છૂંદો

દર વર્ષની જેમ પણ આ વખતે “કેરીનો છૂંદો” બનાવવાની પ્રક્રિયાનો આરંભ થઇ ગયો છે. મને યાદ છે કે પહેલાં રાજાપુરી કેરીઓ ઘરે લાવીને જાતે છીણીને છૂંદો બનાવાતો હતો. હવે, છીણ બજારમાં તૈયાર મળે છે એટલે ઝંઝટ ઓછી. તો પણ, દરરોજ તડકામાં છૂંદો મૂકવા અને લેવા જવાનું તો હોય છે. મૂકવા જવાનું તો ઠીક, લેવા જવાનું યાદ આવે એ માટે ખાસ એલાર્મ મૂકવામાં આવે છે. ગયા વર્ષે ધાબા પરથી છૂંદો લાવવાનું ભૂલી ગયા હતા ત્યારે ૧.૩૦ વાગે રાત્રે યાદ આવ્યું અને અમારે જવું પડ્યું હતું. ખતરો એ કે રાત્રે કોઇ ઉંદર કે પક્ષી તેને બગાડી નાખે, તેમજ ઠંડીમાં છૂંદોની ગુણવત્તા પર અસર પડી શકે.

છૂંદો એ અમારી કેરી લાલસા છેક દિવાળી સુધી પૂરી કરે છે, એટલે છૂંદો અત્યંત મહત્વનો છે!

Advertisements

ટૂટી-ફ્રુટી બ્રેડ

વર્ષો પહેલા જ્યારે અમે નાના હતા ત્યારે બેકરીઓની સંખ્યા શહેરમાં મર્યાદિત હતી. રૂપમ નામની એક સરસ બેકરી હતી ત્યાંથી અમે 3 રૂપિયાની પેસ્ટ્રી લાવતા. હા, આ વાત છે, ટૂટી-ફ્રુટી બ્રેડની. ખબર નહી કેમ પણ જ્યારે પણ આ બ્રેડને જોતો ત્યારે લેવાનું બહુ મન થતું. પહેલા પૈસા ઓછા પડતા પછી કવિનને લીધે ન લેતો. કાલે કવિનને થયેલી શરદીનો લાભ ઉઠાવીને આ બ્રેડ લઇ આવ્યો. કવિનને એક ટુકડો મળ્યો એટલે હવે મોટાભાગે મને પેટમાં દુખશે નહી 😉

અપડેટ્સ – ૨૧૫

* ફેબ્રુઆરીની જે રેસની આતુરતાની રાહ જોવાતી હતી તે ધ ઇમ્પોસિબલ રેસ (પોળોના જંગલમાં) કોઇક કારણોસર રદ થઇ છે, એટલે હવે થોડો ઉત્સાહ ઠંડો પડી ગયો છે. જોકે ગયા અઠવાડિયે ૫ કિમીની રનિંગ રેસમાં મારા વય-વર્ગમાં મારો ચોથો અને રિનિતનો છઠ્ઠો ક્રમાંક આવ્યો. જો પહેલાં ખબર હોત તો લોકો આટલું ધીમું દોડે છે તો વધુ મહેનત કરીને પોડિયમ પણ મેળવી લીધું હોત. હવે સ્ટ્રેટેજીક પ્લાનિંગ કરીને આવી ૫ કિમી રેસમાં પોડિયમ મેળવવું અઘરું નથી. મારી જાણ પ્રમાણે અમુક ખાસ લોકો આવું જ કરે છે. અજાણી રેસમાં જવાનું અને પહેલાં આવવાનું. જોકે તેમાં કંઇ ખોટું નથી જ. કવિનને પણ આ રીતે તૈયાર કરવામાં આવશે, પણ હજુ તે ૫ કિમી માટે તૈયાર નથી કે ૧૨ વર્ષ સિવાય મોટાભાગની રેસમાં ૫ કિમીમાં એન્ટ્રી મળતી પણ નથી.

* હવે આ મહિનામાં જ જૂની અને જાણીતી મુંબઈ-પુને-મુંબઈ બીઆરએમ છે, જે આરામથી પૂરી કરવામાં આવશે. એ પહેલા સાયકલિંગની શોપિંગનો સમય થઇ જશે.

* હા, એકવાર ફરી રસ્તા પર ભરાયેલા પાણીને કારણે પડ્યો, પણ કંઇ છોલાયું નથી, એટલું સારું છે. આ શનિ-રવિ લગભગ આરામ જ કર્યો. હા, બટાકા-ડુંગળીનું શાક અને ખીચડી બનાવવાની પદ્ધતિ શીખવામાં આવી. હવે, આવતા દિવસોમાં જાતે ટ્રાય કરાશે. “સ્વાદ અનુસાર નમક” ધ્યાનમાં રાખવું પડશે 😀

અપડેટ્સ – ૨૧૨: બ બીઆરએમ નો બ – ૬૦૦!

* અહીં લખેલું તેમ ૨ વર્ષથી બાકી રહી ગયેલી પેલી ૬૦૦ કિમી વાળી બી.આર.એમ. પૂરી કરી ખરી. આ વખતે થોડા ઓછા લોકો હતા અને ડિસેમ્બરની શરૂઆતમાં થયેલા એક્સિડેન્ટ પછી સાયકલ એમની એમ પડી રહેલી જે છેક ચાર દિવસ પહેલા જ રીપેર કરાવી? શું હતું રીપેરમાં? એક સ્ક્રૂની જગ્યાએ બીજો સ્ક્રૂ લગાવી દીધો હતો :/ સાયકલ સર્વિસ કરાવીને બી.આર.એમ. કરવી એમ નક્કી કર્યું. આગલા દિવસે કિરણ પાસેથી જેકેટ અને દીપ પાસેથી લાઇટ ઉછીની લીધી, જે બહુ કામમાં આવવાના હતા.

આ વખતે ક્રિસમસની રજા આવતી હોવાથી રવિવારે શરૂઆત હતી. સવારે સમયસર પહોંચી ગયો અને કદાચ પહેલીવાર શરૂઆત ૨૦ મિનિટ મોડી થઇ! શરૂઆતમાં જ જબરો ટ્રાફિક નડ્યો એટલે આરામથી જ સાયકલ ચલાવી, બીજો ડર પેલા કમરના દુખાવાનો પણ ખરો. કસારા ઘાટ પહેલાં નાસ્તો કર્યો. હવે આ નાસ્તા-લંચ-ડિનરની બહુ લમણાઝીંક છે. ઓર્ડર આપોને અડધો કલાકે આવે, એટલે જે તૈયાર મળે તે ખાવું પડે. અને તૈયારમાં વડાપાઉંને ભજિયા જ હોય. આપણને તકલીફ થાય. આખી રાઇડમાં આ તકલીફ પડવાની જ હતી. સદ્ભાગ્યે કોકીએ બનાવેલી ભાખરીઓ જોડે હતી, જેને ઇમરજન્સી ફૂડ તરીકે રાખવામાં આવેલી. યુનિવેદનું જેલ અને એક-બે એનર્જી બાર પણ હતા. કસારા ઘાટથી નાસિક સુધી પણ આરામ જ હતો. તડકો બહુ ન હતો. કસારા ઘાટ પછી ઘાટન દેવીના મંદિર પાસે અમને મહારાષ્ટ્રમાં ૨૩૦૦ કિમીની રાઇડ કરી સાયકલિંગ અંગે જાગૃતિ ફેલાવતા દેવીદાસ અહેર અને પ્રતિભા મળ્યા.

IMG-20171225-WA0016.jpg
કાર્તિક, દેવીદાસ, પ્રતિભા, એક અંકલ જેમનું નામ ભૂલી ગયો, પવન (ફોટોગ્રાફર)

નાસિક પહેલા થોડી ઝડપ કરી. નાસિકથી પણ ફટાફટ નીકળીને ૨૦૦ કિમી સુધી સ્મૂથ રાઇડ થઇ, હા સિવાય કે પેલા દસ-દસ બમ્પ-રમ્બલર્સ. “ભારત બમ્પપ્રધાન દેશ છે”, એ વાક્ય સંપૂર્ણ સાચું છે. હવે એમાં તો મારાથી કંઇ થઇ શકે તેમ ન હતું. ૨૦૦ કિમી પર અંધારુ થવા આવ્યું હતું અને ચાંદવડનો ઘાટ આવ્યો. ચાંદવડ આખા માર્ગ પરનું સૌથી ઉંચું સ્થળ છે, જે અમને રીટર્નમાં નડવાનું હતું.

નાસિક થી ચાંદવડથી અને ત્યાંથી ધુલે ઉર્ફે ધુલિયા વચ્ચે પણ બહુ આરામથી અને એકલા જ રાઇડ કરી. જોકે વચ્ચે પેલું ફેમસ માલેગાંવ આવતું હતું. બધાં રાઇડર્સને ખબર છે કે માલેગાંવમાં રોકાવાનું નહી. ત્યાં કૂતરા-બિલાડાઓનો બહુ ત્રાસ છે! રસ્તામાં તો બીજા કોઇ રાઇડર દેખાયા જ નહી. કદાચ હું સૌથી પહેલો હતો અથવા સૌથી છેલ્લો હતો 😀 જે હોય તે, ધુલે પહોંચીને ગુરુદ્વારામાં આરામ કરવાનો હતો પણ દુર્ભાગ્યે ત્યાં કંઇક ધાર્મિક પ્રસંગ હતો એટલે અમારા ઉંઘવાના અરમાનો પર પાણી ફર્યા અને કલાક આમ-તેમ ટાઇમપાસ કરીને ત્યાંથી નીકળ્યો. આ વખતે બીજો એક રાઇડર વિશાલ પણ ત્યાં આવ્યો અને નક્કી કર્યું કે સવાર પડે ત્યાં સુધી તો જોડે ચલાવીએ. લગભગ ૫૦-૬૦ કિમી જોડે ચલાવી પણ એ વખતે જ મારા પેટમાં ગરબડ થવાની શરૂઆત થઇ. ત્રણેક વખત પેટ સાફ ન થયું ત્યાં સુધી ગરબડ ચાલી અને એમાંજ આ રાઇડનો સૌથી વધુ સમય બરબાદ થયો. હવે, કોણ એવું હશે જે સાયકલ પણ ટોયલેટમાં લઇ જાય? – બીજું કોણ? – કાર્તિક! 😀 વળી પાછી બીજી તકલીફ પડી, ઠંડીની. ૮ કે ૯ ડિગ્રી સે. તાપમાન વત્તા ઠંડો પવન – આ અનુભવ બહુ લાંબા સમય સુધી યાદ રહેશે. સદ્ભાગ્યે કિરણનું જેકેટ બહુ કામમાં આવ્યું પણ લાગ્યું કે હજુ બીજું એક વધુ જેકેટ પહેર્યું હોત..!

પેટ સરખું થયું લાગતા અને ઠંડી ઘટતા એક હોટલમાં કોફી-કેફિન જેવા પદાર્થો લેવા ગયો ત્યારે વાત-વાતમાં ખબર પડીકે હોટલ વાળા પાલનપુર બાજુના છે, એમાં સારો એવો સમય ગયો પણ હું તાજો થઇ ગયો. ત્યાંથી ફરી ચાંદવડ ઘાટના ટોચ સુધી અને ત્યાંથી ચાંદવડ અને પછી ત્યાંથી લગભગ નાસિક પહેલા સુધી સરસ દોડાવી. નાસિક પહેલા વિશાલ ફરી મળ્યો અને ત્યાંથી નાસિક સુધી જોડે સાયકલ ચલાવી. ત્યાંથી પણ હું જલ્દી નીકળી ગયો. ઇગતપુરી સુધી અને ત્યાંથી કસારા ઘાટ ઉતારીને આરામથી સાયકલ ચલાવતો હું ૫૦ કિમી પર આવ્યો ત્યારે બધો સ્ટેમિના-એનર્જી ઉતરી ગયા હોય એમ લાગ્યું.  ત્યાર પછી એક બિલાડી અને સ્ટિક જીવડું (કુંગ ફૂ પાંડા ફેમ), આ બંનેએ મને રાઇડ ચાલુ રાખવાની પ્રેરણા આપી!

 

હવે તો બીજી રાત પણ પડી ગઇ હતી એટલે હવે જેટલું જલ્દી પહોંચાય તો સારું એ ન્યાયે વચ્ચે વચ્ચે ઝડપ કરી. કલ્યાણ પહેલા ધાર્યું હતું તેમ ટ્રાફિક નડ્યો, જે છેક થાણે સુધી ચાલ્યો. એકાદ કિમી તો રોંગ સાઇડમાં ચલાવી, પણ પછી થયું કે જો સાયકલિસ્ટ ટ્રાફિકના નિયમોનો ભંગ કરે તો ખોટું કહેવાય. ભલે મોડો પહોંચીશ. થાણે પછી મુલુંડ સુધીનો રસ્તો સિગ્નલોથી ભરેલો છે, કોઇ છૂટકો જ નહી. છેવટે ૭.૫૦ જેવો મુલુંડ પહોંચ્યો અને એટીએમમાં સ્લિપ લઇને રાઇડ પૂરી કરી.

IMG-20171225-WA0026.jpg
સિક્રેટ સ્પાઇસ પર, રાજેશ અને અન્યોની સાથે.

બોધપાઠ્સ:
૧. તાપમાન-વાતાવરણને માન આપવું. તૈયારી કરીને જવું. ઓવર તૈયારી કરવી સારી.
૨. આગલા દિવસે રાઇડ ન કરવી.
૩. વધુ સારી અને નાની પાવરબેંકની તપાસ કરવી.
૪. મગજ શાંત રાખવું. શાંત, સાયકલધારી કાર્તિક, શાંત!
૫. ભાખરી ઝિંદાબાદ!

મેથીપાક

* મને મેથીપાક બહુ ભાવે. એટલે મમ્મીએ આ વખતે મને સાચો અને સરસ મેથીપાક બનાવી આપ્યો. જોકે મેથીપાક વિશે કવિનની યાદો બહુ સારી નહી હોય! 🙂

મેથીપાક

અપડેટ્સ – ૧૯૪

* છેલ્લી અપડેટ આવ્યાને ઘણો સમય થઇ ગયો અને ત્યારબાદ તો મુંબઈમાં ઠંડી પણ શરુ થઇ ગઇ છે! હા, અમે ૨૩ ડિગ્રી તાપમાન થાય એને ઠંડી કહીએ છીએ. સીએટલમાં ૯ ડિગ્રી સે. માં દોડવાની મજા આવી પણ વચ્ચે વરસાદ નડી ગયો. નવાં શૂઝ અને મોજાં આવ્યા એટલે આજકાલ દોડવાનું પણ જોશમાં ચાલે છે, સાયકલિંગ ઠંડુ છે, પણ કાલે “રાઇડ અગેઇન્સ્ટ કરપ્શન”માં ૧૦૦ કિમીનો પ્લાન છે (એમ તો રાઇડ તો ૨૦ કિમીની છે, પણ આવવા જવામાં ૭૦ વત્તા દસેક બીજા કરી દઇશું).

* કવિનના વેકેશનનાં છેલ્લાં દિવસો છે. આ વખતે દિવાળીમાં મજાથી ફટાકડા ફોડ્યા. પોલ્યુશન કર્યું અને નોઇઝ પોલ્યુશન પણ. વળી, કોઇકના મુજબ લાઇટ પોલ્યુશન પણ. ઢગલાબંધ મિઠાઇઓ (ઘરનું મગસ, બહારનો મુંબઈ હલવો વગેરે) ખાઇને બીજા પ્રકારનું પોલ્યુશન પણ કર્યું હશે જે અમે તો અનુભવ્યું નથી, પણ જેણે અનુભવ્યું હોય એના નશીબ!

* દિવાળીની બીજી મહત્વની ખરીદી કરી – નવો બેલ્ટ. જૂનાં બેલ્ટમાં કાણાં પડાવવા (ઢીલા પડતાં બેલ્ટ માટે) એના કરતાં નવો સરસ બેલ્ટ લીધો. એમાં વળી હજુ પણ વજન (અને કમર) ઓછું થાય તો એક કાણું હાજર છે જ એટલે થોડા વર્ષો સુધી ચિંતા નથી 😉

મુંબઇ થી કચ્છ

મારી હજારો ઇચ્છાઓની યાદીમાંથી એટલે કે વિશલિસ્ટમાંથી એકનો ઘટાડો થયો છે.

લગભગ ત્રણ-ચાર મહિનાથી અમે મુંબઈથી કચ્છ સાયકલ પર જવાની યોજના બનાવતા હતા. યોજના એવી હતી કે દર વર્ષે નવરાત્રિ પહેલાં મુંબઈ અને પુનેથી ઘણાં લોકો આશાપુરા-માતાનો મઢ જવા નીકળે છે, તેવી રીતે અમે પણ જઇએ, પણ આ સાયકલ રાઇડ જલ્દી પૂરી કરીએ. સ્વાભાવિક રીતે, ઓફિસમાં રજાઓ ૧૦ દિવસની રજાઓ ન જ મળે વત્તા રાઇડ એટલી પણ સરળ ન બનાવીએ. બહુ પ્લાનિંગ થયું અને વળતી ટ્રેન ટિકિટ છેલ્લી ઘડીએ કન્ફર્મ ન થઇ વત્તા સામાનનો ભાર ઓછો કરવા માટે જોડે ગાડી એટલે કે સપોર્ટ વ્હીકલ રાખવાનું પણ નક્કી થયું. નક્કી કરેલા દિવસ પહેલાં અનિવાર્ય સંજોગોને કારણે દીપ જોડે ન આવી શક્યો, પણ કિરણ, સંતોષ અને કિરણ કોટિયન અને હું એમ ચાર જણાં કચ્છ જવા માટે નીકળી પડ્યા.

મંગળવારે સાંજે બોરિવલીથી સૌપ્રથમ અમે ફાઉન્ટેન હોટેલ પહોંચ્યા અને સંતોષની રાહ જોઇ, એ છેક ચેમ્બુરથી આવવાનો હતો. સંતોષ આવ્યા પછી રાતની રાઇડ શરુ થઇ. રાત્રે મોડા તલાસરી પહોંચી હોટેલ બૂક કરાવી ત્યાં રાત્રિ નિવાસ કર્યો પણ રાત્રે માત્ર ૨.૩૦ કલાકની જ ઉંઘ મળી. સવારે ૫ વાગ્યે તો ઉઠવું પડ્યું અને ૬.૩૦એ ફરી આગળ રાઇડ શરુ કરી. બીજા દિવસની રાઇડ પણ NH8 પર હતી.

ભરુચ પહેલાં સુધી સારી એવી સરળ મુસાફરી રહી પણ જેવાં પેલા ક્યારેય ન સૂતા પુલ પાસે પહોંચ્યા ત્યાં પહેલાં ટ્રાફિક જામ થયો અને પુલના અંત સુધી પહોંચતા ટાયર પંકચર. એક વખત હવા ભરી પણ પંકચર હતું એટલે ટ્યુબ બદલીને આગળ વધ્યો. નક્કી કર્યા મુજબ અમે કરજણ પહેલાં એક હોટલમાં રોકાયા, જે ધાર્યા કરતા સરસ હતી અને જમવાનું પણ સારુ હતું (ઓનેસ્ટ જિંદાબાદ). ત્યાં હવે થોડી વ્યવસ્થિત ઉંઘ મળી. બીજા દિવસનો માર્ગ અમે આગલા દિવસે બદલ્યો હતો અને વડોદરા જવાની જગ્યાએ પાદરા થઇને તારાપુર ચોકડી અને ત્યાંથી ચોટીલા જવાનું નક્કી કર્યું. પાદરા પછી અમે આંતરિક માર્ગ લીધો અને ત્યાંથી મુશ્કેલી શરુ થઇ. રસ્તો તો ખરાબ હતો જ પણ નાનો અને વધુ ટ્રાફિક ધરાવતો હતો, જોકે આ વડે અમે ૧૦ થી ૧૫ કિમી બચાવ્યા. આગળ જઇને કિરણના જીજાજીના કેમ્પમાં નાસ્તો કરવા રોકાયા અને મઝાની વાતો કરી. વધુ આગળ વધીને બપોરે આરામ કરવાનું નક્કી કર્યું અને કેમ્પમાં જ જમી આરામ કર્યો પણ તડકા અને મકોડાં – આ બંનેએ મને ઉંધવા ન દીધો. વધુ આગળ વધ્યા અને લીમડી ગામે ગાડી મલી એ વાક્ય યાદ કરીને આગળ વધ્યા અને ત્યાં સુધીમાં તો રાત થઇ ગઇ હતી અને દુર્ભાગ્યે મારી ફેવરિટ હેડલાઇટ બગડી હોય એવું લાગ્યું. જેમતેમ કરીને આગળ વધ્યો પણ ચોટીલા લગભગ ૫ કે ૬ કિમી બાકી હતું ત્યાં હું કંટાળ્યો અને સાયકલ ગાડીમાં મૂકી ચોટીલા પહેલાં હોટલમાં રોકાવાનું હતું ત્યાં પહોંચી ગયો. સસ્તી અને એકદમ ભંગાર (દા.ત. બાથરુમમાં મોટી વિન્ડો પણ પડદા નહી) પણ જે મળે તે આ જ હતું અને આપણે ક્યાં બોલીવુડ હિરોઇન છીએ એ વાતે એ ઓપન જેવાં બાથરુમમાં નાહવાનો કાર્યક્રમ કર્યો 🙂 બીજા દિવસે સવારે નીકળ્યા અને હવે થાક દેખાવાનો હતો અને સૂકું વાતાવરણ દેખાતું હતું. પહેલાં વાંકાનેર અને પછી મોરબી. મોરબીમાં બ્રેકફાસ્ટ કર્યો અને ત્યાંથી માળિયામાં બપોરે લંચ. લંચ પછી ખબર પડીકે મારી સાયકલનું પાછલું ટાયર બે-ત્રણ કટ ધરાવતું હતું. સદ્ભાગ્યે સંતોષ જોડે વધારાના બે ટાયર્સ લઇ આવ્યો હતો એટલે ફટાફટ ટાયર બદલ્યું અને આગળ વધ્યા.

વેલકમ ટુ કચ્છ. વચ્ચે રણનો નાનો વિસ્તાર સરસ પવન ધરાવે છે એટલે ઝડપ પર અસર પડી. કચ્છ પહોંચ્યા પછી થાક વત્તા વાતાવરણ ખાસ તો મારા પર અસરો દેખાડતું હતું. ભૂજથી લગભગ ૩૦ કિમી પહેલાં સંતોષના ટાયરમાં પણ મુશ્કેલી થઇ પણ ટાયર બદલતાં સમય બગડે અને એ એકલો ટાયર બદલે તો વધુ સમય બગડે એટલે, બંને કિરણ આગળ વધ્યા અને અમે ટાયર બદલી ભૂજમાં હોટલ શોધવા નીકળ્યા. લો, હાઇવે પર કંઇ જ નહી. એક હોટલ માંડમાંડ મળી જે રુમમાં સાયકલ રાખવા તૈયાર નહોતા એટલે પડતી મૂકી અને બીજી હોટલમાં રીસેપ્નિસ્ટનો બકવાસ સહન કરીને પણ હોટલ બૂક કરી. એકંદરે સારા રુમ પણ જમવાની સગવડ નહોતી. અમે તો ઠીક, બાકીના બે રાઇડર્સ તકલીફમાં મૂકાયા જ્યારે તેમને ખબર પડી કે ૧.૩૦ વાગે કંઇ નહી મળે. છેવટે, બધાંની પાસે જે કંઇ ખાવાનું હતું તેના પર ચલાવ્યું અને સૂઇ ગયા. અમદાવાદના નિર્સગ કંસારાએ મને ભૂજના સાયકલિસ્ટ્સનો સંપર્ક આપ્યો હતો. એ લોકો અમને મળવા આવ્યા અને જ્યુબિલી સર્કલ આગળ વાતો, ફાફડાં-જલેબી અને ચાની જયાફત અમે ઉડાવી. ત્યાંથી અમે આશાપુરા જવા નીકળ્યા અને રસ્તામાં આવતા કેમ્પનો લાભ લેતાં-લેતાં અને મુશ્કેલ રસ્તાને પાર કરતાં લગભગ ૧.૩૦ વાગે બપોરે અમારા ફાઇનલ ડેસ્ટિનેશન પર પહોંચ્યા. ત્યાં પહોંચી સાયકલોને પેક કરી, ફ્રેશ થઇને મંદિરમાં ગયા અને ત્યાં જ પ્રાસાદરુપી જમ્યા. મઝા આવી ગઇ. પછી તરત જ પાછાં જવા નીકળ્યા.

રસ્તામાં ભૂજોડી અને કિરણના નાનીમા ના ઘરે જઇ આવ્યા. કચ્છની પ્રખ્યાત દાબેલીઓ ખાધી અને કડકનો ટેસ્ટ કર્યો.

ફોટાઓમાં ખાસ ભલીવાર આવ્યો નહી. હવેનો પ્રવાસ કદાચ કેમેરા સાથે કરીશ અને આ પ્રવાસમાંથી મળેલા બોધપાઠો યાદ રાખીશ.

સંપૂર્ણ પ્રવાસનો નકશો (બદલેલા માર્ગ સાથે): https://www.strava.com/routes/6596579

અપડેટ્સ – ૧૮૬

* શનિવારે બેંગ્લુરુથી (ie બેંગ્લોર) સવારે ૮.૩૦ જેવો ઘરે આવ્યો. ઘરમાં બધું વ્યવસ્થિત કરીને તૈયાર થઇને કવિનનું વાર્ષિક પરિણામ લેવા ગયો. પછી ખબર પડીકે પરિણામ તો ૨૯મી એ આવશે. આ તો આપણને આપણા સંતાનોએ કેવું ધોળ્યું છે તે બતાવવા માટેનો દિવસ (ie ઓપન હાઉસ) હતો 😀 જે હોય તે. ધાર્યા મુજબ કવિને હિંદીમાં ધોળ્યું નથી (જુઓ, આ પોસ્ટ) એટલે મને શાંતિ થઇ.

બપોરે સાયકલને તૈયાર કરી અને પછી ૪ વાગ્યા જેવો ચેમ્બુર જવા માટે નીકળ્યો. ભાઇ, ભારે ટ્રાફિક આ તો. લોકો દરરોજ કેવી રીતે મુસાફરી કરતા હશે? જે હોય તે. સમયસર ચેમ્બુર પહોંચ્યો. ત્યાં રાઇડ માટે લગભગ ૧૦૦ જણાં હતા. ૭ વાગે રાઇડ શરુ થઇ. ભોરઘાટ સુધી વાંધો ન આવ્યો અને આ વખતે ભોરઘાટ સંપૂર્ણ પણે સાયકલ પર પાર કર્યો. લોનાવાલા પછી આરામથી સાયકલ ચલાવી, કામશેત (રીટર્ન પોઇન્ટ) પર પહોંચી આરામ કરી લોનાવાલા ફરી નાસ્તો કર્યો. ત્યાં યુવાન રાઇડર અચિંક્ય જોડે બીજાં ૬૦ કિમી સાયકલ ચલાવવાની મજા આવી. છેલ્લાં ૨૦ કિમી ફરી આરામથી અને છેલ્લે ચેમ્બુર પહોંચી નાસ્તો કર્યો. ઘરે પાછાં ફરી સાયકલ પર જવાનું નક્કી કર્યું પણ અંધેરી પછી એટલો કંટાળો આવ્યો કે સાયકલને રીક્ષામાં મૂકી ઘરે આવ્યો. ત્યાંથી ફરી દહિંસર અને ફરી પાછાં. ૪ કલાકની ઉંઘ પછી પણ ઉંઘ મને જાગવા નહોતી દેતી. એમ થયું કે થોડી સાયકલ ચલાવીએ, પણ પછી થયું કે હવે બહુ થયું.

આરામ. પીઝા. અને ૯ કલાકની લાંબી ઉંઘ.

આજથી ફરી કવિનનો અવાજ આવી જશે. એની પાસેથી એકાદ સ્ટોરી પરથી બ્લોગની પોસ્ટ પાક્કી!

અપડેટ્સ – ૧૮૫ – બેંગ્લુરૂ

* આ વખતના અપડેટ્્સ બેંગ્લુરૂથી છે. ઘણાં વખત પછી અહીં પાછો આવ્્યો એટલે મજા આવી રહી છે. ટ્્રાફિક સરસ છે, એટલે કે મુંબઈના ટ્્રાફિક કરતાં પણ વધુ છે.

અત્્યાર સુધીતો કબન પાર્્કમાં દોડવા અને ટીમ અહીં હોવાથી કામ કરવા (અને હા સરસ બ્્રેકફાસ્્ટ) સિવાય બીજું કંઇ કર્્યું નથી. ક્્યાંય જવાનો કે કંઇ જોવાનો સમય પણ મળ્્યો નથી કે મળશે નહી. મુંબઈ પાછા જઇને પણ બાકી રહેલાં કામ પતાવવા સિવાય બીજું કંઇ કામ જ નથી (એટલે કે નવરો છું) 🙂

અને હા, ખાસ કામ તો કવિનનું વાર્્ષિક પરિણામ લેવા જવાનું છે!

* અહીં ગરમી પણ વધતી જાય છે. ૨૦૦૪ થી ૨૦૦૮ અને ૨૦૦૮નો થોડો સમય અને પછી ૨૦૧૨નો અંત અને ૨૦૧૩નો પ્્રથમ ચોથો ભાગ અહીં વીતાવ્્યા પછી આ વાત પાક્્કી છે.

અપડેટ્સ – ૧૬૯

* છેલ્લી પોસ્ટમાં લખ્યું તેમ અહીં બહુ દોડા-દોડી રહે છે. એકાદ વખત સારું એવું દોડાયા પછી બહાર દોડવાનું બંધ છે. બે વખત જિમનો આંટો માર્યો પણ મજા ન આવી. હવે દોડવાનું થશે, લાંબી દોડમાં. ચોક્કસ, એ રીપોર્ટ લાંબો અને મજાનો હશે.

* વિકિમેનિઆ પછી એક દિવસનો બ્રેક લઇને અહીંના પિરામીડ જોઇ આવ્યા. સરસ જગ્યા. પિરામીડ ચડવાની મજા આવી અને સાથે-સાથ ટકિલાનો ટેસ્ટ પણ કર્યો.

* સાથે-સાથ લોકલ માર્કેટમાં પણ જઇ આવ્યા. અહીં બધાંને ખોપડીઓનો બહુ ક્રેઝ લાગે છે 🙂

* એકંદરે મુલાકાત સારી રહી છે. હવે જોઇએ શું થાય છે. વેજિટેરિયન્સને દરરોજ શું ખાવું એ પ્રશ્ન તો હોય જ!

પાછાં!

* તુર્કીની સરસ સફર પૂરી કરી અમે સરખી રીતે પાછાં આવી ગયા છીએ, પણ આ દેશ વિશે લખવા માટે બીજી બે-ત્રણ પોસ્ટ્સ જરુરી છે, જે વીક-એન્ડમાં પૂરી કરવામાં આવશે. આછો પાતળો ચિતાર આપીએ તો,

** પહેલાં અંતાલ્યા અને પછી ઇસ્તંબુલની મુલાકાતો લેવામાં આવી.

** અંતાલ્યામાં ત્રણ દિવસ તો હોટેલની બહાર જવામાં જ ન આવ્યું કારણ કે, કોન્ફરન્સ આખો દિવસ ત્યાં જ હતી. હોટેલ એકદમ ચકાચક. ફૂડ મસ્ત! આ હોટેલ ઇસ્તંબુલના ટોપકાપી પેલેસની ડિટ્ટો કોપી હતી – ટૂંકમાં, રોયલ.

** અંતાલ્યામાં છેલ્લાં દિવસે પેડગે નામની જગ્યાની મુલાકાત લીધી, પણ મુખ્ય વસ્તુઓ મ્યુઝિયમમાં ચાલી ગઇ છે, એટલે ઉદાસ પ્રકારના ખંડરોનું નિરિક્ષણ કર્યું અને પાછાં આવ્યાં.

** તુર્કી સેક્યુલર દેશ છે. અને, ઇસ્તંબુલ તો લગભગ યુરોપ જ લાગે. સિવાય કે એશિયામાં હોવ અને રસ્તા પર ફેરિયા બૂમો પાડતાં હોય 🙂

** એકંદરે સરસ લોકો. ઘણાં લોકોને મળ્યો અને દેશ-વિદેશની વાતો કરી. રાજકારણ, ધર્મ, કોમ્પ્યુટર વિજ્ઞાન, ભારત, સમાજ, લોકો – વગેરે વિષયો પર તુર્કીના લોકોના ખ્યાલો વિશેની વાતો ફરી ક્યારેક પછીની પોસ્ટ્સમાં.

અપડેટ્સ – ૧૬૬

* ઓહ, માય બ્લોગ! આ શું થવા બેઠું છે. બ્લોગ હવે અણમાનીતી રાણી (ie વાર્તામાં આવતી) જેવો બની ગયો છે :/

* તેમ છતાંય, અપડેટ્સમાં જોઇએ તો ઘણું બધું છે. છેલ્લે લખેલ ૧૨૦૦ વાળી પોસ્ટ એટલે કે રીક્ષા, ટ્રેન, રીક્ષા, બસ, રીક્ષા, રીક્ષા, બસ, રીક્ષા વડે કરેલી લગભગ ૧૨૦૦ કિમીની મુસાફરી. થાકી ગયો. કદાચ આનાં કરતાં તો ૧૨૦૦ કિમી સાયકલ ઓછો થાક લગાડે. પણ, કવિનને વડની ડાળીએ લટકતો અને માટીમાં રમતો જોવો – એટલે પૈસા વસૂલ. ૧૦ દિવસ પછી તે આવશે ત્યારે અલગ લાગશે એ પણ જોવાની મજા આવશે (મોટાભાગે તડકામાં રમીને રંગ બદલશે :)).

* હાલમાં પાસ્તા પર તૂટી પડ્યો છું, પણ ખાખરા સાથ આપે છે.

* યુટ્યુબ પર સસ્પેન્સભર્યા મુવીઝ જોવામાં આવે છે. મુવીઓ વિશેની પોસ્ટો આવે છે. સ્ટે ટ્યુન્ડ.

* ત્રણ દિવસથી સાયકલિગ થાય છે, પણ લેટ નાઇટ મિટિંગ્સ. ઉપ્સ!

અપડેટ્સ – ૧૫૮

* ૨૬ જાન્યુઆરીએ રાજ વડગામાએ ૧૦,૦૦૦ કિમી પૂરા કર્યા. અભિનંદન!! સાથે દોડવાનો મોકો પણ મળ્યો (મેરા તેરા રનની સાથે) અને ગર્વ સાથે કહી શકું કે, મારા નાનકડી દોડ યાત્રામાં રાજનો મોટો ફાળો છે. હવે, વધુ મહેનત સાથે દોડવાની પ્રેક્ટિસ ફેબ્રુઆરીમાં શરુ કરવામાં આવશે.

* અમેરિકન ફૂડ – સૌથી ભંગાર વસ્તુ છે (એકાદ-બે અપવાદને બાદ કરતાં). હવે ખબર પડીકે અહીં આવીને લોકો જાતે ખાવાનું કેમ બનાવે છે (દા.ત. આપણો આર્નવ) 😉

* રવિવારે પેલી ટેક્સાસ હાફ મેરેથોન છે, પણ દોડવાનો સમય આ અઠવાડિયામાં મળશે નહી. ગયા અઠવાડિયે સામાન આવ્યા પછી બે વખત ૧૦ કિલોમીટરની દોડ કરવામાં આવી જેમાં મજા આવી.

* કોન્ફરન્સ-મિટિંગ(ો) વગેરે સરસ રહ્યા છે. પ્લસ પોઇન્ટ.

* આ સિવાય બીજો કોઇ સમય (સિવાય કે, ફ્લાવર ગાર્ડન જોવાનો) મળ્યો નથી. બે દિવસમાં એકાદ જગ્યાએ જવાનો પ્લાન બની રહ્યો છે.

અમેરિકન ડાયરી – ૧

* વેલ વેલ વેલ. અમે પાછાં સહી સલામત આવી ગયા છીએ એટલે તમને અમારી આ નાનકડી ડાયરીની નોંધો વાંચવા મળી રહી છે. અમેરિકામાં અઠવાડિયું – એવું કંઇક શીર્ષક રાખીએ?

* ગયા મંગળવારે અહીંથી ન્યૂયોર્કની ફ્લાઇટ હતી. જેનો ડર લગાડવામાં આવતો હતો તે ઇમિગ્રેશનમાં જરાય લાઇન નહોતી (કદાચ વહેલી સવારની અસર?) અને આરામથી ત્યાંથી સાન ફ્રાન્સિસ્કો પહોંચી ગયો. ત્યાં જઇને પછી બાર્ટ ટ્રેન અને ત્યાંથી પેલી લોકપ્રિય મ્યુનિ ટ્રામ પકડવાની હતી. અમને નહોતી ખબર કે અમેરિકામાં પણ છુટ્ટા પૈસા (અહીં પૈસા એટલે ડોલર એમ વાંચવું)ની મુશ્કેલી છે. લો. બસ ડ્રાઇવરે કહ્યું ૨.૨૫ ડોલર છુટ્ટા લાવો તો જ બેસવા મળશે. છેવટે, એક ચાની લારી પરથી (હા. ચા કાર્ટ કે એવું કંઇ મોર્ડન નામ હતું) છુટ્ટા ડોલર્સ મળ્યા અને હું મારી હોસ્ટેલ પહોંચ્યો. પ્રિમાના સુચન મુજબ આ વખતે ૪ બેડ વાળો રૂમ પસંદ કર્યો હતો. હોસ્ટેલની જગ્યા અફલાતુન હતી. ગોલ્ડન ગેટ જવાના રસ્તા પર જ આવેલી આ જગ્યા એકદમ હરિયાળી. ત્યાં પહોંચી તૈયાર થઇને વિકિમીડિઆની ઓફિસની ઉડતી મુલાકાત લેવાની હતી. અને અમે પાછું ચાલતા જવાનું પસંદ કર્યું. ૫ કિલોમીટર. સરસ. સાન ફ્રાન્સિસ્કોના રસ્તાઓ પાછાં ઊંચા-નીચા એટલે ધાર્યા કરતાં વધુ વાર લાગી પણ ત્યાં પહોંચીને બધાંને મળીને થાક નીકળી ગયો 🙂 વળતી મુસાફરી પીત્ઝાના ભારે ડોઝને કારણે મુશ્કેલ બની 😀

* બીજો અડધો દિવસ પણ લોકોને મળવામાં ગયો (ખોટી ટ્રામમાં બેઠો, પણ તેથી સાન ફ્રાન્સિસ્કો દર્શનનો લાભ મળ્યો!) પણ, એ પહેલાં સાન ફ્રાન્સિસ્કોમાં દોડવાનું કેમ ભૂલાય? હોસ્ટેલથી ગોલ્ડન ગેટ અને પાછાં. ૧૦ કિલોમીટરના રસ્તામાં ઢાળ, સીધો રસ્તો અને ટ્રેઇલ – ત્રણેનો સમન્વય. અને દરિયાકિનારો પણ ખરો.

ત્યાંથી સાન હોસે જવાનું હતું અને એ અને પછીની વાતો કાલે અથવા મોડી રાતની પોસ્ટમાં.

કમર દર્દ અને કેક

* નવી વસ્તુ આવી છે – કમર દર્દ.

છેલ્લાં બે દિવસથી પેટમાં દુખાવો, કમર દર્દ અને થોડો તાવ. પેટમાં દુખાવો વત્તા તાવ પેલી કેક શોપને જાય છે જ્યાં,

લાલ લાલ કેક

પછી શું થાય? જીભના કર્યા પેટે વાગ્યા!!

કમર દર્દ માટે મુવ નથી ટ્રાય કર્યો. કાલે સવારે થોડી કસરત વત્તા યોગ (યોગા નહી)નો ટ્રાય કરવામાં આવશે.