેબલ ક્યાંક ખોવાઈ ગયો હતો, ત્યાં સુધીમાં ઓફિસનું થોડું કામ પતાવ્યું. પ્રેઝન્ટેશન – લેક્ચર એકંદરે સારું રહ્યું એમ કહી શકાય, કારણ કે સારા એવાં પ્રશ્નો પૂછવામાં આવ્યા અને જવાબ પણ આપવામાં આવ્યા🙂 પ્રેઝન્ટેશન પૂરુ કરી બધાં જોડે વાતો કરી, ઈમેલ એક્સચેન્જ કરવામાં આવ્યા અને બીજી જોઈતી માગી-વણમાગી સલાહો આપવામાં આવી. પણ, અચાનક ઓફિસનું કામ આવી પડ્યું એટલે ગેસ્ટ હાઉસ પાછા ફરવું પડ્યું.

સાંજે પછી પ્રશાંત (કેશવાની) ને મળવાનો કાર્યક્રમ હતો. પ્રશાંતની ઓળખાણ ઈમેલ વડે થઈ હતી અને પહેલી વાર જ મળ્યા. તેના ઘરે જઈ ટેકનોલોજી, અમદાવાદ, મુંબઈ, સફારીથી માંડીને લિનક્સ ફ્રોમ સ્ક્રેચ સુધીની ચર્ચાઓ થઈ. પછી, યુ.એસ. પીઝા ગયા અને પીઝા ઝાપટ્યા. પાછું, રાત્રે ઓફિસનું પેન્ડિંગ કામ😦

દુર્ભાગ્યે, ફોન વડે એકપણ ફોટો ન પાડ્યો. હા, સુરત સ્ટેશન પર બેન્ડવાજા વાગતા હતા એ જોઈ નવાઈ લાગી અને મજા આવી. કદાચ કોઈ અધિકારીનું લગ્ન હશે કે. શતાબ્દીમાં ઘરે પાછો આવ્યો, કવિન મારી રાહ જોઈને બેઠો હતો અને જેવો દરવાજો ખોલ્યો અને મને વળગી પડ્યો.

અને હા. નો લોચા. આ વખતે લોચાનો સમય ન મળ્યો. ફરી કોઈક વાર.

ટ્રેન ટેસ્ટ પોસ્ટ

* ટેસ્ટ પોસ્ટ, ટ્રેનમાંથી. રીલાયન્સનું નેટવર્ક સારુ લાગે છે. હવે, જોઈએ છીએ, બીલ કેટલું આવે છે..

અપડેટ્સ

* ઓફિસમાંથી નવું લેપટોપ Lenovo T410 મળ્યું એટલે ગઈકાલ સાંજથી તેને ક્યાં રાખવું એ મથામણ ચાલે છે. અત્યારે તો તે વિન્ડોઝ ૭ પ્રોફેશનલ (હેહે, પ્રોફેશનલ..) ધરાવે છે અને એક કી-બોર્ડ, માઉસ વડે લિનક્સ લેપટોપ જોડે સિનર્જી વડે જોડાયેલ છે. પણ, આ વિન્ડોઝ ૭ તો માત્ર ૭ દિવસ..

Lenovo T410

* ફેબ્રુઆરીમાં ફરી પાછો કોઝિકોડે, સુરત અને માર્ચમાં બેંગ્લોર – ત્રણેય જગ્યાએ ટેક-ઈવેન્ટ્સ. મજા આવી જશે. પહેલી બે જગ્યાએ ડેબિયન, ત્રીજી જગ્યાએ કેડીઈ.

* ઘર માટે સ્કેનર-પ્રિન્ટર-કોપી સુવિધા ધરાવતું MFD લેવાનું વિચારું છું. કોઈ સૂચનો?

સુરત મુલાકાત

* અમે બધાં (એટલે કે ત્રણ જણાં) એપ્રિલનાં ત્રીજાં વીક-એન્ડ પર (17-18 April) સુરત જઈ આવ્યા. સુરતની આ મારી ઘણાં વર્ષો પછીની મુલાકાત. ઘણાં વર્ષો પહેલાં જ્યારે કોલેજનાં બીજાં વર્ષમાં હતો ત્યારે વિનયની હોસ્ટેલ (સાર્વજનિક, આર્કિટેકચર વિભાગ)માં રહ્યો હતો. આટલા વર્ષોમાં સુરતની સૂરત સરસ થઈ ગઈ છે. જોકે એ વખતે પણ સુરત સુધરી રહ્યું હતું. આ વખતે મુલાકાત ટૂંકી રહી પણ, મજા આવી ગઈ. તો શું કર્યું અમે?

+ નવાં સુરતી શબ્દો શીખ્યા. મંટોડી (કવિનનો ફેવરિટ શબ્દ), ત્રોફો, પીંછી અને કરસાટો.
+ સુરતી ભાષા કઈ રીતે બોલાય છે તેનાં ઉદાહરણો મળ્યા. ઘણાં શિક્ષકો તો જેમ બોલાય એમ લખાવાનો આગ્રહ રાખે છે. દાત. દરિયો લખો તો જવાબ ખોટો આપે. અને ડરિયો લખવાનું કહે😉
+ સવારમાં લોચો ખાધો.
+ ડુમસનો ગારો જોયો, પણ આ વખતે ભરતીને કારણે પાણી સારુ એવું હતું. ત્યાં જઈને ટામેટાં, રતાળુ અને કાંદાના ભજિયાં ઝાપટ્યા.

એકંદરે, સુરતી પ્રજા વિશે સાંભળ્યું હતું તેના કરતાં વધુ સારો (પ્રેમાળ, મોજીલી અને મસ્તીવાળી) અનુભવ થયો. બીજા દિવસે સાંજે મિત્ર કુનાલ ધામીને મળ્યો અને ચોકલેટ ફેક્ટરીમાં કોમ્પ્યુટર અને બ્લોગ-જગતની વાતો કરી, મોડી રાત્રે ખાસ મિત્ર પિયુષને મળવા ગયાં અને ત્યાં બન્નેનાં બે ટેણિયાંઓ (નિર્વિ, કવિન) પહેલી વાર મળ્યા. ફોટાઓ વધુ પાડી શકાયા નહી એ અફસોસ રહ્યો. સોમવારે સવારની ગુજરાત ક્વિનમાં પાછાં આવ્યા ત્યારે ભરપૂર થાક લાગ્યો હતો પણ બપોરે પાછું ઓફિસ જવાનું હતું😦