BRM ૧૦૦૦

વર્ષોથી અમારી ઇચ્છા એક ચાર આંકડા વાળી રાઇડ કરવાની હતી જે ગઇકાલે પૂરી થઇ. મુંબઈ-કચ્છ વખતે ૯૫૦ પર અટકેલા. જોકે આ વખતે પણ ગારમિન ૯૭૦ પર બંધ થયું, એટલે પછી ઘડિયાળનો ઉપયોગ કરવો પડ્યો પણ એનું કોઇ દુ:ખ નથી 🙂

દિવસ ૦:

અમારી આ BRM હતી, સુરત-આબુ રોડ-સુરત. જોકે અમારે આબુ રોડ જવાનું જ નહોતું અને ગુજરાત-રાજસ્થાનની બોર્ડરના ૧૦ કિમી પહેલા અવાલ ગામની હોટેલ વે-વેઇટથી પાછા વળવાનું હતું (યુ ટર્ન વધુ ૧ કિમી તેના પછી). લોકોની પાસે GPX હતી અને માર્ગ એકદમ સરળ હતો એટલે ભૂલા પડવાનો સવાલ નહોતો, તો પણ શું થયું એ આપણે આગળ જોઇશું. સવારે દીપ અમને અમારા ચા પોઇન્ટ પર મળવાનો હતો. ઘરેથી મને એમ કે સાયકલ લઇને ૫ કિમી જઇશું પણ ત્યાંજ જોરદાર વરસાદ શરુ થયો એટલે રીક્ષામાં ગયો.

રેડી ફોર રાઇડ!
રેડી ફોર રાઇડ!

વસઇ આગળ રાકેશને તેની પિનારેલો ડોગ્મા એફ૧૦ સાથે ગાડીમાં લીધો અને ત્યાંથી સુરત સુધીનું સ્મૂથ ડ્રાઇવિંગ અને સીધા માસ્ટરમાઇન્ડ બાઇક સ્ટુડિયોમાં જઇને સૌથી પહેલા બાઇક ચેક કરાવ્યું ત્યારે ખબર પડી કે પાછલા વ્હીલમાં કંઇક ગરબડ છે, તો પણ ૧૦૦૦ કિમી ચાલશે એવું લાગ્યું. વ્હીલ થોડું આડું હતું. બ્રેકપેડ્સ બદલાવ્યા. ઓઇલિંગ કરાવ્યું વગેરે. બપોરે વિનય-પિયુષને મળવા માટે ગયો અને ત્યાં વિનયની બર્થ ડે પાર્ટી એન્જોય કરી. હા, પિયુષે મને મારી બાંડિયા ગંજી ટી-શર્ટની જગ્યાએ સારી ટી-શર્ટ આપી અને મારી ટી-શર્ટ તેણે રાખી. આવતી સાલ તે એ ટી-શર્ટમાં ફીટ થશે એવું મેં કહ્યું છે.

સાંજે રાઇડ બ્રિફિંગ પતાવીને અને ડિનર કરીને (ખીચડી-કઢી!) રાત્રે વહેલા સૂવા માટે શેરવિનને ત્યાં ગયા. ઊંઘ આવી ન આવી અને સવાર પડી ગઇ.

દિવસ ૧:

સવારે ગાડી એક જ હતી એટલે અમે ત્રણ જણાં સ્ટાર્ટ પોઇન્ટ (એમટીબી કોલેજ) રાઇડ કરીને ગયા. આગલા દિવસે બાઇક ચેક સિવાય બધી ફોર્માલિટી થઇ ગઇ હતી એટલે ૬ વાગે રાઇડ શરૂ થઇ. પહેલાં ૩૩ કિમી સુધી રાઇડ સરસ થઇ અને પછી કુલ બે કલાકમાં ૫૫ કિમી પહોંચી ગયો પછી પાણી લેવા ટોલનાકા આગળ ઉભો રહ્યો. બે-ત્રણ કિમી આગળ ગયો અને પંકચર! ફટાફટ ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યો. ઘણાં સમય પછી હેન્ડ પંપ વાપર્યો ત્યારે ખબર પડીકે ભાઇ આ તો બહુ ભારે વસ્તુ છે!! વધુ આગળ વધ્યો અને બીજું પંકચર. ફરી ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યો અને ફરી ત્રીજું પંકચર. હવે આ તો ફ્લાયઓવર પર પડ્યું. ૨૭ કિમી પ્રતિ કલાકની સરેરાશ ઘટીને ૨૨ પર આવી ગઇ હતી! ત્યાંથી એક પંકચરની દુકાન દેખાઇ અને થયું કે બે પંકચર ફિક્સ કરી દઉં અને ટ્યુબ પણ બદલી દઉં. હું બે ટ્યુબ લઇને નીકળ્યો હતો. ત્રીજી ટ્યુબ બેગમાં હતી, જે પ્રથમ કંટ્રોલ પોઇન્ટ (કિમી ૧૪૭) પર હતો. પંકચરની દુકાનમાં પાણી હોય એટલે ફટાફટ પંકચર ઠીક થાય. ફટાફટ બે પંકચર ફિક્સ કર્યા અને ટ્યુબ બદલવા ગયો ત્યાં તે ટ્યુબ ફાટી ગઇ! તો પછી ઠીક કરેલી ટ્યુબ લગાવી આગળ વધ્યો. પાંચેક કિમી પછી ફરી પંકચર. હવે તો કોકીને ફોન કર્યો અને કહ્યું કે હવે જો પછી પંકચર થશે તો ઘરે પાછો આવી જઇશ. કોકીએ હિંમત આપી અને કહ્યું કે હજુ એક ટ્યુબ બાકી છે ને. તો હિંમતે મર્દા તો મદદે ભગવાન. ફરી આગળ વધ્યો અને રે મારા નસીબ!! ફરી પંકચર પડ્યું. આ વખતે એક પંકચર દુકાન નજીક હતી. ત્યાં જઇને પંકચર ઠીક કર્યા. કંટ્રોલ પોઇન્ટ હજુ ૨૨ કિમી દૂર હતો.

ત્યાં દીપને ફોન કર્યો. દીપે પણ હિંમત આપી કે, ડોન્ટ ક્વિટ! કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર મારી બેગમાં ટાયર છે, તે લઇ લેજે. ટ્યુબ પણ છે. તો પછી, આ ૨૨ કિમી જીવ અધ્ધર રાખીને કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર બપોરે ૨.૫૫ એ પહોંચ્યો ત્યારે હું છેલ્લો પહોંચવા વાળો હતો. ટાયર બદલ્યું. બોટલમાં પાણી ભર્યું. હા, મૂર્ખાઇ કરીને ટ્યુબ ન બદલી. ૧૦ કિમી આગળ ગયો ત્યાં ફરી પંકચર (ક્રમાંક ૬!) હવે તો હદ થતી હતી. તો પણ આગળ વધ્યો અને ધીમે-ધીમે ઝડપ વધારતો-વધારતો આગળ વધતો રહ્યો. આણંદ આગળ પહોંચ્યો ત્યારે રાત પડી ગઇ હતી.

img_20180901_192512

ત્યાંથી અખિલેશભાઇ, જાગૃતિબેન અને સમીર મળ્યા. તેમની જોડે આગળ વધ્યો ત્યાં પાછલી લાઇટ બંધ થઇ ગઇ. બદલી ત્યાં સુધીમાં તો એ લોકો આગળ વધી ગયા હતા. અમદાવાદ જવા માટે અમારે NH48 થી સરદાર પટેલ રીંગ રોડ લેવાનો હતો પણ સ્પિડ વધારવાની ધૂનમાં હું એ ડાબો વળાંક ભૂલી ગયો અને ૨.૫ કિમી જેટલું આગળ વધી ગયો. ફરીથી મેપમાં જોઇને એકાદ-બે જણને પૂછી પાછો આવ્યો અને ભંગાર રીંગ રોડ પરની સફર શરૂ કરી. અમદાવાદના રસ્તા આટલા ખરાબ હશે તેવું નહોતું ધાર્યું. હવે ઊંઘ અસર કરવા લાગી હતી, તો પણ આખરે ૩૩૧ કિમી પર અમદાવાદની મઢૂલી હોટેલ પર રાત્રે ૧.૧૫ એ પહોંચ્યો. દીપ-ચિરાગ અને રાકેશ ત્યાં ૭.૩૦ વાગે જ પહોંચી ગયા હતા અને ફરીથી રાઇડ કરવાની તૈયારી કરતા હતા. મારે તો સૂવાનું હતું એટલે શાવર લઇને ફટાફટ એક કલાક સૂઇ ગયો અને બે વખત એલાર્મ સ્નૂઝ કરીને ઉઠ્યો.

દિવસ ૨:

સવારે ફટાફટ નીકળી ગયો. અમદાવાદ-પાલનપુર આપણો ફેવરિટ રુટ. હજારો વખત તેના પર બસ-કાર-ટ્રેનમાં પ્રવાસ કરેલો અને ૨૦૧૫માં એક વખત સાયકલ પર પણ. એટલે જોશ હતો અને પાલનપુર મમ્મી-પપ્પા અને મિત્રો પણ મળવાના હતા. મહેસાણા સુધી ફટાફટ સાયકલ ચલાવી પછી થોડો નાસ્તો કર્યો. મેહોણા સ્ટાઇલની ફ્રેંચ ફ્રાય્સ.

ફ્રેંચ ફ્રાય્સના પાવર વડે આગળ વધતો હતો ત્યાં રસ્તામાં વિનય ગાડીમાં પાલનપુર જતો હતો ત્યાં મળ્યો. થોડી વાતો કરી. નીવે મારો સરસ ફોટો પણ પાડ્યો. પાલનપુર પહોંચતા ધાર્યા કરતા વાર થઇ. મમ્મી-પપ્પા ત્યાં વે-વેઇટ આગળ આવી ગયા હતા. સ્કૂલ ગ્રુપમાંથી વિનય, પરેશ (અને કથન), કેયુર, કુંતલ, શૈલેષ, ભરત ત્યાં આવ્યા હતા. ત્યાં ઊભા રહી ચા-બિસ્કિટ ખાધા. શીતળા સાતમનો પ્રસાદ ખાધો. થોડા ફોટા પડાવ્યા અને પાલનપુરનો ટ્રાફિક દેખી આગળ વધ્યો.

ત્યાં થોડી વાર પછી અનિલ મળ્યો. થોડીવાર ઉભો રહ્યો અને ૫૦૦ કિમી પહેલા અખિલેશભાઇ અને ગ્રુપ મળ્યું એટલે છેલ્લા પાંચ કિમી વાતો કરતા પૂરા કર્યા. એ પહેલા હેમંત, જે ટુર ઓફ અરાવલીથી પાછો આવતો હતો, તે સામેની બાજુએથી બૂમ પાડી પણ મારું મગજ અને મન તરત એક્ટિવેટ ન થયું અને મને પાંચ મિનિટ પછી યાદ આવ્યું કે ઓહ, એ તો નિરાલા હતો! કંટ્રોલ પોઇન્ટ ૪ પર હું ૧.૨૪ વાગ્યા જેવો પહોંચ્યો. ત્યાં થોડું જમીને અને વધુ પ્રવાહી પદાર્થો (જેવાં કે લસ્સી અને આપણું ફેવરિટ સોસિયો) લઇને તરત નીકળી ગયો. રીટર્નમાં રસ્તો થોડો ટફ હતો. બાલારામ યાદ આવી ગયું. ટોલનાકા આગળ આઇસક્રીમ ખાધો અને ત્યાંથી ફરી અખિલેશભાઇ અને જાગૃતિબેનની જોડે આગળ વધ્યો. લગભગ મહેસાણા સુધી અમે જોડે જ રાઇડ કરી પણ રસ્તામાં મારી ટેઇલ લાઇટ પડી ગઇ તે શોધવા અને લગાવવામાં ૧૫ મિનિટ બગડી. જે હોય તે. વચ્ચે-વચ્ચે લોકો મળતા રહ્યા અને હું આગળ વધતો રહ્યો. છેલ્લાં ૨૦ કિમી પસાર કરતાં-કરતાં પાછો જીવ નીકળી ગયો અને છેવટે રાત્રે ૨.૩૫એ હોટેલ મઢૂલી પર પહોંચ્યો ત્યારે ફરી દીપ-ચિરાગ-રાકેશ ત્યાંથી નીકળવાની તૈયારી કરતા હતા. મૂર્ખાઇ નંબર ૨: મારી પાસે ઢગલો ટી-શર્ટ હોવા છતાં બે જ ટી-શર્ટ રાખેલી એટલે આજની ટી-શર્ટ ફરી ત્રીજા દિવસે પહેરવી પડી!

સવારે એસ.પી. રીંગરોડ પર જ અખિલેશભાઇ મળી ગયા અને થોડીવાર પછી ઝીણો વરસાદ શરૂ થઇ ગયો. રસ્તામાં મસ્ત વાતાવરણ અને બેકાર રોડને પસાર કરતા આગળ વધ્યા અને અખિલેશભાઇના વાહૂએ કંઇ ગરબડ કરી. મેં ગારમિનના વખાણ કર્યા અને અમે અસલાલી પહોંચ્યા ત્યાં સુધીમાં થાકી ગયા હતા. ખેતલાઆપાની ચા અને નાસ્તો તેમજ સેલ્ફીથી અમે રિલેક્સ થયા.

ત્યાંથી ફરી પાછો વરસાદ અને બરોડા એક્સપ્રેસ હાઇવેના જંકશન પર પહોંચ્યા ત્યારે અમે થેપલા પણ ખાધા 🙂

થેપલા પાવર વડે અમે આગળ વધ્યા અને ફરી પાછા લીજેન્ડ હોટેલમાં રોકાયા. ત્યાં બરોડા સાયકલિંગના લોકો મળ્યા અને ચીઝ સેન્ડવિચ, કોલ્ડ કોફી અને બીજો ઘણો નાસ્તો ઝાપટ્યો. ફરી પાછી રાઇડ શરૂ કરી અને છેવટે સાંજે ૫.૩૭એ કંટ્રોલ પોઇન્ટ પર પહોંચ્યો ત્યારે થાકી ગયો હતો. રાત્રિની તૈયારી રૂપે કોફી પીધી. થોડો રિલેક્સ થયો અને નીકળ્યો. હવે ૧૪૭ કિમીનો રસ્તો મારો અણગમતો હતો કારણકે રાત પડી ગઇ હતી અને સામેથી રોંગ રાઇડમાં આવતા લોકોનો ત્રાસ હતો. આ ત્રાસમાં વરસાદે વધારો કર્યો અને અંકલેશ્વર પહોંચતા સુધીમાં તો મને ઠંડી ચડી ગઇ. પાછો, હું એકલો હતો અને ગારમિન અને ફ્રંટ લાઇટ (જોકે બીજી લાઇટ હતી) બંને પાવર બેંક પર આધારિત હતા, જેની બેટરી બહુ જ ઓછી હતી. બોધપાઠ: વધુ એક પાવર બેંક જોડે રાખવામાં શરમ રાખવી નહી અને રાત્રે બધી જ વસ્તુ ચાર્જ કરી લેવી. ફેસબુકમાં અપડેટ કરતો આગળ વધ્યો. વચ્ચે એક જગ્યાએ ગારમિન ચાર્જ કરવા મૂક્યું પણ સમય બહુ વેડફાતો લાગતો હોવાથી આગળ વધ્યો. ધીમે-ધીમે જતો હતો. હવે ઊંઘ અસર કરવા લાગી હતી અને મને વિચિત્ર આકારો દેખાતા હતા. દા.ત. મંડપ બાંધ્યો છે અને લોકો નાચે છે 😀

રસ્તામાં મારું સ્ટેટસ અપડેટ જોઇને મુકુંદે ફોન કર્યો કે કાર્તિક, સૂવાનું નથી અને રાઇડ પૂરી કરવાની છે. તો પછી જીવમાં જીવ લગાવી દીધો. પલસાણા પહોંચ્યો એ પહેલા વરસાદ અને ભંગાર રસ્તાનો સામનો કર્યો. ત્યાંથી પછી ૩૩ કિમી બાકી હતા એ પહેલાં ગારમિને બાય-બાય કહ્યું. જોકે ૧૦ ટકા બેટરી બાકી હતી, તો પણ પછી ઘડિયાળ વાપરીને રાઇડ રેકોર્ડ કરી. ધીમે-ધીમે છેક ૬.૧૪ જેવી રાઇડ પૂરી કરી અને હાશ થઇ.

ત્યાંથી ફરી પાછો શેરવિનને ત્યાં રાઇડ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ હાથ-પગ-મોં-બધું જ બૂમો પાડવા લાગ્યું એટલે થોડી મહેનત પછી રીક્ષા મળી એટલે તેમાં બેઠો અને મીટર વગરની રીક્ષાની સફર ઘણા સમયે કરી. શાવર લીધો અને દીપ જોકે એન્ડ પોઇન્ટ પર આવી ફટાફટ કેક ખાધી અને લોકોને મળીને મુંબઈ જવા નીકળ્યા. હું ઝોમ્બી સ્થિતિમાં હતો અને આ પોસ્ટ પણ એ જ હાલતમાં લખાઇ છે 😀

હવે? બીઆરએમ ૧૨૦૦ 🙂

ડેબકોન્ફ ૧૮ – ભાગ ૧

* ડેબકોન્ફ ૧૮ તાઇવાનમાં છે અને અત્યારે કોફી-બ્રેક પડ્યો છે એટલે ઊંઘ આવે એવા વાતાવરણમાં હું આ લખી રહ્યો છું.

દિવસ ૦:

મુંબઈથી રાતની બેંકોકની ફ્લાઇટ સમયસર હતી અને બેંકોક એરપોર્ટ પર બોરિંગ રીતે બે કલાક પસાર કરી એકાદ કોફી પીને તાઇપેઇની ફ્લાઇટ પકડી. તાઇ એરવેઝ – બેંકોકથી તાઇપેઇની ફ્લાઇટમાં વેજેટેરિયન લોકોની દરકાર કરતી નથી એ વાત ધ્યાનમાં રાખવી. વધુમાં આખી ફ્લાઇટમાં થાઇ ફૂડની વાસ આવતી હતી એ અલગ. ચોકડી. તાઇપેઇ એરપોર્ટ પર ઉતરી સૌથી પહેલા કરન્સી લીધી, દોઢ કલાક ઇમિગ્રેશનમાં ઊભો રહ્યો અને પછી નવું સીમ કાર્ડ (૧૦ દિવસ, અનલિમિટેડ ડેટા વત્તા ૧૦૦ NTD ટોક ટાઇમ – ૫૦૦ NTD – બે મિનિટમાં!) વત્તા ઇઝીકાર્ડ (પ્રવાસો માટે) લીધું અને ત્યાંથી એરપોર્ટ ટ્રેન પકડી. ત્યાંથી હાઇ સ્પિડ ટ્રેનની ટિકિટ લીધી જે ૨૦૦ કિમી/કલાકની ઝડપે દોડતી હતી એવું જાણવા મળ્યું. ત્યાંથી એક બસમાં ૩૦ મિનિટ પ્રવાસ કરીને બસ સ્ટોપ પર આવ્યો જ્યાંથી ૩૦ મિનિટ ચાલીને કોન્ફરન્સના સ્થળે પહોંચ્યો ત્યારે થાકી ગયો હતો પરંતુ મારો રૂમ તૈયાર થયો નહોતો. વધુમાં મારી પાસે બહુ કેશ હતા નહી એટલે ATM શોધ્યું. તરત મળી ગયું. કોન્ફરન્સની જગ્યા NCTU સરસ જગ્યા છે. આવી યુનિવર્સિટી અહીં હોય તો ભણવાની પણ મઝા આવે 🙂 રાત્રે ડિનર પછી લોકોને મળીને તરત રૂમમાં આવીને સૂઇ ગયો. એ પહેલાં મારો રૂમ પાર્ટનગર ગ્વાટેમાલાથી આવ્યો હતો તેની જોડે થોડા ગપ્પાં માર્યા.

દિવસ ૧:

IMG_20180728_191540
પેશન ફ્રૂટ, ખવાયેલું!

સવારે સૌથી પહેલાં તો શાવર અને બાથરૂમ શોધ્યા. મળી ગયા. ગયા વખતની જેમ ઓપન શાવર નહોતો એટલે શરમ ન આવી પણ સવારે ૭ વાગ્યા પછી પ્રિપ્લાન્ડ ઇલેક્ટ્રિસીટી બંધ રહેવાની હતી એટલે તરત બ્રેકફાસ્ટ કરવા ગયો. હવે ફૂડ-કોન્ફરન્સ-રૂમ – આ ત્રણેય વચ્ચે લગભગ અડધો કિમીનું અંતર છે અને ત્રણેય ત્રિકોણના ત્રણ ખૂણાઓ પર છે. એટલે દરરોજના ૬-૭ કિમી ચાલવાનું મિનિમમ! થોડી ટોકમાં હાજરી પૂરાવી અને કોફીનો પૂરતો સ્ટોક પેટમાં ઠાલવ્યો. ત્રણ-ચાર જૂનાં અને ત્રણ-ચાર નવાં મિત્રો મળ્યા એટલે વાતો કરવાની મઝા આવી. રાત્રે ફરી પાછો જલ્દી આવીને સૂઇ ગયો. અહીં એર કન્ડિશનર માટે એક પ્રિપેઇડ કાર્ડ લેવું પડે એટેલ એસી પણ ધ્યાન રાખીને વાપરવાનું. સરસ. કોઇ ખોટી વીજળી બાળે જ નહી! અને હા, સૂપ તો તમારે દરરોજ પીવો જ પડે. પેશન ફ્રૂટ નામનું નવું ફળ જાણવા મળ્યું. સરસ વસ્તુ છે.

દિવસ ૨:

અહીં કૂકડા બોલ્યા વગર સવાર જલ્દી થાય છે એટલે વહેલો ઉઠી ગયો અને યુનિવર્સિટીમાં દોડવા ગયો. પણ ૬ કિમીમાં ગરમી અને ભેજને કારણે હાલત ખરાબ થઇ એટલે પછી ૧૦ કિમીનો કાર્યક્રમ પડતો મૂક્યો અને આરામથી તૈયાર થઇ બ્રેકફાસ્ટ કર્યો. કોન્ફરન્સમાં જઇ નવાં લોકોને મળ્યો અને કી-સાઇનિંગ પાર્ટીની પ્રક્રિયામાં ભાગ લીધો. કોફીનો ડોઝ તો ચાલુ જ હતો અને સાંજે ફરી પાછો ડિનર પછી રૂમમાં આવીને આરામ કર્યો. અહીં મુંબઈ કરતાં વધુ ભેજ છે જેને કારણે થાક પણ વધુ લાગે છે. આપણે તો ઠીક, યુરોપ-અમેરિકાના લોકોની હાલત ખરાબ છે. છતાંય, કેમ્પસ હર્યુ-ભર્યું છે એટલે હજુ પણ સારું છે. ટાયફૂન આવવાની સંભાવના વ્યક્ત કરાઇ હતી એટલે હું તો છત્રી-રેઇનકોટ-બેગ કવર લઇને આવ્યો છું પણ હજુ વરસાદનું એક ટીપુંય પડ્યું નથી 🙂

વધુ આવતા અંકે..

છૂંદો

દર વર્ષની જેમ પણ આ વખતે “કેરીનો છૂંદો” બનાવવાની પ્રક્રિયાનો આરંભ થઇ ગયો છે. મને યાદ છે કે પહેલાં રાજાપુરી કેરીઓ ઘરે લાવીને જાતે છીણીને છૂંદો બનાવાતો હતો. હવે, છીણ બજારમાં તૈયાર મળે છે એટલે ઝંઝટ ઓછી. તો પણ, દરરોજ તડકામાં છૂંદો મૂકવા અને લેવા જવાનું તો હોય છે. મૂકવા જવાનું તો ઠીક, લેવા જવાનું યાદ આવે એ માટે ખાસ એલાર્મ મૂકવામાં આવે છે. ગયા વર્ષે ધાબા પરથી છૂંદો લાવવાનું ભૂલી ગયા હતા ત્યારે ૧.૩૦ વાગે રાત્રે યાદ આવ્યું અને અમારે જવું પડ્યું હતું. ખતરો એ કે રાત્રે કોઇ ઉંદર કે પક્ષી તેને બગાડી નાખે, તેમજ ઠંડીમાં છૂંદોની ગુણવત્તા પર અસર પડી શકે.

છૂંદો એ અમારી કેરી લાલસા છેક દિવાળી સુધી પૂરી કરે છે, એટલે છૂંદો અત્યંત મહત્વનો છે!

ટૂટી-ફ્રુટી બ્રેડ

વર્ષો પહેલા જ્યારે અમે નાના હતા ત્યારે બેકરીઓની સંખ્યા શહેરમાં મર્યાદિત હતી. રૂપમ નામની એક સરસ બેકરી હતી ત્યાંથી અમે 3 રૂપિયાની પેસ્ટ્રી લાવતા. હા, આ વાત છે, ટૂટી-ફ્રુટી બ્રેડની. ખબર નહી કેમ પણ જ્યારે પણ આ બ્રેડને જોતો ત્યારે લેવાનું બહુ મન થતું. પહેલા પૈસા ઓછા પડતા પછી કવિનને લીધે ન લેતો. કાલે કવિનને થયેલી શરદીનો લાભ ઉઠાવીને આ બ્રેડ લઇ આવ્યો. કવિનને એક ટુકડો મળ્યો એટલે હવે મોટાભાગે મને પેટમાં દુખશે નહી 😉

અપડેટ્સ – ૨૧૫

* ફેબ્રુઆરીની જે રેસની આતુરતાની રાહ જોવાતી હતી તે ધ ઇમ્પોસિબલ રેસ (પોળોના જંગલમાં) કોઇક કારણોસર રદ થઇ છે, એટલે હવે થોડો ઉત્સાહ ઠંડો પડી ગયો છે. જોકે ગયા અઠવાડિયે ૫ કિમીની રનિંગ રેસમાં મારા વય-વર્ગમાં મારો ચોથો અને રિનિતનો છઠ્ઠો ક્રમાંક આવ્યો. જો પહેલાં ખબર હોત તો લોકો આટલું ધીમું દોડે છે તો વધુ મહેનત કરીને પોડિયમ પણ મેળવી લીધું હોત. હવે સ્ટ્રેટેજીક પ્લાનિંગ કરીને આવી ૫ કિમી રેસમાં પોડિયમ મેળવવું અઘરું નથી. મારી જાણ પ્રમાણે અમુક ખાસ લોકો આવું જ કરે છે. અજાણી રેસમાં જવાનું અને પહેલાં આવવાનું. જોકે તેમાં કંઇ ખોટું નથી જ. કવિનને પણ આ રીતે તૈયાર કરવામાં આવશે, પણ હજુ તે ૫ કિમી માટે તૈયાર નથી કે ૧૨ વર્ષ સિવાય મોટાભાગની રેસમાં ૫ કિમીમાં એન્ટ્રી મળતી પણ નથી.

* હવે આ મહિનામાં જ જૂની અને જાણીતી મુંબઈ-પુને-મુંબઈ બીઆરએમ છે, જે આરામથી પૂરી કરવામાં આવશે. એ પહેલા સાયકલિંગની શોપિંગનો સમય થઇ જશે.

* હા, એકવાર ફરી રસ્તા પર ભરાયેલા પાણીને કારણે પડ્યો, પણ કંઇ છોલાયું નથી, એટલું સારું છે. આ શનિ-રવિ લગભગ આરામ જ કર્યો. હા, બટાકા-ડુંગળીનું શાક અને ખીચડી બનાવવાની પદ્ધતિ શીખવામાં આવી. હવે, આવતા દિવસોમાં જાતે ટ્રાય કરાશે. “સ્વાદ અનુસાર નમક” ધ્યાનમાં રાખવું પડશે 😀

અપડેટ્સ – ૨૧૨: બ બીઆરએમ નો બ – ૬૦૦!

* અહીં લખેલું તેમ ૨ વર્ષથી બાકી રહી ગયેલી પેલી ૬૦૦ કિમી વાળી બી.આર.એમ. પૂરી કરી ખરી. આ વખતે થોડા ઓછા લોકો હતા અને ડિસેમ્બરની શરૂઆતમાં થયેલા એક્સિડેન્ટ પછી સાયકલ એમની એમ પડી રહેલી જે છેક ચાર દિવસ પહેલા જ રીપેર કરાવી? શું હતું રીપેરમાં? એક સ્ક્રૂની જગ્યાએ બીજો સ્ક્રૂ લગાવી દીધો હતો :/ સાયકલ સર્વિસ કરાવીને બી.આર.એમ. કરવી એમ નક્કી કર્યું. આગલા દિવસે કિરણ પાસેથી જેકેટ અને દીપ પાસેથી લાઇટ ઉછીની લીધી, જે બહુ કામમાં આવવાના હતા.

આ વખતે ક્રિસમસની રજા આવતી હોવાથી રવિવારે શરૂઆત હતી. સવારે સમયસર પહોંચી ગયો અને કદાચ પહેલીવાર શરૂઆત ૨૦ મિનિટ મોડી થઇ! શરૂઆતમાં જ જબરો ટ્રાફિક નડ્યો એટલે આરામથી જ સાયકલ ચલાવી, બીજો ડર પેલા કમરના દુખાવાનો પણ ખરો. કસારા ઘાટ પહેલાં નાસ્તો કર્યો. હવે આ નાસ્તા-લંચ-ડિનરની બહુ લમણાઝીંક છે. ઓર્ડર આપોને અડધો કલાકે આવે, એટલે જે તૈયાર મળે તે ખાવું પડે. અને તૈયારમાં વડાપાઉંને ભજિયા જ હોય. આપણને તકલીફ થાય. આખી રાઇડમાં આ તકલીફ પડવાની જ હતી. સદ્ભાગ્યે કોકીએ બનાવેલી ભાખરીઓ જોડે હતી, જેને ઇમરજન્સી ફૂડ તરીકે રાખવામાં આવેલી. યુનિવેદનું જેલ અને એક-બે એનર્જી બાર પણ હતા. કસારા ઘાટથી નાસિક સુધી પણ આરામ જ હતો. તડકો બહુ ન હતો. કસારા ઘાટ પછી ઘાટન દેવીના મંદિર પાસે અમને મહારાષ્ટ્રમાં ૨૩૦૦ કિમીની રાઇડ કરી સાયકલિંગ અંગે જાગૃતિ ફેલાવતા દેવીદાસ અહેર અને પ્રતિભા મળ્યા.

IMG-20171225-WA0016.jpg
કાર્તિક, દેવીદાસ, પ્રતિભા, એક અંકલ જેમનું નામ ભૂલી ગયો, પવન (ફોટોગ્રાફર)

નાસિક પહેલા થોડી ઝડપ કરી. નાસિકથી પણ ફટાફટ નીકળીને ૨૦૦ કિમી સુધી સ્મૂથ રાઇડ થઇ, હા સિવાય કે પેલા દસ-દસ બમ્પ-રમ્બલર્સ. “ભારત બમ્પપ્રધાન દેશ છે”, એ વાક્ય સંપૂર્ણ સાચું છે. હવે એમાં તો મારાથી કંઇ થઇ શકે તેમ ન હતું. ૨૦૦ કિમી પર અંધારુ થવા આવ્યું હતું અને ચાંદવડનો ઘાટ આવ્યો. ચાંદવડ આખા માર્ગ પરનું સૌથી ઉંચું સ્થળ છે, જે અમને રીટર્નમાં નડવાનું હતું.

નાસિક થી ચાંદવડથી અને ત્યાંથી ધુલે ઉર્ફે ધુલિયા વચ્ચે પણ બહુ આરામથી અને એકલા જ રાઇડ કરી. જોકે વચ્ચે પેલું ફેમસ માલેગાંવ આવતું હતું. બધાં રાઇડર્સને ખબર છે કે માલેગાંવમાં રોકાવાનું નહી. ત્યાં કૂતરા-બિલાડાઓનો બહુ ત્રાસ છે! રસ્તામાં તો બીજા કોઇ રાઇડર દેખાયા જ નહી. કદાચ હું સૌથી પહેલો હતો અથવા સૌથી છેલ્લો હતો 😀 જે હોય તે, ધુલે પહોંચીને ગુરુદ્વારામાં આરામ કરવાનો હતો પણ દુર્ભાગ્યે ત્યાં કંઇક ધાર્મિક પ્રસંગ હતો એટલે અમારા ઉંઘવાના અરમાનો પર પાણી ફર્યા અને કલાક આમ-તેમ ટાઇમપાસ કરીને ત્યાંથી નીકળ્યો. આ વખતે બીજો એક રાઇડર વિશાલ પણ ત્યાં આવ્યો અને નક્કી કર્યું કે સવાર પડે ત્યાં સુધી તો જોડે ચલાવીએ. લગભગ ૫૦-૬૦ કિમી જોડે ચલાવી પણ એ વખતે જ મારા પેટમાં ગરબડ થવાની શરૂઆત થઇ. ત્રણેક વખત પેટ સાફ ન થયું ત્યાં સુધી ગરબડ ચાલી અને એમાંજ આ રાઇડનો સૌથી વધુ સમય બરબાદ થયો. હવે, કોણ એવું હશે જે સાયકલ પણ ટોયલેટમાં લઇ જાય? – બીજું કોણ? – કાર્તિક! 😀 વળી પાછી બીજી તકલીફ પડી, ઠંડીની. ૮ કે ૯ ડિગ્રી સે. તાપમાન વત્તા ઠંડો પવન – આ અનુભવ બહુ લાંબા સમય સુધી યાદ રહેશે. સદ્ભાગ્યે કિરણનું જેકેટ બહુ કામમાં આવ્યું પણ લાગ્યું કે હજુ બીજું એક વધુ જેકેટ પહેર્યું હોત..!

પેટ સરખું થયું લાગતા અને ઠંડી ઘટતા એક હોટલમાં કોફી-કેફિન જેવા પદાર્થો લેવા ગયો ત્યારે વાત-વાતમાં ખબર પડીકે હોટલ વાળા પાલનપુર બાજુના છે, એમાં સારો એવો સમય ગયો પણ હું તાજો થઇ ગયો. ત્યાંથી ફરી ચાંદવડ ઘાટના ટોચ સુધી અને ત્યાંથી ચાંદવડ અને પછી ત્યાંથી લગભગ નાસિક પહેલા સુધી સરસ દોડાવી. નાસિક પહેલા વિશાલ ફરી મળ્યો અને ત્યાંથી નાસિક સુધી જોડે સાયકલ ચલાવી. ત્યાંથી પણ હું જલ્દી નીકળી ગયો. ઇગતપુરી સુધી અને ત્યાંથી કસારા ઘાટ ઉતારીને આરામથી સાયકલ ચલાવતો હું ૫૦ કિમી પર આવ્યો ત્યારે બધો સ્ટેમિના-એનર્જી ઉતરી ગયા હોય એમ લાગ્યું.  ત્યાર પછી એક બિલાડી અને સ્ટિક જીવડું (કુંગ ફૂ પાંડા ફેમ), આ બંનેએ મને રાઇડ ચાલુ રાખવાની પ્રેરણા આપી!

 

હવે તો બીજી રાત પણ પડી ગઇ હતી એટલે હવે જેટલું જલ્દી પહોંચાય તો સારું એ ન્યાયે વચ્ચે વચ્ચે ઝડપ કરી. કલ્યાણ પહેલા ધાર્યું હતું તેમ ટ્રાફિક નડ્યો, જે છેક થાણે સુધી ચાલ્યો. એકાદ કિમી તો રોંગ સાઇડમાં ચલાવી, પણ પછી થયું કે જો સાયકલિસ્ટ ટ્રાફિકના નિયમોનો ભંગ કરે તો ખોટું કહેવાય. ભલે મોડો પહોંચીશ. થાણે પછી મુલુંડ સુધીનો રસ્તો સિગ્નલોથી ભરેલો છે, કોઇ છૂટકો જ નહી. છેવટે ૭.૫૦ જેવો મુલુંડ પહોંચ્યો અને એટીએમમાં સ્લિપ લઇને રાઇડ પૂરી કરી.

IMG-20171225-WA0026.jpg
સિક્રેટ સ્પાઇસ પર, રાજેશ અને અન્યોની સાથે.

બોધપાઠ્સ:
૧. તાપમાન-વાતાવરણને માન આપવું. તૈયારી કરીને જવું. ઓવર તૈયારી કરવી સારી.
૨. આગલા દિવસે રાઇડ ન કરવી.
૩. વધુ સારી અને નાની પાવરબેંકની તપાસ કરવી.
૪. મગજ શાંત રાખવું. શાંત, સાયકલધારી કાર્તિક, શાંત!
૫. ભાખરી ઝિંદાબાદ!

મેથીપાક

* મને મેથીપાક બહુ ભાવે. એટલે મમ્મીએ આ વખતે મને સાચો અને સરસ મેથીપાક બનાવી આપ્યો. જોકે મેથીપાક વિશે કવિનની યાદો બહુ સારી નહી હોય! 🙂

મેથીપાક

અપડેટ્સ – ૧૯૪

* છેલ્લી અપડેટ આવ્યાને ઘણો સમય થઇ ગયો અને ત્યારબાદ તો મુંબઈમાં ઠંડી પણ શરુ થઇ ગઇ છે! હા, અમે ૨૩ ડિગ્રી તાપમાન થાય એને ઠંડી કહીએ છીએ. સીએટલમાં ૯ ડિગ્રી સે. માં દોડવાની મજા આવી પણ વચ્ચે વરસાદ નડી ગયો. નવાં શૂઝ અને મોજાં આવ્યા એટલે આજકાલ દોડવાનું પણ જોશમાં ચાલે છે, સાયકલિંગ ઠંડુ છે, પણ કાલે “રાઇડ અગેઇન્સ્ટ કરપ્શન”માં ૧૦૦ કિમીનો પ્લાન છે (એમ તો રાઇડ તો ૨૦ કિમીની છે, પણ આવવા જવામાં ૭૦ વત્તા દસેક બીજા કરી દઇશું).

* કવિનના વેકેશનનાં છેલ્લાં દિવસો છે. આ વખતે દિવાળીમાં મજાથી ફટાકડા ફોડ્યા. પોલ્યુશન કર્યું અને નોઇઝ પોલ્યુશન પણ. વળી, કોઇકના મુજબ લાઇટ પોલ્યુશન પણ. ઢગલાબંધ મિઠાઇઓ (ઘરનું મગસ, બહારનો મુંબઈ હલવો વગેરે) ખાઇને બીજા પ્રકારનું પોલ્યુશન પણ કર્યું હશે જે અમે તો અનુભવ્યું નથી, પણ જેણે અનુભવ્યું હોય એના નશીબ!

* દિવાળીની બીજી મહત્વની ખરીદી કરી – નવો બેલ્ટ. જૂનાં બેલ્ટમાં કાણાં પડાવવા (ઢીલા પડતાં બેલ્ટ માટે) એના કરતાં નવો સરસ બેલ્ટ લીધો. એમાં વળી હજુ પણ વજન (અને કમર) ઓછું થાય તો એક કાણું હાજર છે જ એટલે થોડા વર્ષો સુધી ચિંતા નથી 😉

મુંબઇ થી કચ્છ

મારી હજારો ઇચ્છાઓની યાદીમાંથી એટલે કે વિશલિસ્ટમાંથી એકનો ઘટાડો થયો છે.

લગભગ ત્રણ-ચાર મહિનાથી અમે મુંબઈથી કચ્છ સાયકલ પર જવાની યોજના બનાવતા હતા. યોજના એવી હતી કે દર વર્ષે નવરાત્રિ પહેલાં મુંબઈ અને પુનેથી ઘણાં લોકો આશાપુરા-માતાનો મઢ જવા નીકળે છે, તેવી રીતે અમે પણ જઇએ, પણ આ સાયકલ રાઇડ જલ્દી પૂરી કરીએ. સ્વાભાવિક રીતે, ઓફિસમાં રજાઓ ૧૦ દિવસની રજાઓ ન જ મળે વત્તા રાઇડ એટલી પણ સરળ ન બનાવીએ. બહુ પ્લાનિંગ થયું અને વળતી ટ્રેન ટિકિટ છેલ્લી ઘડીએ કન્ફર્મ ન થઇ વત્તા સામાનનો ભાર ઓછો કરવા માટે જોડે ગાડી એટલે કે સપોર્ટ વ્હીકલ રાખવાનું પણ નક્કી થયું. નક્કી કરેલા દિવસ પહેલાં અનિવાર્ય સંજોગોને કારણે દીપ જોડે ન આવી શક્યો, પણ કિરણ, સંતોષ અને કિરણ કોટિયન અને હું એમ ચાર જણાં કચ્છ જવા માટે નીકળી પડ્યા.

મંગળવારે સાંજે બોરિવલીથી સૌપ્રથમ અમે ફાઉન્ટેન હોટેલ પહોંચ્યા અને સંતોષની રાહ જોઇ, એ છેક ચેમ્બુરથી આવવાનો હતો. સંતોષ આવ્યા પછી રાતની રાઇડ શરુ થઇ. રાત્રે મોડા તલાસરી પહોંચી હોટેલ બૂક કરાવી ત્યાં રાત્રિ નિવાસ કર્યો પણ રાત્રે માત્ર ૨.૩૦ કલાકની જ ઉંઘ મળી. સવારે ૫ વાગ્યે તો ઉઠવું પડ્યું અને ૬.૩૦એ ફરી આગળ રાઇડ શરુ કરી. બીજા દિવસની રાઇડ પણ NH8 પર હતી.

ભરુચ પહેલાં સુધી સારી એવી સરળ મુસાફરી રહી પણ જેવાં પેલા ક્યારેય ન સૂતા પુલ પાસે પહોંચ્યા ત્યાં પહેલાં ટ્રાફિક જામ થયો અને પુલના અંત સુધી પહોંચતા ટાયર પંકચર. એક વખત હવા ભરી પણ પંકચર હતું એટલે ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યો. નક્કી કર્યા મુજબ અમે કરજણ પહેલાં એક હોટલમાં રોકાયા, જે ધાર્યા કરતા સરસ હતી અને જમવાનું પણ સારુ હતું (ઓનેસ્ટ જિંદાબાદ). ત્યાં હવે થોડી વ્યવસ્થિત ઉંઘ મળી. બીજા દિવસનો માર્ગ અમે આગલા દિવસે બદલ્યો હતો અને વડોદરા જવાની જગ્યાએ પાદરા થઇને તારાપુર ચોકડી અને ત્યાંથી ચોટીલા જવાનું નક્કી કર્યું. પાદરા પછી અમે આંતરિક માર્ગ લીધો અને ત્યાંથી મુશ્કેલી શરુ થઇ. રસ્તો તો ખરાબ હતો જ પણ નાનો અને વધુ ટ્રાફિક ધરાવતો હતો, જોકે આ વડે અમે ૧૦ થી ૧૫ કિમી બચાવ્યા. આગળ જઇને કિરણના જીજાજીના કેમ્પમાં નાસ્તો કરવા રોકાયા અને મઝાની વાતો કરી. વધુ આગળ વધીને બપોરે આરામ કરવાનું નક્કી કર્યું અને કેમ્પમાં જ જમી આરામ કર્યો પણ તડકા અને મકોડાં – આ બંનેએ મને ઉંધવા ન દીધો. વધુ આગળ વધ્યા અને લીમડી ગામે ગાડી મલી એ વાક્ય યાદ કરીને આગળ વધ્યા અને ત્યાં સુધીમાં તો રાત થઇ ગઇ હતી અને દુર્ભાગ્યે મારી ફેવરિટ હેડલાઇટ બગડી હોય એવું લાગ્યું. જેમતેમ કરીને આગળ વધ્યો પણ ચોટીલા લગભગ ૫ કે ૬ કિમી બાકી હતું ત્યાં હું કંટાળ્યો અને સાયકલ ગાડીમાં મૂકી ચોટીલા પહેલાં હોટલમાં રોકાવાનું હતું ત્યાં પહોંચી ગયો. સસ્તી અને એકદમ ભંગાર (દા.ત. બાથરુમમાં મોટી વિન્ડો પણ પડદા નહી) પણ જે મળે તે આ જ હતું અને આપણે ક્યાં બોલીવુડ હિરોઇન છીએ એ વાતે એ ઓપન જેવાં બાથરુમમાં નાહવાનો કાર્યક્રમ કર્યો 🙂 બીજા દિવસે સવારે નીકળ્યા અને હવે થાક દેખાવાનો હતો અને સૂકું વાતાવરણ દેખાતું હતું. પહેલાં વાંકાનેર અને પછી મોરબી. મોરબીમાં બ્રેકફાસ્ટ કર્યો અને ત્યાંથી માળિયામાં બપોરે લંચ. લંચ પછી ખબર પડીકે મારી સાયકલનું પાછલું ટાયર બે-ત્રણ કટ ધરાવતું હતું. સદ્ભાગ્યે સંતોષ જોડે વધારાના બે ટાયર્સ લઇ આવ્યો હતો એટલે ફટાફટ ટાયર બદલ્યું અને આગળ વધ્યા.

વેલકમ ટુ કચ્છ. વચ્ચે રણનો નાનો વિસ્તાર સરસ પવન ધરાવે છે એટલે ઝડપ પર અસર પડી. કચ્છ પહોંચ્યા પછી થાક વત્તા વાતાવરણ ખાસ તો મારા પર અસરો દેખાડતું હતું. ભૂજથી લગભગ ૩૦ કિમી પહેલાં સંતોષના ટાયરમાં પણ મુશ્કેલી થઇ પણ ટાયર બદલતાં સમય બગડે અને એ એકલો ટાયર બદલે તો વધુ સમય બગડે એટલે, બંને કિરણ આગળ વધ્યા અને અમે ટાયર બદલી ભૂજમાં હોટલ શોધવા નીકળ્યા. લો, હાઇવે પર કંઇ જ નહી. એક હોટલ માંડમાંડ મળી જે રુમમાં સાયકલ રાખવા તૈયાર નહોતા એટલે પડતી મૂકી અને બીજી હોટલમાં રીસેપ્નિસ્ટનો બકવાસ સહન કરીને પણ હોટલ બૂક કરી. એકંદરે સારા રુમ પણ જમવાની સગવડ નહોતી. અમે તો ઠીક, બાકીના બે રાઇડર્સ તકલીફમાં મૂકાયા જ્યારે તેમને ખબર પડી કે ૧.૩૦ વાગે કંઇ નહી મળે. છેવટે, બધાંની પાસે જે કંઇ ખાવાનું હતું તેના પર ચલાવ્યું અને સૂઇ ગયા. અમદાવાદના નિર્સગ કંસારાએ મને ભૂજના સાયકલિસ્ટ્સનો સંપર્ક આપ્યો હતો. એ લોકો અમને મળવા આવ્યા અને જ્યુબિલી સર્કલ આગળ વાતો, ફાફડાં-જલેબી અને ચાની જયાફત અમે ઉડાવી. ત્યાંથી અમે આશાપુરા જવા નીકળ્યા અને રસ્તામાં આવતા કેમ્પનો લાભ લેતાં-લેતાં અને મુશ્કેલ રસ્તાને પાર કરતાં લગભગ ૧.૩૦ વાગે બપોરે અમારા ફાઇનલ ડેસ્ટિનેશન પર પહોંચ્યા. ત્યાં પહોંચી સાયકલોને પેક કરી, ફ્રેશ થઇને મંદિરમાં ગયા અને ત્યાં જ પ્રાસાદરુપી જમ્યા. મઝા આવી ગઇ. પછી તરત જ પાછાં જવા નીકળ્યા.

રસ્તામાં ભૂજોડી અને કિરણના નાનીમા ના ઘરે જઇ આવ્યા. કચ્છની પ્રખ્યાત દાબેલીઓ ખાધી અને કડકનો ટેસ્ટ કર્યો.

ફોટાઓમાં ખાસ ભલીવાર આવ્યો નહી. હવેનો પ્રવાસ કદાચ કેમેરા સાથે કરીશ અને આ પ્રવાસમાંથી મળેલા બોધપાઠો યાદ રાખીશ.

સંપૂર્ણ પ્રવાસનો નકશો (બદલેલા માર્ગ સાથે): https://www.strava.com/routes/6596579

અપડેટ્સ – ૧૮૬

* શનિવારે બેંગ્લુરુથી (ie બેંગ્લોર) સવારે ૮.૩૦ જેવો ઘરે આવ્યો. ઘરમાં બધું વ્યવસ્થિત કરીને તૈયાર થઇને કવિનનું વાર્ષિક પરિણામ લેવા ગયો. પછી ખબર પડીકે પરિણામ તો ૨૯મી એ આવશે. આ તો આપણને આપણા સંતાનોએ કેવું ધોળ્યું છે તે બતાવવા માટેનો દિવસ (ie ઓપન હાઉસ) હતો 😀 જે હોય તે. ધાર્યા મુજબ કવિને હિંદીમાં ધોળ્યું નથી (જુઓ, આ પોસ્ટ) એટલે મને શાંતિ થઇ.

બપોરે સાયકલને તૈયાર કરી અને પછી ૪ વાગ્યા જેવો ચેમ્બુર જવા માટે નીકળ્યો. ભાઇ, ભારે ટ્રાફિક આ તો. લોકો દરરોજ કેવી રીતે મુસાફરી કરતા હશે? જે હોય તે. સમયસર ચેમ્બુર પહોંચ્યો. ત્યાં રાઇડ માટે લગભગ ૧૦૦ જણાં હતા. ૭ વાગે રાઇડ શરુ થઇ. ભોરઘાટ સુધી વાંધો ન આવ્યો અને આ વખતે ભોરઘાટ સંપૂર્ણ પણે સાયકલ પર પાર કર્યો. લોનાવાલા પછી આરામથી સાયકલ ચલાવી, કામશેત (રીટર્ન પોઇન્ટ) પર પહોંચી આરામ કરી લોનાવાલા ફરી નાસ્તો કર્યો. ત્યાં યુવાન રાઇડર અચિંક્ય જોડે બીજાં ૬૦ કિમી સાયકલ ચલાવવાની મજા આવી. છેલ્લાં ૨૦ કિમી ફરી આરામથી અને છેલ્લે ચેમ્બુર પહોંચી નાસ્તો કર્યો. ઘરે પાછાં ફરી સાયકલ પર જવાનું નક્કી કર્યું પણ અંધેરી પછી એટલો કંટાળો આવ્યો કે સાયકલને રીક્ષામાં મૂકી ઘરે આવ્યો. ત્યાંથી ફરી દહિંસર અને ફરી પાછાં. ૪ કલાકની ઉંઘ પછી પણ ઉંઘ મને જાગવા નહોતી દેતી. એમ થયું કે થોડી સાયકલ ચલાવીએ, પણ પછી થયું કે હવે બહુ થયું.

આરામ. પીઝા. અને ૯ કલાકની લાંબી ઉંઘ.

આજથી ફરી કવિનનો અવાજ આવી જશે. એની પાસેથી એકાદ સ્ટોરી પરથી બ્લોગની પોસ્ટ પાક્કી!

અપડેટ્સ – ૧૮૫ – બેંગ્લુરૂ

* આ વખતના અપડેટ્્સ બેંગ્લુરૂથી છે. ઘણાં વખત પછી અહીં પાછો આવ્્યો એટલે મજા આવી રહી છે. ટ્્રાફિક સરસ છે, એટલે કે મુંબઈના ટ્્રાફિક કરતાં પણ વધુ છે.

અત્્યાર સુધીતો કબન પાર્્કમાં દોડવા અને ટીમ અહીં હોવાથી કામ કરવા (અને હા સરસ બ્્રેકફાસ્્ટ) સિવાય બીજું કંઇ કર્્યું નથી. ક્્યાંય જવાનો કે કંઇ જોવાનો સમય પણ મળ્્યો નથી કે મળશે નહી. મુંબઈ પાછા જઇને પણ બાકી રહેલાં કામ પતાવવા સિવાય બીજું કંઇ કામ જ નથી (એટલે કે નવરો છું) 🙂

અને હા, ખાસ કામ તો કવિનનું વાર્્ષિક પરિણામ લેવા જવાનું છે!

* અહીં ગરમી પણ વધતી જાય છે. ૨૦૦૪ થી ૨૦૦૮ અને ૨૦૦૮નો થોડો સમય અને પછી ૨૦૧૨નો અંત અને ૨૦૧૩નો પ્્રથમ ચોથો ભાગ અહીં વીતાવ્્યા પછી આ વાત પાક્્કી છે.

અપડેટ્સ – ૧૬૯

* છેલ્લી પોસ્ટમાં લખ્યું તેમ અહીં બહુ દોડા-દોડી રહે છે. એકાદ વખત સારું એવું દોડાયા પછી બહાર દોડવાનું બંધ છે. બે વખત જિમનો આંટો માર્યો પણ મજા ન આવી. હવે દોડવાનું થશે, લાંબી દોડમાં. ચોક્કસ, એ રીપોર્ટ લાંબો અને મજાનો હશે.

* વિકિમેનિઆ પછી એક દિવસનો બ્રેક લઇને અહીંના પિરામીડ જોઇ આવ્યા. સરસ જગ્યા. પિરામીડ ચડવાની મજા આવી અને સાથે-સાથ ટકિલાનો ટેસ્ટ પણ કર્યો.

* સાથે-સાથ લોકલ માર્કેટમાં પણ જઇ આવ્યા. અહીં બધાંને ખોપડીઓનો બહુ ક્રેઝ લાગે છે 🙂

* એકંદરે મુલાકાત સારી રહી છે. હવે જોઇએ શું થાય છે. વેજિટેરિયન્સને દરરોજ શું ખાવું એ પ્રશ્ન તો હોય જ!

પાછાં!

* તુર્કીની સરસ સફર પૂરી કરી અમે સરખી રીતે પાછાં આવી ગયા છીએ, પણ આ દેશ વિશે લખવા માટે બીજી બે-ત્રણ પોસ્ટ્સ જરુરી છે, જે વીક-એન્ડમાં પૂરી કરવામાં આવશે. આછો પાતળો ચિતાર આપીએ તો,

** પહેલાં અંતાલ્યા અને પછી ઇસ્તંબુલની મુલાકાતો લેવામાં આવી.

** અંતાલ્યામાં ત્રણ દિવસ તો હોટેલની બહાર જવામાં જ ન આવ્યું કારણ કે, કોન્ફરન્સ આખો દિવસ ત્યાં જ હતી. હોટેલ એકદમ ચકાચક. ફૂડ મસ્ત! આ હોટેલ ઇસ્તંબુલના ટોપકાપી પેલેસની ડિટ્ટો કોપી હતી – ટૂંકમાં, રોયલ.

** અંતાલ્યામાં છેલ્લાં દિવસે પેડગે નામની જગ્યાની મુલાકાત લીધી, પણ મુખ્ય વસ્તુઓ મ્યુઝિયમમાં ચાલી ગઇ છે, એટલે ઉદાસ પ્રકારના ખંડરોનું નિરિક્ષણ કર્યું અને પાછાં આવ્યાં.

** તુર્કી સેક્યુલર દેશ છે. અને, ઇસ્તંબુલ તો લગભગ યુરોપ જ લાગે. સિવાય કે એશિયામાં હોવ અને રસ્તા પર ફેરિયા બૂમો પાડતાં હોય 🙂

** એકંદરે સરસ લોકો. ઘણાં લોકોને મળ્યો અને દેશ-વિદેશની વાતો કરી. રાજકારણ, ધર્મ, કોમ્પ્યુટર વિજ્ઞાન, ભારત, સમાજ, લોકો – વગેરે વિષયો પર તુર્કીના લોકોના ખ્યાલો વિશેની વાતો ફરી ક્યારેક પછીની પોસ્ટ્સમાં.

અપડેટ્સ – ૧૬૬

* ઓહ, માય બ્લોગ! આ શું થવા બેઠું છે. બ્લોગ હવે અણમાનીતી રાણી (ie વાર્તામાં આવતી) જેવો બની ગયો છે :/

* તેમ છતાંય, અપડેટ્સમાં જોઇએ તો ઘણું બધું છે. છેલ્લે લખેલ ૧૨૦૦ વાળી પોસ્ટ એટલે કે રીક્ષા, ટ્રેન, રીક્ષા, બસ, રીક્ષા, રીક્ષા, બસ, રીક્ષા વડે કરેલી લગભગ ૧૨૦૦ કિમીની મુસાફરી. થાકી ગયો. કદાચ આનાં કરતાં તો ૧૨૦૦ કિમી સાયકલ ઓછો થાક લગાડે. પણ, કવિનને વડની ડાળીએ લટકતો અને માટીમાં રમતો જોવો – એટલે પૈસા વસૂલ. ૧૦ દિવસ પછી તે આવશે ત્યારે અલગ લાગશે એ પણ જોવાની મજા આવશે (મોટાભાગે તડકામાં રમીને રંગ બદલશે :)).

* હાલમાં પાસ્તા પર તૂટી પડ્યો છું, પણ ખાખરા સાથ આપે છે.

* યુટ્યુબ પર સસ્પેન્સભર્યા મુવીઝ જોવામાં આવે છે. મુવીઓ વિશેની પોસ્ટો આવે છે. સ્ટે ટ્યુન્ડ.

* ત્રણ દિવસથી સાયકલિગ થાય છે, પણ લેટ નાઇટ મિટિંગ્સ. ઉપ્સ!

અપડેટ્સ – ૧૫૮

* ૨૬ જાન્યુઆરીએ રાજ વડગામાએ ૧૦,૦૦૦ કિમી પૂરા કર્યા. અભિનંદન!! સાથે દોડવાનો મોકો પણ મળ્યો (મેરા તેરા રનની સાથે) અને ગર્વ સાથે કહી શકું કે, મારા નાનકડી દોડ યાત્રામાં રાજનો મોટો ફાળો છે. હવે, વધુ મહેનત સાથે દોડવાની પ્રેક્ટિસ ફેબ્રુઆરીમાં શરુ કરવામાં આવશે.

* અમેરિકન ફૂડ – સૌથી ભંગાર વસ્તુ છે (એકાદ-બે અપવાદને બાદ કરતાં). હવે ખબર પડીકે અહીં આવીને લોકો જાતે ખાવાનું કેમ બનાવે છે (દા.ત. આપણો આર્નવ) 😉

* રવિવારે પેલી ટેક્સાસ હાફ મેરેથોન છે, પણ દોડવાનો સમય આ અઠવાડિયામાં મળશે નહી. ગયા અઠવાડિયે સામાન આવ્યા પછી બે વખત ૧૦ કિલોમીટરની દોડ કરવામાં આવી જેમાં મજા આવી.

* કોન્ફરન્સ-મિટિંગ(ો) વગેરે સરસ રહ્યા છે. પ્લસ પોઇન્ટ.

* આ સિવાય બીજો કોઇ સમય (સિવાય કે, ફ્લાવર ગાર્ડન જોવાનો) મળ્યો નથી. બે દિવસમાં એકાદ જગ્યાએ જવાનો પ્લાન બની રહ્યો છે.